De Krimpenerwaard tijdens de watersnoodramp van 1953                             

Marsman, 1938

1953

De Krimpenerwaard
Natuurlijk gaat de meeste aandacht van de geschiedschrijvers uit naar de provincie Zeeland en de Zuid-Hollandse eilanden, maar ook de Krimpenerwaard werd door de Beatrixvloed getroffen. In totaal verdronken in de Krimpenerwaard zes mensen. Onder de doden was een echtpaar uit Ouderkerk aan de IJssel, dat een huisje bewoonde naast de Gereformeerde Kerk. Het water sloeg een gat in de IJsseldijk van 40 meter breed, waardoor het huisje compleet in het water verdween.

Vier mensen verdronken in de geheel door water omgeven Stormpolder. In deze voormalige zelfstandige gemeente (in 1855 opgegaan in Krimpen aan den IJssel) woonden ten tijde van de ramp zo'n veertig gezinnen. Er stonden woningen aan de Stormpolderdijk en in de Nijverheidsstraat (zie onderstaande foto). Deze straat was genoemd naar de scheepswerf 'de Nijverheid', de vroegere naam van de werf Van der Giessen - De Noord. Op de namiddag van zaterdag 31 januari, nog voor de dijkdoorbraak, reed een geluidswagen door Krimpen aan de IJssel, met de oproep 'in naam der koningin' aan alle mannen om te gaan helpen bij de dijk.

Bij Gouderak werden met behulp van stenen van de langs de Hollandse IJssel gelegen steenfabrieken, versterkingen in de dijk aangebracht.

Vanaf de Markt te Gouda vertrok een hulpkonvooi van circa 200 vrachtwagens en personenauto's naar Ouderkerk aan de IJssel, dat het zwaarst getroffen was.
In Stolwijk werden zandzakken gevuld, bestemd voor Ouderkerk aan den IJssel. Onder barre omstandigheden duurde de rit van Stolwijk, waar boeren hun vee evacueerden, naar Ouderkerk vier uur.
In Berkenwoude, het laagst gelegen dorp in de Krimpenerwaard, begon men met de evacuatie van vrouwen, kinderen en ouderen.
Bij Stolwijkersluis stroomde water over de IJsseldijk en liep een aantal woningen in. Gelukkig hadden de bewoners dit voorzien en hadden ze hun huisraad naar boven gebracht. Het fietspad tussen Stolwijkersluis en Gouda dreigde te bewijken en werd afgezet.

Op 1 februari werden alle grote bomen aan de Schielands Hoge Zeedijk te Gouda gekapt, omdat ze door hun voortdurend bewegen in de zware storm, een dijkdoorbraak dreigden te veroorzaken. Het waterpeil in de Julianasluis bij Gouda stond die zondag op 3.75 meter boven NAP. De hoogste stand, tot dat moment ooit daar gemeten, was +3.34 meter. Dat was op 13 januari 1916, toen ook de dijken doorbraken.

Reeds op 4 februari 1953 was het peil in de Hollandse IJssel alweer zo laag, dat van gevaar geen sprake meer was.

Op zondag 8 februari werd in Nederland een Dag van Nationale Rouw gehouden.

Monument ter nagedachtenis aan de ramp
(van architect Gerard Schouten en kunstenaar Dies de Jonge)
foto: Hans van Embden

Het vervolg
Na de ramp wordt snel een politieke beslissing genomen over het deltaplan. Omdat de Schielands Hoge Zeedijk, die miljoenen mensen tegen het water moest beschermen, het maar krap had gehouden, werd dit probleem als eerste aangepakt. Er werd gekozen voor de bouw van een beweegbare stormvloedkering bij Krimpen aan den IJssel. Zowel de scheepvaart als de waterhuishouding werden hierdoor zoveel mogelijk ontzien.

De kering bestaat uit twee stalen schuiven, die hangen tussen twee betonnen torens. Normaal gesproken zijn de schuiven open, zodat het scheepvaartverkeer onder de schuiven kan doorvaren. Slechts in noodgevallen worden de twee schuiven neergelaten, om de tachtig meter brede rivier geheel af te sluiten.
De scheepvaart kan dan gebruik maken van de naast de kering gelegen schutsluis. Deze sluis meet 120 bij 24 meter, zodat ook grotere schepen zonder problemen kunnen passeren.

De brug over de stormvloedkering werd geopend op 22 oktober 1958. Deze Algerabrug werd vernoemd naar de kort daarvoor afgetreden minister van Verkeer en Waterstaat, J. Algera.

Monument langs de Hollandsche IJssel