English
Nederlands
2009-02-08
Hobbiton
Het beviel ons uitstekend in Tauranga, dus ik vroeg de hotelbaas of we nog een paar nachten langer mochten blijven, maar helaas: Het hotel was voor de komende nachten al volgeboekt; we moesten echt weg. Maar waar naartoe? De hoogtepunten van het Noordereiland die op mijn verlanglijstje stonden, hadden we inmiddels gehad. En we moesten langzamerhand aan de terugreis gaan denken. Het beste was dus om maar in de richting van Auckland te gaan, daar moesten we uiteindelijk weer uitkomen. Hamilton dan maar...De route van Tauranga naar Hamilton gaat via de S29 en de S1. En daar waren we al een paar keer langs een interessante wegwijzer gekomen: "Hobbiton"! Je wordt overal in Nieuw-Zeeland bestookt met reclamefolders, waarin dure busreizen naar Hobbiton worden aangeboden, maar als je er tòch langskomt, heb je zo'n busreis helemaal niet nodig! (Dacht ik.)
Ik heb het over "Lord of the Rings" ("In de ban van de Ring") natuurlijk, het beroemde boek boek van John Ronald Reuel Tolkien. De opnamen voor de film zijn gemaakt in Nieuw-Zeeland en deze wegwijzer wijst naar de locatie waar de buiten-opnamen van "Hobbiton" ("Hobbitstee") in "The Shire" ("De Gouw") zijn gemaakt. Wat let ons om even rechtsaf te slaan en een kijkje te nemen?
En jawel hoor: Na een paar kilometer op Buckland Road zagen we een groot bord: "Welcome to Hobbiton" Maar ondanks dat bord bleken we daar helemaal niet welkom te zijn. De filmset bevond zich ergens achter de heuvels, voorbij een bord "Verboden toegang", dat er uit zag alsof al veel mensen hun frustratie er op hadden uitgeleefd. Het enige dat er te zien was waren een restaurant, een schapenfarm en een souvenirwinkel.
Niet dat er op die filmset zo heel veel meer te zien zou zijn geweest: Mensen die er echt geweest zijn, kunnen je vertellen dat de Hobbit-huizen met hun karakteristieke ronde ramen en deuren in feite niet meer zijn dan façades van hardboard met niks er achter. Alle binnen-opnamen zijn gemaakt in de studio's in Wellington. Nou, zo'n façade stond er ook in de souvenirwinkel. En toch... Ik was erg teleurgesteld.
Als je het hek en de elektriciteitsdraden wegdenkt, ziet het landschap er inderdaad uit, zoals je je "De Gouw" kunt voorstellen: Het vredigste gebied van "Midden-Aarde", waar de Hobbits wonen. De Hobbits, dat vriendelijke, oeroude volk, dat houdt van eten en slapen en graag een goede pijp rookt. Ze bemoeien zich niet graag met de zaken van de grote mensen zoals oorlogen, techniek of politiek. Je ziet ze hier bijna voor je...
Hamilton is niet de eerste plaats waar je aan denkt bij vakantie in Nieuw-Zeeland. Het ligt in het binnenland. Dat geldt ook voor Taupo, maar dat heeft tenminste een meer. En Rotorua heeft zijn hete modderpoelen. Maar wat is er nou te beleven in Hamilton?? De reisgids stelde ons gerust: Er waren in elk geval uitstekende restaurants te vinden.
Via de i-Site boekten we een hotel (Aaron Court Motor Inn) met een heerlijke badkamer: Bubbelbad en massagedouche; yeah! En, heel belangrijk: Een klein balkonnetje waar we mochten roken. We brachten er onze koffers naartoe en gingen de stad verkennen.
Er waren leuke winkels om te bekijken, één van de laatste kansen voor ons om nog wat spullen op de kop te tikken voor vriendelijke, Nieuwzeelandse prijzen. Bijvoorbeeld Lord of the Rings, alle delen in één band bij boekwinkel Whitcoulls voor NZ$ 39,99 (Euro 16,40). Kan Amazon daar nog tegenop? Zeker wel: De editie die ik gekocht heb is niet meer nieuw te koop, maar wel: "The Lord of the Rings: 50th Anniversary, One Vol. Edition
" voor maar US$13,00 (Euro 9,75) Maar goed, ik had voorlopig iets te lezen, ook fijn voor in het vliegtuig...Ik had in de reisgids een aantal "homovriendelijke" uitgaansgelegenheden gevonden en dat zijn over het algemeen ook plaatsen waar de acceptatie van transgender personen bovengemiddeld is. (In Praag was ons dat prima bevallen.) En ook voor de vele T'tjes die mijn blog lezen, leek het me nuttig om iets over die plekken te vertellen. Helaas bleek dat erg tegen te vallen. De beide uitgaansgelegenheden die genoemd werden, zagen er uit of ze al maanden dicht waren. Niets te beleven daar.
Nee, laten we liever gewoon gaan eten! Ik had mijn zinnen gezet op "Sahara Tent", maar toen we dat eenmaal gevonden hadden, zag het er erg onaantrekkelijk uit. We waren inmiddels doodmoe van het sjouwen door Victoria Street en kozen de dichtstbijzijnde eetgelegenheid: "Iguana" (203 Victoria Street) Dat bleek een schot in de roos! We hebben daar werkelijk heerlijk gegeten.
2006-05-06
Leven tussenin
Vanavond hadden we op de T&T-avond een hoop speciale gasten. En dat was niet zomaar. Vanavond werd namelijk de eerste roman van Loes Vlaming officieel gepresenteerd. Buiten de gewone bezoekers van de T&T-avond trok dat zeker 50 extra gasten en daar was goed op gerekend. Voor deze gelegenheid hadden we de zaal op de eerste verdieping, die normaal niet gebruikt wordt op de T&T-avonden, speciaal ingericht.
Ook de bar in deze zaal was geopend, dus er was me gevraagd om een extra bardienst te draaien. Ik was blij dat ik boven achter de bar stond en niet beneden, want nu kon ik het hele gebeuren goed volgen en ik kwam in contact met onze speciale gasten, zoals Loes Vlaming zelf en haar uitgever.
Omstreeks negen uur begon de officiele presentatie. Yvon introduceerde de sprekers en daarna kwamen Loes en haar uitgever aan het woord. Loes vertelde dat ze ervoor gekozen heeft om dit werk ("Leven Tussenin", Uitg. Filatop, 2006, ISBN 90-803027-7-5) onder haar eigen naam te publiceren. Geen pseudoniem dus. Waarom zou ze ook? Ze is trots op wie ze is en wat ze heeft bereikt.
Dit boek is eigenlijk een kort verhaal, dat is uitgegroeid tot een roman. Toch was er nog een hoop werk nodig om er echt een roman van te maken en Loes is schrijverscursussen gaan volgen om dat voor elkaar te krijgen. Er zit inmiddels al een tweede boek aan te komen ("Zo'n Lieve Jongen"), dat wordt waarschijnlijk dit najaar gepubliceerd.
Bij het schrijven van "Leven tussenin" heeft Loes bewust niet gekozen voor een autobiografie, die zijn er al zat. Door van het verhaal een roman te maken, zal de lezer dus wel altijd in het ongewisse blijven over wat echt gebeurd is en wat niet. In elk geval spelen de gebeurtenissen zich af aan het einde van haar "Real Life Test"-periode, dus ongeveer in de fase van de transformatie waar ik nu zelf ook in zit. Er wordt in het boek wel een heleboel basisinformatie aangereikt over transseksualiteit, maar dat is in deze vorm hopelijk beter verteerbaar voor het publiek. Op die manier kan het zorgen voor meer begrip voor transseksuelen.
Loes las een stuk uit het boek voor. Het ging over haar bezoek aan een gespreksgroep voor transseksuelen in Houston, Texas, maar vooral ook over haar herinneringen aan een bezoek dat ze een jaar eerder aan diezelfde groep had gebracht. Toen was ze nog veel minder "passable" en een stel politiemannen had haar tegengehouden en vervelende opmerkingen gemaakt. Ze spraken haar aan met "meneer" en dreigden dat ze wel eens wilden onderzoeken wat er ècht aan haar was en wat niet... Alleen haar Nederlandse paspoort kon destijds voorkomen dat de zaak echt uit de hand liep. Wat een verschil met de Nederlandse politie, die zich over het algemeen uiterst correct gedraagt tegenover transseksuelen!
Het officiële gedeelte werd afgesloten met het aanbieden van het eerste exemplaar van het boek aan Loes' grote vriendin Laura, die bij het tot stand komen van het boek een onschatbare hulp is geweest.
Natuurlijk was het boek ook te koop op deze avond. En veel mensen hebben daar gebruik van gemaakt. Ieder verkocht boek werd door Loes persoonlijk gesigneerd. Ik heb zelf twee exemplaren gekocht: Eén voor mezelf en één voor mijn ouders. Mijn ouders hebben mij volledig geaccepteerd, maar het is soms lastig om emotioneel gevoelige onderwerpen met hen te bespreken. Hopelijk kan dit boek hen helpen om iets meer van mij te begrijpen.
Op het moment dat ik dit schrijf heb ik het boek al gelezen. Het is een mooi verhaal over een liefde tussen twee transseksuelen. Zelf ken ik ook een transseksueel stel (beide MTF), dat al jaren heel gelukkig samenleeft. Eén van de twee is inmiddels geopereerd, de ander is dit jaar aan de beurt. Ze kunnen elkaar optimaal steunen bij hun transitie en ze kunnen elkaars gevoelens beter begrijpen dan wie ook.
Helaas gaat de relatie die in het boek beschreven wordt een hoop minder voorspoedig en heeft het verhaal wat dat betreft een open eind. De geslachtsveranderende operatie (in Thailand) wordt ook genoemd in het boek, maar daar wordt eigenlijk heel weinig aandacht aan besteed, alsof het maar een kleinigheid betreft.
Ik kwam in het boek heel veel herkenbare dingen tegen en ik vind het geschreven met een bewonderenswaardige openheid!
Gelukkig was DJ-Silvia weer voldoende hersteld om zoals gewoonlijk voor swingende muziek te zorgen. Niet iedereen is trouwens blij met die muziek en deze maand was er, doordat de bovenzaal open was ter ere van de boekpresentatie, meer gelegenheid om je aan Silvia's luidruchtige aanwezigheid te onttrekken en een rustig gesprek te voeren. Na afloop van de boekpresentatie had ik dan ook al snel een grote groep, vooral Belgische, gasten aan mijn bar zitten. Daarom moest ik mijn bar wat langer open houden dan gepland, maar ik vond dat helemaal niet erg: Dit is een heel gezellige groep en ik kon volop meedoen aan hun gesprek.
Toen de bovenzaal was opgeruimd en werd afgesloten, was er nog net een half uurtje over voordat het buurthuis ging sluiten, zodat ik nog uitgebreid kon swingen bij Silvia op de dansvloer.
Eerdere T&T-avonden: april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, juli, juni, mei, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Ook de bar in deze zaal was geopend, dus er was me gevraagd om een extra bardienst te draaien. Ik was blij dat ik boven achter de bar stond en niet beneden, want nu kon ik het hele gebeuren goed volgen en ik kwam in contact met onze speciale gasten, zoals Loes Vlaming zelf en haar uitgever.
Omstreeks negen uur begon de officiele presentatie. Yvon introduceerde de sprekers en daarna kwamen Loes en haar uitgever aan het woord. Loes vertelde dat ze ervoor gekozen heeft om dit werk ("Leven Tussenin", Uitg. Filatop, 2006, ISBN 90-803027-7-5) onder haar eigen naam te publiceren. Geen pseudoniem dus. Waarom zou ze ook? Ze is trots op wie ze is en wat ze heeft bereikt.
Dit boek is eigenlijk een kort verhaal, dat is uitgegroeid tot een roman. Toch was er nog een hoop werk nodig om er echt een roman van te maken en Loes is schrijverscursussen gaan volgen om dat voor elkaar te krijgen. Er zit inmiddels al een tweede boek aan te komen ("Zo'n Lieve Jongen"), dat wordt waarschijnlijk dit najaar gepubliceerd.
Bij het schrijven van "Leven tussenin" heeft Loes bewust niet gekozen voor een autobiografie, die zijn er al zat. Door van het verhaal een roman te maken, zal de lezer dus wel altijd in het ongewisse blijven over wat echt gebeurd is en wat niet. In elk geval spelen de gebeurtenissen zich af aan het einde van haar "Real Life Test"-periode, dus ongeveer in de fase van de transformatie waar ik nu zelf ook in zit. Er wordt in het boek wel een heleboel basisinformatie aangereikt over transseksualiteit, maar dat is in deze vorm hopelijk beter verteerbaar voor het publiek. Op die manier kan het zorgen voor meer begrip voor transseksuelen.
Loes las een stuk uit het boek voor. Het ging over haar bezoek aan een gespreksgroep voor transseksuelen in Houston, Texas, maar vooral ook over haar herinneringen aan een bezoek dat ze een jaar eerder aan diezelfde groep had gebracht. Toen was ze nog veel minder "passable" en een stel politiemannen had haar tegengehouden en vervelende opmerkingen gemaakt. Ze spraken haar aan met "meneer" en dreigden dat ze wel eens wilden onderzoeken wat er ècht aan haar was en wat niet... Alleen haar Nederlandse paspoort kon destijds voorkomen dat de zaak echt uit de hand liep. Wat een verschil met de Nederlandse politie, die zich over het algemeen uiterst correct gedraagt tegenover transseksuelen!
Het officiële gedeelte werd afgesloten met het aanbieden van het eerste exemplaar van het boek aan Loes' grote vriendin Laura, die bij het tot stand komen van het boek een onschatbare hulp is geweest.
Natuurlijk was het boek ook te koop op deze avond. En veel mensen hebben daar gebruik van gemaakt. Ieder verkocht boek werd door Loes persoonlijk gesigneerd. Ik heb zelf twee exemplaren gekocht: Eén voor mezelf en één voor mijn ouders. Mijn ouders hebben mij volledig geaccepteerd, maar het is soms lastig om emotioneel gevoelige onderwerpen met hen te bespreken. Hopelijk kan dit boek hen helpen om iets meer van mij te begrijpen.
Op het moment dat ik dit schrijf heb ik het boek al gelezen. Het is een mooi verhaal over een liefde tussen twee transseksuelen. Zelf ken ik ook een transseksueel stel (beide MTF), dat al jaren heel gelukkig samenleeft. Eén van de twee is inmiddels geopereerd, de ander is dit jaar aan de beurt. Ze kunnen elkaar optimaal steunen bij hun transitie en ze kunnen elkaars gevoelens beter begrijpen dan wie ook.
Helaas gaat de relatie die in het boek beschreven wordt een hoop minder voorspoedig en heeft het verhaal wat dat betreft een open eind. De geslachtsveranderende operatie (in Thailand) wordt ook genoemd in het boek, maar daar wordt eigenlijk heel weinig aandacht aan besteed, alsof het maar een kleinigheid betreft.
Ik kwam in het boek heel veel herkenbare dingen tegen en ik vind het geschreven met een bewonderenswaardige openheid!
Gelukkig was DJ-Silvia weer voldoende hersteld om zoals gewoonlijk voor swingende muziek te zorgen. Niet iedereen is trouwens blij met die muziek en deze maand was er, doordat de bovenzaal open was ter ere van de boekpresentatie, meer gelegenheid om je aan Silvia's luidruchtige aanwezigheid te onttrekken en een rustig gesprek te voeren. Na afloop van de boekpresentatie had ik dan ook al snel een grote groep, vooral Belgische, gasten aan mijn bar zitten. Daarom moest ik mijn bar wat langer open houden dan gepland, maar ik vond dat helemaal niet erg: Dit is een heel gezellige groep en ik kon volop meedoen aan hun gesprek.
Toen de bovenzaal was opgeruimd en werd afgesloten, was er nog net een half uurtje over voordat het buurthuis ging sluiten, zodat ik nog uitgebreid kon swingen bij Silvia op de dansvloer.
Eerdere T&T-avonden: april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, juli, juni, mei, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
2005-09-26
Een jaar als (g)een ander
Ik heb zowaar een boek gelezen! 
'Onderwerp jezelf aan de discipline om iedere dag bijvoorbeeld dertig minuten te schrijven.'
Dat was de opdracht die Kristien Hemmerechts haar studenten gaf. maar in werkelijkheid gaf ze die opdracht aan zichzelf. Van 5 februari 2001 tot 15 februari 2002 hield ze nauwgezet een dagboek bij om zo veel mogelijk 'de waarheid te zeggen'. In dat jaar bracht ze veel tijd aan haar werktafel door, maar gaf ze ook lezingen in Nederland, België, Italië, Hongarije en Duitsland. Ze ontmoette lezers en schrijvers, fietste samen met haar vriend op de tandem door Madagaskar, volgde met verbijstering de terroristische aanslag in New York en de bombardementen op Afghanistan; ze kookte maaltijden, ging uit met vrienden, gaf les, ergerde zich, wond zich op en genoot. Dikwijls werd het dagboek een geheugenboek wanneer een beeld, een gebeurtenis of een uitspraak haar terug naar het verleden sleurden. Een onschuldig kaartje van een behulpzame lezeres confronteerde haar echter met de onbetrouwbaarheid van haar geheugen. Een cruciale herinnering aan haar kindertijd, die ze in menig interview enthousiast had verteld, bleek niet met de waarheid te stroken. De waarheid, moest zij vaststellen, laat zich niet zo makkelijk zeggen.
Het heeft me geen jaar gekost om dit boek te lezen, maar toch zeker wel twee maanden. Er zijn nou eenmaal zoveel andere dingen te doen. Ik heb me vast niet aan de discipline gehouden om iedere dag bijvoorbeeld dertig minuten te lezen.
Maar het bleef me boeien. Ga maar na: Het dagboek van een 45-jarige schrijfster! Als ik in mijn leven andere keuzes had gemaakt, had dat mijn dagboek kunnen zijn...
Zo zou ik ook willen leven. Geen 9 tot 5 baan. Eigen keuzes maken. Interessante mensen ontmoeten. Voordrachten geven. Les geven. Werken wanneer je inspiratie hebt. Reizen. Vrijen. Leven!
Niet dat Kristien het gemakkelijk heeft. Ze werkt hard. En ze heeft een hoop ellende meegemaakt. Haar twee zoontjes en haar echtgenoot zijn overleden, met haar zus gaat het ook niet goed. Zulke dingen laten je nooit meer los en ze keren in het dagboek dan ook regelmatig terug.
Terwijl ik aan het lezen was, werd ik vaak geraakt door een passage en ik dacht: "Dit is een mooi stukje, laat ik dat citeren in mijn weblog." Maar toch valt dat niet mee, want als je een stukje citeert, ruk je dat misschien uit zijn verband.
Van de andere kant: Het hele boek bestaat uit kleine stukjes, vaak zonder verband met de rest. Een paar citaatjes dan maar:
Blz 67: "De verschillende dingen die niet in dit dagboek terechtkomen. De vele redenen om iets weg te laten. Zoals daar bijvoorbeeld is: er niet meteen woorden voor hebben. Het gigantische verschil tussen een beetje lopen denken aan dit en aan dat, en het opschrijven. Maar ook: De gevoelens van de medemens -- zijn/haar recht op privacy; en ook: Je eigen behoefte -- mijn behoefte dus -- aan privacy, mijn recht om dingen voor mezelf te houden. Heb toch al de neiging om mezelf in een ietsjes beter daglicht te plaatsen. Laat wel eens links en rechts een detail weg. "U bent zo openhartig, mevrouw Hemmerechts." Tot op zeker hoogte, ja. En nu ga ik een openhartige boterham met een eitje eten."
Dat geldt ook voor mijn weblog! Misschien zelfs in versterkte mate. Er zijn stukken die Kristien over haar naaste familie schrijft die ik hier niet eens wil citeren, omdat ik ze te confronterend vind. Maar ze hebben me wel geraakt...
Blz 87: "Teruggedacht aan lunch op Belgische ambassade in Montreal met docenten van de universiteit, onder wie een blijkbaar erg belangrijke vrouw die zodra ze in de gaten kreeg dat ik niet in het Engels vertaald was en dat waarschijnlijk ook nooit zou worden, haar stoel naar achteren schoof en zich moest beheersen om niet van tafel op te staan. Je kon haar zien denken: 'So I'm wasting my time here.' Zat op haar kostbare kont haar kostbare tijd te verspillen. De ommezwaai van hoffelijk naar grof was bepaald spectaculair. Deed me denken aan de US of A waar mensen ook nooit een minuut zullen investeren in een gesprek waar ze op korte of lange termijn geen munt uit kunnen slaan.
Vreemd hoe zo'n vrouw daar plotseling terug is. Zonnige ochtend, krantje halen, vaag verlangen naar zuidelijke oorden, en dan volstrekt onaangekondigd dat kille, berekenende mens. U was niet uitgenodigd! Maar ze is er vaker, die vrouw; staat voor angst ontmaskerd te worden. Door de mand vallen. Not such an interesting person after all, that Hemmerechts.
Is ze, of is ze niet de moeite waard?"
Tja, Kristien is lastig te vertalen, al was het maar omdat haar boeken af en toe zelf een mengelmoesje van talen zijn. Toch heb ik goed nieuws: Kristien is al vertaald. Ik heb het zelf gedaan!
Blz 116: "Heerlijk gedanst met Tom Lanoye. Ook dat was verrassend. Om halfvier thuis. Geen druppel alcohol gedronken. Geslapen tot elf uur. Mama jarig vandaag. Drieënzeventig!"
Het lijkt me heerlijk, maar ik kan niet dansen. Onlangs heb ik het weer eens geprobeerd... Het lukte nog het best als ik mijn ogen dichtdeed en me blind liet leiden. Maar ik heb alleen geleerd te dansen als man! Dat is zo anders...
Mijn mama is ook drieënzeventig!
Blz 121: "Zal ik eens iets in dit dagboek schrijven wat ik liever voor mezelf hou?"
De volgende alinea verklap ik lekker niet.
Blz 150: "Mooi zou ook zijn om in mijn agenda een extra week te ontdekken. Zo eentje waar niemand anders weet van heeft, helemaal alleen voor mij."
Wie wil dat niet?
De stukken over 11 september en over de fietstocht op Madagaskar zal ik hier overslaan. Ik wil alleen nog het slot citeren. Vind je dit meisje zielig? We zijn allemaal alleen, net zo alleen als Ingertje!
Blz 379: "Er waren eens een mama en een kindje die zoveel van elkaar hielden dat ze elkaar beloofden altijd bij elkaar te blijven. Wat er ook gebeurde, nooit zouden ze elkaar verlaten. Het kindje zou nooit groot worden, en de mama nooit oud of lelijk. En altijd zouden ze gelukkig zijn.
"Ze gelooft het echt", zei de mama met een vertederde glimlach...
[...]
Maar Ingertje had ieder woord gehoord. Wild ging haar hart in haar borst tekeer. Ze was een dom, onnozel wicht! Een kind dat geloofde wat mama haar vertelde! Nooit, nee nooit zou ze nog...
Maar het was haar niet zo duidelijk wat ze nooit meer zou doen. Mama mocht niet weten dat zij wist... Als ze deed alsof ze het niet wist, dan zou mama misschien... Alles moest blijven zoals het was. Ze zou het allemaal uitwissen. Dat was het beste wat ze kon doen.
De deur van haar slaapkamer werd zachtjes dichtgetrokken. Ingertje was alleen."
'Onderwerp jezelf aan de discipline om iedere dag bijvoorbeeld dertig minuten te schrijven.'
Dat was de opdracht die Kristien Hemmerechts haar studenten gaf. maar in werkelijkheid gaf ze die opdracht aan zichzelf. Van 5 februari 2001 tot 15 februari 2002 hield ze nauwgezet een dagboek bij om zo veel mogelijk 'de waarheid te zeggen'. In dat jaar bracht ze veel tijd aan haar werktafel door, maar gaf ze ook lezingen in Nederland, België, Italië, Hongarije en Duitsland. Ze ontmoette lezers en schrijvers, fietste samen met haar vriend op de tandem door Madagaskar, volgde met verbijstering de terroristische aanslag in New York en de bombardementen op Afghanistan; ze kookte maaltijden, ging uit met vrienden, gaf les, ergerde zich, wond zich op en genoot. Dikwijls werd het dagboek een geheugenboek wanneer een beeld, een gebeurtenis of een uitspraak haar terug naar het verleden sleurden. Een onschuldig kaartje van een behulpzame lezeres confronteerde haar echter met de onbetrouwbaarheid van haar geheugen. Een cruciale herinnering aan haar kindertijd, die ze in menig interview enthousiast had verteld, bleek niet met de waarheid te stroken. De waarheid, moest zij vaststellen, laat zich niet zo makkelijk zeggen.Het heeft me geen jaar gekost om dit boek te lezen, maar toch zeker wel twee maanden. Er zijn nou eenmaal zoveel andere dingen te doen. Ik heb me vast niet aan de discipline gehouden om iedere dag bijvoorbeeld dertig minuten te lezen.
Maar het bleef me boeien. Ga maar na: Het dagboek van een 45-jarige schrijfster! Als ik in mijn leven andere keuzes had gemaakt, had dat mijn dagboek kunnen zijn...
Zo zou ik ook willen leven. Geen 9 tot 5 baan. Eigen keuzes maken. Interessante mensen ontmoeten. Voordrachten geven. Les geven. Werken wanneer je inspiratie hebt. Reizen. Vrijen. Leven!
Niet dat Kristien het gemakkelijk heeft. Ze werkt hard. En ze heeft een hoop ellende meegemaakt. Haar twee zoontjes en haar echtgenoot zijn overleden, met haar zus gaat het ook niet goed. Zulke dingen laten je nooit meer los en ze keren in het dagboek dan ook regelmatig terug.
Terwijl ik aan het lezen was, werd ik vaak geraakt door een passage en ik dacht: "Dit is een mooi stukje, laat ik dat citeren in mijn weblog." Maar toch valt dat niet mee, want als je een stukje citeert, ruk je dat misschien uit zijn verband.
Van de andere kant: Het hele boek bestaat uit kleine stukjes, vaak zonder verband met de rest. Een paar citaatjes dan maar:
Blz 67: "De verschillende dingen die niet in dit dagboek terechtkomen. De vele redenen om iets weg te laten. Zoals daar bijvoorbeeld is: er niet meteen woorden voor hebben. Het gigantische verschil tussen een beetje lopen denken aan dit en aan dat, en het opschrijven. Maar ook: De gevoelens van de medemens -- zijn/haar recht op privacy; en ook: Je eigen behoefte -- mijn behoefte dus -- aan privacy, mijn recht om dingen voor mezelf te houden. Heb toch al de neiging om mezelf in een ietsjes beter daglicht te plaatsen. Laat wel eens links en rechts een detail weg. "U bent zo openhartig, mevrouw Hemmerechts." Tot op zeker hoogte, ja. En nu ga ik een openhartige boterham met een eitje eten."
Dat geldt ook voor mijn weblog! Misschien zelfs in versterkte mate. Er zijn stukken die Kristien over haar naaste familie schrijft die ik hier niet eens wil citeren, omdat ik ze te confronterend vind. Maar ze hebben me wel geraakt...
Blz 87: "Teruggedacht aan lunch op Belgische ambassade in Montreal met docenten van de universiteit, onder wie een blijkbaar erg belangrijke vrouw die zodra ze in de gaten kreeg dat ik niet in het Engels vertaald was en dat waarschijnlijk ook nooit zou worden, haar stoel naar achteren schoof en zich moest beheersen om niet van tafel op te staan. Je kon haar zien denken: 'So I'm wasting my time here.' Zat op haar kostbare kont haar kostbare tijd te verspillen. De ommezwaai van hoffelijk naar grof was bepaald spectaculair. Deed me denken aan de US of A waar mensen ook nooit een minuut zullen investeren in een gesprek waar ze op korte of lange termijn geen munt uit kunnen slaan.
Vreemd hoe zo'n vrouw daar plotseling terug is. Zonnige ochtend, krantje halen, vaag verlangen naar zuidelijke oorden, en dan volstrekt onaangekondigd dat kille, berekenende mens. U was niet uitgenodigd! Maar ze is er vaker, die vrouw; staat voor angst ontmaskerd te worden. Door de mand vallen. Not such an interesting person after all, that Hemmerechts.
Is ze, of is ze niet de moeite waard?"
Tja, Kristien is lastig te vertalen, al was het maar omdat haar boeken af en toe zelf een mengelmoesje van talen zijn. Toch heb ik goed nieuws: Kristien is al vertaald. Ik heb het zelf gedaan!
Blz 116: "Heerlijk gedanst met Tom Lanoye. Ook dat was verrassend. Om halfvier thuis. Geen druppel alcohol gedronken. Geslapen tot elf uur. Mama jarig vandaag. Drieënzeventig!"
Het lijkt me heerlijk, maar ik kan niet dansen. Onlangs heb ik het weer eens geprobeerd... Het lukte nog het best als ik mijn ogen dichtdeed en me blind liet leiden. Maar ik heb alleen geleerd te dansen als man! Dat is zo anders...
Mijn mama is ook drieënzeventig!
Blz 121: "Zal ik eens iets in dit dagboek schrijven wat ik liever voor mezelf hou?"
De volgende alinea verklap ik lekker niet.
Blz 150: "Mooi zou ook zijn om in mijn agenda een extra week te ontdekken. Zo eentje waar niemand anders weet van heeft, helemaal alleen voor mij."
Wie wil dat niet?
De stukken over 11 september en over de fietstocht op Madagaskar zal ik hier overslaan. Ik wil alleen nog het slot citeren. Vind je dit meisje zielig? We zijn allemaal alleen, net zo alleen als Ingertje!
Blz 379: "Er waren eens een mama en een kindje die zoveel van elkaar hielden dat ze elkaar beloofden altijd bij elkaar te blijven. Wat er ook gebeurde, nooit zouden ze elkaar verlaten. Het kindje zou nooit groot worden, en de mama nooit oud of lelijk. En altijd zouden ze gelukkig zijn.
"Ze gelooft het echt", zei de mama met een vertederde glimlach...
[...]
Maar Ingertje had ieder woord gehoord. Wild ging haar hart in haar borst tekeer. Ze was een dom, onnozel wicht! Een kind dat geloofde wat mama haar vertelde! Nooit, nee nooit zou ze nog...
Maar het was haar niet zo duidelijk wat ze nooit meer zou doen. Mama mocht niet weten dat zij wist... Als ze deed alsof ze het niet wist, dan zou mama misschien... Alles moest blijven zoals het was. Ze zou het allemaal uitwissen. Dat was het beste wat ze kon doen.
De deur van haar slaapkamer werd zachtjes dichtgetrokken. Ingertje was alleen."
Labels: Boeken
2005-01-15
Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain
De laatste tijd kwam ik telkens maar verwijzingen naar deze film tegen. Het begon op een T&T-avond toen ik ene Amélie leerde kennen. Ze had haar naam aan deze film ontleend zei ze, omdat de persoon van Amélie haar zo aansprak.
Toen las ik het boek "De laatste keer" van Kristien Hemmerechts. In dat boek wordt de hoofdpersoon, Yoko Debondt, meegetroond naar de bioscoop:
"... 'Het is de film die je nodig hebt', had David - vriend David - me gezegd. 'Trek je jas aan. Kom mee.' Het was een film om je opnieuw in mensen te laten geloven. En in de liefde. [...] Na afloop had ik het hart niet om te zeggen wat ik dacht: een aardige film en niet meer dan dat. Walt Disney voor volwassenen. Aan Cria Cuervos of De Derde Man kon hij niet tippen. 'Jij hebt wel iets van Amélie Poulain,' plaagde ik hem. 'Jij wilt altijd mensen helpen. Hun levens ontwarren. De zon laten schijnen. Je met hen bemoeien om niet te hard over jezelf te hoeven nadenken...."
Die laatste zin geeft de essentie van de film heel duidelijk weer: Amélie (Audrey Tautou) is in de film een anonieme helper voor talloze mensen. Je móét wel van haar houden. Ze is knap maar bescheiden. Charmant maar verlegen.
Als ze zelf verliefd wordt komt ze in de problemen: Ze kan zich niet in mysteriën blijven hullen, want dan kan ze nooit haar geliefde ontmoeten. Zal ze over haar angst voor een echte ontmoeting heen durven stappen?
In het boek van Kristien trapt Yoko in dezelfde valkuil. Ze volgt een vrouw die ze aantrekkelijk vindt naar een schoenenwinkel. Vooral de voeten van mooie vrouwen boeien haar. En daar hoort mooi schoeisel omheen. Maar de prijs! 6000 Belgische Franken! Dat gaat te ver! Dan treedt Yoko handelend op: "...ik grabbelde in mijn tas en nam drie briefjes van duizend. Ik legde ze op het dichtstbijzijnde rek en zette de schoen er als een presse-papier op. 'Zo betalen we elk de helft', zei ik met mijn breedste glimlach. Ik trok de deur open, maar voordat ik naar buiten stapte draaide ik me om. 'Doe me een plezier en koop ze. Ze zijn voor U gemaakt.'
Het was een pure maar dure Amélie Poulain. Ik had me te vroeg over David vrolijk gemaakt."
"Disney voor volwassenen"? Akkebah! Ik ben een beetje allergisch voor Disney. Maar ik vond het wel een mooie film. Ik merkte al snel, dat ik hem al eens eerder gezien had, maar dat geeft niks! Het is echt heel mooi wat Amélie voor al die mensen doet. Zelfs haar eigen vader weet ze te helpen, hoewel die in een droomwereld leeft en nooit luistert naar wat ze zegt...
Ik heb opnieuw genoten. En gehuild, natuurlijk...
Toen las ik het boek "De laatste keer" van Kristien Hemmerechts. In dat boek wordt de hoofdpersoon, Yoko Debondt, meegetroond naar de bioscoop:
"... 'Het is de film die je nodig hebt', had David - vriend David - me gezegd. 'Trek je jas aan. Kom mee.' Het was een film om je opnieuw in mensen te laten geloven. En in de liefde. [...] Na afloop had ik het hart niet om te zeggen wat ik dacht: een aardige film en niet meer dan dat. Walt Disney voor volwassenen. Aan Cria Cuervos of De Derde Man kon hij niet tippen. 'Jij hebt wel iets van Amélie Poulain,' plaagde ik hem. 'Jij wilt altijd mensen helpen. Hun levens ontwarren. De zon laten schijnen. Je met hen bemoeien om niet te hard over jezelf te hoeven nadenken...."
Die laatste zin geeft de essentie van de film heel duidelijk weer: Amélie (Audrey Tautou) is in de film een anonieme helper voor talloze mensen. Je móét wel van haar houden. Ze is knap maar bescheiden. Charmant maar verlegen.
Als ze zelf verliefd wordt komt ze in de problemen: Ze kan zich niet in mysteriën blijven hullen, want dan kan ze nooit haar geliefde ontmoeten. Zal ze over haar angst voor een echte ontmoeting heen durven stappen?
In het boek van Kristien trapt Yoko in dezelfde valkuil. Ze volgt een vrouw die ze aantrekkelijk vindt naar een schoenenwinkel. Vooral de voeten van mooie vrouwen boeien haar. En daar hoort mooi schoeisel omheen. Maar de prijs! 6000 Belgische Franken! Dat gaat te ver! Dan treedt Yoko handelend op: "...ik grabbelde in mijn tas en nam drie briefjes van duizend. Ik legde ze op het dichtstbijzijnde rek en zette de schoen er als een presse-papier op. 'Zo betalen we elk de helft', zei ik met mijn breedste glimlach. Ik trok de deur open, maar voordat ik naar buiten stapte draaide ik me om. 'Doe me een plezier en koop ze. Ze zijn voor U gemaakt.'
Het was een pure maar dure Amélie Poulain. Ik had me te vroeg over David vrolijk gemaakt."
"Disney voor volwassenen"? Akkebah! Ik ben een beetje allergisch voor Disney. Maar ik vond het wel een mooie film. Ik merkte al snel, dat ik hem al eens eerder gezien had, maar dat geeft niks! Het is echt heel mooi wat Amélie voor al die mensen doet. Zelfs haar eigen vader weet ze te helpen, hoewel die in een droomwereld leeft en nooit luistert naar wat ze zegt...
Ik heb opnieuw genoten. En gehuild, natuurlijk...
Labels: Boeken
2004-08-02
Verslaafd aan PSP
Laat ik het maar toegeven: Ik ben verslaafd aan PSP. Wat is dat? Een nieuwe drug die jullie nog niet kennen? Nee hoor! PSP is het 'Personal Software Process'. Dat is een manier om sneller en beter software te maken en daarbij ook nog eens een betere kwaliteit te leveren.
Software maken is mijn vak. Ik ben altijd geïnteresseerd in manieren om mijn vak beter uit te oefenen. En zo ontdekte ik in de zomer van 1997 het Personal Software Process van Watts S. Humphrey. Eén van de leuke dingen van het PSP is dat je als individuele software-ontwikkelaar kunt werken aan het verbeteren van je manier van werken, zonder dat daar het hele bedrijf aan mee hoeft te doen.
PSP gaat over twee hoofdzaken: Planning & Tracking en Kwaliteit. Die twee zaken worden ook min of meer op de zelfde manier aangepakt: Van te voren maak je een schatting, tijdens het werk leg je gegevens vast en na afloop maak je een overzicht en je denkt na over de manier waarop je deze klus gedaan hebt.
Het is dus belangrijk om gedetailleerde gegevens te verzamelen over je werk. Die kun je gebruiken om in de toekomst betere voorspellingen te doen. En het is belangrijk om uit de vastgelegde gegevens iets te leren en je manier van werken daarmee aan te passen.
Goed idee! Ik werd erg enthousiast van het lezen van het boek van meneer Humphrey. Dus al voordat ik het boek uit had, begon ik gegevens te verzamelen over mijn manier van werken. Maar dat is een heel werk! Ik was 's avonds na het werk vaak nog twintig minuten bezig om de gegevens, die ik in de loop van de dag had opgeschreven in de computer in te voeren. Er moest een betere manier zijn om dit te doen!
Dus ik heb een programmaatje in 'Visual Basic for Applications' geschreven dat dat werk gemakkelijker maakt. Het is gewoon een Excel-sheet, waarin je op een knopje kunt klikken als je aan een nieuwe taak begint. Als je dat consequent doet, bouw je een hele database op van gegevens over wat je hebt gedaan en hoeveel tijd dat kostte.
Op 30 april 1998 had ik dat werkend en vanaf dat moment heb ik eigenlijk continu, dag en nacht, werk of vakantie, zomer of winter, van alles vastgelegd! Dat is niet normaal, dat mag best een verslaving heten...
Maar het afgelopen weekend ben ik overgegaan naar mijn nieuwe werkgever. Zondag was het 1 augustus, dus ik vreesde al een beetje dat mijn laptop-van-de-zaak, waarop ik dat bijhoud, er zondagochtend om 0:00 uur mee zou ophouden, maar het was zelfs nog erger! Vrijdagmiddag had ik zelfs al problemen met UITloggen. En het hele weekend was de laptop dood! Lekker is dat! Ik kon geen gegevens vastleggen. En ik kreeg echt ontwenningsverschijnselen. Ik liep onrustig rond, had nergens zin in, had zware hoofdpijn, sliep slecht. Nou,nou, nou,nou, nou,nou,nou...
Misschien moet ik met dat hele PSP ophouden. Of misschien moet ik er een pagina (of twintig) aan weiden op mijn website. Deze ervaring heeft me wel aan het denken gezet...
Software maken is mijn vak. Ik ben altijd geïnteresseerd in manieren om mijn vak beter uit te oefenen. En zo ontdekte ik in de zomer van 1997 het Personal Software Process van Watts S. Humphrey. Eén van de leuke dingen van het PSP is dat je als individuele software-ontwikkelaar kunt werken aan het verbeteren van je manier van werken, zonder dat daar het hele bedrijf aan mee hoeft te doen.
PSP gaat over twee hoofdzaken: Planning & Tracking en Kwaliteit. Die twee zaken worden ook min of meer op de zelfde manier aangepakt: Van te voren maak je een schatting, tijdens het werk leg je gegevens vast en na afloop maak je een overzicht en je denkt na over de manier waarop je deze klus gedaan hebt.
Het is dus belangrijk om gedetailleerde gegevens te verzamelen over je werk. Die kun je gebruiken om in de toekomst betere voorspellingen te doen. En het is belangrijk om uit de vastgelegde gegevens iets te leren en je manier van werken daarmee aan te passen.
Goed idee! Ik werd erg enthousiast van het lezen van het boek van meneer Humphrey. Dus al voordat ik het boek uit had, begon ik gegevens te verzamelen over mijn manier van werken. Maar dat is een heel werk! Ik was 's avonds na het werk vaak nog twintig minuten bezig om de gegevens, die ik in de loop van de dag had opgeschreven in de computer in te voeren. Er moest een betere manier zijn om dit te doen!
Dus ik heb een programmaatje in 'Visual Basic for Applications' geschreven dat dat werk gemakkelijker maakt. Het is gewoon een Excel-sheet, waarin je op een knopje kunt klikken als je aan een nieuwe taak begint. Als je dat consequent doet, bouw je een hele database op van gegevens over wat je hebt gedaan en hoeveel tijd dat kostte.
Op 30 april 1998 had ik dat werkend en vanaf dat moment heb ik eigenlijk continu, dag en nacht, werk of vakantie, zomer of winter, van alles vastgelegd! Dat is niet normaal, dat mag best een verslaving heten...
Maar het afgelopen weekend ben ik overgegaan naar mijn nieuwe werkgever. Zondag was het 1 augustus, dus ik vreesde al een beetje dat mijn laptop-van-de-zaak, waarop ik dat bijhoud, er zondagochtend om 0:00 uur mee zou ophouden, maar het was zelfs nog erger! Vrijdagmiddag had ik zelfs al problemen met UITloggen. En het hele weekend was de laptop dood! Lekker is dat! Ik kon geen gegevens vastleggen. En ik kreeg echt ontwenningsverschijnselen. Ik liep onrustig rond, had nergens zin in, had zware hoofdpijn, sliep slecht. Nou,nou, nou,nou, nou,nou,nou...
Misschien moet ik met dat hele PSP ophouden. Of misschien moet ik er een pagina (of twintig) aan weiden op mijn website. Deze ervaring heeft me wel aan het denken gezet...
Labels: Boeken
© 1985-2006 E.G. Snel
