Dinsdag 17 november 2009
Iedereen die Simon heeft gekend weet van zijn tas - formaat postbode.
Kilo's poëzie gingen mee op stap naar optredens; geen wonder dat hij lichtgebogen
liep. Het liefst had hij die honderden gedichten gebundeld gezien, dik als een
telefoonboek, maar bescheidener kon natuurlijk ook. Zondag 15 november mocht
ik in Ruigoord - op de maandelijkse literaire middag - de tweede druk in ontvangst
nemen van Goede raad is vuur, een poëtische handreiking.
Simon noemde het zelf een Fundgrube, een schatkamer voor iedereen die zich
serieus als dichter zou willen ontwikkelen. Zijn eigen poëtische Werdegang
wordt erin beschreven, de ontwikkeling van zijn eigen smaak en voorkeuren: wereldpoëzie,
van Jalal Al-Din Roemi (1207 - 1273) tot vriend en tijdgenoot Hans Verhagen
(1939 - ), ingebed in voor Simon belangwekkende prozateksten over poëzie,
en met achterin een bibliografie van zo'n honderd titels. In april van dit jaar
heeft Simon er zelf nog een voorwoord bij geschreven.
Zaterdag zat het bij de post en ik heb bijna de hele dag gehuild met dit boekje
in handen. Geen gedicht kon ik hardop lezen zonder in tranen uit te barsten.
Ik mis hem met de dag meer.
Ik weet hoe, wanneer en waar Simon dit boek geschreven heeft: tijdens het ziekbed
van mijn vader. Ze zijn er allebei niet meer, maar Goede raad is er
gelukkig - weer - wél!
Op zoek naar mijn favoriete gedichten schrok ik want ik kon ze niet vinden!
O LIED! o Lied van Guido Gezelle en Trust your vision, een
Navaho traditional waren verkeerd terecht gekomen.
Ik stuitte op prozateksten die zo mooi waren dat ik ze in Ruigoord heb voorgelezen.
Brieffragmenten van Arthur Rimbaud, een kostelijke tekst van Paul Rodenko en
een citaat uit Jeannette Winterson's Art Objects dat ik graag met u
deel.
'The healing power of art is not a rhetorical fantasy. For
some music, for some pictures,
for me primarily poetry, whether found in poems or in prose, cuts through noise
and hurt,
opens the wound to clean it and then gradually teaches it to heal itself. Wounds
need to be taught to heal themselves.'
Ik mocht het aan den lijve ondervinden: sommige poëzie vindt
regelrecht de weg naar de ziel.
En hier zit ik dan, alleen, aan zijn bureau, met zijn boeken en papieren om
mij heen precies zoals hij ze hier heeft achtergelaten. Niet omdat ik er een
museum van wil maken, maar omdat we eenvoudigweg geen ruimte meer hadden om
alles een eigen plaats te geven. Het is alsof Simon ieder moment binnen kan
komen - oh, was dat maar waar - en ik zei tegen zijn kinderen: 'Dit is het huis
waar jullie je vader kunnen blijven ontmoeten.' Zo voel ik het tenminste.
En dit is een voorzichtig begin van een eigen webstek; goed voorbeeld doet goed
volgen.
Eén ding is zonneklaar: www.simonvinkenoog.nl
is volstrekt uniek en wordt nog dagelijks door honderden mensen bezocht. Het
was Simons testament! Zo zij het.
Uw Edith Ringnalda, debutante