Dagboek

Vandaag besloten we een wandeling te gaan maken rond de voet van Mount Maunganui. Mount Maunganui is ook de naam van de badplaats van Tauranga (zoals Scheveningen de badplaats is van Den Haag). Als Tauranga je nog niet mondain genoeg is, ga dan in Mount Manganui kijken, bijvoorbeeld naar de auto's die er rondrijden, zoals deze Chevrolet uit 1957...


Maar wij kwamen voor de berg. De Maori noemen deze 232 meter hoge, uitgedoofde vulkaankegel Mauao. Het is een heilige berg en er zijn veel legenden aan verbonden. Eén van die legenden vertelt hoe deze berg aan zijn naam komt:

Lang, lang geleden was er een heuvel zonder naam. Hij stond in een saai gebied en was de slaaf van de grote berg Otanewainuku. Hij was verliefd op de lieftallige heuvel Puwhenua, die haar schoonheid dankte aan de prachtige kleuren van Tane Mahuta, de god van het bos. Helaas was Puwhenua al verliefd op Otanewainuku, dus hij maakte geen kans bij haar.


Ten einde raad besloot de naamloze heuvel om zelfmoord te plegen en hij vroeg zijn vrienden, de Patupaiarehe mensen om hem naar de oceaan te slepen. De Patupaiarehe waren mensen die in het donker leefden, dus op een nacht omwikkelden ze de heuvel met tientallen touwen en trokken hem naar de oceaan. Daarbij trok hij een diep spoor door het land, waar nu de Waimapu-rivier stroomt. Het water in de rivier wordt gevormd door de tranen van die naamloze heuvel.

Ze hadden de oceaan bijna bereikt, toen de dageraad aanbrak. Bevreesd voor het zonlicht sloegen de Patupaiarehe op de vlucht en lieten hem liggen waar hij nu nog ligt. Vandaar de naam Mauao: "Gevangen door de dageraad".

  
Het was een prachtige wandeling. Aan onze linkerhand hadden we de berg, aan onze rechterhand de zee. De zon scheen fel, maar de bomen boden voldoende schaduw. Ooit moet de hele berg wel bedekt geweest zijn met bomen, net als Puwhenua, maar er zijn helaas vaak bosbranden. Er wordt tegenwoordig ook nieuw bos aangeplant op de berg, maar het is dweilen met de kraan open: Een bosbrand kan in één dag verwoesten, wat in honderd jaar is aangegroeid.

  
De berg staat bij de ingang van de baai, dus reken maar dat er rondom gevaarlijke stromingen in de zee zijn. Bovendien slaan de golven tegen de rotsen, dus dat verhoogt de risico's nog eens. Maar natuurlijk waren er wel mensen aan het zwemmen. Wij deden dat niet, totdat we een vriendelijk klein strandje vonden aan de beschutte westkant van de berg. Het was voor Julia even lastig om erbij te komen, want je moest wel over een paar stenen klimmen, maar het lukte. Tijd om even uit te rusten.


Na onze pauze op het strand was het nog maar een klein eindje lopen naar het beginpunt. Ik had intussen flink honger gekregen, dus we gingen eerst maar een hapje eten op een terras. Julia koos voor een scone, maar ik had liever iets hartigs.

  
Julia ging een middagslaapje doen en ik ging weer de tuin in met de krant en de camera.

  
's Avonds gingen we weer eten op "The Strand". En opnieuw mensen kijken. Over het algemeen is het natuurlijk "not done" om ook nog foto's van de voorbijgangers te maken, maar deze meisjes wilden juist graag op de foto.

Ik had vanavond wel opnieuw naar de disco gewild, maar Julia had er geen trek in. Dan maar wat met de camera spelen. Ik heb weer eens een foto van de maan gemaakt. Je zou zeggen dat die er altijd hetzelfde uit ziet, maar kijk maar eens goed...
Zie je dat! Hij staat ondersteboven! Of eigenlijk: Ik stond ondersteboven. Het blijft wennen als je in Nieuw-Zeeland bent: Alles is andersom dan thuis.

  
(Links de foto uit Tauranga, rechts een foto van thuis.)

  
Na het bekijken van de foto's van vandaag op de TV in onze kamer ging Julia slapen en ik zat me een beetje te vervelen. De camera was nog aangesloten op de TV... Wat zou er gebeuren als ik nu de camera op het scherm richt?

Labels: nz

---

We namen hartelijk afscheid van onze huisbazin en laadden onze spullen weer in de auto. Gisteren had ik al geld gehaald, zodat ik vandaag contant kon afrekenen. We gingen opnieuw op weg.
De route van Te Kuiti naar Tauranga voerde ons langs Cambridge.
New Zealand (Country Guide): "The name says it all. Despite the rambunctious Waitako River looking nothing like the Cam, the good burghers of Cambridge have done all they can to assume an air of English gentility"



  
Op de hoek van Duke Street en Victoria Street vonden we een voorbeeld van de Edwardiaanse bouwstijl: De GPO Bar & Brasserie, gevestigd in het oude postkantoor (GPO = General Post Office). We dronken een kopje koffie bij Masonic hotel bij de kruising van Duke Street en Commerce Street (een typich voorbeeld van de Victoriaanse bouwstijl).

Na Cambridge nam Julia het stuur over. Het viel niet mee om Cambridge weer uit te komen, want overal waren files en opgebroken wegen. Maar het lukte!

Aangekomen in Tauranga gingen we natuurlijk weer rechtstreeks naar de i-Site om een motel te boeken. Omdat het vandaag een nationale feestdag was, was het vrij parkeren in de stad en er was ook volop ruimte, omdat alle winkels dicht waren. Julia parkeerde de auto met een sierlijke zwaai... Op ongeveer 3 millimeter afstand van een paar kratten die iemand daar had laten rondslingeren!
"Dat heb je knap gedaan, Juul!"
"Owww, die kratten had ik niet gezien..."

  
Nou, dat was alweer goed afgelopen. Op naar de i-Site!
We kozen een leuke studio bij Roselands Motel voor NZ$ 135 per nacht. We konden meteen zien hoeveel dat in Euro's was, want dat werd op de betaalterminal weergegeven. De koers van de Nieuwzeelandse dollar was vandaag 0,4101 Euro, dus het kostte 55 Euro per nacht.

We gingen een stukje wandelen en stuitten op een waka die in een beschermende kooi was opgesteld. Dit is Te Awanui Waka, een replica van de oorlogskano's die door de Maori werden gebruikt. (Deze kano is in 1973 gemaakt door houtsnijder Tuti Tukaokao en wordt gebruikt bij ceremoniële plechtigheden.)

Picture by unincorporated

Rondom het gebouwtje met de waka zat een groep Maori-mannen. Sommigen lagen te slapen, anderen waren aan het drinken. Het leek wel een trefplaats voor de plaatselijke alcoholverslaafden en ik voelde me niet echt veilig daar. Niet dat er aanleiding toe was om me bedreigd te voelen, in tegendeel: Eén van de mannen begon ons uitgebreid uitleg te geven over de waka. We liepen toch maar snel door...

En zo kwamen we bij de boulevard, waar tientallen eetgelegenheden waren met uitzicht op de zee. Er liep trouwens wel een spoorlijn tussen de boulevard en de zee in, maar gezien het beperkte treinverkeer in Nieuw-Zeeland was dat niet echt storend.

  
Na onze wandeling keerden we terug naar het hotel, waar Julia een middagslaapje ging doen. Ik ging met mijn camera de tuin in, om nog eens te proberen een cicade te fotograferen. En ik nam de krant ("Bay of Plenty Times") mee, die dit hotel als service aan alle gasten cadeau gaf. Op deze speciale dag besteedde de krant natuurlijk volop aandacht aan de viering van Waitangi Day.


Op deze foto zie je de viering die bij zonsopgang had plaatsgevonden op de top van de berg Mauao. De Maori's waren met Te Awanui Waka (jawel, diezelfde kano die we net gezien hadden) naar de berg komen roeien om daar Waitangi-dag te vieren. Waarschijnlijk waren de mannen die we daar gezien hadden dus gewoon de roeiers. Als je nagaat dat die dus al voor zonsopgang naar Mauao geroeid waren, naar de top geklommen waren en na de plechtigheid weer de hele weg terug hadden afgelegd, hadden ze dus het volste recht om midden op de dag te drinken en te slapen. Zij hadden er al een hele werkdag op zitten!

Er waren ook veel prominente burgers van Tauranga aanwezig geweest, zoals onder meer de burgemeester en verschillende religieuze leiders. En er waren veel toespraken gehouden. Toespraken met positief nieuws, want het gaat steeds beter met de co-existentie van de Maori's en de "Pakeha" (westerlingen/blanken) in Nieuw-Zeeland en niet in de laatste plaats in Tauranga, aldus de burgemeester.

Ook de landelijke viering in Waitangi was zonder verdere problemen verlopen. John Key was weer op de plechtigheden verschenen, ondanks het incidentje van de dag tevoren en ook hij sprak van steeds betere toenadering tussen Maori en Pakeha.

Op pagina 6 ging de krant verder met uitgebreide verhalen over Waitangi Day en wat het betekent voor de Nieuwzeelanders. Lang niet iedereen weet waar het over gaat, voor veel mensen is het gewoon een vrije dag. De Maori zijn zich veel meer bewust van de betekenis dan de Pakeha.
Columnist Tommy Wilson vergeleek Waitangi Day met Australia Day. De Maori staan in Nieuw-Zeeland in een beter aanzien dan de Aboriginals in Australië, want die worden daar behandeld alsof ze achterlijk zijn.
Maar in Australië hebben de blanken officieel hun spijt betuigd voor wat ze de Aboriginals geflikt hebben in een grote demonstratie in Sydney waar honderdduizenden mensen aan deelnamen. De Pakeha in Nieuw-Zeeland hebben nog nooit "sorry" gezegd. Waarschijnlijk is dat wat de toverspiegel in de spotprent op pagina 11 bedoelt, als hij zegt dat hij al die mooie praatjes beu is...


We gebruikten het diner bij "Hot on the Rocks" aan de boulevard en we kozen vandaag weer eens voor de vis van de dag. We dronken er een heerlijke fles Maven Chardonnai bij. Overigens was alles vandaag duurder dan gebruikelijk: Op feestdagen wordt een toeslag van 15% op de rekening geheven. Het had geen zin om ergens anders naartoe te gaan, want alle restaurants deden dat. Het werd ook van te voren netjes aangegeven, dus je kwam niet voor een verrassing te staan.
Overal op het terras stonden grote gasbranders, die ons aangenaam warm hielden. Dat was wel nodig, want naarmate het donker werd, werd het toch ook wel een beetje fris.

  
Natuurlijk heb je volop de gelegenheid om mensen te kijken op zo'n terras op de boulevard en er was veel moois te zien. We zagen ook een man in travestie met een grote groep vrienden er omheen. Dat was vast en zeker een vrijgezellenfeestje. We kwamen ze die avond verschillende keren tegen en ze werden telkens lawaaiiger.

Tauranga is echt een plaats waar ook de Nieuwzeelanders zelf op vakantie gaan (als ze genoeg geld hebben). Er was dan ook volop mondain vermaak. Na het eten gingen we eens wat disco's bekijken. Als eerste gingen we naar "The Grumpy Mole Saloon", maar daar was het nog erg leeg en ongezellig.
Een hele mooie disco was de "Temple". Ze hadden een vrij streng deurbeleid, mannen kwamen er niet zo gemakkelijk naar binnen. Wij vrouwen mochten gewoon doorlopen...

Labels: nz

---

We waren niet zonder reden naar Te Kuiti gekomen. Voor vandaag stond een bezoek aan de glimworm-grotten op het programma. Julia is daar twintig jaar geleden al eens in geweest en toen wij de vorige keer samen in Nieuw-Zeeland waren, zijn we er niet aan toe gekomen. Ik was erg benieuwd!

Er zijn veel bedrijven die toeristen rondleiden, maar niet alle grotten zijn even mooi. Bovendien lopen sommige grotten zo vol met toeristen, dat het meer doet denken aan een attractie als Madame Tussauds dan aan een expeditie naar de onbedorven natuur. Onze huisbazin wist weer de perfecte manier om de grotten te zien. Ze reserveerde voor ons bij Spellbound.

Een ontbijt was er ook. Natuurlijk was er dit keer geen ontsnappen aan: Ik moest aan de "cereal". Maar het viel eigenlijk best mee. En er was ook nog toast met door de huisbazin zelf gemaakte jam. Niet verkeerd! Daarna nog even een peukje op dat prachtige terras... En dan op weg naar Waitomo.

  
We bleken op pad te gaan met een groepje van acht personen, met allerlei verschillende nationaliteiten. We werden allemaal in een busje geladen en vertrokken naar de ingang van de eerste grot. Onderweg vertelde onze gids honderduit en hij stelt ons ook vragen. Waar komen we vandaan, wat is ons beroep... "Ah! Je bent vertaler! Hoeveel talen ken je?" Lastige vraag: Hoeveel moet je van een taal weten om te durven zeggen dat je die kent? "6", zei ik, hopend dat ik niet meteen zou worden geconfronteerd met een volzin in het Tsjechisch, Grieks of Portugees, waar ik natuurlijk geen touw aan vast zou kunnen knopen...

De omgeving van Waitomo is een karstgebied. Dat wil zeggen dat de grond bestaat uit kalksteen, dat kan oplossen in het regenwater. Daardoor onstaan allerlei typische verschijnselen, zoals dolines, grotten, karstpijpen, en ondergrondse rivieren. De dolines zijn zinkgaten in het landschap. Hier dringt het regenwater door in de grond en kan een zogenaamde karstpijp vormen, die naar de grot eronder leidt. Bij meer avontuurlijke excursies kun je door zo'n gat "abseilen" om de grot te verkennen, maar wij blijven met onze voeten veilig op de grond.

  
Onze gids was blijkbaar een vegetariër, want hij zei ons goed op de koeien te letten en daar aan te denken als we weer eens een hamburger wilden bestellen bij McDonalds.

Intussen hadden we de normale verharde wegen al verlaten en scheurden we over een soort zandpad door de wildernis. De gids vertelde vrolijk dat hier een maximumsnelheid van 100 kilometer per uur gold en volgens mij deed hij zijn best om dat ook te halen...

  
We kwamen aan bij de grot en we moesten natuurlijk weer een helm op en dan... Naar binnen!

De eerste keer dat ik een paar van die glimwormen (Arachnocampa luminosa) zag, dacht ik even dat ik in de maling genomen werd: Dat waren toch LEDjes??? Nee, dit zijn echt levende beesten! Ze geven licht om insecten aan te trekken in de donkere grot. Als het insect op het licht af komt, vliegt het tegen de kleverige vangdraad van de glimworm op, die ongeveer werkt als een strook vliegenpapier. De glimwormen zijn in feite larven van mug-achtige insecten. De vangdraden zijn van zijde en ze zitten vol met kleverige druppeltjes van ca. 1 mm groot. Daardoor zien de vangdraden er uit als kleine parelkettinkjes. Ze kunnen soms wel 50 centimeter lang zijn en één larve kan tientallen vangdraden maken. Als er een insect gevangen wordt, haalt de larve deze "vislijn" in en peuzelt de gevangen prooi op zijn gemak op.
Ik heb geprobeerd om foto's van de glimwormen te maken, maar zonder een statief en een lange belichtingstijd gaat je dat niet lukken! Voor het bovenstaande plaatje heb ik dus naar een andere website moeten linken. Wel kon ik de vangdraden in beeld krijgen met behulp van flitslicht.

  
Na het bezoek aan deze eerste grot namen we even pauze voor koffie en koek (allemaal meegebracht door onze gids)... Daarna gingen we verder naar een tweede grot, waar we de dolines van de onderkant te zien kregen. Het zijn gaten in het plafond, heel hoog boven ons hoofd. Als je door zo'n gat naar beneden valt, heb je een ernstig probleem! De boeren in de omgeving raken op die manier af en toe koeien kwijt. Je vindt dan ook verschillende skeletten in de grot van dieren die dit overkomen is.
Bij één van die skeletten bleven we wat langer kijken. De gids vroeg ons of we konden raden wat voor dier dit geweest was, maar niemand wist het... Een toerist uit Nederland misschien?? Nee, het was een moa!



Er was nog meer te zien in de omgeving, onder meer een konijnenfarm, waar konijnen gehouden worden voor de Angora wol. Het was geen pretje om te zien hoe de dieren daar behandeld worden. We kregen het scheren van een konijn te zien, waarbij het arme beest helemaal vastgebonden op een tafel lag. Maar ook de hokken waar de dieren normaal gesproken in verblijven, zijn nou niet echt prettig om te zien.



Omdat we nog steeds geen levende kiwi hadden gezien, besloten we naar Otorohanga Zoologica te gaan. Daar hebben ze allerlei vogels in volieres, onder andere kiwi's. En inderdaad heb ik nu een kiwi gezien, denk ik. De kiwi's waren niet buiten, maar binnen, in een donkere kamer.

Kiwi's zijn nachtdieren, die overdag het liefste slapen in een hol. Om het voor de toeristen toch mogelijk te maken ze te zien, hebben ze in deze speciale kamers het dag/nacht-ritme omgedraaid, zodat de wiki's overdag actief zijn.

Het viel me heel erg tegen. Het was erg donker en de kiwi's zaten in een hele grote kooi. Natuurlijk zaten ze in het verste hoekje. En ze zijn bruin, dezelfde kleur als de bodem van de kooi. Met mijn slechte ogen, in het pikkedonker, kon ik er echt weinig of niets van zien. Ze deden ook weinig bijzonders volgens Julia, ze scharrelden een beetje rond. Foto's maken mocht er ook al niet...
  

Gelukkig hadden ze nog een heleboel andere vogels,zoals bijvoorbeeld deze grutto en deze valk. De grutto's vliegen elk jaar vanuit Alaska naar Nieuw-Zeeland om hier te overwinteren. Net als wij, eigenlijk.

Thuisgekomen keken we nog even naar het nieuws op TV.
De volgende dag zou het Waitangi Day zijn. Waitangi Day is een nationale feestdag in Nieuw-Zeeland, en valt ieder jaar op 6 februari. De dag viert het Verdrag van Waitangi, het document dat op 6 februari 1840 werd ondertekend waardoor de staat Nieuw-Zeeland een feit werd.
De feestelijkheden beginnen bij zonsopgang, dus dat is akelig vroeg. Als je er bij wilt zijn, kun je dus beter de dag tevoren komen, er zijn dan ook al verschillende toespraken en dergelijke.

  
De premier van Nieuw-Zeeland, John Key, was dan ook al vandaag naar Waitangi gekomen. Bij aankomst werd hij aan zijn jasje getrokken door twee demonstranten, die meteen door de politie werden ingerekend. Tallie had duidelijk gelijk, toen ze ons waarschuwde dat er op Waitangi Day vaak rottigheid voorkomt.

En waar zouden we de volgende dag eens naartoe gaan? Ook daar gaf de TV antwoord op: Het weer aan de oostkust is gewoon altijd het lekkerste. Dus de keuze viel op Tauranga...

Labels: nz

---

Nadat we gisteren zo heerlijk hadden kunnen ontspannen, was ik vandaag alweer vroeg uit de veren. Om acht uur stond ik voor de deur van de supermarkt te wachten tot die open ging, om wat lekkere broodjes te kopen voor het ontbijt. We wilden vandaag van Rotorua naar Te Kuiti rijden, dat is 148 kilometer. Maar ik wilde niet langs de kortste weg: Ik wilde onderweg nog wat leuke dingen gaan bekijken. Daarmee kwam de totale afstand uit op 211 kilometer.

Voor Trudi was het blijkbaar nog een beetje te vroeg, want zij gaf er de brui aan. (Kon je gelijk zien dat ze werkt met het Windows CE besturingssysteem.)

De geplande omweg bracht ons voor de derde keer bij Lake Taupo, want even ten noorden van Taupo stroomt het water uit het meer via de Waikato River (100 meter breed en 4 meter diep). Bij de Huka Falls wordt het samengeperst in een doorgang van 15 meter breed en 10 meter diep. En dan stort het met donderend geweld naar beneden in een waterval: De Huka Falls!

  
We verlieten de hoofdweg en gingen de Huka Falls Road op, waar we al snel het eerste uitzichtspunt vonden. We hadden daar een mooi overzicht over de loop van de Waikato River. Maar wat een lawaai hier! (Nee, niet van het water, maar van de cicaden!) Ik probeerde een foto van een cicade te maken, maar terwijl ik daarmee bezig was, ging er eentje op mijn rug zitten! Tja, toen moest ik de camera wel even uit handen geven, want een foto van mijn eigen rug maken, dat lukt me toch nog niet.

  
Eindelijk kwamen we dan bij de rivier. Nou, eerlijk gezegd heb ik wel eens meer spectaculaire watervallen gezien. Ik zou dit eerder een stroomversnelling noemen. Maar wel een grote!

  
Maar de waterval was lang niet het enige wat hier te zien was. Ook de The Honey Hive is beslist een bezoekje waard. Het is vooral een winkel, waar de geneeskractige Manuka-honing wordt verkocht, maar er is ook erg veel informatie te zien over bijen en het maken van honing. Verbazend om to horen hoe nauwkeurig de bijen elkaar vertellen waar honing te vinden is, hoeveel honing daar is en van welke kwaliteit!
Natuurlijk hebben we een potje Manuka-honing aangeschaft. Wat zullen we nu gezond worden!

  
Nadat je de Honey Hive hebt gezien, ben je nog steeds niet klaar bij de Huka Falls, want hier is ook nog het Wairakei Research Center gevestigd met het Volcanic Activity Centre, dat heel veel informatie te bieden heel over de valkanische verschijnselen in en rond Nieuw-Zeeland.

  

Julia had het al vaak gehad over de mogelijkheid om niet in een hotel te logeren, maar bij een "Bed&Breakfast". Zelf ben ik nogal op mijn privacy gesteld, dus ik zie het helemaal niet zitten om zo boven op de lip van je gastvrouw of -heer te zitten. Ik zit veel liever anoniem in een groot hotel. Maar je moet alles een keer geprobeerd hebben, dus ik had iets leuks gevonden in onze onvolprezen reisgids (New Zealand (Country Guide)): "Simply the Best Bed & Breakfast"...

  We gingen er op af, zonder dat we ons van te voren hadden aangekondigd, maar we werden meteen hartelijk ontvangen en er was ook plaats voor ons. Er was een prachtige, grote kamer met een ruim terras met adembenemend uitzicht... Maar we wilden twee nachten blijven en die kamer was voor de volgende nacht gereserveerd. Tja, dan konden we wel terecht in een veel kleiner kamertje aan de achterkant van het huis. Geen probleem! En van het terras mochten we toch wel gebruik maken.


Wel even wennen, zo'n bed&breakfast; je hebt je maar te schikken naar de regels van het huis. Die hielden onder meer in, dat onze schoenen buiten op de stoep moesten blijven staan. Om van het uitzicht mee te genieten, moet je echt wel even op het onderstaande plaatje klikken...


En waar gaan we eten? Daar wist onze gastvrouw wel raad op. Ze greep de telefoon en reserveerde voor ons een tafeltje bij The Riverside Lodge in Te Kuiti. Het was maar een paar kilometer rijden en het bleek een uitstekend restaurant. Het lag een beetje af van de hoofdweg aan de oever van de rivier.


De weg terug was nog wel een beetje spannend: In het donker moesten we ons pension zien terug te vinden op de berghelling en via het nauwe pad langs de berghelling terug naar ons parkeerplekje voor het huis, maar dat lukte prima.

Labels: nz

---

Eén van de dingen waar Rotorua om bekend staat is de geur van rotte eieren. Tja, alle vulkanen hebben een slechte adem, maar er is wel verschil: Op White Island hadden we te maken met zwaveldioxide (SO2) en kooldioxide (CO2), maar in Rotorua is het waterstofsulfide (H2S) dat uit de grond komt.
In de hotelkamer vonden we hier niet alleen de gebruikelijke rookmelder, maar ook drie gasdetectoren aan het plafond! Blijkbaar is de concentratie van dit gas soms zó hoog, dat het gevaar oplevert. Je ziet het effect ook aan mijn zilveren ringen: Die hadden in een dag bijna dezelfde kleur gekregen als mijn gouden oorbellen!

  
Gelukkig viel de stank deze ochtend mee, doordat het flink regende. Dat was de eerste regen tijdens onze vakantie! Het was even wennen. Maar het hield gelukkig ook alweer snel op en de schone lucht was letterlijk een verademing.

Het vulkanisme heeft ook positieve kanten, zoals bijvoorbeeld de mogelijkheid om geneeskrachtige baden te nemen in mineraalrijk water. We hadden onze zinnen gezet op een modderbad bij de Polynesian Spa (aan de overkant van de weg, vlak bij het hotel). We gingen er eerst even heen om te informeren naar de mogelijkheden en om een afspraak te maken voor later op de dag. We zouden omstreeks half zeven aan de beurt zijn, dus we moesten er wel rekening mee houden met de planning van het eten. (Nooit met een volle maag te water gaan!)
Toen die afspraak gemaakt was zijn we eerst maar eens koffie gaan drinken bij "Fix", de kleinste koffieshop die ik ooit gezien had. Door de spiegels lijkt het nog iets, maar de hele zaak is een keukentje, zo groot als een bezemkast!

We namen dus een uitgebreide lunch en we gingen nog wat shoppen in Rotorua. We hadden een extra koffer nodig, want onze bagage werd met de dag groter. En ik wilde ook een nieuwe handtas, want de mijne begon uit elkaar te vallen. Bij een leerwinkel hadden ze alles wat we nodig hadden en natuurlijk weer voor een prijs, waarvoor je deze spullen in Nederland nergens zult vinden.

Voordat we in de modder gingen, mochten we eerst een tijdlang acclimatiseren en ontspannen in het warme mineraalwater. Er waren baden van 36, 38, 40 en 42 graden en het was de bedoeling dat je telkens een volgend bad nam om langzaam warm te worden. heerlijk ontspannend!

  
Daarna was ik als eerste aan de beurt voor de modderbehandeling. Dat gebeurde op een soort massagetafel, waar ik helemaal werd ingesmeerd met een mengsel van Manuka-honing en vulkanische modder. Dat is weer eens wat anders dan massage-olie.
Nadat de modder een kwartiertje had ingewerkt, kon ik het onder de douche weer van me afspoelen. Dat viel niet mee, want je begrijpt dat modder met honing behoorlijk kleverig is!
Na het douchen mocht ik weer op de massagetafel, dit keer om ingesmeerd te worden met een vochtinbrengende crème. Nou, nou, wat een zachte huid had ik na afloop! Dit is vast en zeker gezond...

We besloten de dag met een klein hapje en drankje bij "The Pig and Whistle", het voormalige politiebureau van Rotorua, waar nu een restaurant in gehuisvest is. Er treden vaak bands op, maar dat was vandaag niet het geval.

Labels: nz

---

Ons verblijf bij White Island Rendezvous was ons prima bevallen, maar het was alweer tijd om verder te trekken. Dit keer gingen we op weg naar Rotorua, ook zo'n plaats in Nieuw-Zeeland die je gezien moet hebben.

We gingen dus terug over de weg, waarlangs we twee dagen geleden ook in Whakatane gekomen waren (SH30). En dit keer stopten we wel bij de meertjes die ik toen gezien had, om eens lekker te gaan zwemmen. Het water was prachtig helder en op de bodem waren niet teveel enge planten, een heel fijne plek om te zwemmen. En... ik had het hele meer voor mij alleen!


In Rotorua reden we rechtstreeks naar de i-site aan Fenton Street om een hotel te boeken. En we gingen lunchen bij een restaurantje. Ook hier waren weer volop vogels, die graag een hapje wilden mee-eten.

  
Bij aankomst in het hotel (Sudima Motel Lake Rotorua) kregen we meteen een aanbod om een "Hangi" bij te wonen tegen een speciaal tarief. Maar dan moesten we wel binnen een uur beslissen!
Nou heb ik eerlijk gezegd een grote hekel aan dat soort deadlines: Als iets de moeite waard was, zouden ze er toch geen deadline aan hoeven hangen? Dan verkoopt het zichzelf wel!
En het gezang van Maori's trekt me ook al helemaal niet. Maar ja, eigenlijk moet je zoiets toch een keer meegemaakt hebben: Als Nieuw-Zeeland-reiziger moet het deel uitmaken van je "culturele bagage", dus vooruit dan maar! Het werd ons bovendien erg gemakkelijk gemaakt, want de Maori's kwamen naar het hotel toe, wij hoefden de deur niet uit.

In het hotel bleek dat we geen flesopener hadden, heel lastig om dan je flesje Steinlager (of Grolsch) open te krijgen. Dus we gingen er op uit, terug naar Fenton Street. We zochten een zakmes, maar we vonden uiteindelijk een nagelknipper met een flesopener in een souvenirwinkel. En toen we toch aan het shoppen waren, kochten we gelijk ook maar ieder een zomerjurkje (bij Shanton Rotorua 105-107 Fenton Street).

Terug in het hotel trokken we onze nieuwe kleedjes aan en bereidden ons voor op de voorstelling, die begon met een "Powhiri" (welkomstceremonie) in de bar van het hotel. Iemand uit het publiek (een man natuurlijk) trad op als vertegenwoordiger van het publiek en maakte de aanvoerder van de Maori's duidelijk dat wij met vriendschappelijke bedoelingen gekomen waren. Daarna was het tijd voor feest en we kregen een uitgebreid buffet met traditionele Maori-gerechten (Hangi). Het was erg gezellig aan tafel en natuurlijk was er wel iemand zo vriendelijk om met mijn camera een foto van Julia en mij te maken.


Er werden verschillende dansen gedemonstreerd door de Maori-groep Te Roopu Manaia en... Het publiek mocht meedoen! Een aantal dames mocht meedoen in een Poi-dans en de heren mochten meedoen aan een krijgsdans (Peruperu).

De bedoeling van de krijgsdansen van de Maori's is om de tegenstander af te schrikken, zodat een gevecht helemaal niet meer nodig is. Als je er maar groot en sterk en lelijk genoeg uit ziet, dan ziet de vijand misschien wel van een gevecht af. "Nou, dat laatste moet toch zeker lukken; wie druft?" grapte de presentator.


Natuurlijk waren er wel mannen die door hun vriendjes naar voren geduwd werden als "vrijwilliger", dus al gauw stond er een tiental heren op het toneel. Het grappige vond ik, dat een oud, mager, Japans mannetje een stuk overtuigender overkwam dan sommige forsgebouwde, "stoere", jonge kerels.

Labels: nz

---

Eén van de dingen die ik absoluut wilde doen in Nieuw-Zeeland, was een bezoek brengen aan een werkende vulkaan. White Island (Whakaari) is zo'n vulkaan. Om er te komen, moet je "even" met een boot, maar dat is echt de moeite waard.

Nieuw-Zeeland ligt juist boven de plek waar twee tectonische platen op elkaar botsen. De Pacifische plaat schuift hier tegen de Indiaans/Australische plaat aan en wordt naar beneden gedrukt. Dat geeft grote spanningen in de aardkorst met explosieve gevolgen. In feite ligt er langs de hele westkant van de Stille Oceaan een gebied met vulkanische verschijnselen, aardbevingen en zeer diepe zeetroggen, allemaal het gevolg van die botsing van de tectonische platen. Die lijn loopt dwars door Nieuw-Zeeland heen.

White Island ligt zo'n 48 kilometer uit de kust, dus zelfs met deze snelle boot (de PeeJay) waren we meer dan een uur onderweg. Onze gids gaf alvast wat achtergrondinformatie en we kregen allemaal een helm en een gasmasker. De belangrijkste gassen om rekening mee te houden zijn kooldioxide (CO2) en zwaveldioxide (SO2).

  
Maar tegen een flinke 'plas' CO2 gaat een gasmasker natuurlijk niet helpen. In CO2 kun je als het ware "verdrinken", net als in water. CO2 is zwaarder dan lucht en het kan dan ook een dikke laag op de grond vormen, waarin je niet kunt ademen. Er zijn gevallen bekend van hele dorpen waar alle bewoners gestikt zijn, toen ze door CO2 overstroomd werden. Een zuurstoffles zou dan helpen, een gasmasker niet.
Het gasmasker helpt vooral tegen sporen SO2 in de lucht. Dat kan behoorlijk irriteren in je neus en je keel. Het masker was dus eerder voor het comfort dan voor de veiligheid bestemd. Maar het ziet er wel stoer uit natuurlijk!


Toen we bij het eiland aankwamen, was het wel duidelijk dat we hier met de PeeJay niet konden aanleggen. Maar... Hoe moesten we dan aan land komen?

  
Met een rubberboot! Ja, het werd al meteen spannend. Vanuit de rubberboot moesten we overstappen op een half-ingestorte aanlegsteiger en daarna over grote keien klimmen om echt aan land te komen.

  
Vooral voor Julia was dat lastig en hoewel er voldoende stoere gidsen waren om haar te helpen, deden die weinig anders dan haar vooruit trekken en dat was nou net niet het soort hulp dat ze nodig had. Gelukkig bereikte iedereen veilig de oever en terwijl we deze vreemde, nieuwe omgeving in ons opnamen, kregen we de laatste veiligheidsinstructies.

  
Mensen zeggen dat het landschap doet denken aan een maanlandschap, maar ik denk dat het meer lijkt op de planeet Venus. Op de maan is alles droog en stoffig, maar hier is een atmosfeer en water... En vooral veel zuur!

We gingen op pad in de richting van het kratermeer en liepen langs een klein riviertje. Overal langs de oever zag je prachtige kleuren, veroorzaakt door de mineralen die in het water zijn opgelost.

  
White Island is eigenlijk alleen maar het topje van een grote stratovulkaan die op de zeebodem staat. De hoogte van het eiland is boven water 321 meter, de totale hoogte is ongeveer 1600 meter. Het grootste deel van de vulkaan ligt dus onder water en daardoor valt het niet meteen op, dat dit in feite de grootste vulkaan van Nieuw-Zeeland is.
Hij is ook behoorlijk actief: De meest recente uitbarsting was in 2003, maar ook als hij niet uitbarst, is de vulkaan voortdurend in beweging en verandert hij van dag tot dag. Bij de laatste grote uitbarsting in 2003 is het kratermeer gestegen van 7 tot nog slechts 1 meter onder de rand.

Voor de gidsen is het dus ook altijd een verrassing of de fumarole waar ze gisteren over vertelden er vandaag nog zal zijn, of dat er misschien een nieuwe bij gekomen is. (Een fumarole is een opening in de aardkorst, waar warme tot zeer hete gassen en dampen uit ontsnappen. Deze gassen of dampen bestaan voornamelijk uit waterdamp en kooldioxide, maar er kunnen ook giftige bij zitten zoals waterstofchloride, waterstoffluoride of waterstofsulfide.)

  
Kleine fumaroles waren er trouwens overal, bijna overal zag je stoom uit de grond komen. En zelfs bij de kleinste zag je duidelijk dat er zwavel werd afgezet waar de stoom uit de grond kwam.
Maar er waren ook hele grote. Die bestaan vaak een paar maanden en verdwijnen dan weer, om plaats te maken voor andere. Kort geleden was er een hele grote, nieuwe fumarole ontstaan vlak bij het pad, die konden we goed van dichtbij bekijken.

De krater wordt voortdurend in de gaten gehouden met seismografen en webcams, je kunt zelfs live kijken hoe de krater er nu uit ziet.

En toen kwamen we eindelijk bij het meer. Het ziet er melkachtig uit door de vele mineralen die erin zijn opgelost. En het is ontzettend zuur!
De gids vertelde: "Misschien zijn jullie wel bekend met de pH-schaal die gebruikt wordt om de zuurgraad van vloeistoffen te meten. Die schaal loopt van 0 tot 14. (0 is heel zuur, 14 is heel basisch.) Ons maagzuur heeft een pH van 2. Water heeft een pH van 7. Durft er iemand te raden naar de zuurgraad van het meer?"
"15?" probeerde iemand.
"Nee, dat zou juist heel basisch zijn", legde ze geduldig uit.
"1?" vroeg ik.
"That is quite a good guiss actually" (ze bedoelde natuurlijk guess, maar ze praatte met een zwaar Nieuwzeelands accent) "in fact it is -0.1"
Dat ligt dus buiten de normale schaal van 0 tot 14! Dan vind ik die schatting van die meneer die 15 riep nog helemaal niet zo slecht: Hij had in elk geval door dat het buiten de schaal lag. Ik had (braaf als ik nou eenmaal ben ) een getal binnen de schaal geraden...

  
Hier en daar waren grote bulten in de grond te zien. De gids waarschuwde ons, om daar vooral niet bovenop te gaan staan. Er zitten gasbellen onder, net als bij de bellen die je soms ziet ontstaan in de koeke(n)pan als je een panne(n)koek aan het bakken bent. Je zakt er dus gemakkelijk doorheen. Dat is ook wel eens gebeurd bij een eerdere excursie. De volgende dag troffen ze op die plek een borrelende hete modderpoel aan. (De roekeloze toerist die er doorheen gezakt was is trouwens met de schrik vrijgekomen, hij is niet door het gat in de modder gevallen...)
  
  
Je ziet bij de fumarolen dat de stenen helemaal geel zijn. Dat komt doordat er erg veel zwavel in de dampen zit. Ook in de grond zit erg veel zwavel. Het is dan ook geen wonder dat ondernemers hier een kans in zagen: De zwavel ligt zo ongeveer voor het oprapen! Dat is een waardevolle delfstof en daar moet toch handel van te maken zijn?

  
Nou, dat is ook geprobeerd. Al in 1885 werd een mijnonderneming opgestart. Er werden werknemers aangetrokken van over de hele wereld met aantrekkelijke advertenties: "Werken op een eiland in de Stille Zuidzee. Goede verdiensten!" Dat klinkt natuurlijk geweldig, maar wat er in de advertentie niet bij stond is, hoe onvriendelijk voor menselijk leven dit eiland in feite is. Er is een verhaal bekend van een mijnwerker die zich aan de mast van het schip vastbond en weigerde om aan land te gaan.
En de mijnwerkers die wel aan land gingen hadden het inderdaad niet makkelijk. Men is nog tot 1914 doorgegaan met het trotseren van de elementen, hoewel de opbrengst van de mijnoperatie erg bleek tegen te vallen. In 1914 stortte een deel van de kraterwand in, waarbij een aardverschuiving de mijn en de woonhuizen vernielde. Twaalf mensen kwamen daarbij om het leven. Sindsdien liggen de ruines van de gebouwen er verlaten bij en worden alleen nog door toeristen bezocht.

  
Ik vond het best verrassend om in deze dorre omgeving toch nog een klein, levend plantje te ontdekken.

Eigenlijk kunnen foto's geen recht doen aan de verpletterende ervaring om hier rond te lopen. Misschien kan deze panorama-foto een iets betere indruk geven. (Klik er op voor een vergroting!)

We voeren nog een rondje om het eiland en daarna gingen we terug naar Whakatane, wwar we de dag afsloten met een diner bij "The Wharf Shed". Bij wijze van uitzondering aten we vandaag niet hetzelfde: Julia koos voor lamsvlees, maar ik nam varkensvlees. We deelden wel samen een fles van hun heerlijke, witte huiswijn.
  

Labels: nz

---