Dagboek

Dit is het zevende artikel in een serie over het Elektorlive-event.

De Mikrokopter van Holger Buss en Ingo Busker is een heel leuk project. Het is een miniatuur-helicopter die is uitgerust met vier hefschroeven. In het hart van het apparaat zit een heel klein besturingsprintje, met een AVR-icrocontroller van Atmel: De ATMEGA 644 die werkt met een klokfrequentie van 20Mhz. Het printje kan zo klein zijn, dankzij het gebruik van SMD-componenten. Er zit een heleboel op: 3 piezo-gyroscopen, een 3D-versnellingsopnemer en optioneel een luchtdruksensor voor de hoogteregeling. De vier schroeven worden direkt aangedreven door brushless-motoren, waarvan de regelaars worden aangestuurd via een I2C-bus.

Het toestel wordt bestuurd met een gewone draadloze afstandsbediening die in de modelbouw gebruikelijk is, maar de ontvanger is voor dit model speciaal aangepast, omdat deze schakeling geen servo's aanstuurt. Het gedeelte dat de servo-signalen uitsplitst in een normale ontvanger is weggelaten en in plaats daarvan wordt het gemultiplexte signaal waar de informatie voor alle servo's in gecodeerd is, rechtstreeks naar de microcontroller geleid.

In principe kan dit toestel ook autonoom vliegen, dus zelf zijn weg bepalen, maar helaas is het verboden om autonoom vliegende toestellen buitenshuis te gebruiken. Ik heb het toestel zien vliegen in het Evoluon en ik dacht er een heel mooi filmpje van gemaakt te hebben, maar helaas is die opname mislukt. Kijk dus naar deze opname van de bouwers zelf.

Labels: Elektorlive

---

Dit is het zesde artikel in een serie over het Elektorlive-event.

Het Eindhovense bedrijf Shapeways is gespecialiseerd in "3D-printing". Je kunt een driedimensionaal ontwerp uploaden naar hun website en zij "drukken het af". Op die manier kun je de vreemdste vormen maken.

In deze foto's zie je vooral fantasie-voorwerpen die de mogelijkheden demonstreren, maar er zijn allerlei praktische toepassingen te bedenken, zoals een prototype van de behuizing van je nieuwste uitvinding enzo.

Er zijn verschillende materialen beschikbaar om de voorwerpen van te maken: Hard of elastisch, doorzichtig of niet. De kosten worden eigenlijk alleen maar bepaald door de hoeveelheid materiaal die er in verwerkt zit. Een armbandje komt op misschien een tientje, maar een fruitschaal kost vele honderden Euro's...

Labels: Elektorlive

---

Dit is het vijfde artikel in een serie over het Elektorlive-event.

Elektuur (ik moet nog steeds wennen aan de nieuwe naam, Elektor) heeft in de loop der jaren heel veel audioversterkers gepubliceerd. Zelf ben ik begonnen dit blad te lezen in 1974, maar hier staat een "Edwin-versterker" uit 1971. Harry Baggen had die geleend uit de collectie van Jan Buiting om te laten zien "hoe het allemaal begon".

Als zelfbouw-project heeft de Edwin-versterker enkele belangrijke voordelen: Er hoeft niets afgeregeld te worden en er worden geen hoge eisen gesteld aan de gelijkheid van de beide eindtransistoren. Bij kleine vermogens wordt de stuurtrap van de versterker (met een klasse-A instelling) gebruikt om de luidspreker aan te sturen, bij grote vermogens gaan de echte eindtransistoren pas meedoen... Een heel slim ontwerp!

Zelf ben ik niet zo'n versterker-bouwer. En eindversterkers bouwen heb ik zelfs nog nooit gedaan. Ik ben heel blij dat er tegenwoordig geïntegreerde eindversterkers verkrijgbaar zijn: Een flinke chip of module die je op een koelplaat schroeft, een paar condensatoren er omheen en klaar is je eindversterker!

Voorversterkers heb ik wel gebouwd. Er zijn in de winkel gewoon geen voorversterkers te koop die aan al mijn wensen voldoen. Ze schieten bijna altijd te kort op het punt van de beschikbare ingangen: Ik wil kunnen kiezen uit heel veel signaalbronnen: Tuner, TV, CD-speler, pick-up, cassettedeck(s), MP3-speler, computer(s) enzovoort. En ik wil het gekozen signaal ook doorsturen naar andere kamers, zodat je, als je door het huis loopt, overal hetzelfde programma kunt blijven volgen. Tja, mijn huizen liggen altijd vol met kabels, waarmee alles aan elkaar geknoopt is.

Mijn belangstelling ging bij deze stand dan ook niet uit naar de versterkers, maar naar de man die er achter stond: Harry Baggen, hoofdredacteur van Elektor en al sinds acht jaar mijn tweede werkgever (of mijn belangrijkste klant) voor mijn free-lance vertaalwerk. Dit was de eerste keer dat we elkaar in levenden lijve ontmoetten! Voor mij persoonlijk was dit één van de hoogtepunten van deze dag...

Labels: Elektorlive, elektronica

---

Dit is het vierde artikel in een serie over het Elektorlive-event.

Natuurlijk ging ik kijken bij Jan Buiting, die sprak over "retrotronica": Dat is ouderwetse elektronica. Hij had een soort museum uitgestald van elektronische apparatuur van de laatste zestig jaar en het publiek mocht apparaten aanwijzen, waar hij dan uitleg over gaf. Dat waren echt heel boeiende verhalen, met ook veel anekdotes over het werk bij Philips waar veel van die apparaten gemaakt werden.
Zo had hij bijvoorbeeld een semafoon staan. In onze tijd van SMS'jes en draadloos Internet kun je het misschien niet meer geloven, maar destijds was de semafoon een heel modern apparaat! Het was ongeveer 30 x 30 x 10 cm groot en woog meer dan vijf kilo. Gelukkig was het voorzien van een stevige draagreim, zodat je het redelijk goed met je mee kon sjouwen.
En wat kon je daar dan mee? Je kon draadloos "berichten" ontvangen! Zo'n bericht bestond uit één cijfer: 1, 2, 3, 4, 5 of 6. Dat was alles. Je moest dan van te voren afspreken (met je baas bijvoorbeeld) wat die cijfers betekenden...
Bij de officiele presentatie van het systeem werkten de ontvangers eigenlijk nog niet, daarom hadden de mannen van Philips stiekem een voetschakelaar onder de tafel gemonteerd, waarmee ze de lampjes konden bedienen tijdens de demonstratie...
Zo ging Jan maar door met het ene apparaat na het andere. Sommige voorwerpen mochten ook doorgegeven worden in het publiek om ze van dichtbij te bekijken en om er aan te ruiken. Jazeker: Oude elektronica heeft een heel speciale geur, die je tegenwoordig niet meer tegenkomt.

Het publiek hing aan zijn lippen! Echt een succes.

Na de lezing ben ik de uitgestalde apparatuur van dichtbij gaan bekijken. Eén tafel stond helemaal vol met oude Elektuur-projecten. En daar vond ik de SC/MP, mijn eerste computer, die ik bouwde in 1978.
Dit systeem (gepubliceerd in Elektuur in mei 1977) had maar liefst 256 bytes geheugen (nee, geen kilobytes, geen Megabytes, gewoon bytes)! Programmeren ging bit voor bit met de schakelaars die je onderin de foto ziet.

Nog een prachtstuk uit de collectie is deze buizentester van Heathkit:


Als je van dit soort foto's houdt, moet je maar eens gaan kijken bij de Vintage Electronics groep op Flickr. Daar vond ik ook een link naar dit filmpje. Zoals ik al zei: Al deze apparatuur was ooit nieuw en modern!

Labels: Elektorlive, elektronica

---

Dit is het derde artikel in een serie over het Elektorlive-event.

De tweede lezing ging over glasvezeltechnologie. Steeds meer mensen weten wat dat is, nu er steeds meer huishoudens op het Internet (EN de kabel-TV En de telefoon) worden aangesloten via glasvezelkabels. Dat heet FTTH (Fiber To The Home). Op zich is de glasvezeltechniek helemaal niet zo nieuw, het wordt allang gebruikt voor de "hoofdwegen" van het Internet. Een groot voordeel is de enorme overdrachtssnelheid van deze kabels vergeleken met koperkabels. Een ander voordeel is dat een glasvezelkabel niet gevoelig is voor elekomagnetische storingen.
Glasvezelkabels wordt dan ook veel ingezet bij de spoorwegen, want het elektromagnetische veld dat wordt opgewekt als een elektrische locomotief voorbijkomt is bepaald heftig.
En via de spoorwegen kwamen we meteen terecht bij een ander toepassingsgebied van glasvezelkabels: Als sensor! Glasvezels zijn behoorlijk gevoelig voor verbuiging en daar kan op allerlei slimme manieren gebruik van gemaakt worden om sensoren te maken.
Zo kan een glasvezelkabel aan de spoorlijn niet alleen melden of een spoor bezet is, maar zelfs metingen doen aan de wielen van de trein, zodat men van elk wiel kan vaststellen of het aan onderhoud toe is, zonder dat de trein naar de werkplaats hoeft. Een grote kostenbesparing!
In dit plaatje zien we de meetresultaten als drie wielen de sensor passeren. De eerste twee zijn goed; het derde wiel heeft onderhoud nodig.

Ook aan dijken en aan vliegtuigen valt met glasvezels een hoop te meten. De toepassingen zijn echt verrassend.

Labels: Elektorlive, treinen

---

Dit is het tweede artikel in een serie over het Elektorlive-event.

Om te beginnen bezocht ik een lezing over de Elektor Internet Radio (EIR) door Antoine Authier. Het grootste deel werd trouwens gepresenteerd door Harald Kipp, die de hardware en software ontwikkelde. De hardware is de Ethernut 3 kaart, die is uitgerust met een ARM7-processor, 256 kbyte RAM geheugen, een Ethernet-interface en hardware voor het coderen en decoderen van MP3-data. Verder is er een slot voor MMC-/SD-kaarten, zodat de geheugenruimte enorm kan worden uitgebreid.

Jammer genoeg was er geen Internet-verbinding beschikbaar, dus ze moesten zich voor de demonstratie behelpen met een Southcast-server die ze zelf hadden meegebracht. De demonstratie viel dus een beetje in het water, maar het blijft een heel leuk apparaat, die Internet radio.

Natuurlijk kun je Internet radio ontvangen op je PC, maar dat heeft wel een aantal nadelen. Een PC gebruikt flink wat stroom, veel meer dan nodig is voor deze toepassing. Bovendien zijn er toepassingen waar een PC helemaal niet zo handig voor is. Denk bijvoorbeeld aan het aansluiten op een stereo-installatie.

Dit is echt een leuke basis voor nieuwe projecten. Een zelfgebouwde radio op open-source-basis kun je zelf uitbreiden en aanpassen aan je eigen toepassing. Het is met de Ethernut-kaart heel goed mogelijk om een stand-alone radio te bouwen. Alleen wat druktoetsen en een display aansluiten en de software maken...
In deze foto is de kaart uitgebreid met een grafisch kleurendisplay.

Later op de dag trof ik Harald Kipp buiten aan, bij de rokers. En weer bleek dat de rookruimte een plaats bij uitstek is om te netwerken... Harald bleek een heel inspirerende persoon en hij zag wel iets in mijn ideeën voor toepassingen van de Ethernut-kaart. Ik had ook het idee om de kaart te gebruiken als een SouthCast server (voor het uitzenden van Ethernet-radio in plaats van het ontvangen er van). Dat zou er heel goed mee kunnen...

Labels: Elektorlive, elektronica

---

Vandaag was ik op het Elektorlive event in het Evoluon in Eindhoven.
Er hadden zich zo'n 1500 mensen ingeschreven, maar de weersomstandigheden waren niet erg gunstig, het was de eerste sneeuwdag van deze winter. Toch zijn er meer dan 1000 bezoekers ook echt komen opdagen!

Natuurlijk waren de meeste aanwezigen mannen. Van de paar vrouwen die er waren, was het merendeel met hun man meegekomen. Eerlijk gezegd heb ik misschien maar 1 andere vrouw gezien die er alleen op af kwam. Ik werd dan ook al snel (na een paar uur) aangesproken door een man die zei: "He, een vrouw hier? Dat verbaast me!"
In elk geval had hij me dus van een afstand als vrouw herkend.
Maar toen we in gesprek raakten, was het toch al gauw: "Oooww, aha, ik begrijp het..."
"Ja, ik ben vroeger man geweest", gaf ik toe.
"O, u bent travestiet?"
"Nee, transseksueel, dat is heel iets anders!"
"Oh ja??"
Waarop ik natuurlijk weer een heleboel voorlichting moest geven over de verschillen...

Je kunt je ook afvragen wat ik op zo'n mannen-event te zoeken had, maar ja, ik werk ook vaak voor Elektor, ik wilde nu wel eens eindelijk mijn opdrachtgever ontmoeten. En ik ben gewoon geinteresseerd in elektrotechniek. Dat blijft immers mijn vak!

Ik had voor mezelf een plan opgesteld van de lezingen die ik wilde bijwonen en dat was een strakke planning; ik moest keuzes maken, omdat het onmogelijk was om alles te zien dat me interesseerde. Ik zal een paar dingen die ik op Elektorlive gezien heb behandelen in aparte dagboekstukjes.

Labels: Elektorlive

---