Geld verdienen met betaalgegevens

Column door Margot Kuijpers van de Clinic, rechtswinkel voor juridische vragen over internet.


Geld verdienen met betaalgegevens

Het is ondertussen al geen nieuws meer dat de ING het plan heeft aangekondigd een proef te willen starten waarbij de betaalgegevens van klanten worden gedeeld met andere bedrijven. Deze bedrijven zouden dan persoonsgebonden aanbiedingen kunnen doen aan de klanten van de ING. In Nederland werd dit voornemen van de ING niet bepaald met open armen ontvangen, maar is dit plan van de ING wel zo onverwacht? Wellicht zat het er een keer aan te komen dat een bank de goudmijn aan persoonsgegevens waar het op zit wil gaan uitbuiten, maar is dit wenselijk?

Toestemming

Dat de bank alle noodzakelijke gegevens al lang tot haar beschikking heeft, betekent niet dat ze hiermee mogen doen wat ze willen. De meeste banken geven al adviezen en inzicht in je uitgavenpatroon. Door middel van allerlei mooi gekleurde diagrammen wordt mij nu in één oogopslag duidelijk hoe ik mijn geld blijkbaar maandelijks verdeel over allerlei posten. Hoe de bank aan deze adviezen en inzichten komt? Juist, door zelf al een bepaalde analyse uit te voeren op je betaalgegevens. Mag dit? Dat is twijfelachtig. Hierover doen we echter niet moeilijk, omdat de activiteiten binnen de bank blijven en het lijkt erop dat ze echt zijn bedoeld om de belangen van de klanten te dienen. Het delen van betaalgegevens met derden is een heel ander verhaal. Deze voorgenomen activiteit heeft niets te maken met de normale bedrijfsvoering van een bank. Hiervoor moet dan ook specifieke toestemming worden gegeven door de consument en het liefst ook nog zo specifiek dat de klant weet aan welke derde de betaalgegevens worden verkocht. Deze toestemming kan overigens altijd weer worden ingetrokken.

Niet geheel onverwacht

Het voornemen van de ING heeft enige opschudding veroorzaakt. Toch komt dit idee niet uit de lucht vallen. Verschillende bedrijven hebben immers aangetoond dat persoonsgegevens veel geld waard zijn. Bekend staan hierom natuurlijk Facebook, Google en WhatsApp. De reden dat Facebook een tijdje geleden WhatsApp heeft gekocht voor een gigantisch bedrag ligt dan ook voor de hand. Dit wordt overigens ontkend door beide partijen. De hoeveelheid aan persoonlijke informatie van consumenten die de bank tot haar beschikking heeft is ook letterlijk goud waard. Natuurlijk proberen ze deze data om te zetten in keiharde euro's. Volgens de documentaire 'Terms and Conditions May Apply' zijn onze persoonsgegevens per jaar per persoon 500 dollar waard voor Google. Gratis diensten bestaan dus niet, maar gratis diensten betalen we met persoonsgegevens. Dit moge ondertussen duidelijk zijn. Een bank is echter uitdrukkelijk niet zo'n gratis dienstverlener, wat een groot verschil is met de doorsnee persoonsgegevensboeren.

Een bank moet vertrouwen uitstralen

Van een bank verwachten we een bepaalde standaard van vertrouwelijkheid met betrekking tot onze gegevens. Vertrouwen zou een kernwaarde moeten zijn van een bank. Het commercieel exploiteren van betaalgegevens is een activiteit die ver van deze kernwaarde af staat. Ook de AFM heeft gewaarschuwd dat de plannen van de ING het vertrouwen van consumenten wel eens zouden kunnen schaden. Het verpatsen van persoonsgegevens hoort niet bij het verdienmodel van een bank en dit is ook niet wenselijk. In een tijd van aftakelende privacy zou een instelling als de bank juist haar kracht in privacy en bescherming van gegevens kunnen zien te vinden, in plaats van mee te doen aan de hype van het verdienen aan persoonsgegevens. Persoonsgebonden aanbiedingen gaan een steeds grotere rol spelen, maar het is niet de plaats van de bank om haar databestand hiervoor uit te lenen.

Menu Zoeken