English
Nederlands
2009-03-07
Kraamavond
Vandaag kregen we bezoek van onze lieve vriendinnen B. en E. uit Groningen. Ze reizen vrijwel elke maand helemaal naar Eindhoven om hier de T&T-avond mee te kunnen maken. Ze blijven dan meteen het hele weekend in Eindhoven, dus hebben ze ook tijd om bij wat mensen op bezoek te gaan, zoals bij ons...
E. vertelde dat ze het nu helemaal voor elkaar had met haar ziektekostenverzekering: Ze zou in Thailand geopereerd gaan worden (vaginoplastie), bij dokter Suporn, en ze zou dat toch vergoed krijgen van de verzekering. Ik wist niet wat ik hoorde! Dat kan toch helemaal niet?? Ik dacht niet beter te weten dan dat ze het alleen in Nederland vergoedden. Daarom heb ik jaren en jaren netjes op mijn beurt gewacht bij de VU. Maar blijkbaar kan er toch meer dan je denkt, als je maar lang genoeg doordramt bij je verzekering. Tja, zo ben ik niet...
Ik werd hoe langer hoe stiller. Ik voelde me behoorlijk lullig. Blijkbaar had ik mijn operatie veel eerder en beter gedaan kunnen krijgen, als ik maar niet zo bescheiden, geduldig en goedgelovig was geweest. Dat is toch niet eerlijk??
Het was drie maanden geleden dat ik naar een T&T-avond was geweest. In januari zat ik met de Gniffels in Utrecht en in februari zaten we op de eerste zaterdag van de maand op Mauao (Mount Maunganui). Julia en ik waren deze maand dan ook meteen weer aan de beurt om achter de kassa te zitten op de T&T-avond.
Er waren weer veel nieuwe gasten. Eén van hen vertelde dat ze via mijn site van de T&T-avonden had gehoord. En daarom was ze komen kijken. Nou, dat vind ik leuk! Dat is één van de (vele) redenen waarom ik deze weblog schrijf. Ze leest nog steeds mee op mijn blog, want ze begon ook meteen over de Nieuw-Zeeland-reis...
Er waren deze maand een hoop kramen ingericht, waar verschillende T-gerichte bedrijven hun waren hadden uitgestald:
Eerdere T&T-avonden: december 2008, november 2008, oktober 2008, september 2008, juli 2008, mei 2008, maart 2008, februari 2008, december 2007, november 2007, oktober 2007, maart 2007, februari 2007, januari 2007, december 2006, november 2006, oktober 2006, september 2006, augustus 2006, juli 2006, juni 2006, mei 2006, april 2006, maart 2006, februari 2006, januari 2006, december 2005, november 2005, oktober 2005, september 2005, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
E. vertelde dat ze het nu helemaal voor elkaar had met haar ziektekostenverzekering: Ze zou in Thailand geopereerd gaan worden (vaginoplastie), bij dokter Suporn, en ze zou dat toch vergoed krijgen van de verzekering. Ik wist niet wat ik hoorde! Dat kan toch helemaal niet?? Ik dacht niet beter te weten dan dat ze het alleen in Nederland vergoedden. Daarom heb ik jaren en jaren netjes op mijn beurt gewacht bij de VU. Maar blijkbaar kan er toch meer dan je denkt, als je maar lang genoeg doordramt bij je verzekering. Tja, zo ben ik niet...
Ik werd hoe langer hoe stiller. Ik voelde me behoorlijk lullig. Blijkbaar had ik mijn operatie veel eerder en beter gedaan kunnen krijgen, als ik maar niet zo bescheiden, geduldig en goedgelovig was geweest. Dat is toch niet eerlijk??
Het was drie maanden geleden dat ik naar een T&T-avond was geweest. In januari zat ik met de Gniffels in Utrecht en in februari zaten we op de eerste zaterdag van de maand op Mauao (Mount Maunganui). Julia en ik waren deze maand dan ook meteen weer aan de beurt om achter de kassa te zitten op de T&T-avond.
Er waren weer veel nieuwe gasten. Eén van hen vertelde dat ze via mijn site van de T&T-avonden had gehoord. En daarom was ze komen kijken. Nou, dat vind ik leuk! Dat is één van de (vele) redenen waarom ik deze weblog schrijf. Ze leest nog steeds mee op mijn blog, want ze begon ook meteen over de Nieuw-Zeeland-reis...
Er waren deze maand een hoop kramen ingericht, waar verschillende T-gerichte bedrijven hun waren hadden uitgestald:
- Jille & Martine
- Bijous
- Zilveren juwelen
- Handtassen
- Alexandrea
Consulente Aloë Vera producten - WIT:
Laser ontharing met Elos laser: Voorlichting over "definitieve" ontharing - Laura D:
Borstprotheses zelfhechtende siliconen borsten - Haartendens Woerden
- Pruiken
- Haarwerken
- Extensions
Eerdere T&T-avonden: december 2008, november 2008, oktober 2008, september 2008, juli 2008, mei 2008, maart 2008, februari 2008, december 2007, november 2007, oktober 2007, maart 2007, februari 2007, januari 2007, december 2006, november 2006, oktober 2006, september 2006, augustus 2006, juli 2006, juni 2006, mei 2006, april 2006, maart 2006, februari 2006, januari 2006, december 2005, november 2005, oktober 2005, september 2005, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
2008-10-04
Implantaten
Nee, dit gaat niet over borsten. Niet rechtstreeks in elk geval...
Er werd deze maand bij T&T veel gepraat over hormoonimplantaten. Dat klinkt wel heel comfortabel: Geen pleisters meer plakken, gewoon 1x per drie (of zes) maanden naar de huisarts voor een klein prikje. Die plaatst met dat prikje een klein dingetje in je lichaam dat langzaam de juiste hoeveelheid hormonen afscheidt om je ostrogeen op peil te houden. Geweldig toch??
Tja, ik weet het niet. Die pleisters zijn een heel gedoe natuurlijk, maar ik heb nu het gevoel dat ik het zelf in de hand heb. Ik voel me prettig bij mijn huidige hormoonspiegel, maar wat gebeurt er, als de heren doktoren in hun wijsheid besluiten om "voorzichtig te beginnen"? Dan zit ik beneden mijn dosis!
De kassa stond trouwens weer op zijn gewone plek. De mensen moesten als ze binnenkwamen eerst het halve gebouw door lopen om hun entreegeld te betalen. Nou ja, de kassa was deze maand niet mijn verantwoording.
Eerdere T&T-avonden: september, juli, mei, maart, februari, december, november, oktober, maart 2007, februari 2007, januari 2007, december, november 2006, oktober 2006, september 2006, augustus 2006, juli 2006, juni 2006, mei 2006, april 2006, maart 2006, februari 2006, januari 2006, december 2005, november 2005, oktober 2005, september 2005, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Er werd deze maand bij T&T veel gepraat over hormoonimplantaten. Dat klinkt wel heel comfortabel: Geen pleisters meer plakken, gewoon 1x per drie (of zes) maanden naar de huisarts voor een klein prikje. Die plaatst met dat prikje een klein dingetje in je lichaam dat langzaam de juiste hoeveelheid hormonen afscheidt om je ostrogeen op peil te houden. Geweldig toch??
Tja, ik weet het niet. Die pleisters zijn een heel gedoe natuurlijk, maar ik heb nu het gevoel dat ik het zelf in de hand heb. Ik voel me prettig bij mijn huidige hormoonspiegel, maar wat gebeurt er, als de heren doktoren in hun wijsheid besluiten om "voorzichtig te beginnen"? Dan zit ik beneden mijn dosis!
De kassa stond trouwens weer op zijn gewone plek. De mensen moesten als ze binnenkwamen eerst het halve gebouw door lopen om hun entreegeld te betalen. Nou ja, de kassa was deze maand niet mijn verantwoording.
Eerdere T&T-avonden: september, juli, mei, maart, februari, december, november, oktober, maart 2007, februari 2007, januari 2007, december, november 2006, oktober 2006, september 2006, augustus 2006, juli 2006, juni 2006, mei 2006, april 2006, maart 2006, februari 2006, januari 2006, december 2005, november 2005, oktober 2005, september 2005, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
2007-12-21
Auw
Vandaag, vrijdag 21 december, was het zover: Ik moest weer naar de VU in Amsterdam voor een "kleine correctie". We werden al om 9:30 uur verwacht, dus we moesten om zes uur opstaan om er op tijd te zijn. Dat is niks voor mij. Ik begon dus de dag al met een zwaar, duf hoofd.
We kwamen keurig op tijd aan en ik hoefde nauwelijks te wachten. Op naar de operatiekamer... Dokter Bouwman en dokter Hamburg zijn twee uur lang met me bezig geweest. Ze hebben de operatie zo ongeveer een keertje opnieuw gedaan, maar dit keer was ik bij kennis en ik kon gezellig meegenieten van wat er allemaal gebeurde. "Niet te geloven hè", zei dokter Bouwman vrolijk: "Wat je allemaal kunt doen onder plaatselijke verdoving. Gelukkig blijft mevrouw er rustig bij, dat is weleens anders!"
Tja, gelukkig kan ik me goed ontspannen bij zoiets. De verdoving werkte goed en ik kon wel zien en voelen dat ze aan het snijden en naaien waren, maar het deed geen pijn. Ze waren ook bezig het teveel aan weefsel op één of andere manier weg te branden, maar dat ging op een gegeven moment fout. De pijn was niet te harden!
"Tja", zei de dokter: "Het operatiegebied is wel verdoofd, maar de hitte straalt nu uit naar buiten het verdoofde gebied."
Natuurlijk is het fijn om te begrijpen, waarom het pijn doet, maar het blijft wel zeer doen. Ze konden dus niet op deze manier verder gaan, hoewel ze eigenlijk nog iets meer hadden willen weghalen. Eventueel kan dat nog een volgende keer.
Gelukkig was er een spiegel beschikbaar om het resultaat van al dat werk te bewonderen. Het zag er goed uit! Een enorme verbetering!
Intussen zat Julia in de wachtkamer. Ze had een dik boek bij zich, dus ze hoefde zich niet te vervelen, maar ze begon zich wel zorgen te maken. We hadden geen van beiden gerekend op zo'n zware, langdurige ingreep.
Ze zat er ook niet alleen, want de wachtkamer zat inmiddels stampvol met mensen die allang aan de beurt waren geweest. Dat lijkt me een duidelijk bewijs dat de ingreep ook de artsen was tegengevallen.
Ik was maar wat blij dat er een pendelbusje rijdt tussen het ziekenhuis en het parkeerterrein, want ik was niet in staat om zo ver te lopen.
Toen we de parkeerautomaat wilden betalen, bleek die geen papiergeld te accepteren, dus Julia was gedwongen om het hele bedrag van acht Euro in de vorm van muntjes in de gleuf te gooien. Zoveel muntjes had ze niet eens, gelukkig kon ze er ook nog een paar lenen.
Toen we dan met ons duur betaalde kaartje eindelijk bij de slagboom kwamen, bleek die open te staan: Ze hadden de automaat uitgezet. Daar hadden we dus mooi voor niks acht Euro betaald.
De terugreis was een ware beproeving. Volgens de verkeersinformatie was het een erg rustige dag, met nauwelijks files, maar wij stonden vanaf de ringweg A10 bij Amsterdam tot en met het knooppunt Batadorp bij Eindhoven in de file. En ik wist niet hoe ik zitten moest, elke houding deed pijn. Na mijn grote operatie zat ik zwaar onder de morfine en moest ik bedrust houden, maar dit keer mocht ik zomaar gelijk vertrekken; ze hadden me niet eens een paracetamolletje meegegeven voor onderweg.
We kwamen keurig op tijd aan en ik hoefde nauwelijks te wachten. Op naar de operatiekamer... Dokter Bouwman en dokter Hamburg zijn twee uur lang met me bezig geweest. Ze hebben de operatie zo ongeveer een keertje opnieuw gedaan, maar dit keer was ik bij kennis en ik kon gezellig meegenieten van wat er allemaal gebeurde. "Niet te geloven hè", zei dokter Bouwman vrolijk: "Wat je allemaal kunt doen onder plaatselijke verdoving. Gelukkig blijft mevrouw er rustig bij, dat is weleens anders!"
Tja, gelukkig kan ik me goed ontspannen bij zoiets. De verdoving werkte goed en ik kon wel zien en voelen dat ze aan het snijden en naaien waren, maar het deed geen pijn. Ze waren ook bezig het teveel aan weefsel op één of andere manier weg te branden, maar dat ging op een gegeven moment fout. De pijn was niet te harden!
"Tja", zei de dokter: "Het operatiegebied is wel verdoofd, maar de hitte straalt nu uit naar buiten het verdoofde gebied."
Natuurlijk is het fijn om te begrijpen, waarom het pijn doet, maar het blijft wel zeer doen. Ze konden dus niet op deze manier verder gaan, hoewel ze eigenlijk nog iets meer hadden willen weghalen. Eventueel kan dat nog een volgende keer.
Gelukkig was er een spiegel beschikbaar om het resultaat van al dat werk te bewonderen. Het zag er goed uit! Een enorme verbetering!
Intussen zat Julia in de wachtkamer. Ze had een dik boek bij zich, dus ze hoefde zich niet te vervelen, maar ze begon zich wel zorgen te maken. We hadden geen van beiden gerekend op zo'n zware, langdurige ingreep.
Ze zat er ook niet alleen, want de wachtkamer zat inmiddels stampvol met mensen die allang aan de beurt waren geweest. Dat lijkt me een duidelijk bewijs dat de ingreep ook de artsen was tegengevallen.
Ik was maar wat blij dat er een pendelbusje rijdt tussen het ziekenhuis en het parkeerterrein, want ik was niet in staat om zo ver te lopen.
Toen we de parkeerautomaat wilden betalen, bleek die geen papiergeld te accepteren, dus Julia was gedwongen om het hele bedrag van acht Euro in de vorm van muntjes in de gleuf te gooien. Zoveel muntjes had ze niet eens, gelukkig kon ze er ook nog een paar lenen.
Toen we dan met ons duur betaalde kaartje eindelijk bij de slagboom kwamen, bleek die open te staan: Ze hadden de automaat uitgezet. Daar hadden we dus mooi voor niks acht Euro betaald.
De terugreis was een ware beproeving. Volgens de verkeersinformatie was het een erg rustige dag, met nauwelijks files, maar wij stonden vanaf de ringweg A10 bij Amsterdam tot en met het knooppunt Batadorp bij Eindhoven in de file. En ik wist niet hoe ik zitten moest, elke houding deed pijn. Na mijn grote operatie zat ik zwaar onder de morfine en moest ik bedrust houden, maar dit keer mocht ik zomaar gelijk vertrekken; ze hadden me niet eens een paracetamolletje meegegeven voor onderweg.
Labels: medisch
2007-09-21
Eerste controle
Vandaag is Julia's verjaardag. Ik had verwacht dat ik allang weer fit genoeg zou zijn om daar aandacht aan te besteden, maar ik zit nog steeds als een ziek vogeltje op de bank. Ik heb geeneens een cadeautje voor haar kunnen kopen. Vergelijk dat eens met twee jaar geleden, toen ik een mooi lied voor haar gezongen heb, dat nog niets aan actualiteit heeft ingeboet! Ook voor Julia zijn dit heel zware dagen. En ze blijft me trouw, ze blijft me ondersteunen!
Bovendien moesten we vandaag terug naar de VU voor de eerste controle bij dokter Hamburg. Ik was wel blij om weer eens te kunnen overleggen, want ik vind mijn herstel veel te traag gaan. Bovendien vindt Julia dat ik er wel heel erg bleek uitzie. Misschien heb ik een bloedarmoede opgelopen? We spreken af dat mijn bloed onderzocht zal worden om dat te checken.
Natuurlijk hoort bij deze controle ook een inspectie van het operatiegebied, inwendig en uitwendig. Ook dokter Bouwman komt nog even meekijken. Alles is nog steeds vreselijk gezwollen, het lijkt wel een karikatuur van wat het worden moet, maar daar maken de heren zich geen zorgen over. Wat belangrijker is, is dat al het weefsel er goed doorbloed en gezond uit ziet. Er is dus niets aan het afsterven, dat is het voornaamste.
Ik heb ook nog gevraagd hoe het nou zit met de manier van opereren. Hebben we nou wel of niet een "Thaise behandeling" gekregen? Nou, het blijkt dat de manier van opereren telkens wordt aangepast aan de nieuwste inzichten. De behandeling die ik gekregen heb, is dus inderdaad niet precies zoals dokter Bouwman het me maanden geleden heeft uitgelegd. Blijkbaar moet je elke keer opnieuw vragen of wat je de vorige keer te horen hebt gekregen nog steeds waar is...
Op de terugweg wilde ik graag met Julia gaan eten aan het Plein in Houten. Helaas wist ik niet meer dat dat plein "Plein" heette, dus we hebben lang moeten zoeken om het te vinden. Het was wel de moeite waard; we hebben heerlijk gegeten. De terugweg was sowieso heel moeizaam, met erg veel file's. We waren volkomen afgedraaid toen we eindelijk thuiskwamen.
Ik zou gebeld worden als er bij het bloedonderzoek iets bijzonders was geconstateerd, maar dat is niet meer gebeurd. Blijkbaar is mijn bloed dus in orde.
Bovendien moesten we vandaag terug naar de VU voor de eerste controle bij dokter Hamburg. Ik was wel blij om weer eens te kunnen overleggen, want ik vind mijn herstel veel te traag gaan. Bovendien vindt Julia dat ik er wel heel erg bleek uitzie. Misschien heb ik een bloedarmoede opgelopen? We spreken af dat mijn bloed onderzocht zal worden om dat te checken.
Natuurlijk hoort bij deze controle ook een inspectie van het operatiegebied, inwendig en uitwendig. Ook dokter Bouwman komt nog even meekijken. Alles is nog steeds vreselijk gezwollen, het lijkt wel een karikatuur van wat het worden moet, maar daar maken de heren zich geen zorgen over. Wat belangrijker is, is dat al het weefsel er goed doorbloed en gezond uit ziet. Er is dus niets aan het afsterven, dat is het voornaamste.
Ik heb ook nog gevraagd hoe het nou zit met de manier van opereren. Hebben we nou wel of niet een "Thaise behandeling" gekregen? Nou, het blijkt dat de manier van opereren telkens wordt aangepast aan de nieuwste inzichten. De behandeling die ik gekregen heb, is dus inderdaad niet precies zoals dokter Bouwman het me maanden geleden heeft uitgelegd. Blijkbaar moet je elke keer opnieuw vragen of wat je de vorige keer te horen hebt gekregen nog steeds waar is...
Op de terugweg wilde ik graag met Julia gaan eten aan het Plein in Houten. Helaas wist ik niet meer dat dat plein "Plein" heette, dus we hebben lang moeten zoeken om het te vinden. Het was wel de moeite waard; we hebben heerlijk gegeten. De terugweg was sowieso heel moeizaam, met erg veel file's. We waren volkomen afgedraaid toen we eindelijk thuiskwamen.
Ik zou gebeld worden als er bij het bloedonderzoek iets bijzonders was geconstateerd, maar dat is niet meer gebeurd. Blijkbaar is mijn bloed dus in orde.
Labels: medisch
2007-09-12
Naar huis
Ik ben nog een nachtje in het ziekenhuis gebleven, want ik kon gisteren de terugreis nog niet aan. Maar vandaag is het dan zo ver. De dokter inspecteert me nog een laatste keer en zegt: "Tjonge, jonge, wat een heftige zwelling nog!" Maar op zich is dat niet ongewoon: De één herstelt nu eenmaal sneller dan de ander.
Natuurlijk rijdt Julia weer op de terugweg. Het is voor mij al zwaar om al die tijd op het rechter stoeltje te zitten, tot autorijden ben ik echt niet in staat. Halverwege nemen we een pauze, niet bij zo'n saai wegrestaurant, maar bij Paviljoen de Colonie in Waardenburg. Het blijkt een uitstekende keus. We nemen koffie en Julia neemt er een apfelstrudel bij. Dat is voor mij te heftig, maar er blijken bij haar apfelstrudel wat losse stukjes fruit te horen, precies een lekker fris hapje voor mij, ik had juist zo'n zin in vruchtjes!
Eenmaal thuisgekomen, rol ik snel in mijn bed. Heerlijk, ze hebben goede bedden in het ziekenhuis, maar er gaat toch maar niks boven je eigen bed!
Natuurlijk rijdt Julia weer op de terugweg. Het is voor mij al zwaar om al die tijd op het rechter stoeltje te zitten, tot autorijden ben ik echt niet in staat. Halverwege nemen we een pauze, niet bij zo'n saai wegrestaurant, maar bij Paviljoen de Colonie in Waardenburg. Het blijkt een uitstekende keus. We nemen koffie en Julia neemt er een apfelstrudel bij. Dat is voor mij te heftig, maar er blijken bij haar apfelstrudel wat losse stukjes fruit te horen, precies een lekker fris hapje voor mij, ik had juist zo'n zin in vruchtjes!
Eenmaal thuisgekomen, rol ik snel in mijn bed. Heerlijk, ze hebben goede bedden in het ziekenhuis, maar er gaat toch maar niks boven je eigen bed!
Labels: medisch
2007-09-11
Plassen
"Vandaag is het de grote dag", zegt de dokter als hij binnenkomt. Ik denk dat dat slaat op mijn buurvrouw, die vandaag geopereerd wordt, maar het slaat ook op mij. Vandaag gaat de tampon er uit, die aan het einde van de operatie in mijn vagina is geplaatst. Ik vind het best eng en het blijkt dan ook behoorlijk ingrijpend. Achteraf hoor ik, dat ik gevloekt heb en dat verbaast me niet! Ik begin nu een beetje te begrijpen hoe het moet zijn om een kind te baren. Maar een kind is altijd nog een stuk groter dan deze tampon, die nog het meest lijkt op een kleine aubergine...
Ook de catheter en de laatste drain mogen er uit en ik ben weer vrij! Ik kan mijn bed weer uit. Nu kan ik weer zelf douchen en ik kan ook plassen... Nou, dat plassen moet ik eerst nog even leren, ik heb geen idee hoe het moet, maar na een paar pogingen lukt het me. Ik sta nog erg wankel op mijn benen, ik heb weinig kracht en mijn evenwicht is ook nog niet wat het geweest is. Ik ben lang niet zo levendig als mijn vorige kamergenote, die na een paar uur al vertrokken was.
Ook de catheter en de laatste drain mogen er uit en ik ben weer vrij! Ik kan mijn bed weer uit. Nu kan ik weer zelf douchen en ik kan ook plassen... Nou, dat plassen moet ik eerst nog even leren, ik heb geen idee hoe het moet, maar na een paar pogingen lukt het me. Ik sta nog erg wankel op mijn benen, ik heb weinig kracht en mijn evenwicht is ook nog niet wat het geweest is. Ik ben lang niet zo levendig als mijn vorige kamergenote, die na een paar uur al vertrokken was.
Labels: medisch
2007-09-10
Poepen
Mijn laatste drain mag er nog steeds niet uit. Maar vandaag mag ik misschien wel iets eten. Ik krijg een laxerend drankje en de belofte dat ik een beschuitje krijg als ik voor de eerste keer gepoept heb. Ik mag ook maaltijd-lijsten invullen voor morgen. Jummie, wat geweldig om zomaar allerlei etenswaar te mogen bestellen!
Ik krijg vandaag bezoek van een dame van Humanitas Amsterdam. Ze hebben daar een groep vrijwilligers die alle transseksuelen in het VU-ziekenhuis komen bezoeken die te kennen gegeven hebben dat ze dat op prijs stellen. En ik stel het op prijs. Ik heb enorm goede ervaringen met Humanitas, weliswaar niet in Amsterdam, maar wel in Rotterdam. Humanitas was de eerste professionele instelling waar ik jaren geleden terecht kon met mijn verhaal en ze hebben me enorm geholpen.
Het wordt een heel boeiend gesprek met deze vrijwilligster van Humanitas. Het blijkt maar weer eens dat ik enorm geluk gehad heb in het leven, want de meeste transseksuelen zijn er een stuk slechter aan toe dan ik. Velen verliezen hun baan, hun relatie, hun familie en/of hun vrienden. Ik heb al die dingen weten te behouden en ook nog eens succesvol gesolliciteerd naar een nieuwe baan.
Vandaag krijg ik ook een nieuwe kamergenote. Ook zij komt voor dezelfde behandeling als ik. Ze kijkt er luchtig tegenaan: "Ik heb drie boeken gekocht, voor drie dagen in het ziekenhuis."
Drie dagen? Nou, dat zal dan wel even tegenvallen, met drie dagen ben je hier echt niet klaar.
Het is opvallend hoe weinig we eigenlijk weten van onze operatie, zelfs nu we al in het ziekenhuis liggen. We hebben allemaal een verschillend beeld. De dame die me is voorgegaan, was er van overtuigd dat we allemaal "de Thaise behandeling" zouden krijgen. Dat houdt in, dat grote delen van de eikel worden hergebruikt voor het maken van de kleine schaamlippen, terwijl die vroeger bij de VU gewoon werden weggegooid. Maar mijn nieuwe kamergenote is ervan overtuigd dat er een groot verschil is, afhankelijk van welke chirurg je opereert. Zij had hetzelfde telefoontje gekregen als ik, dat er op 6 september toevallig een operatiekamer was vrijgekomen, maar ze had voor die kans bedankt: "Ik wil alleen maar geopereerd worden door dokter Bouwman", zegt ze.
Nou moet ik zeggen dat ik zelf verwacht had dat het nog weken langer zou gaan duren als ik niet op het aanbod van 6 september in zou gaan, maar blijkbaar scheelt het maar een paar dagen! "Nous ne savons rien!" ("We weten niks.")
Om half twee heb ik zowaar mijn eerste ontlasting en er volgt een discussie met de zuster of het wel genoeg is. Gelukkig beslist de dokter in mijn voordeel en een uur later krijg ik het beloofde beschuitje. Ik krijg er zelfs twee! Het is de beste kwaliteit volkorenbeschuit, per sneetje verpakt in aparte zakjes. Ik bestrijk ze rijkelijk met frambozenjam en geniet er van. Heerlijk!
's Avonds krijg ik bezoek van mijn zus en zwager.
Al met al is het een heel inspannende dag geweest, maar toch slaap ik die nacht niet goed. Het boeket bloemen dat de dame van Humanitas heeft meegebracht zit vol heerlijke geuren, die me doen denken aan allerlei soorten fruit. Zure appels, ananas, sinasappels... Hmmm, ook al heb ik vandaag iets gegeten, mijn maag en darmen zijn nog steeds erg leeg. Tussen dromen en waken in fantaseer ik over een uitgebreid ontbijt, zoals ik dat vroeger altijd nam in het Van der Valk hotel. Hoogtepunt: Vruchtjes op sap!
Ik krijg vandaag bezoek van een dame van Humanitas Amsterdam. Ze hebben daar een groep vrijwilligers die alle transseksuelen in het VU-ziekenhuis komen bezoeken die te kennen gegeven hebben dat ze dat op prijs stellen. En ik stel het op prijs. Ik heb enorm goede ervaringen met Humanitas, weliswaar niet in Amsterdam, maar wel in Rotterdam. Humanitas was de eerste professionele instelling waar ik jaren geleden terecht kon met mijn verhaal en ze hebben me enorm geholpen.
Het wordt een heel boeiend gesprek met deze vrijwilligster van Humanitas. Het blijkt maar weer eens dat ik enorm geluk gehad heb in het leven, want de meeste transseksuelen zijn er een stuk slechter aan toe dan ik. Velen verliezen hun baan, hun relatie, hun familie en/of hun vrienden. Ik heb al die dingen weten te behouden en ook nog eens succesvol gesolliciteerd naar een nieuwe baan.
Vandaag krijg ik ook een nieuwe kamergenote. Ook zij komt voor dezelfde behandeling als ik. Ze kijkt er luchtig tegenaan: "Ik heb drie boeken gekocht, voor drie dagen in het ziekenhuis."
Drie dagen? Nou, dat zal dan wel even tegenvallen, met drie dagen ben je hier echt niet klaar.
Het is opvallend hoe weinig we eigenlijk weten van onze operatie, zelfs nu we al in het ziekenhuis liggen. We hebben allemaal een verschillend beeld. De dame die me is voorgegaan, was er van overtuigd dat we allemaal "de Thaise behandeling" zouden krijgen. Dat houdt in, dat grote delen van de eikel worden hergebruikt voor het maken van de kleine schaamlippen, terwijl die vroeger bij de VU gewoon werden weggegooid. Maar mijn nieuwe kamergenote is ervan overtuigd dat er een groot verschil is, afhankelijk van welke chirurg je opereert. Zij had hetzelfde telefoontje gekregen als ik, dat er op 6 september toevallig een operatiekamer was vrijgekomen, maar ze had voor die kans bedankt: "Ik wil alleen maar geopereerd worden door dokter Bouwman", zegt ze.
Nou moet ik zeggen dat ik zelf verwacht had dat het nog weken langer zou gaan duren als ik niet op het aanbod van 6 september in zou gaan, maar blijkbaar scheelt het maar een paar dagen! "Nous ne savons rien!" ("We weten niks.")
Om half twee heb ik zowaar mijn eerste ontlasting en er volgt een discussie met de zuster of het wel genoeg is. Gelukkig beslist de dokter in mijn voordeel en een uur later krijg ik het beloofde beschuitje. Ik krijg er zelfs twee! Het is de beste kwaliteit volkorenbeschuit, per sneetje verpakt in aparte zakjes. Ik bestrijk ze rijkelijk met frambozenjam en geniet er van. Heerlijk!
's Avonds krijg ik bezoek van mijn zus en zwager.
Al met al is het een heel inspannende dag geweest, maar toch slaap ik die nacht niet goed. Het boeket bloemen dat de dame van Humanitas heeft meegebracht zit vol heerlijke geuren, die me doen denken aan allerlei soorten fruit. Zure appels, ananas, sinasappels... Hmmm, ook al heb ik vandaag iets gegeten, mijn maag en darmen zijn nog steeds erg leeg. Tussen dromen en waken in fantaseer ik over een uitgebreid ontbijt, zoals ik dat vroeger altijd nam in het Van der Valk hotel. Hoogtepunt: Vruchtjes op sap!
Labels: medisch
2007-09-09
Wachten
Ook op zondag gaat het leven in het ziekenhuis gewoon door. Vandaag mag er weer een drain uit, ik heb er nu nog maar eentje over. En die vermaledijde catheter natuurlijk...
Ik zou vandaag bezoek krijgen van mijn goede vrienden M en M uit België, maar dat gaat niet door. M belt me met de mededeling dat zijn auto kapot is. Jammer, ik had me er erg op verheugd om die twee weer eens te zien. Ze hebben mijn hele transformatieproces altijd met veel belangstelling gevolgd en ik beschouw ze echt als vertrouwenspersonen met wie ik mijn meest intieme gevoelens kan delen.
Gelukkig komen wel mijn ouders vandaag op bezoek.
Ik heb een enorme stapel boeken meegebracht om de tijd door te komen, maar nadat ik het eerste boek ("Echt sexy" van Renate Dorrestein) verslonden heb, lukt het me niet meer om me op een nieuw boek te concentreren. Ik kijk TV en ik slaap veel.
Ik zou vandaag bezoek krijgen van mijn goede vrienden M en M uit België, maar dat gaat niet door. M belt me met de mededeling dat zijn auto kapot is. Jammer, ik had me er erg op verheugd om die twee weer eens te zien. Ze hebben mijn hele transformatieproces altijd met veel belangstelling gevolgd en ik beschouw ze echt als vertrouwenspersonen met wie ik mijn meest intieme gevoelens kan delen.
Gelukkig komen wel mijn ouders vandaag op bezoek.
Ik heb een enorme stapel boeken meegebracht om de tijd door te komen, maar nadat ik het eerste boek ("Echt sexy" van Renate Dorrestein) verslonden heb, lukt het me niet meer om me op een nieuw boek te concentreren. Ik kijk TV en ik slaap veel.
Labels: medisch
2007-09-08
Eten
Vandaag is mijn urine beter van kleur, hoe zou dat nou komen? 
Maar ik mag ook niks eten... Je fantasie gaat dan aan de haal. Een Engels ontbijt zou wel lekker zijn: Gebakken eieren met spek, toast met jam, een paar worstjes, ja, misschien zelfs wel wat witte bonen in tomatensaus...
Met de dame van de catering heb ik gelukkig weer vrede gesloten. Ik was gisteren gewoon een beetje gestresst. Er was ook niemand die tijd voor ons had... En zij had wel water, maar ze had geen kan om het in te doen. Ze is echt hartstikke aardig en geeft me altijd twee koppen thee in plaats van één. Dat scheelt op een dag toch gauw weer 400 ml vocht.
Mijn kamergenote krijgt wel een ontbijt, maar ze wil het niet! Gisteren heeft ze voor het eerst weer gepoept en toen heeft ze geruime tijd in de drek gelegen, voordat iemand haar kwam helpen. Ze wil dat niet nog eens meemaken.
De dokter komt met goed nieuws: Drie van mijn drains hebben maar weinig bloed geproduceerd en mogen er daarom uit. Dat blijkt trouwens wel flink zeer te doen!
Voor mijn buurvrouw heeft hij nog beter nieuws: Haar catheter mag er uit! Eindelijk is ze verlost, na vijf dagen vastgezeten te hebben in bed. Ze gaat voor het eerst weer eens lekker douchen. En binnen een paar uur is ze vertrokken! Ze heeft het helemaal gehad met het ziekenhuis "Les conards!" ("De schoften") en wil alleen nog maar naar huis.
Nu lig ik dus alleen. Ook haar bed wordt weggehaald en opeens is het leeg in de kamer. Waar haar bed stond is nu een "dansvloer" vrijgekomen. Alleen voor mijn bezoek natuurlijk, zelf kan ik het bed niet uit. Voor het eerst heb ik de rust om naar mijn eigen gevoel te luisteren en een potje te huilen...
Julia bezoekt me trouw drie keer per dag, maar vandaag komt ze samen met onze goede vriend Willem! Dat is leuk! Bovendien heeft Julia nu ook een beetje gezelschap; ze gaat vandaag met Willem de stad in.
De tijd verstijkt maak langzaam. En ik heb honger! Ik denk aan een medium gebakken entrecôte met champignonsaus, broccoli en haricots verts, met van die torentjes van aardappelpuree die onder de gril een mooi bruin korstje hebben gekregen. Doe er maar een frisse wortelsalade bij!
Maar ik mag ook niks eten... Je fantasie gaat dan aan de haal. Een Engels ontbijt zou wel lekker zijn: Gebakken eieren met spek, toast met jam, een paar worstjes, ja, misschien zelfs wel wat witte bonen in tomatensaus...
Met de dame van de catering heb ik gelukkig weer vrede gesloten. Ik was gisteren gewoon een beetje gestresst. Er was ook niemand die tijd voor ons had... En zij had wel water, maar ze had geen kan om het in te doen. Ze is echt hartstikke aardig en geeft me altijd twee koppen thee in plaats van één. Dat scheelt op een dag toch gauw weer 400 ml vocht.
Mijn kamergenote krijgt wel een ontbijt, maar ze wil het niet! Gisteren heeft ze voor het eerst weer gepoept en toen heeft ze geruime tijd in de drek gelegen, voordat iemand haar kwam helpen. Ze wil dat niet nog eens meemaken.
De dokter komt met goed nieuws: Drie van mijn drains hebben maar weinig bloed geproduceerd en mogen er daarom uit. Dat blijkt trouwens wel flink zeer te doen!
Voor mijn buurvrouw heeft hij nog beter nieuws: Haar catheter mag er uit! Eindelijk is ze verlost, na vijf dagen vastgezeten te hebben in bed. Ze gaat voor het eerst weer eens lekker douchen. En binnen een paar uur is ze vertrokken! Ze heeft het helemaal gehad met het ziekenhuis "Les conards!" ("De schoften") en wil alleen nog maar naar huis.
Nu lig ik dus alleen. Ook haar bed wordt weggehaald en opeens is het leeg in de kamer. Waar haar bed stond is nu een "dansvloer" vrijgekomen. Alleen voor mijn bezoek natuurlijk, zelf kan ik het bed niet uit. Voor het eerst heb ik de rust om naar mijn eigen gevoel te luisteren en een potje te huilen...
Julia bezoekt me trouw drie keer per dag, maar vandaag komt ze samen met onze goede vriend Willem! Dat is leuk! Bovendien heeft Julia nu ook een beetje gezelschap; ze gaat vandaag met Willem de stad in.
De tijd verstijkt maak langzaam. En ik heb honger! Ik denk aan een medium gebakken entrecôte met champignonsaus, broccoli en haricots verts, met van die torentjes van aardappelpuree die onder de gril een mooi bruin korstje hebben gekregen. Doe er maar een frisse wortelsalade bij!
Labels: medisch
2007-09-07
Drinken
Ook vandaag begint het leven weer vroeg in het ziekenhuis. Even na half zes worden mijn drains en urine gecontroleerd. Ik drink te weinig: De urine is donker. Bloeddruk en temperatuur zijn goed.
Ik voel me niet lekker. Zitten lukt niet, liggen lukt niet, elke verandering van houding doet zeer. Zolang ik me niet beweeg heb ik geen pijn. Om half acht komen ze weer met vier verschillende pilletjes en een poedertje. Slikken maar...
De dokter komt kijken en hij is erg tevreden. Zelf heb ik ook gekeken en ik ben nog niet zo enthousiast. Het hele gebied tussen mijn benen is paars en gezwollen. Maar dat schijnt er zo bij te horen.
De dagen duren lang en ze zijn saai. Ik kan niks doen, ik kan het bed niet uit, ik mag niet eten. Drinken moet ik wel, maar het kost zelfs moeite om de aandacht van de verpleegkundigen te trekken om even mijn bekertje water te vullen. Ik ben echt niet te lui om het zelf te doen, maar dat kan ik nu niet! Uiteindelijk belooft de verpleegster me, dat de catering een grote kan water zal brengen. Maar als de catering eindelijk komt... Is het zonder water!
Het doet me denken aan die oude conferance van Wim Sonneveld:
- "Ober, heeft u een zachtgekookt ei?"
- "Mijn collega komt zo bij u, meneer."
- "Ober, mag ik een glas melk?"
- "Meneer, de keuken is gesloten."
Als variatie op die grap zeg ik: "Oh, is er geen water? Is de keuken gesloten dan?" Maar dat is tegen het zere been van de catering-dame. Ze ontsteekt in een heilige verontwaardiging.
Ze zoeken het maar uit. Ik heb intussen Julia al gebeld en haar gevraagd een paar flessen Spa Blauw voor me mee te brengen. Het spijt me dat ik het zeggen moet, maar als je al je eigen water moet importeren, dan vind ik de verzorging in dit ziekenhuis echt beneden niveau. Terwijl ze aan de andere kant rap genoeg zijn met het schrijven van gepeperde rekeningen...
Ik voel me niet lekker. Zitten lukt niet, liggen lukt niet, elke verandering van houding doet zeer. Zolang ik me niet beweeg heb ik geen pijn. Om half acht komen ze weer met vier verschillende pilletjes en een poedertje. Slikken maar...
De dokter komt kijken en hij is erg tevreden. Zelf heb ik ook gekeken en ik ben nog niet zo enthousiast. Het hele gebied tussen mijn benen is paars en gezwollen. Maar dat schijnt er zo bij te horen.
De dagen duren lang en ze zijn saai. Ik kan niks doen, ik kan het bed niet uit, ik mag niet eten. Drinken moet ik wel, maar het kost zelfs moeite om de aandacht van de verpleegkundigen te trekken om even mijn bekertje water te vullen. Ik ben echt niet te lui om het zelf te doen, maar dat kan ik nu niet! Uiteindelijk belooft de verpleegster me, dat de catering een grote kan water zal brengen. Maar als de catering eindelijk komt... Is het zonder water!
Het doet me denken aan die oude conferance van Wim Sonneveld:
- "Ober, heeft u een zachtgekookt ei?"
- "Mijn collega komt zo bij u, meneer."
- "Ober, mag ik een glas melk?"
- "Meneer, de keuken is gesloten."
Als variatie op die grap zeg ik: "Oh, is er geen water? Is de keuken gesloten dan?" Maar dat is tegen het zere been van de catering-dame. Ze ontsteekt in een heilige verontwaardiging.
Ze zoeken het maar uit. Ik heb intussen Julia al gebeld en haar gevraagd een paar flessen Spa Blauw voor me mee te brengen. Het spijt me dat ik het zeggen moet, maar als je al je eigen water moet importeren, dan vind ik de verzorging in dit ziekenhuis echt beneden niveau. Terwijl ze aan de andere kant rap genoeg zijn met het schrijven van gepeperde rekeningen...
Labels: medisch
2007-09-06
Operatie
Ze houden van vroeg beginnen in het ziekenhuis. Om zes uur moet ik me gaan douchen en mijn operatiehemdje aantrekken. Ik weet dat ik in lange tijd niet meer zal kunen douchen, dus ik doe het grondig. En sommige lichaamsdelen was ik voor de laatste keer...
Daarna ga ik braaf in mijn bedje liggen en laat het allemaal maar gebeuren. Als de infuusnaald er eenmaal in zit is het meteen voorbij. Ik word weer wakker in de verkoeverkamer. Ik heb het koud. Ik heb geen gevoel in de arm waar de infuusnaald in zit. Ik heb maar een vaag beeld van wat er alemaal gebeurt. Er lijkt iets mis te zijn met een bloeding, maar ik kan het niet echt volgen.
Veel later dan gepland word ik weer naar mijn kamer gereden. Op mijn nachtkastje ligt een cadeautje, maar ik heb niet de kracht om het (uit) te pakken. Onder invloed van nog weer een shotje morfine ben ik al snel weer in dromeland.
Als ik weer wakker word, staat Julia aan mijn bed. Ze was best ongerust geweest, toen de operatie zo lang duurde en ze maar niks hoorde, maar gelukkig is dat nu voorbij. Ze reikt mijn cadeautje aan en het uitpakken lukt me nog wel. Wat er in zat, zie je op het plaatje. Een toepasselijker cadeau is niet denkbaar: Jazeker, het is een meisje!
Labels: medisch
2007-09-05
Opname
Vandaag is het zover: Opname bij de VU in Amsterdam voor de grote operatie!
Gisteren hebben we alles al klaar gelegd... dachten we! We zij al een paar straten van huis als ik me realiseer dat ik mij verzekeringsbewijs vergeten ben. Terug dus! Terwijl ik naar binnen ga, steekt Julia gauw even een cigaretje op. Ze wilde niet roken waar ik bij was, omdat ik niet meer roken mag! De schat! Dat is toch helemaal niet nodig, ze mag zoveel roken als ze wil...
Zonder noemenswaardige (file)-problemen komen we in Amsterdam aan, waar we eerst Julia inchecken in het gastenverblijf van het VU-ziekenhuis. Familieleden van patiënten die veraf wonen kunnen hier voor een heel schappelijke prijs overnachten en zodoende continu in de buurt van hun naaste zijn. We worden hartelijk ontvangen met een kopje koffie, dat ik moet afslaan, omdat ik niet weet of ik dat nou wel of niet mag drinken op de dag voor de operatie...
Het blijkt dat we vanuit Julia's kamer de patiëntentoren kunnen zien, waar ik straks kom te liggen. En even later blijkt dat vanuit mijn kamer in het ziekenhuis ook inderdaad Julia's kamer in het gastenverblijf te zien is; niet vanuit mijn bed trouwens, alleen als je bij het raam gaat staan.
Zoals ik al had verwacht en gehoopt is mijn kamergenote tevens een lotgenote: Zij heeft afgelopen zondag ongeveer dezelfde operatie doorstaan die mij te wachten staat. Ze is een Française, une Parisienne zelfs, maar getrouwd met een Nederlandse man. Net als ik heeft ze een exacte opleiding, maar veel belangstelling voor talen, ze vertaalt vaak teksten van het Russisch in het Frans. Ze spreekt goed Nederlands, maar we kunnen ook lekker in het Frans rebbelen
Morgenochtend om 8 uur begint mijn operatie...
Gisteren hebben we alles al klaar gelegd... dachten we! We zij al een paar straten van huis als ik me realiseer dat ik mij verzekeringsbewijs vergeten ben. Terug dus! Terwijl ik naar binnen ga, steekt Julia gauw even een cigaretje op. Ze wilde niet roken waar ik bij was, omdat ik niet meer roken mag! De schat! Dat is toch helemaal niet nodig, ze mag zoveel roken als ze wil...
Zonder noemenswaardige (file)-problemen komen we in Amsterdam aan, waar we eerst Julia inchecken in het gastenverblijf van het VU-ziekenhuis. Familieleden van patiënten die veraf wonen kunnen hier voor een heel schappelijke prijs overnachten en zodoende continu in de buurt van hun naaste zijn. We worden hartelijk ontvangen met een kopje koffie, dat ik moet afslaan, omdat ik niet weet of ik dat nou wel of niet mag drinken op de dag voor de operatie...
Het blijkt dat we vanuit Julia's kamer de patiëntentoren kunnen zien, waar ik straks kom te liggen. En even later blijkt dat vanuit mijn kamer in het ziekenhuis ook inderdaad Julia's kamer in het gastenverblijf te zien is; niet vanuit mijn bed trouwens, alleen als je bij het raam gaat staan.
Zoals ik al had verwacht en gehoopt is mijn kamergenote tevens een lotgenote: Zij heeft afgelopen zondag ongeveer dezelfde operatie doorstaan die mij te wachten staat. Ze is een Française, une Parisienne zelfs, maar getrouwd met een Nederlandse man. Net als ik heeft ze een exacte opleiding, maar veel belangstelling voor talen, ze vertaalt vaak teksten van het Russisch in het Frans. Ze spreekt goed Nederlands, maar we kunnen ook lekker in het Frans rebbelen
Morgenochtend om 8 uur begint mijn operatie...
Labels: medisch
2007-08-28
Pre-operatieve screening
Vandaag hebben we weer de hele dag in in Amsterdam vertoefd. Er moest een laatste gesprek met de chirurg plaatsvinden. Of eigenlijk een eerste, want ik word geopereerd door dokter van Rooyen in plaats van dokter Bouwman (die laatste is blijkbaar nog op vakantie).
De afgelopen weken heb ik heftig in de stress gezeten. Ja, zelfs getwijfeld of ik de operatie wel moest laten doorgaan. Onbegrijpelijk als je bedenkt hoe lang ik er naar heb uitgezien. Dan kan ik toch alleen maar heel blij en uitgelaten zijn? Tja, zo zit ik in elkaar: Ik kan heel moeilijk beslissingen nemen, zeker als ze zo definitief zijn.
Maar goed, dat ik bang ben is best te begrijpen. Het is net als wanneer je naar de tandarts moet. Ook dan denk je soms: "Laat die rotte kies maar zitten", omdat je bang bent om hem te laten trekken.
Het gesprek met de chirurg had even goed telefonisch gekund als je het mij vraagt. En ook de pre-operatieve screening bij de anestisist stelde weinig voor. Nou goed, hij heeft mijn bloeddruk gemeten en naar mijn hart en longen geluisterd. Dat is via de telefoon wat lastig.
En nu maar aftellen!
De afgelopen weken heb ik heftig in de stress gezeten. Ja, zelfs getwijfeld of ik de operatie wel moest laten doorgaan. Onbegrijpelijk als je bedenkt hoe lang ik er naar heb uitgezien. Dan kan ik toch alleen maar heel blij en uitgelaten zijn? Tja, zo zit ik in elkaar: Ik kan heel moeilijk beslissingen nemen, zeker als ze zo definitief zijn.
Maar goed, dat ik bang ben is best te begrijpen. Het is net als wanneer je naar de tandarts moet. Ook dan denk je soms: "Laat die rotte kies maar zitten", omdat je bang bent om hem te laten trekken.
Het gesprek met de chirurg had even goed telefonisch gekund als je het mij vraagt. En ook de pre-operatieve screening bij de anestisist stelde weinig voor. Nou goed, hij heeft mijn bloeddruk gemeten en naar mijn hart en longen geluisterd. Dat is via de telefoon wat lastig.
En nu maar aftellen!
Labels: medisch
2007-08-10
Eindelijk een datum
Vandaag werd ik gebeld door de secretaresse van het Genderteam: "Er is plotseling een operatiekamer vrijgekomen op donderdag 6 september. Ik ga proberen om jouw operatie op die datum in te plannen."
Nou, je begrijpt dat ik meteen recht overeind zat! Zou het nu eindelijk zo ver zijn? We hebben meteen verschillende andere afspraken geregeld: Endocinoloog en psycholoog op 22 augustus en pre-operatieve screening op 28 augustus.
"En hoe gaat het met het roken?"
Tja, ik ben heel serieus bezig om te minderen, maar ik rook nog steeds af en toe.
"Nou, dat kan echt niet. De chirurg weigert je te opereren als je nog rookt. Dus nu stoppen! We gaan ook een bloedtest doen om te zien of je echt gestopt bent en zo niet, dan ga je een heel eind terug op de wachtlijst..."
Nou, je begrijpt dat ik meteen recht overeind zat! Zou het nu eindelijk zo ver zijn? We hebben meteen verschillende andere afspraken geregeld: Endocinoloog en psycholoog op 22 augustus en pre-operatieve screening op 28 augustus.
"En hoe gaat het met het roken?"
Tja, ik ben heel serieus bezig om te minderen, maar ik rook nog steeds af en toe.
"Nou, dat kan echt niet. De chirurg weigert je te opereren als je nog rookt. Dus nu stoppen! We gaan ook een bloedtest doen om te zien of je echt gestopt bent en zo niet, dan ga je een heel eind terug op de wachtlijst..."
Labels: medisch
2006-11-15
Bijkomen
Mijn vaste lezers moeten wel gedacht hebben dat ik niet meer was bijgekomen uit de narcose, zo lang hebben ze op het vervolg moeten wachten. Sorry...
Om kwart voor twee was ik weer wakker.
De plek waar mijn adamsappel zat doet een beetje zeer en ook mijn keel. Praten gaat moeilijk, schor, en ik mag ook nog niet praten. Wel een beetje zonde van die telefoon naast mijn bed, ik zal er weinig gebruik van kunnen maken.
Laat in de middag kwam de dokter. Hij zei dat de operatie uitstekend geslaagd was. Ik hoef niet terug te komen om de hechtingen er uit te laten halen, de draadjes vergaan vanzelf en dan vallen ze er af.
Mijn dieet voor de eerste dag was "koud vloeibaar": vruchtenyoghurt. Eindelijk iets te eten! Ik heb er van gesmuld!
Om kwart voor twee was ik weer wakker.
De plek waar mijn adamsappel zat doet een beetje zeer en ook mijn keel. Praten gaat moeilijk, schor, en ik mag ook nog niet praten. Wel een beetje zonde van die telefoon naast mijn bed, ik zal er weinig gebruik van kunnen maken.
Laat in de middag kwam de dokter. Hij zei dat de operatie uitstekend geslaagd was. Ik hoef niet terug te komen om de hechtingen er uit te laten halen, de draadjes vergaan vanzelf en dan vallen ze er af.
Mijn dieet voor de eerste dag was "koud vloeibaar": vruchtenyoghurt. Eindelijk iets te eten! Ik heb er van gesmuld!
Labels: medisch
2006-11-14
Het eerste mes
Daar gaan we dan! Geen halve maatregelen meer, ze gaan me nu echt verbouwen. Om te beginnen wordt mijn adamsappel onder handen genomen. Daarvoor moest ik opgenoemen worden in het ziekenhuis en onder volledige narcose geopereerd worden.
Spannend hoor! Een narcose houdt nou eenmaal altijd een risico in: Er is een kans dat je niet meer wakker wordt. Gelukkig was ik redelijk rustig en ik was vastbesloten dat ik deze ingreep wilde.
Ik had de afgelopen nacht wel erg slecht geslapen, dus toen ik in een bed mocht gaan liggen met een kalmerend middel en twee pijnstillers achter de kiezen, sliep ik al gauw als een roos.
Toen ik werd gehaald om naar de operatiekamer te gaan, werd ik maar half wakker. Ik werd weer in mijn bed door lange gangen gereden, half dromend. Ik kreeg zo'n nare infuus in mijn arm en daarna weet ik niks meer. Verdoofd...
Spannend hoor! Een narcose houdt nou eenmaal altijd een risico in: Er is een kans dat je niet meer wakker wordt. Gelukkig was ik redelijk rustig en ik was vastbesloten dat ik deze ingreep wilde.
Ik had de afgelopen nacht wel erg slecht geslapen, dus toen ik in een bed mocht gaan liggen met een kalmerend middel en twee pijnstillers achter de kiezen, sliep ik al gauw als een roos.
Toen ik werd gehaald om naar de operatiekamer te gaan, werd ik maar half wakker. Ik werd weer in mijn bed door lange gangen gereden, half dromend. Ik kreeg zo'n nare infuus in mijn arm en daarna weet ik niks meer. Verdoofd...
Labels: medisch
2006-11-07
Plastisch Chirurg
Vandaag begon de dag met het wekelijkse bezoek aan mijn huidtherapeute. Ze heeft me trouwens niet aangeraakt, de hele behandeling werd weer gedaan door haar stagiaire. Volgens mij krijgt die het werk al wat beter in de vingers, het was minder pijnlijk dan de vorige keer. Maar toch heb ik liever Eefje.
Toen ging ik langs bij Brigatti, mijn favoriete elektronicacomponentenwinkel, op zoek naar een PTC-Unit voor mijn TV. Nou, daar kan hij me wel aan helpen, maar die moet wel besteld worden. Kosten: 8 Euro. Tja, voor een werkende TV is dat niet duur natuurlijk.
Thuis zat Julia al op me te wachten met de koffie en dat was maar goed ook, want we hadden maar een half uur, voordat we naar Amsterdam moeten vertrekken voor mijn zoveelste bezoek aan de VU.
We hadden daar een heel vol programma deze keer, te beginnen met een bezoek aan de psycholoog. Nou, die konden we gerust stellen: Het gaat heel goed met ons. En ik kijk verlangend uit naar het moment dat mijn behandeling kan worden afgerond.
En dat moment komt nu snel dichterbij, want ik had vandaag voor het eerst een gesprek met de plastisch chirurg, dokter Bouwman. Die heeft nou eindelijk eens in detail uitgelegd hoe een vaginoplastie nu precies gedaan wordt en wat daarbij zoal mis kan gaan. Ik maakte me nogal zorgen over de operatie die ik twee jaar geleden heb ondergaan: Zou dat geen probleem vormen voor deze nieuwe operatie?
Nou, dat risico blijkt er wel in te zitten: Mogelijk zijn er bij die vorige operatie zwakke plekken ontstaan in mijn dikke darm en de vagina komt daar vlak langs te liggen. Maar het risico is nou ook weer niet zo groot dat je daarom niet geopereerd zou kunnen worden.
De dokter heeft ook eens gekeken naar het materiaal dat hij als uitgangspunt zal moeten gebruiken en dat zag er goed genoeg uit naar zijn idee: Er is voldoende materiaal om een diepe vagina mee te maken. Gelukkig maar: Stel je voor dat je al drie jaar bij de VU loopt en je krijgt dan te horen: "Sorry hoor, maar van dat schuimpje kan ik geen vagina maken."
Het is heel interessant om te horen hoe hij de clitoris maakt en het "hoedje" er overheen: Dat bestaat dus uit een stukje van de rand van de eikel en een stukje voorhuid dat daar nu al bij hoort. Ook kleine schaamlippen staan op het programma. Als het allemaal lukt wordt het heel mooi.
Over mooi gesproken: Ik kan er ook voor kiezen om deze operatie te laten combineren met een borstvergroting. Maar ik vraag me sterk af of ik die wel nodig heb: Ik ben al aardig tevreden met de borsten die ik nu heb en volgens mij zit er nog wel een beetje groei in. Aan zo'n slank lichaam als het mijne horen nou eenmaal geen cup-D-tieten, dat staat helemaal niet. En dan heb ik het nog niet eens over de risco's en de beperkte levensduur van borstproteses.
Met die levenduur blijk het trouwens wel mee te vallen tegenwoordig: Ouderwetse proteses bestonden echt uit een zakje met daarin een vloeibare gel, die kapot konden gaan, maar een moderne protese is gemaakt uit 1 stuk siliconen in de vorm van een soort pudding. Die kan dus niet lekraken, net zo min als een pudding kan leeglopen als je er in prikt.
En hoe lang gaat het nog duren voor ik aan de beurt ben? "Meestal duurt het na dit gesprek nog zes maanden voordat de operatie plaatsvindt."
Ook moest er natuurlijk weer bloed geprikt worden en ik moest langs bij de hormonendokter voor mijn vaste receptje: Calcium, vitamine D, Androcur en Estradiol.
De hormonendokter was wel heel teleurgesteld dat ik weer rookte. We hebben nu afgesproken dat ik het aantal sigaretten per dag tot 5 zal beperken. Dat is toch een hoop redelijker dan helemaal moeten stoppen!
Bij het verlaten van het ziekenhuis zag ik een bordje:
En toen stonden we eindelijk weer buiten. Julia en ik zijn eerst gaan eten bij de vaste stek waar iedereen die bij de VU moet wezen terechtkomt: Het restaurantje voor de deur. Gewoon lekker eten voor een redelijke prijs.
Julia moest naar Rotterdam voor een toneelrepetitie en ik moest terug naar huis, dus ze bracht me even naar station WTC, waar ik dit keer zo slim was om te wachten op een rechtstreekse Intercity naar Eindhoven, hij stopte maar twee keer: In Utrecht en in Den Bosch. Heerlijk toch? Je hoeft niks te doen en je wordt keurig naar je bestemming gereden. Laptopje op schoot en meteen een verslagje van deze dag ingevoerd.
Als je dit stukje vergelijkt met dat van drie maanden geleden, valt je misschien iets op... Juist: Er zijn drie maanden verstreken en de operatiedatum is maar twee maanden dichterbij gekomen! Het verbaast me niet eens meer.
Toen ging ik langs bij Brigatti, mijn favoriete elektronicacomponentenwinkel, op zoek naar een PTC-Unit voor mijn TV. Nou, daar kan hij me wel aan helpen, maar die moet wel besteld worden. Kosten: 8 Euro. Tja, voor een werkende TV is dat niet duur natuurlijk.
Thuis zat Julia al op me te wachten met de koffie en dat was maar goed ook, want we hadden maar een half uur, voordat we naar Amsterdam moeten vertrekken voor mijn zoveelste bezoek aan de VU.
We hadden daar een heel vol programma deze keer, te beginnen met een bezoek aan de psycholoog. Nou, die konden we gerust stellen: Het gaat heel goed met ons. En ik kijk verlangend uit naar het moment dat mijn behandeling kan worden afgerond.
En dat moment komt nu snel dichterbij, want ik had vandaag voor het eerst een gesprek met de plastisch chirurg, dokter Bouwman. Die heeft nou eindelijk eens in detail uitgelegd hoe een vaginoplastie nu precies gedaan wordt en wat daarbij zoal mis kan gaan. Ik maakte me nogal zorgen over de operatie die ik twee jaar geleden heb ondergaan: Zou dat geen probleem vormen voor deze nieuwe operatie?
Nou, dat risico blijkt er wel in te zitten: Mogelijk zijn er bij die vorige operatie zwakke plekken ontstaan in mijn dikke darm en de vagina komt daar vlak langs te liggen. Maar het risico is nou ook weer niet zo groot dat je daarom niet geopereerd zou kunnen worden.
De dokter heeft ook eens gekeken naar het materiaal dat hij als uitgangspunt zal moeten gebruiken en dat zag er goed genoeg uit naar zijn idee: Er is voldoende materiaal om een diepe vagina mee te maken. Gelukkig maar: Stel je voor dat je al drie jaar bij de VU loopt en je krijgt dan te horen: "Sorry hoor, maar van dat schuimpje kan ik geen vagina maken."
Het is heel interessant om te horen hoe hij de clitoris maakt en het "hoedje" er overheen: Dat bestaat dus uit een stukje van de rand van de eikel en een stukje voorhuid dat daar nu al bij hoort. Ook kleine schaamlippen staan op het programma. Als het allemaal lukt wordt het heel mooi.
Over mooi gesproken: Ik kan er ook voor kiezen om deze operatie te laten combineren met een borstvergroting. Maar ik vraag me sterk af of ik die wel nodig heb: Ik ben al aardig tevreden met de borsten die ik nu heb en volgens mij zit er nog wel een beetje groei in. Aan zo'n slank lichaam als het mijne horen nou eenmaal geen cup-D-tieten, dat staat helemaal niet. En dan heb ik het nog niet eens over de risco's en de beperkte levensduur van borstproteses.
Met die levenduur blijk het trouwens wel mee te vallen tegenwoordig: Ouderwetse proteses bestonden echt uit een zakje met daarin een vloeibare gel, die kapot konden gaan, maar een moderne protese is gemaakt uit 1 stuk siliconen in de vorm van een soort pudding. Die kan dus niet lekraken, net zo min als een pudding kan leeglopen als je er in prikt.
En hoe lang gaat het nog duren voor ik aan de beurt ben? "Meestal duurt het na dit gesprek nog zes maanden voordat de operatie plaatsvindt."
Ook moest er natuurlijk weer bloed geprikt worden en ik moest langs bij de hormonendokter voor mijn vaste receptje: Calcium, vitamine D, Androcur en Estradiol.
De hormonendokter was wel heel teleurgesteld dat ik weer rookte. We hebben nu afgesproken dat ik het aantal sigaretten per dag tot 5 zal beperken. Dat is toch een hoop redelijker dan helemaal moeten stoppen!
Bij het verlaten van het ziekenhuis zag ik een bordje:
Wachttijd vanaf hier ongeveer
zes
maanden
En toen stonden we eindelijk weer buiten. Julia en ik zijn eerst gaan eten bij de vaste stek waar iedereen die bij de VU moet wezen terechtkomt: Het restaurantje voor de deur. Gewoon lekker eten voor een redelijke prijs.
Julia moest naar Rotterdam voor een toneelrepetitie en ik moest terug naar huis, dus ze bracht me even naar station WTC, waar ik dit keer zo slim was om te wachten op een rechtstreekse Intercity naar Eindhoven, hij stopte maar twee keer: In Utrecht en in Den Bosch. Heerlijk toch? Je hoeft niks te doen en je wordt keurig naar je bestemming gereden. Laptopje op schoot en meteen een verslagje van deze dag ingevoerd.
Als je dit stukje vergelijkt met dat van drie maanden geleden, valt je misschien iets op... Juist: Er zijn drie maanden verstreken en de operatiedatum is maar twee maanden dichterbij gekomen! Het verbaast me niet eens meer.
Labels: elektronica, medisch
© 1985-2006 E.G. Snel
