Digitale voetsporen

Column door Merel Roze.

digitale voetsporen

Het duizelt me.
Zojuist heb ik De Cirkel van Dave Eggers uitgelezen. Al een paar dagen heb ik constant het gevoel dat er iemand over mijn schouder meekijkt. Vooral als ik iets online doe - kortom de hele dag door. In mijn dromen zit ik gevangen in allerlei complottheorieën en ben ik op de vlucht voor mensen die alles van me willen weten.

Het bedrijf in de roman (een soort combinatie van Google, Facebook en Twitter) predikt totale transparantie: geheimen zijn leugens. Als iedereen transparant 'gaat', dan worden alle wereldproblemen opgelost. Al je digitale voetsporen zijn openbaar. Want waarom zou je iets achterhouden? Delen is mee-leven, informatie achterhouden is eigenlijk egoïstisch. Dus privacy is diefstal.

Het boek maakt een wereld waarin één bedrijf alles van je weet beklemmend invoelbaar. En ineens erger ik me aan alle handigheden die Google voor me heeft ingebouwd. Deze week pakte een vriendin even mijn laptop om iets te googlen. Het bedrijf was niet te beroerd om de door mij eerder ingevoerde zoektermen te tonen. Dat was grappig, haha, we lachten het gênante ervan weg. Maar uiteindelijk voelde het toch vooral als inbreuk op mijn privacy. Mijn laptop vertelt al meer over mij dan ik wil delen met vrienden, laat staan met een inlichtingendienst.

En toch. Ik weet nu al dat ik mijn online gedrag nauwelijks ga veranderen. De eerder ingevoerde zoektermen zijn handig, net als cookies en inloggen op één account dat dingen automatisch koppelt. Luiheid en gemakzucht winnen het bij mij eenvoudig van de moraal.

Dat schuurt. Ik laat mijn digitale voetsporen overal en elke seconde achter. Mijn online troep slingert in het rond voor iedereen die wat wil vinden. Ik weet het, en toch doe ik er niets aan. Steeds minder onbewust help ik mee aan het bouwen van een wereld zoals die in De Cirkel wordt geschetst. Een angstaanjagende gedachte.

Merel Roze is schrijfster, columnist en webblogger van het eerste uur.
Website Merel Roze.

Menu Zoeken