Dagboek

We hadden geen haast vandaag. Het plan was om van Napier naar Whakatane te rijden, een afstand van iets meer dan 300 km en het hotel op onze bestemming was al gereserveerd. Eerst nog maar eventjes genieten van ons heerlijke huisje van Pebble Beach Hotel in Napier met ons terrasje met palmbomen, een frisse duik in Hawke's Bay en een krachtige douche.


Whakatane ligt, net als Napier, aan de kust, dus we hadden ervoor kunnen kiezen om gewoon langs de zee naar het noorden te rijden, maar dat is niet de gemakkelijkste route. Wij gingen door het binnenland, via de "Thermal Explorer Highway".


De weg loopt een groot stuk door onherbergzaam gebied zonder tankstations, dus we hadden gezorgd voor een volle tank. Openbare toiletten zijn er trouwens wel te vinden, bijvoorbeeld bij Te Pohue. Daar vond ik ook deze groep schapen. En verderop langs de route een mooie waterval.


Zo kwamen we ook weer terug in Taupo en nu greep ik de kans aan om wat foto's van het meer te maken. Het zat me nog steeds niet lekker dat ik die nog niet had.


Vanuit Taupo gingen we naar het noordoosten en we kwamen langs een paar prachtige meertjes met mooi helder water. Ideaal om te zwemmen! We deden dat vandaag niet, we wilden zo snel mogelijk naar Whakatane, maar ik zette het wel op mijn verlanglijstje.

Nu we het toch over Whakatane hebben, misschien heb je wel eens gehoord dat de term whakatane ook gebruikt wordt om FTM (vrouw-naar-man) transseksuelen aan te duiden? De naam whakatane betekent in Maori-taal "veranderen in een man".
De achtergrond van dat woordgebruik is het verhaal van Wairaka, de dochter van de kapitein van de Mataatua waka (kano), waarmee de Maori's de oversteek over de Stille Oceaan naar Nieuw-Zeeland maakten.

Het was bij de Maori's een vaste regel, dat alleen de mannen de peddels van de kano mochten gebruiken. Maar de mannen gingen aan land en lieten de vrouwen alleen achter in de kano. De vloed kwam op en het weer veranderde. Toen begon de kano die de manner op het strand hadden getrokken weer te drijven en de wind dreef hem naar de monding van de rivier, waar de golven met grote kracht op de rotsen sloegen. De situatie werd erg gevaarlijk. Toch konden de vrouwen niets doen: De peddels waren immers taboe voor hen! Wairaka probeerde de mannen nog te waarwchuwen, maar ze hadden een heuvel beklommen om uit de kijken over hun nieuwe land en hoorden haar niet (of ze wilden niet luisteren).

Toen riep Wairaka: "Kai Whakatane au I ahau." (Ik maak van mezelf een man.) En dat deed ze. Door haar kordate optreden werden de kano en alle vrouwen en kinderen gered!
Haar standbeeld staat op het havenhoofd van Whakatane.

En zo kwamen we uiteindelijk aan bij het hotel (White Island Rendezvous, 15 The Strand, Whakatane). Opnieuw een paradijselijke pleisterplaats...

We sloten de dag af met een eenvoudige doch voedzame maaltijd bij "The Office", een soort eetcafé in het centrum van Whakatane. (Na dat luxe Tandoori Maharaja Banquet gisteren bij Master of India kon het vandaag wel weer eens wat eenvoudiger. )

Labels: nz, transitie

---

Vandaag vierden mijn ouders officieel hun 50-jarig huwelijk. Er was een zaal afgehuurd in "De Landvast" in Alblasserdam en daar kwam iedereen bij elkaar. Er waren minstens 70 mensen en daar waren er heel wat bij die mij nog nooit als Evelien hadden gezien. Sommigen had ik in tien jaar niet gezien en ja, tien jaar geleden was ik nog heel iemand anders...
Best spannend dus, zowel voor mijn ouders als voor mij, maar alles is heel goed verlopen. Het was een gezellig samenzijn met een heerlijke broodmaaltijd. Ik kreeg verschillende positieve reacties!
Het ergste wat er gebeurde, was dat één van de tafels door zijn poten zakte. Ze gebruiken blijkbaar opklapbare tafels bij De Landvast en deze tafel kon niet tegen de schoppende voetjes van onze achterneefjes... Gelukkig stonden er op dat moment geen hete dranken op de tafel, dus er waren geen persoonlijke ongelukken.

Labels: transitie

---

Vandaag was het precies een jaar geleden dat mijn operatie plaatsvond. Veel transjes vieren die dag als een soort verjaardag. Ik had niet zo'n behoefte om er al te veel drukte over te maken. Het gaf me wel een beetje een bijzonder gevoel, maar het leven gaat gewoon door.

Ik was weer aan de beurt voor kassadienst op de maandelijkse T&T-avond. Omdat het buurthuis momenteel verbouwd wordt, konden we niet de normale ingang gebruiken. De gasten moesten via de zijdeur binnenkomen. Tja, waar zet je dan de kassa neer? Die moet toch bij de ingang staan! Hoe kun je anders ooit in de gaten houden wie er binnen komen? Maar echt in de gang gaan zitten leek me toch wel erg onpraktisch.

Dus ik stelde de kassa op in de bestuurskamer, vlak bij de ingang en knutselde een mooie wegwijzer uit wat A4-tjes. Nou, dat werkte prima, ik kon iedereen zien binnenkomen en iedereen wist de kassa te vinden. Naast het gewone kassawerk kreeg ik nog een stapel foto's onder mijn hoede. "Die mag je uitdelen aan de mensen die er op staan..." Lastig hoor... Ik heb al moeite genoeg om de namen van alle gasten te onthouden. Dat gaat altijd mis, ik ben heel slecht in het koppelen van namen aan gezichten. Heel vervelend vind ik dat, om de mensen die ik elke maand zie steeds weer hun naam te moeten vragen.

Maar ik zat wel lekker in dat kantoortje: buiten de drukte, buiten de herrie. En er kwamen best wel mensen naar me toe om een praatje te maken. Of zelfs voor een lang gesprek... Een prima avond!

Eerdere T&T-avonden: juli, mei, maart, februari, december, november, oktober, maart 2007, februari 2007, januari 2007, december, november 2006, oktober 2006, september 2006, augustus 2006, juli 2006, juni 2006, mei 2006, april 2006, maart 2006, februari 2006, januari 2006, december 2005, november 2005, oktober 2005, september 2005, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.

Labels: TenT, transitie

---

Jawel, het is voor elkaar! Vandaag heb ik dan eindelijk mijn nieuwe paspoort en rijbewijs mogen ophalen op het gemeentehuis.

Het is nu ongeveer tien jaar geleden dat ik het besluit nam dat ik moest ophouden om mijn vrouwelijke gevoelens te verstoppen. Ik wist gewoon dat ik er iets mee moest doen en ik begon aan het lange traject van de geslachtsverandering.

We weten nu dus hoe lang dat kan duren: Tien jaar!

Labels: transitie

---