Dagboek

Op de heenreis waren we tegen de draaiing van de aarde in gereisd en op mysterieuze wijze een dag van onze kalender kwijt geraakt. Nu gingen we met de draairichting van de aarde mee, en kregen er een dag bij. Donderdag 15 januari 2009 is voorgoed aan ons voorbij gegaan, die dag krijgen we nooit meer terug, maar nu beleefden we woensdag 11 februari twee keer!


De dagen zijn wel kort als je met zo'n 900 kilometer per uur van west naar oost vliegt. Hoe snel dat gaat, ligt ook weer aan op welke breedtegraad je je bevindt, maar laten we voor het gemak maar een beetje afronden en uitmiddelen. Dan kun je stellen dat het dagen van ongeveer 16 uur zijn.

Maar de dagen leken niet kort! Er leek echt geen einde aan deze vlucht te komen. De enige afwisseling was weer de tussenstop in Los Angeles en dit keer was het daar nog akeliger dan op de heenreis. Nadat we de zinloze registratie door de immigratiedienst opnieuw hadden ondergaan, moesten we een lange, lange trap beklimmen om weer bij ons vliegtuig te komen. Een lift? Nee, die was er niet! Een roltrap? Die is in Amerika blijkbaar nog niet uitgevonden!

  
Ondanks mijn nieuwe boek verveelde ik me enorm tijdens de vlucht. Je kunt nou eenmaal niet de hele tijd lezen, dat is veel te vermoeiend. En slapen kan ik ook niet in een vliegtuig... Het was wel grappig dat we nu voor de tweede keer de zonsondergang van 11 februari konden zien. Dat gebeurt je toch niet elk jaar.


Wat waren we blij toen we eindelijk op Heathrow aankwamen!

We moesten op Heathrow nog knap lang wachten en er was niks te doen voor ons. Er was ook nergens een rookgelegenheid en ik begon een sterke neiging te krijgen om illegaal toch maar op te steken.

Toch was er vandaag op Heathrow wel iets te doen, alleen wisten wij dat niet. We hoorden dat pas toen we thuis kwamen: Een bekende Nederlandse politicus, wiens naam me even ontschoten is, was vandaag ook op Heathrow. Hij wilde naar een Brits parlementslid om te overleggen over de film die hij heeft gemaakt.
Maar hij mocht het land niet in! Een vreemde zaak. Of je het nou met iemands politieke ideeën eens bent of niet, niemand kan ontkennen dat het hier ging om een Europees staatsburger. En we hebben toch "vrij verkeer van goederen, personen en diensten"? Dan kan Engeland hem dus niet de toegang tot het land ontzeggen!
Misschien leert hij hier uit, hoe het aanvoelt als je ergens niet welkom bent, maar het is waarschijnlijker dat hij het zal aangrijpen als een extra kans om in de publiciteit te komen...

Onze laatste etappe ging met een Airbus A319 en dat is toch wel even wennen als je een ècht vliegtuig gewend bent. Het ding leek ook sprekend op een bus qua interieur en de stemming onder het personeel was ook nauwelijks serieus. Het miste alle allure die je van een vliegreis gewend bent. Eten of drinken was er trouwens ook niet aan boord; tenzij je het kocht!

En dan weer met de trein. Ik was inmiddels dood- en doodmoe en zat half te slapen. Julia greep die gelegenheid aan, om zich meester te maken van de camera en wat plaatjes te schieten.

  
Uiteindelijk kwamen we weer thuis. Niet te geloven dat alles er nog gewoon stond, net zoals toen we van huis gingen. Het voelde echt onwerkelijk aan. Toch wel fijn om weer naar onze eigen Erwin Krol te mogen kijken.

Labels: nz

---

Tja, de waarheid is hard: Ook aan de langste vakantie komt een eind. Vandaag was de dag, dat we terug moesten naar de luchthaven, om op het vliegtuig naar Nederland te stappen. We eindigden zoals we waren begonnen: Samen op het bed. Maar dit keer niet met een borrel in de hand; het was tijd voor het ontbijt.

  
De route van Hamilton naar Auckland liep langs een plek die ik eigenlijk nog wilde zien. Ik wilde namelijk nog even kijken bij de "Glenbrook Vintage Railway". Een oude stoomspoorlijn, die door vrijwilligers in stand gehouden wordt. Dom genoeg had ik dat niet goed afgesproken met Julia en ik was er ook niet duidelijk over. Daardoor kreeg zij meer en meer het idee, dat ik nog een geweldige verrassing voor haar in petto had. En dat was niet het geval. Toen dat duidelijk werd, was Julia erg teleurgesteld en verdrietig en ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan: Hoe kon ik zo stom zijn om dit te veroorzaken!

  
Omdat het een doordeweekse dag was, was er op het stationnetje erg weinig te beleven, maar er waren wel wat wagons te zien. Terwijl ik met de camera overal rondliep ging Julia rustig op een bankje zitten en hoorde daar meer over deze spoorweg dan ik met al mijn inspanningen te weten kwam.


We waren natuurlijk uren te vroeg bij de luchthaven, dus er was nog tijd om even Auckland in te gaan. Nog even mochten we genieten van de sfeer van deze geweldige stad. Even terug ook bij het gevoel van die eerste dagen van onze vakantie. Terug naar Queen Street, de P.C. Hooftstraat van Auckland, waar de meest luxe winkels zijn. Daar fotografeerde ik het Britomart Transport Centre, zonder echt te beseffen wat een historische plek dit in feite was. Het werd in 1912 geopend als postkantoor, maar stond in feite op het grootste knooppunt van openbaar vervoer in Auckland tussen de veerhaven, het busstation en het treinstation in. Treinstation?? Jazeker! In 2003 is het "BTC" opnieuw opgeleverd en het vormt nu hèt knooppunt van het Aucklandse openbaar vervoer, inclusief een hypermodern station. Maar we liepen er voorbij zonder het te weten. Misschien heeft het zo moeten zijn: Ik had mijn hand vandaag toch al schromelijk overspeeld qua "treinen"...

  
Terug ook naar "Provedor", een bar waar we de eerste keer niks hadden willen drinken, omdat het er te duur was. Daar raakten we in gesprek met een Canadees. Zou hij een "Purple Panty Remover" voor ons gaan bestellen??

We aten bij een Japans afhaalrestaurant, dat ook wat banken buiten had staan en daar ontmoetten we een Nederlander. Ja, hij was ook voor een maand in Nieuw-Zeeland, hij was net aangekomen. Maar daarvoor had hij er al een maand in Australië op zitten.
We gingen ook nog even naar Starbucks voor een stevige bak koffie. We waren inmiddels gewend om "long black coffee" te bestellen, maar bij Starbucks heet dat dan weer een "Americano".

Toen de koffie op was, ging ik vanaf het terras nog even een filmpje maken van het verkeerslicht op het kruispunt voor de deur. We vinden echt alles goed aan dit stoplicht: Het geluid dat het maakt, het wandelende mannetje bij groen licht, het aftellen voordat het weer op rood springt en vooral het feit dat de voetgangers in alle richtingen tegelijk groen licht krijgen. Je kunt dus ook diagonaal oversteken als je dat wilt. Het zorgt voor een hele goede doorstroming.


Het inchecken was nog even spannend: We waren aangekomen met één koffer, maar we vertrokken er met twee. We hadden ze ook niet kunnen nawegen... En ze bleken allebei te zwaar! De ene woog 21 kilo en de andere 22, terwijl maximaal 20kilo is toegestaan. De grondstewardess deed er gelukkig niet moeilijk over...

  
Gelukkig bleek men in Auckland goede voorzieningen voor de rokers te hebben: Het stukje stoep voor de deur waar je mag roken kenden we al, maar ook voorbij de paspoortcontrole was nog aan ons gedacht: We konden terecht op een soort dakterras, dat er echt heel verzorgd uit zag. Hulde!

Labels: nz, treinen

---

Een belangrijke bezienswaardigheid in Hamilton zijn de Hamilton Gardens. Dat is niet één tuin, maar een grote verzameling van tuinen bij elkaar. Ze zijn verdeeld in vijf groepen:

• Paradise Garden Collection
  Tuinen waarin aandacht wordt besteed aan verschillende tuinontwerptradities over de hele wereld door de eeuwen heen.
• Productive Garden Collection
  Tuinen waarin aandacht besteed wordt aan de relatie tussen mensen en planten.
• Fantasy Garden Collection
  Fantasie-tuinen
• Cultivar Garden Collection
  Tuinen waar aandacht wordt besteed aan planten die speciaal zijn gekweekt voor het gebruik in tuinen.
• Landscape Garden Collection
  Tuinen waarin verschillende historische interpretaties van geïdealiseerde landschappen getoond worden.

Het was meteen duidelijk dat we niet alles zouden kunnen bekijken. We moesten een keus maken. En de keus viel op de "Paradise Garden Collection". Zelfs die bestond nog uit zes individuele tuinen, die we één voor één bezochten.
Als je aan tuinen denkt, denk je meteen aan "planten". Maar het bleek dat architectuur een belangrijke plaats inneemt. Dat begon al toen we dit gedeelte van de tuinen binnengingen: De zes tuinen zijn gebouwd rondom een centrale binnenplaats.

  
Hier was ook een verwijzing te vinden naar de nog oudere tradities van tuinarchitectuur in Egypte en Mesopotamië in de vorm van deze beelden.

Italian Renaissance Garden

De Italian Renaissance Garden is een interpretatie van de 15e-16e eeuwse Renaissance-tuinen, die de natuur probeerden te rationaliseren en verbeteren.

In de 15e en 16e beleefden de stad-staten van Italië een ongekende bloei van de kunsten en wetenschappen, waar ook de tuinarchitectuur deel van uitmaakte. Invloedrijke families lieten prachtige tuinen bouwen rond hun grote villa's als symbool van hun prestige. De tuin was een plaats om de gasten te vermaken en om indruk op ze te maken met hun grandeur.

  
De kunstenaars uit de Renaissance-tijd zagen dat er een bepaalde orde heerste in het universum, maar ze wilden ook graag proberen de ontwerpen van de natuur te verbeteren. De tuinen die ze bouwden waren dan ook enerzijds weergaven van deze orde in de cosmos, maar anderzijds ook laboratoria, waarin ze experimenteerden met de mogelijkheden van de tuinarchitectuur. De tuinen hadden een indeling gebaseerd op meetkundige principes en hadden een centrale as, die vaak doorliep in de architectuur van het woonhuis.

  
De beeldhouwwerken in Renaissance-tuinen verwezen meestal naar oude mythen en het ontwerp was gebaseerd op regelmatige, bijna 'ritmische' opeenvolging van elementen. In deze tuin bijvoorbeeld zien we de voortgang van water vanuit een borrelende grot naar een waterval, een fontijn en tenslotte naar een spiegelende vijver.

  
Julia had niet zo veel puf om trappen op en af te rennen, zoals ik deed met mijn camera. Ze bleef liever op het hoger gelegen terras, waarvandaan ze een mooi overzicht over de tuin had.

Japanese Garden of Contemplation

  
De Japanese Garden of Contemplation is voorbeeld van de tuinen uit de 14e-16e eeuw in Japan, de zogenaamde Muromachi-periode. Deze tuinen waren bedoeld voor overdenking, meditatie en studie.

English Flower garden

De English Flower garden is een voorbeeld van de "Arts and Crafts"-tuinen uit Engeland in de 19e eeuw. Deze tuinen waren een plaats voor plantencollecties en hadden een ontwerp gericht op de kleurencomposities door de verschillende jaargetijden heen.

  
De English Flower Garden is geïnspireerd door de "Arts & Crafts"-beweging van 1880 - 1910, die ontstond vanuit bezorgdheid over de effecten van de industrialisatie op de klassieke ambachten. Deze tuin is gebaseerd op de ontwerpen van Gertrude Jekyll en Edwin Lutyens.

  
In tegenstelling tot de Victoriaanse tuinen, waarin planten op een heel kunstmatige manier ten toon gesteld werden, kozen de "Arts & Crafts"-ontwepers liever voor een meer natuurlijke aanblik. De aandacht was minder gericht op de individuele planten en meer op het grote geheel als artistieke compositie. Het beplantingsschema werd vaak ontworpen op basis van kleurassociaties en gepast in een raamwerk dat de hele tuin een landschappelijke structuur gaf.

  
Zulke tuinen vergden een hoop onderhoud en waren dus alleen weggelegd voor de rijken, die zich een hele staf van tuinlieden konden veroorloven. Met de komst van de eerste wereldoorlog en de daarop volgende veranderingen in de sociale structuur verdwenen deze 'Gardens of a Golden Afternoon'.

Chinese Scholar’s Garden

  
De Chinese Scholar’s Garden is een interpretatie van de tuinen van de Sung dynastie (10e-12e eeuw). Deze tuinen werden ontworpen als natuurlijke werelden van verbeeldingskracht en verrassing. Men wordt uitgenodigd binnen te treden in een driedimensionaal schilderij, een tuin van Retreat-in-Flowing-Happiness (Afzondering-in-Stromend-Geluk).
Yichang-Yuan
De traditie van deze tuinen gaat terug tot de Tang-dynastie in de 7e eeuw. De tuinen werden gezien als veilige havens voor ontspanning, meditatie en het voeden van de geest. Hier werden gedichten geschreven. Hier werd de luit bespeeld en er werd gezongen.
De Chinese tuin is een cosmos in het klein. Hij omvat "bergen" en "heuvels", "rivieren" en "meren", "klippen" en "dalen", alles volgens de Taoistische traditie.

  
Zig-zag bruggen, kronkelende paden, plotselinge bochten en tralievensters doen een sfeer van mysterie en spanning ontstaan, waardoor onze nieuwsgierigheid wordt geprikkeld. Let op de contrasten: licht en donker, schaduw en weerspiegeling, geluiden en geuren, hoogtes en dieptes, bergen en water, yin en yang.

De Chinese tuin is geen tentoonstelling van bloemen, eerder een tapijt van verstrengelde bomen, ruwe stenen, grotten, waterpartijen, bruggen, binnenplaatsen, poorten, ramen, muren en paviljoenen.

  
Gelukkig hadden de ontwerpers van de Chinese tuin ook gezorgd voor een fijne plek om te zitten.

  
We verlieten de Chinese tuin door een bamboebos en daar vonden we het bronzen beeld van de Celestial Turtle of Taihu Lake:
"Ter ere van het tienjarig bestaan van de zusterstad-relatie tussen Wuxi en Hamilton schenkt het gemeentebestuur van Wuxi deze Schildpad van het Taihu-meer aan de gemeente Hamilton. Volgens de legende in de gebieden ten zuiden van de rivier de Yangze is deze schildpad een onsterfelijk dier, dat in lang vervloren tijden mensen redde van natuurrampen."

American Modernist Garden

De American Modernist Garden is een laat 20e-eeuwse tuin voor het leven in de buitenlucht volgens de traditie van de Amerikaanse westkust.

  
In de tweede helft van de 20e eeuw begonnen tuinarchitecten met ontwerpen die aansloten bij de modernistische architectuur van gebouwen in die tijd.
Karakteristiek voor deze tuinen zijn a-symmetrie gebogen lijnen, functionele ruimtes en moderne materialen. Vaak werden ook elementen uit de moderne kunst toegepast. Het beeld in de vijver in deze tuin is geïnspireerd door het surrealisme, het plaveisel is kubistich en het Marilyn Monroe-muurmozaiek verwijst naar de pop art.

  
Vaak werden planten uit de lokale flora toegepast. In dit voorbeeld zijn planten uit het zuidwesten van de Verenigde Staten gebruikt, omdat het ontwerp gebaseerd is op het werk van de beroemde Californische ontwerper Thomas Church (1902-1978).

  
Veel modernistische tuinarchitecten ontwerpen tuinen als een plaats voor recreatie in de open lucht. Vaak wordt veel aandacht besteed aan een vloeiende overgang van binnen naar buiten. De schoonheid van sommige ontwerpen ligt simpelweg aan hun doelmatigheid en de inpassing in de omgeving. Dit zijn tuinen om in te zonnebaden, zwemmen, barbequeën en om buiten te dineren.

Indian Char Bagh Garden

De Indian Char Bagh Garden is een interpretatie van een 16e-17e-eeuwse tuin van de Hughal aristocratie die op symbolische wijze bestaat uit vier gedeelten. Deze tuinen werder vooral gezien als een ontsnappingsmogelijkheid uit de harde omstandigheden buiten.

  
De woorden 'char bagh' staan voor 'omsloten vier-eenheid'. Dit is één van de meest-voorkomende typen van historische tuinen. Vanaf de 8e tot en met de 18e eeuw vond men deze tuinen overal in de Moslim-wereld van Azië en Noord-Afrika tot in Spanje.
Oorsponkelijk werden ze 'Paradijs-tuinen' genoemd, maar vaak worden ze ook aangeduid als 'Universele tuinen', omdat ze zo ruim verbreid waren en vanwege het gebruik van universele symbolen die staan voor het universum zelf, afgeleid uit oude Islamitische, Hindustaanse, Joodse, Christelijke and Buddhistische bronnen.

  
In India werden deze tuinen verheven tot een kunstvorm in de 16e en 17e eeuw, eerst onder de macht van de Mughal-heersers, later onder invloed van de Hindu-aristocratie. De Indian Char Bagh Garden in Hamilton gardens is een interpretatie van een 'rivierovertuin' of 'Kursi-cum-char bagh'. Deze werden vroeger veel gevonden aan de rivieroevers in steden, zoals bijvoorbeeld die van de Jamna-rivier in Agra.

  
De Indiase char bagh-tuinen waren geheime plaatsen voor poëtisch genoegen, waar je kon genieten van een briesje wind in de paviljoenen met open zijkanten, luisteren naar het spetter van een waterfontijn en de geur van bloemen kon opsnuiven in een levend Perzisch tapijt.

Palate

Nadat we gisteren zo duidelijk beneden onze stand gegeten hadden, was het natuurlijk weer tijd voor haute cuisine, vooral ook omdat dit onze laatste warme maaltijd in Nieuw-Zeeland zou zijn. Ik had dus een topklasse-restaurant uitgezocht: Palate (170 Victoria Street). De reisgids (New Zealand (Country Guide)) liet er geen twijfel over bestaan, dat dit de juiste plaats was voor ons "galgenmaal": "Given this restaurant's deserved status as the best in the central North Island, it's surprisingly reasonably priced. Chef/owner Matt McLean delivers an innovative mod-NZ menu and free tasters between courses."

  
Nou, dat was weer helemaal waar. We hebben verrukkelijk gegeten, een waardige afsluiting!

Labels: nz

---