Voor hem doemt een diepe rivierbedding op. Nee, niet overal is het een rivierbedding. Soms is het ook een diep ravijn, soms een vervallen brug, soms een luid stromende rivier, soms het haar van een vrouw. De rivier stroomt met grote snelheid. Ver in de diepte vormen zich watervallen. Zonnestralen worden weerkaatsts boven het wilde water en de waterval. Het is een mengeling van geel, groen en blauw. Er is geen enkel geluid te horen. Hij is verbaasd. Dat wilde water, die waterval die van zo grote hoogte komt, hoe is het mogelijk dat daarvan niets te horen is? Is wat hij ziet werkelijk water of een waterval? Is wat zich daar kronkelend voortbeweegt water of zijn het de golvende haren van een vrouw? Het lukt hem niet meer nog een onderscheid te maken. In de diepte van de rivierbedding hangt een heerlijke koelte. Hij komt tot ontspanning, zijn ademhaling wordt makkelijker. Nu ziet hij vissen in de rivier. Verschillende soorten vissen, zoals hij ze in zijn leven nog nooit gezien heeft. De vissen zwemmen in paren. Wanneer ze bewegen worden ze geelgoud en glanzen. Ze veranderen van vorm en daarmee ook van kleur. Soms zijn het vissen, soms een paar ogen. Mijn God, wat een vreemde reis. Niets is helder. Nergens kan hij enige betekenis aan toekennen.
Mehmed Uzun, In de schaduw van een verloren liefde. Koerdische roman.
Uitgeverij De Geus 2002.
