Dit keer was ondermeer de Ankerveerse polder in het buitengebied van ‘s-Heer Arendskerke aan de beurt...
Dit ondanks de wetenschap, dat op dít moment talloze vogelsoorten daar hun jongen verscholen houden, die voor het eerst hun nest verlaten en nog niet kunnen vliegen...
Zoals het nest jonge kraaien, dat hier wekenlang door de ouders uur na uur werd verzorgd en die eindelijk begonnen waren hun eerste schreden buiten het nest te zetten.
Hun staart nog niet geheel volgroeid, de vleugels nog niet krachtig genoeg om snel weg te kunnen vliegen, verscholen tussen riet en gras...
Van een nest van 4, kwamen er minstens 2 op een gruwelijke manier om het leven, tussen de messen van het waterschap.
Ook voor een nest patrijzen, dat 150 meter verder in de bermen verscholen lag, moet gevreesd worden, omdat er sindsdien niets meer van hen is vernomen, afgezien van een veelzeggend bloedspoor op de plek waar eens hun nest was...
De medewerker van het waterschap vond het maar “een rotzooi”, al die wilde( beschermde) planten en ziet het christelijke beginsel van ‘goed rentmeesterschap’ blijkbaar niet als goede zorgplicht voor dier en natuur, maar speelt liever zèlf voor God...
Hoe rigoureus de maaidrift was, getuige de foto’s op de volgende pagina’s...( niet geschikt voor gevoelige of jeugdige toeschouwers...)