Vido's FilmZine

The Time Traveler’s Wife (Robert Schwentke, 2009) bioscoop
2012 (Roland Emmerich, 2009) bioscoop

Tweemaal science fiction binnen een week. Het kan niet op. Voor aspirant-tijdreizigers is er The Time Traveler’s Wife, een romantisch science fiction drama, waarschijnlijk vooral bedoeld voor een vrouwelijk publiek, maar generaliserend gesproken houden die volgens mij merendeels niet zo van SF. Mannelijke bioscoopbezoekers ergeren zich ondertussen vanaf de openingsscène aan het feit dat tijdreiziger Henry (een ingetogen Eric Bana) zijn moeder niet van een verkeersdood kan redden, maar wel op geplande momenten in het verleden kan verschijnen om ervoor te zorgen dat zijn toekomstige vrouw in de toekomst met hem zal trouwen. Het is maar net waar je je prioriteiten legt. Doemdenkers kunnen ondertussen hun lol op bij 2012, het jaar dat de aarde vergaat. De Duitse regisseur Roland Emmerich is na Independence Day (1996), Godzilla (1998) en The Day After Tomorrow (2004) weer lekker destructief bezig. De instortende steden, uit de grond opspringende supervulkanen en megatsunami’s zijn indrukwekkend door de computer verbeeld. De grote zaal van Tuschinksi bibberde merkbaar mee. Het gevoel wordt in de film echter nooit aangesproken, want wat valt er aan het einde van de rit nu eigenlijk te juichen? Er vallen miljarden doden, maar (paukenroffel, hoorngeschal) John Cusack weet - tegen alle verwachtingen in - zijn hoofd boven water te houden. Hoezee!

De acteur die de Rus Yuri Karpov speelt is overigens een Kroaat: Zlatko Buric, de enige acteur die in alle drie de delen van Pusher is te zien in de rol van Milo, met een hoofdrol in het ijskoude deel III.

Fish Tank
Regie: Andrea Arnold
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

De projectie van Fish Tank, de tweede speelfilm van Andrea Arnold, is gefilmd in het ouderwetse Aspect Ratio van 1.33:1. Het geluid lijkt voornamelijk in mono opgenomen. Slechts heel even, tijdens de scènes waarin de opgeschoten tiener Mia (de sterk debuterende Katie Jarvis) met haar zusje, haar moeder en diens nieuwe vriend Connor (Michael Fassbender) ver buiten de stad stoppen bij een aflegen meertje, fluiten de vogeltjes buiten het scherm, terwijl het geluid de rest van de film uit één richting, recht vanaf het doek op de kijker af komt. De gebruikte beeldverhouding past perfect bij het verhaal. Het voor hedendaagse speelfilms zeldzame formaat perkt de bewegingsruimte van Mia nog meer in. En de leefruimtes in de volgepakte, afgetakelde flat in een buitenwijk van een stad in Essex zijn al zo smal. Mia probeert de hele film lang buiten het benauwende frame te komen, maar de camera blijft haar op de hielen zitten. Haar bewegingsvrijheid wordt gelimiteerd door een afwijzende moeder (die Mia tijdens haar zwangerschap eigenlijk het liefst had geaborteerd), het gebrek aan ontplooiingsmogelijkheden in de omgeving, maar bovenal door Mia’s eigen dwarse karakter. Het zou verlossend zijn geweest als het beeldformaat aan het eind opeens vergroot werd, maar dat gebeurt niet. Mia zal toch zelfstandig buiten de grenzen van haar puberleven moeten stappen.

L’Amour Braque
Regie: Andrzej Zulawski
Jaar van uitgave: 1985
dvd

Lees verder

Antichrist
Regie: Lars von Trier
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Lees verder

Love Streams
Regie: John Cassavetes
Jaar van uitgave: 1984
bioscoop

Lees verder

Wendy and Lucy
Regie: Kelly Reichardt
Jaar van uitgave: 2008
bioscoop

Lees verder

White Lightnin’
Regie: Dominic Murphy
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Lees verder

Bright Star
Regie: Jane Campion
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop
Als Topper, de kat van Fanny Brawne (Abbie Cornish), heb ik een onbezorgd leventje zoals aan een vorstenhof. Het huishouden van mijn baasje is vaderloos, maar moeder (Kerry Fox) heeft geld genoeg om zich dienstboden te kunnen veroorloven en Fanny kan zich, als ze wil, de hele dag bezighouden met textielwerk. Het maakt me niet uit of ze haute couture fabriceert of gordijnstof aan elkaar naait, zolang ze maar in de buurt is en ik op haar schoot kan liggen. Tegenwoordig zit ze meer met haar neus in de literatuur, en ik kan je verzekeren dat het veiliger is je kop langs een boekrand te wrijven dan langs een breinaald. Fanny is gek op de minder kapitaalkrachtige jonge dichter John Keats (Ben Whishaw). Jammer dat ik in een eeuw leef die stijf staat van decorum en protocol en dat in deze tijd de twee geliefden vanwege het inkomensverschil onmogelijk met elkaar kunnen trouwen. Ik moet zoveel mogelijk profiteren van Keats’ aanwezigheid, want hemeltjelief, wat voelen zijn zachte dichtershanden prettig aan over mijn vacht. Ik ben niet bij hem weg te slaan. Niet alle dichters zijn aardig, zoals de bevriende collega van Keats, de bulkende meneer Brown (Paul Schneider). Wat een nare, irritant aanwezige vent is dat. Ik duik het liefst weg als hij in beeld komt. Nee, dan liever de stem van Keats. Zijn dictie is zo kalm en zijn toon zo fluisterend, dat ik telkens in katzwijm val en snorrend soes als hij zijn gedichten voordraagt. Zo gaat de wereld van Bright Star geleidelijk aan, en zeker in de tweede helft van de film, op kleurrijke wijze volledig langs me heen. Ik vergeet vlinders te jagen en naar sneeuwkorrels te staren, ben ik halverwege het verhaal volledig weggedommeld en ontwaak pas wanneer mijn honger sterker is dan de geur van verse vis.

Up
Regie: Pete Docter
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Lees verder

Mama Don’t Like No Guitarpickers ‘Round Here
Regie: Jacqueline van Vugt
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Lees verder

The Informers (Gregor Jordan, 2009) bioscoop

Het enige positieve aan het inferieure The Informers is dat ik na afloop heel erg de behoefte had om meteen na thuiskomst het superieure Short Cuts (Robert Altman, 1993) opnieuw te zien. Misschien dat er nog wat te redden was geweest als auteur Bret Easton Ellis niet zelf de verantwoordelijkheid had genomen voor het omzetten van zijn verhalenbundel tot een scenario. Hij had sommige passages zonder pardon mogen schrappen. Het hele gedoe rondom de ontvoering van het kind voelt aan als de blinde darm in het verhaal. Het gegeven is op zijn best een halfslachtige poging enige spanning in de verder zielloze film te stoppen. Easton Ellis had minstens kunnen proberen een link te leggen tussen de ontvoering en de op minderjarigen vallende, vervallen Britse rockster Bryan Metro (Mel Raido). Nu zitten we opgescheept met een summiere bijrol van Micky Rourke (The Wrestler is aan het schnabbelen als kidnapper) en een opvallend slecht acterende Brad Renfro (1982-2008) als het neefje bij wie Rourke zijn buit tijdelijk onderbrengt.

Last Conversation (Noud Heerkens, 2009) bioscoop
Picnic (Adrian Sitaru, 2007) bioscoop

Lees verder

Taking Woodstock
Regie: Ang Lee
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Lees verder

De Storm (Ben Sombogaart, 2009) bioscoop
[major spoilers ahead!]Ondanks een relatief beperkt budget zien de storm, de rijzende golven, de dijkdoorbraak en de overstroming er in De Storm imposant uit. Het realistisch ogende natuurgeweld is echter onvoldoende voor het creëren van de perfecte storm. In de tweede helft van het verhaal ligt namelijk teveel nadruk op het geëmmer over de vermiste baby Ernst. Net zoals alle overlevenden van het ondergelopen Zeeuwse vissersdorp weet een beetje oplettende kijker vrij snel waar (namelijk: het pension) en bij wie (de kindloze Krina) kleine Ernst zich bevindt. De enige onwetenden zijn de jonge moeder Julia (Sylvia Hoeks), haar redder Aldo (Barry Atsma) en haar vader (Dirk Roofthooft). Het is al moeilijk te geloven dat een voltallige orthodoxe gemeenschap onder zware omstandigheden de moeite neemt zo onchristelijk wreed te zijn (omdat ze geen ongehuwde moeders accepteren), maar het is nog lastiger aan te nemen dat de ongehuwde Julia en haar vader niets doorhebben. In het kleine dorp weet iedereen alles van elkaar, dus zou Julia en haar familie toch zeker op de hoogte zijn van het fatale ongeluk dat de echtgenoot en de baby van Krina (Katja Herbers) een paar weken eerder hebben gehad. Waarom er bij vader niet meteen een alarmbel gaat rinkelen als hij tegenover Krina en het gestolen kind zit, is een raadsel dat steeds meer gaat irriteren naarmate De Storm de epiloog nadert. Extra ergerlijk is het sentimenteel bedoelde slot, omdat Julia tijdens de opening van de deltawerken, op een haarverkleuring na, 18 jaar na de ramp uiterlijk onveranderd is gebleven. Of bezit Zeeland een tijdreismachine en is De Storm eigenlijk een science fictionfilm?

Looking For Eric (Ken Loach, 2009) bioscoop

Een film van Ken Loach kan bijna niet zonder een moment waarop mannen vergaderen in een drukbezette ruimte. De felle discussies gaan vrijwel zonder uitzondering over hete politieke hangijzers, waarbij de ene partij de solidariteit van de andere partij in twijfel trekt (zie o.a. Land And Freedom uit 1995 en The Wind That Shakes The Barley uit 2006). De debatten zien er, zoals altijd in een film van Loach, dankzij het realistische acteerwerk zeer authentiek uit, maar voelen zonder uitzondering aan als colleges politicologie. Zulke scènes leiden me teveel af van de personages, wat vooral de tweede helft van Carla's Song (1996) zo onuitstaanbaar maakt. Voor retoriek volg ik liever de Algemene Beschouwingen in de Tweede Kamer. Zelfs een vrij luchtige Loach-komedie als Looking For Eric (waarin postbode en voetbalfan Eric zijn leven op orde probeert te brengen met hulp van zijn imaginaire vriend, de Franse voetbalvedette Eric Cantona) kan niet zonder discussiemoment. De locatie is dit keer geen partijlokaal, maar een pub en in plaats van partijpolitiek gaat de discussie ditmaal over voetbal en moet een van de bijrolspelers eraan geloven omdat hij fan is van Manchesters City in plaats van Manchester United. Zoals het een komedie betaamt eindigt het gekrakeel deze keer met een goede punch line.

Muukalainen (The Visitor) (Jukka-Pekka Valkeapää, 2008) bioscoop
The Rebirth (Masahiro Kobayashi, 2007) bioscoop

Lees verder

Vido is offline tot en met 28 september.

Crows: Episode 0 (Kurôzu Zero)
Regie: Miike Takashi
Jaar van uitgave: 2007
dvd

Lees verder

Unmade Beds
Regie: Alexis Dos Santos
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Lees verder

Combat Shock
Regie: Buddy Giovinazzo
Jaar van uitgave: 1986
dvd

Lees verder

35 Rhums
Regie: Claire Denis
Jaar van uitgave: 2008
bioscoop

Lees verder

Away We Go
Regie: Sam Mendes
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop


Lees verder

G.I. Joe: The Rise Of Cobra (Stephen Sommers, 2009) bioscooop

Ondanks de overdadig aanwezige moderne computertechnieken maakt regisseur Stephen Sommers in de popcornblockbuster G.I. Joe: The Rise Of Cobra in de plot gebruik van een methode uit 1931, zoals geslaagd beproefd door de grote meester Fritz Lang in zijn onovertroffen M. De kindermoordenaar in M wordt geïntroduceerd terwijl hij In The Hall Of The Mountain King uit de Peer Gynt Suite van Edvard Grieg fluit. Door zijn gefluit wordt hij ontmaskerd door een blinde zwerver, waarop vervolgens de jacht op de moordenaar daadwerkelijk van start gaat. Ook in G.I. Joe zit een slechterik (Arnold Vosloo, voor eeuwig getypecast als clichématige boef) alsmaar opvallend te fluiten. De film is simpel vermaak, dus zijn liedje is geen klassiek thema, maar het zeer banale For He’s A Jolly Good Fellow. Hij fluit dat liedje natuurlijk niet voor niets, wat blijkt uit de allerlaatste scène. Er was na de spectaculaire achtervolging door Parijs, en de daarbij behorende, extravagante digitale blikschade, blijkbaar geen budget meer over voor originele invallen.

Red Cliff (John Woo, 2009) bioscooop

Waar fans van Hitchcock vroeger wachtten op de korte cameo van de master of suspense in zijn eigen films, zo kijken fans van John Woo in zijn films uit naar de verschijning van de witte duif. Meestal wordt het dier decoratief en vermoedelijk om symbolische reden in beeld gebracht. De vogel zit overigens niet in al het werk van de regisseur uit Hong Kong. In bijvoorbeeld het uit 1979 stammende, gekostumeerde martial arts-vehikel Last Hurrah For Chivalry zit wel het van Woo bekende gebruik van slow motion tijdens actiescènes, maar is de duif nergens te bekennen. In het vermakelijke historische spektakel Red Cliff (de voor de Westerse markt tot 158 minuten samengevoegde films Chi Bi uit 2008 en Chi Bi Xia: Jue Zhan Tian Xia uit 2009) speelt de witte duif ditmaal een korte maar belangrijke bijrol. De vogel wordt in het zwaar bewapende bastion Red Cliff uitgelaten, vliegt over de rivier, over de gigantische oorlogsvloot van de kwaadwillende generaal Cao Cao en landt achter de vijandige linies bij een spionne van de rebellerende coalitie zodat zij strategisch belangrijke informatie kan terugsturen. Het is jammer dat de vlucht van de postduif zo overduidelijk in de computer is gefabriceerd. De bewegingen van de digitale duif zijn een beetje houterig, wat je een houtduif kunt vergeven, maar niet de anders zo sierlijk klapperende witte duif. In het repertoire van John Woo is de duif nog lang niet dood, maar hij kijkt wel een beetje raar uit zijn ogen.

Dilinger (Max Nosseck, 1945) dvd
Dillinger (John Milius, 1973) dvd
Public Enemies (Michael Mann, 2009) bioscoop

Lees verder

In The Electric Mist
Regie: Bertrand Tavernier
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Lees verder

Rudo Y Cursi
Regie: Carlos Cuarón
Jaar van uitgave: 2008
bioscoop

Lees verder

Megane (Noako Ogigami, 2007) bioscoop
In Megane leert gestreste professor Taeko (op gepast truttige wijze gespeeld door actrice Satomi Kobayashi) op een eiland in Okinawa het leven te zien door een andere bril. Onthaasting is zowel het centrale thema als een indicatie voor het verteltempo. Ik voelde me in de bioscoop een beetje als het hondje dat in de film als figurant verveeld zijn snuit in het zand duwt en het liefst het beeld uit trippelt. De professor brengt haar vrije tijd door aan het strand en overnacht in een verlaten vakantieoord waar tijdens de lente de wijzers van de klok traag van seconde naar seconde tikken. Het verhaal kabbelt als de branding op een windstille dag. De meeste actie bestaat uit eten. Heel veel eten. Van zelfgekweekte groenten en ingemaakte pruimen bij het ontbijt, verse kreeft als lunch, geschaafd ijs met zoete bonen in de namiddag tot een barbecue na zonsondergang. Kijken naar Megane maakt hongerig en ongeduldig. Ik moet nog bepalen wat het dramatische hoogtepunt van de film is: 1) de lekke fietsband van de driewieler, 2) de plotselinge regenbui, of 3) de verloren bril.

Brüno (Larry Charles, 2009) bioscoop

Brüno is een fletse versie van Borat. Komiek Sacha Baron Cohen had toch moeten weten dat door herhaling een grap niet leuker wordt. Hij probeert verschil te maken door op extremere wijze de confrontatie op te zoeken en belandt daarmee regelmatig op het anale niveau van Jackass. En hoe dapper is het om een zaal vol Afro-Amerikanen op de stang te jagen met een zogenaamde geadopteerde zwarte baby die luistert naar de naam OJ? Dat is net zo dapper als de stunt die de ‘held’ uithaalt in Danger Seekers (YouTube) uit Kentucky Fried Movie (1977). Na het zien van Brüno heb ik wel meer waardering gekregen voor Bono. Of is het Böno?

Beter goed gejat…

Jay Reatard (Watch Me Fall, 2009) versus The Shining

Electra Glide In Blue
Regie: James William Guercio
Jaar van uitgave: 1973
dvd

Lees verder

La Fille Du RER
Regie: André Téchiné
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Lees verder

Adoration
Regie: Atom Egoyan
Jaar van uitgave: 2008
bioscoop

Lees verder

Transformers: Revenge of the Fallen
Regie: Michael Bay
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Metal on metal
It's what I crave
The louder the better
I'll turn in my grave

Keep on rockin
Keep on rockin
To this metal tonight
Keep on pounding
Keep on pounding
Join the heavy metal fight
(Anvil, Metal On Metal, 1982)

Anvil: The Story Of Anvil
Regie: Sacha Gervasi
Jaar van uitgave: 2008
dvd

Lees verder

Unspoken
Regie: Fien Troch
Jaar van uitgave: 2008
bioscoop

Lees verder

Man Hunt
Regie: Fritz Lang
Jaar van uitgave: 1941
dvd

Lees verder

Departures / Okuribito
Regie: Yôjirô Takita
Jaar van uitgave: 2008
bioscoop

Lees verder

Easy Virtue (Alfred Hitchcock, 1928) dvd
Easy Virtue (Stephan Elliott, 2008) bioscoop

Lees verder

Encounters At The End Of The World
Regie: Werner Herzog
Jaar van uitgave: 2007
dvd

Lees verder

Terminator Salvation
Regie: McG
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Het enige aardige aan Terminator Salvation - als je tenminste van actiescènes houdt - is de lange sequentie waarin de helden in een vrachtwagen worden achtervolgd door de machines. De regisseur met de hip bedoelde naam McG vermengt daarin op enerverende wijze Mad Max met Transformers en voor heel even kan de mannelijke toeschouwer zich weer een klein jongetje voelen. Waar deze film (over de strijd tussen mens en machine in een postapocalyptisch 2018) definitief plat op zijn bek gaat, is in de scène waarin cyborg-tegen-wil-en-dank Marcus Wright (Sam Worthington) in het hol van de leeuw oog in oog komt te staan met het op een groot scherm geprojecteerde evenbeeld van zijn maakster Dr. Serena Kogan (een compleet verdwaalde Helena Bonham Carter). Als je iemand niet kwaad wil maken is het Marcus, maar in plaats van wijs te zwijgen doet Dr. Kogan volledig uit te doeken hoe ze hem heeft gemanipuleerd en wat ze in naam van de machines allemaal nog meer van plan is voor ondeugdelijks te gaan doen. Geen wonder dat Marcus woest uit zijn boeien breekt en verwoestend terugslaat. Kogans actie is net zo onverstandig als het toevertrouwen van je pincode aan een willekeurige Roemeen in de Kalverstraat. Nog een inhoudelijke vraag ter afsluiting: waarom laat de heldhaftige John Connor (Christian Bale), wanneer hij zich in het centrum van de vijandelijke stellingen bevindt, het apparaatje ongebruikt waarmee hij met één druk op de knop alle machines kan stilzetten?

Liverpool
Regie: Lisandro Alonso
Jaar van uitgave: 2008
bioscoop

Lees verder

The Brothers Bloom
Regie: Rian Johnson
Jaar van uitgave: 2008
bioscoop

Lees verder

Casanegra (Nour Eddine Lakhmari, 2008) bioscoop
Fighting (Dito Montiel, 2009) bioscoop
Linha De Passe (Walter Salles & Daniela Thomas, 2008) bioscoop
Night At The Museum 2 (Shawn Levy, 2009) bioscoop
Sunshine Cleaning (Christine Jeffs, 2008) bioscoop
Babaji, An Indian Love Story (Jiska Rickels, 2009) bioscoop

Lees verder

Angels & Demons
Regie: Ron Howard
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Lees verder

Three Monkeys (Nuri Bilge Ceylan, 2008) bioscoop
The Man From London (Béla Tarr, 2007) dvd

Lees verder

Tulpan
Sergei Dvortsevoy
2008
bioscoop
All creatures great and small en boer zoekt vrouw in Kazachstan. Het verhaal doet er weinig toe in Tulpan. Ex-matroos Asa (Askat Kuchinchirekov) wil trouwen met Tulpan, de laatste beschikbare huwelijkskandidaat in de wijde omgeving en de enige bloem in het kale steppelandschap. Zij is weinig gecharmeerd van zijn flaporen, althans, dat is wat haar ouders beweren. Asa heeft al moeite een schaap uit de kudde op te pikken, laat staan een vrouw aan de haak te slaan. Veel belangrijker in Tulpan is de registratie van het dagelijkse leven. Een windhoos scheert rakelings langs de yurt, lammetjes sterven en kamelen huilen niet, maar bijten. Regisseur Sergei Dvortsevoy neemt alle tijd de familiebesognes en de beestenboel vast te leggen. Het tempo van het Kazachstanse leven is het tempo van de film. Laat ik een typische scène kort omschrijven. Vroeg in de ochtend worden de schapen losgelaten. Opgejaagd door de boeren vertrappen ze elkaar bijna. Opstuivende stof en zand maken het zicht mistig. Als de schapen uit beeld zijn, treedt de rust terug. Op de voorgrond dribbelt een nieuwsgierige witte pup, de tong uit zijn bek. In het midden van de shot rent een kleuter op een houten paard, alvast oefenend voor later. Helemaal achterin beeld probeert een mannelijke muilezel een wijfje te bespringen. En dat allemaal in een totaalshot, vanaf de schouder geschoten en zonder montage. Het zijn dit soort lang aangehouden, kleine momenten die de film tot leven brengen en tegelijkertijd een glimlach bij de toeschouwer veroorzaken. De rest is bijzaak.

De Laatste Dagen Van Emma Blank
Regie: Alex van Warmerdam
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Lees verder

Der Verlorene
Regie: Peter Lorre
Jaar van uitgave: 1951
bioscoop

Lees verder

The Ghoul (Thomas Hayes Hunter, 1933) dvd
The Sadist (James Landis, 1963) dvd

Lees verder

Imagine: 25th Amsterdam Fantastic Film Festival:

Tamami: The Baby's Curse (Yadai Yamaguchi, 2007)
Sleep Dealer (Alexis Rivera, 2008)
11 Minutes Ago (Bob Gebert, 2007)

Lees verder

Martyrs (Pascal Laugier, 2008) bioscoop
Possession (Andrzej Zulawski, 1981) dvd
La Femme Publique (Andrzej Zulawski, 1984) dvd

Lees verder

Martyrs
Regie: Pascal Laugier
Jaar van uitgave: 2008
bioscoop

Lees verder

The International
Regie: Tom Tykwer
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Lees verder

The Boat That Rocked
Regie: Richard Curtis
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Lees verder

Laila’s Birthday
Regie: Rashid Masharawi
Jaar van uitgave: 2008
bioscoop

Lees verder

Knowing
Regie: Alex Proyas
Jaar van uitgave: 2009
bioscoop

Lees verder

Broken English
Regie: Zoe Cassavetes
Jaar van uitgave: 2007
geprojecteerde dvd in SMART

Lees verder

La Vie Moderne
Regie: Raymond Depardon
Jaar van uitgave: 2008
bioscoop

Lees verder

Transsiberian
Regie: Brad Anderson
Jaar van uitgave: 2008
bioscoop

Lees verder

Kan Door Huid Heen
Regie: Esther Rots
Jaar van uitgave: 2009
recensies

Nick James, de hoofdredacteur van Sight & Sound, vermaakte zich niet bepaald tijdens de afgelopen editie van het International Film Festival Rotterdam. In Berlijn had hij het meer naar zijn zin, onder meer dankzij Kan Door Huid Heen, het speelfilmdebuut van Esther Rots. In de Sight & Sound van april schrijft hij: Dutch director Esther Rots’ film is a real discovery: a fragmentary, expressionist take on one woman’s experience of intruder rape and its aftermath, with a striking performance from Rifka Lodeizen as Marieke, a woman who literally wants to hide away from life in an old ruined house. Though Rots doesn’t quite sustain the freshness of approach, she’s clearly a real talent.

Redacteur Gavin Smith van het Amerikaanse Film Comment had acht prima dagen in Rotterdam. In zijn redactionele openingswoord schaart hij Kan Door Huid Heen in de categorie Postmodern Psychodrama. Verderop in het blad opent Smith zijn festivalverslag met het long-awaited feature debut en sluit hij af met: Rots slightly overplays the eccentric and paranoid behavior but is in full control of her material while leaving ample room for Lodeizen’s tour de force performance. Kan Door Huid Heen is duidelijk niet onopgemerkt aan de belangrijke filmbladen voorbijgegaan.