Zo ben ik dat jaar naar Spitsbergen geweest, waar ik een 18daagse rugzak trektocht van Longyearbyen naar Barentsburg.(Routekaart)
Hier volgt een stukje uit het reis dagboek van Karel Mul, de reisleider en organisator van de tocht en ook eigenaar van reis organisatie " Op Vrije Voeten ".
SPITSBERGEN JULI / AUGUSTUS 1993
Dinsdagavond 20 juli
Het is stil, buiten hangt een koude witte mist. Alleen de tenten zijn nog zichtbaar, pal erachter kolken witte windvlagen uit de dieper gelegen kloof.
Precies aan de rand ervan staat ons kamp en om ons heen staan de hoge witte en grijze bergen met onuitspreekbare namen.
In alle tenten is het stil, iedereen slaapt, alleen Peter en ik zijn nog op. Met de tent half open kijken we, gehuld in warme kleren, naar buiten en af en toe trekken we er even op uit.
Er loopt hier ergens een beer rond, een hongerige grote witte ijsbeer. Toen we hier naar toe liepen vanmiddag zagen we zijn verse poot afdrukken in de sneeuw. En dus ging het geweer naar m'n hand, kogels erin en uitkijken maar. Iedere kloof of uitholling kan zijn schuilplaats zijn, en ik loop vlug, een eindje voor de groep uit en speur de omgeving af
M'n plan was om over de kloof heen te gaan, de berg over en dan af te dalen naar Grumantsbyen. Dan had ik morgen langs de steile rots kust door de koude zee moeten waden. Maar nu staat er een ijzige wind, het is mistig, er staan flinke golven en er ligt drijfijs. Kortom, teveel narigheid bij elkaar om die route te wagen. Misschien morgen, als het weer beter geworden is..
Woensdag 21 juli
Maar deze morgen brak wel erg laat aan, iedereen had zich verslapen, en Janine, die de laatste wacht had, had iedereen lekker laten slapen.
Om kwart voor elf pas stonden we op en vond ik het veel te laat (en nog steeds te koud) om alsnog naar Grumant door te steken. Langs dezelfde weg terug dus. En nu was het Bert die, alweer hele verse, berensporen zag. Die van een grote en van een kleine beer, een moeder en een jong.
Weer terug op de camping begonnen we aan de voorbereiding voor de uiteindelijke, lange tocht. Ieder kreeg een enorme hoeveelheid met zich mee te dragen, behalve de tenten en het overige kampeer materiaal kregen we er nu ook per man 2 of 3 warme maaltijden voor 8 personen bij, idem aan ontbijten en per persoon nog eens 18 pakken hardkeks. Eerder moesten er ook nog eens I0 a 12 kilo potten boter, jam, honing etc. meegenomen worden. Ieder een fles benzine en een zak snoep. Op het gras uitgespreid lag daar voor elk een meter eten en de rugzakken waren al zo vol ?!
Donderdag 22 juli
Deze morgen vertrok ik wat eerder naar Longyearbyen, bestelde er een busje, kocht een knots van een signaal pistool, extra kogels voor het geweer en bracht de rest van de tijd door achter grote koppen koffie met gebak.
Om 12 uur kwam de groep in het bestelde busje aangereden en gezamenlijk reden we naar het beginpunt van onze tocht.
In principe zouden we dezelfde route als de voorgaande jaren lopen, namelijk van Longyearbyen naar de Oostkust, naar de Agardbukta en dan met een boog weer terug.
De eerste middag verliep soepel; breed en vlak strekte de Adventdalen zich voor ons uit. De grond was op de meeste plekken zo droog dat er grote scheuren door liepen. Maar ietsje verderop kan het weer anders zijn. De velden met het witte wollegras gaven aan waar het weer soppen werd en dan zakten we tot onze enkels weg in de zompige, mossige ondergrond.
's Avonds gaf ik schietinstruktie, want iedereen moest, zeker tijdens het wachtlopen, met dat ding overweg kunnen.Dat had nogal wat voeten in aarde, enkelen waren er wel zo onhandig in dat ik hem 's avonds doorgeladen moest afgeven aan degene die de eerste wacht had. Gelukkig zat er wel een veiligheidspal op en die ging, de hemel zij dank, erg stroef.
Vrijdag 23 juli
De vrijdag begon met mooi weer en we hielden de zuidelijke oever van de Adventdalen aan. Dat schoot lekker op, de grond was droog en het uitzicht weids. Regelmatig doorsnijden smalle kloven de brede oevers, en dan moet je even een klein stukje afdalen, door het water of de sneeuw heen en aan de andere kant weer steil omhoog. En zo door, en zo door.
Tot ik besloot over te steken naar de noordelijke oever: we moesten toch over de rivier heen en waarom niet meteen ik trok mijn regenbroek aan en ieder volgde mijn voorbeeld, zo komen we vast wel droog aan de overkant! Welgemoed stapte ik het water in en meteen ging het al mis. Belangstellend keek iedereen toe hoe ik in veel te diep water terecht kwam en weldra onderuit ging. Doorweekt stapte ik op de oever terug. Een eindje verderop probeerde ik het weer en weer ging het mis. Nu vond ik het welletjes en besloot wat beter uit mijn doppen te kijken. Toen kwamen we wel droog aan de overkant....
Download het complete verhaal in pdf formaat
Nog enkele sfeer plaatjes van Spitsbergen
Terug
