Dagboek

We hadden geen haast vandaag. Het plan was om van Napier naar Whakatane te rijden, een afstand van iets meer dan 300 km en het hotel op onze bestemming was al gereserveerd. Eerst nog maar eventjes genieten van ons heerlijke huisje van Pebble Beach Hotel in Napier met ons terrasje met palmbomen, een frisse duik in Hawke's Bay en een krachtige douche.


Whakatane ligt, net als Napier, aan de kust, dus we hadden ervoor kunnen kiezen om gewoon langs de zee naar het noorden te rijden, maar dat is niet de gemakkelijkste route. Wij gingen door het binnenland, via de "Thermal Explorer Highway".


De weg loopt een groot stuk door onherbergzaam gebied zonder tankstations, dus we hadden gezorgd voor een volle tank. Openbare toiletten zijn er trouwens wel te vinden, bijvoorbeeld bij Te Pohue. Daar vond ik ook deze groep schapen. En verderop langs de route een mooie waterval.


Zo kwamen we ook weer terug in Taupo en nu greep ik de kans aan om wat foto's van het meer te maken. Het zat me nog steeds niet lekker dat ik die nog niet had.


Vanuit Taupo gingen we naar het noordoosten en we kwamen langs een paar prachtige meertjes met mooi helder water. Ideaal om te zwemmen! We deden dat vandaag niet, we wilden zo snel mogelijk naar Whakatane, maar ik zette het wel op mijn verlanglijstje.

Nu we het toch over Whakatane hebben, misschien heb je wel eens gehoord dat de term whakatane ook gebruikt wordt om FTM (vrouw-naar-man) transseksuelen aan te duiden? De naam whakatane betekent in Maori-taal "veranderen in een man".
De achtergrond van dat woordgebruik is het verhaal van Wairaka, de dochter van de kapitein van de Mataatua waka (kano), waarmee de Maori's de oversteek over de Stille Oceaan naar Nieuw-Zeeland maakten.

Het was bij de Maori's een vaste regel, dat alleen de mannen de peddels van de kano mochten gebruiken. Maar de mannen gingen aan land en lieten de vrouwen alleen achter in de kano. De vloed kwam op en het weer veranderde. Toen begon de kano die de manner op het strand hadden getrokken weer te drijven en de wind dreef hem naar de monding van de rivier, waar de golven met grote kracht op de rotsen sloegen. De situatie werd erg gevaarlijk. Toch konden de vrouwen niets doen: De peddels waren immers taboe voor hen! Wairaka probeerde de mannen nog te waarwchuwen, maar ze hadden een heuvel beklommen om uit de kijken over hun nieuwe land en hoorden haar niet (of ze wilden niet luisteren).

Toen riep Wairaka: "Kai Whakatane au I ahau." (Ik maak van mezelf een man.) En dat deed ze. Door haar kordate optreden werden de kano en alle vrouwen en kinderen gered!
Haar standbeeld staat op het havenhoofd van Whakatane.

En zo kwamen we uiteindelijk aan bij het hotel (White Island Rendezvous, 15 The Strand, Whakatane). Opnieuw een paradijselijke pleisterplaats...

We sloten de dag af met een eenvoudige doch voedzame maaltijd bij "The Office", een soort eetcafé in het centrum van Whakatane. (Na dat luxe Tandoori Maharaja Banquet gisteren bij Master of India kon het vandaag wel weer eens wat eenvoudiger. )

Labels: nz, transitie

---

Vandaag hadden we zin om te gaan shoppen.
We wilden verschillende dingen hebben, zoals een korte broek voor mij en een adapter voor de stekkers van onze mobiele telefoon.
Ons appartement lag "dicht bij het centrum", maar toch op minstens een kilometer afstand. Op de kaart leek de kortste route naar het centrum te lopen via Shakespeare Road. Die straat was bijna een rechte lijn van ons appartement naar het centrum. Er was alleen één klein probleempje: Die weg liep over een berg heen! We konden dus kiezen voor een korte route over de berg of een lange route re omheen. We besloten om de korte route te kiezen.
Het bleek helemaal niet mee te vallen, want de weg was behoorlijk stijl en toch nog erg lang. Telkens als ik dacht bij de top te zijn, bleken we toch nog verder te moeten klimmen.

Toen we eindelijk in het centrum kwamen, was het alweer tijd voor koffie. Gelukkig werden we door de winkels niet teleurgesteld: Er was volop keus en we hadden al gauw allebei wat leuke nieuwe kleding er bij.
Alleen die adapter-stekker, dat was niet zo gemakkelijk. Na lang zoeken kwamen we bij Dick Smith terecht en toen was het probleem opgelost. Ze hadden adapters voor alle denkbare stekkers, ook voor onze Europese.

Het klimmen en dalen in die Shakespeare Road was ons op de heenweg niet meegevallen, dus voor de terugweg kozen we de route om de berg heen. Een stuk langer, maar keurig horizontaal en dat loopt toch echt lekkerder!

Tja, vandaag weinig foto's dus en geen grote bezienswaardigheden. Maar in elk geval waren we alvast aan de oostkust, want daar wilde ik heen. Om precies te zijn wilde ik naar Whakatane, aan de Bay of Plenty. Ik heb dit keer het volgende hotel èn de excursie voor overmorgen alvast weer telefonisch gereserveerd. Ik wilde er zeker van zijn dat we daar terecht konden, want we waren op weg naar een hoogtepunt van onze reis...

Labels: nz

---

Onze volgende bestemming was Napier. We hadden dat eigenlijk op het laatste moment besloten, aan de hand van het weerbericht. De oostkant van het land heeft gewoon altijd het beste weer. Wellington was veel te koud.
Maar om te beginnen liep onze route langs de westkust en we waren dus nog niet van de wind verlost. Toen we even uitstapten voor een cigaretje, woei het haar bijna van ons hoofd af.

  
Niet echt een parkeerplaats om eens lekker te gaan picknicken, maar wel heel geschikt om andere dingen te doen. Zo vonden we een kluisje dat waarschijnlijk in Wellington gestolen was en dat men hier gekraakt had.

Onderweg ben ik nog even op het stationnetje van Otaki gaan kijken, maar er was niks te beleven. In Nieuw-Zeeland is de trein bepaald geen populair vervoermiddel. Alleen toeristen rijden er mee.

Het weer bleef maar somber en zwaar bewolkt, totdat we weer bij de gorge kwamen. Daar ga je van de westkant naar de oostkant van de bergketen en dat is een verschil als dag en nacht!

  
Dit keer zat Julia aan het stuur, toen we door de gorge reden, dus ik kreeg de kans om vanuit de auto wat foto's te maken. (Er is nergens een gelegenheid om te stoppen en uit te stappen.)

  
Na de passage van de gorge werd het landschap meteen weer vriendelijker en ook het weer werd beter, hoewel het nog steeds licht bewolkt was. We sloegen meteen rechtsaf en vonden aan het eind van een onverharde zijweg een heel vriendelijk restaurantje, waar juist een groep jonge Japanse meisjes hun eerste rit op een pony ging meemaken.

Eenmaal aangekomen in Napier, vervoegden we ons op het VVV-kantoor (de i-Site noemen ze dat) en dat bleek echt de gemakkelijkste manier om een hotel te vinden. Je vertelt gewoon wat je wensen en je budget zijn en dan laat de dame van de i-Site zien wat de mogelijkheden zijn en ze belt verschillende hotels, totdat je samen gevonden hebt wat je zocht. Dan reken je af bij de i-Site en je krijgt een waardebon (voucher) mee, waarmee je bij het hotel kunt inchecken.

  
Dit keer viel de keuze op een kamer in een appartement dat op een paar kilometer afstand van het hotel stond. Lekker veel privacy... En vlak bij het strand! Ook restaurants waren er volop in de buurt, maar het kostte ons toch best een hoop moeite om er eentje te vinden dat naar onze zin was. Uiteindelijk kwamen we terecht bij Tandoori restaurant "Master of India" in 79 Bridge Street, waar we een "Maharaja Banquet" voor twee bestelden, met een fles witte Kemblefield wijn erbij. Voortreffelijk!

Labels: nz

---

Vandaag wilde ik naar het Wellington Cable Car Museum en de botanische tuin. We liepen eerst naar de Cable Car en Julia had onderweg alweer een leuke ontmoeting met een bronzen hondje.

We kochten retourtjes voor de Cable Car, hoewel ik niet zeker wist of we ook terug zouden gaan met het treintje: Het is vaak het leukste om met de trein de berg op te gaan en dan zelf terug te lopen. Maar voor een treinenliefhebber ligt het iets anders: De rit op zich is ook een attractie.
Een kabelbaan is geen gewone trein: Er zit geen motor in! De beide wagons hangen aan de uiteinden van een lange staalkabel en de motor staat boven in de machinekamer.
Als de ene wagon omhoog gaat, komt de andere naar beneden en andersom. Zo houden ze elkaar in evenwicht en dat scheelt enorm in de kracht die de motor moet leveren om de berg op te komen.
Halverwege is een punt waar de twee wagons elkaar passeren, net zoals de trams in de Leidsestraat. Alleen houden ze daarbij niet rechts, zoals de tram, want dan zouden de kabels hopeloos in de knoop raken! Wagon 1 neemt altijd het zuidelijke spoor en wagon 2 het noordelijke.
Ik had een mooi filmpje van de tocht gemaakt, maar dat is helaas verloren gegaan bij het overzetten van mijn foto's naar de PC thuis. Daar kom ik nog op terug. We moeten het dus stellen met wat niet-bewegende foto's...

  
Bovenaan is in het oude motorhuis nu het Cable Car Museum gehuisvest, waar van alles te zien is over de geschiedenis van deze kabelbaan. Omdat de wagons op het spoor altijd op een helling staan, zijn ze ook scheef opgebouwd. Dat ziet er wel een beetje raar uit, als ze in het museum opeens recht staan. Ik ben dus maar schuin gaan zitten.


Er is hier ook een astronomisch waarnemingsstation, maar dat was jammer genoeg gesloten. Buiten was wel een leuke zonnewijzer te zien, in feite zijn er een heleboel zonnewijzers in de botanische tuinen. Als je iets van zonnewijzers weet, is er één ding dat hier meteen opvalt: De uren staan er verkeerd-om op aangegeven! Of toch niet? In Nieuw-Zeeland is nou eenmaal alles andersom; ze rijden aan de verkeerde kant van de weg, ze lopen met hun voeten omhoog en hun hoofd naar beneden... Ja, op het zuidelijk halfrond, aan de onderkant van de aarde! Ook een zonnewijzer werkt daar andersom, omdat de zon weliswaar opkomt in het oosten, maar dan niet via het zuiden, maar via het noorden draait, om in het westen weer onder te gaan. Heel verwarrend allemaal. Deze zonnewijzers zijn dus niet fout, maar in Nederland zouden ze niet werken.

Wat je op de zonnewijzer in elk geval wel kunt zien, is dat het tijd was voor de lunch. Gelukkig is er ook een restaurant in de botanische tuin, dus we zijn eerst maar eens een hapje gaan eten. De restjes werden door de vogels vakkundig opgeruimd.

  
We gingen verder naar de begoniakas, maar daar was wel iets meer te zien dan bagonia's! Tjonge wat een prachtige bloemen!

      



      
Vooral die foto in het midden vond ik erg mooi. Maar hoe heette die bloem ook alweer? Een Plumeria! Via LinkedIn ben ik daar achter gekomen, maar dat is een verhaal apart.

Als er op de grond zo veel te zien is, zou je bijna vergeten om naar de lucht te kijken. Maar ik heb de camera toch ook maar even omhoog gericht. Ook in Wellington waren er weer heel bijzondere wolken te zien. Je moet niet vergeten dat je hier op een klein stukje vaste grond loopt, midden in de oceaan. Wellington staat dan ook bekend om zijn wind. (Vandaar "Windy Welly".) Het waait er vrijwel altijd, en niet zo'n beetje! De westenwind die op de veertigste breedtegraad altijd waait (ook wel bekend als de "roaring fourties"), wordt bij Wellington nog eens extra versterkt, doordat de wind zich tussen het Noorder- en het Zuidereiland door probeert te persen.

  
We waren van al dat wandelen behoorlijk moe geworden en we hadden wel een biertje verdiend. We legden aan op een heerlijk terrasje (uit de wind en in de zon) bij "One Red Dog", waarschijnlijk een broertje van "Man bijt Hond" en we dronken er een echte Hoegaarden Witbier! Jazeker, dat is dus toch verkrijgbaar in Nieuw-Zeeland, maar alleen bij een toprestaurant zoals dit. Het stond duidelijk niet zonder reden vermeld in New Zealand (Country Guide)!

Nu had ik nog wel graag naar het Te Papa museum gewild, maar Julia was te moe. En in mijn eentje had ik daar geen zin in. Dus ik heb Julia terug naar het hotel gebracht en ik ben nog een beetje gaan shoppen, ondermeer bij Jay-Jay's, waar ik een leuk wit topje kon kopen voor NZ$ 10,- en bij Arty Bees bookshop, waar ik heel erg in de verleiding kwam om "Lord of the Rings" te kopen. Het was een uitgave in drie delen, voor NZ$ 30,- per deel. Dat is niet duur en ik wil dat boek nog steeds eens echt in het Engels lezen. Maar ik had geen negentig dollar meer in mijn portemonnee, dus ik heb die aankoop nog even uitgesteld. [Misschien maar goed ook, want ik zie nu dat bij Amazon The Lord of the Rings. 3 Vol. Set nog goedkoper verkrijgbaar is!]

  
Toen ik terugkwam in het hotel, was Julia net uitgeslapen en we konden weer op pad voor het avondeten. In een zijstraat van Cuba Street vonden we een heel klein Maleisisch afhaalrestaurant waar ook wat stoelen buiten stonden. Julia wilde een "Char Kueh Teaw" (noedels met bonenspruiten), maar dat was mij te gewaagd, ik hield het op een "Sweet & Sour Pork" (zoet/zuur varkensvlees). Het gevolg van die keuze was, dat Julia stokjes bij haar eten kreeg en ik een gewoon bestek. Ik heb gauw wat foto's gemaakt, want Julia eet liever niet met stokjes. Dit zijn dus vrij unieke beelden.

Nadat de foto gemaakt was, hebben we maar gauw van bestek geruild...

Labels: nz, treinen

---

Na het ontbijt gingen we eerst de auto inladen en afscheid nemen van de hotelbaas Colin en zijn vrouw Lynn. Ze hadden ook de rekening voor ons opgemaakt: Ruim 300 Nieuwzeelandse dollar. Dat is toch nog een heel bedrag voor zo'n goedkoop hotel, maar het zou best kunnen. We hadden ook elke avond in de bar gezeten en onze drankjes op de rekening laten zetten en we hadden een keer gegeten in het hotel. En het ontbijt? Was dat nou bij de prijs van de kamer inbegrepen? We wisten het niet. Colin bood aan om een nette rekening voor ons te maken in plaats van dit totaalbedrag-op-een-bierviltje. En dat leek ons dus wel een goed idee. (Later bleek die nette rekening geen gespecificeerde rekening te zijn, maar alleen maar het totaalbedrag op een mooi stuk papier met de hartelijke groeten van Lynn en Colin. Leuk, maar niet echt wat we in gedachten hadden.)

De afstand van Eketahuna naar Wellington is maar 139 kilometer, maar we waren vast van plan om onderweg ook wat leuke dingen te gaan bekijken. Het ging eerst richting Masterton, over die weg (SH2) die we al zoveel keer gereden hadden, maar daarna ging het verder naar het zuiden, richting Greytown. Onze reisgids, die ik nu trouw overal met me meesleepte had ons al een beetje gewaarschuwd voor dit gebied: "Several small-town rural communities pop up along SH2 [...], each with a minor attraction or two and varying degrees of appeal." Het is duidelijk: In elk klein plaatsje hopen ze iets te verdienen aan de stroom toeristen die er voorbij trekt en aan de mensen uit Wellington, die een weekendje er op uit willen. Twee attracties werden met name genoemd: "Cobblestones Village Museum" in Greytown en "Stonehenge Aotearoa" vlakbij Carterton.

Voordat we Greytown bereikten, was er voor een treinenliefhebber als ik een leuke verrassing: Een gesloten overweg... Eindelijk een trein in aantocht!

  
Een nadeel van mijn camera is, dat hij het laatst opgenomen beeld een tijdje vasthoudt. Als je dan weer beeld hebt, is het net te laat om de volgende foto te maken. Ik denk trouwens dat dat een instelling is, die je kunt wijzigen; ik zal eens kijken.

  
Eenmaal aangekomen in Greytown stopten we voor een kop koffie en een cigaret. En ik las voor uit de reisgids over wat hier allemaal te zien zou zijn. Ge bouwen in Victoriaanse stijl? Inderdaad, we zagen er een paar...

  
De belangrijkste bezienswaardigheid in Greytown zou het Cobblestones-museum zijn, dus dat zijn we maar eens gaan bekijken. Het is één van de vele "early settlers"-musea, geweid dus aan de tijd dat Nieuw-Zeeland gekoloniseerd werd. Tja, ik weet niet of al dit soort musea zo zijn, maar Cobblestones viel ons behoorlijk tegen. Er stonden verschillende oude (houten) gebouwen, die verplaatst waren van hun originele locatie naar het terrein van het museum.

  Hier zie je bijvoorbeeld Mangapakeha School. Die stond oorspronkelijk dicht in de buurt van Masterton. De school werd geopend in 1902 en gesloten in 1966. In 1987 is het hele gebouw verplaatst naar het Cobblestones-museum. Julia had blijkbaar haar lesje niet geleerd, want ze kreeg een berisping van de onderwijzeres.

Natuurlijk is het leuk dat zulke gebouwen behouden blijven en het is een mooie gelegenheid om een stukje geschiedenis te laten zien. Maar er stonden ook een heleboel oude landbouwmachines weg te roesten. Zonde! Als je er op die manier mee omgaat, verdwijnt het industriële erfgoed op den duur vanzelf...

  
We vervolgden onze weg naar Wellington en ik probeerde de hoofdweg te vermijden en een touristische route te volgen, maar dat pakte slecht uit. De wegen werden steeds smaller, tot we uiteindelijk op een gesloten hek stuitten. Er zat niks anders op dan terug te gaan en toch maar de hoofdweg te volgen.

We hadden van te voren niets geregeld voor een hotelkamer, we waren van plan om in Wellington een VVV-kantoor te zoeken, maar dat bleek niet zo gemakkelijk te vinden. Trudy stuurde ons heen en weer, zodat we soms drie keer op dezelfde plek terug kwamen. Uiteindelijk zijn we maar ergens gaan parkeren en gewoon naar een hotel toe gelopen. Ze hadden geen kamer vrij, maar het hotel waar ze mee samenwerkten wel. Ze verwezen ons naar het Abel Tasman Hotel in 169 Willis Street, twee straten verderop. En inderdaad: Daar konden we terecht en ze hadden ook een plekje voor onze auto...

Het hotel was niet zo overdreven luxe als wat we de eerste dagen hadden meegemaakt, maar een stuk beter dan het commercial hotel in Eketahuna. We hadden een eigen douche en WC en natuurlijk een waterkoker, een TV en een minibar, ongeveer wat je van een normaal hotel zou verwachten. En als je in aanmerking neemt dat het in het centrum van de hoofdstad ligt, is NZ$ 139 per nacht ook nog spotgoedkoop voor onze begrippen!

De meeste restaurants waren te vinden in en rond Cuba Street.
We gingen eten bij Roxy Cafe in 203-205 Cuba Street. We begonnen met een portie knoflookbrood en als hoofdgerecht hadden we heerlijke geroosterde varkensfilets, gerold in plakjes spek en een mooie fles rode wijn er bij, een Mt Riley Pinot Noir. We pakten ons decadente leventje weer op...

Labels: nz, treinen

---

Ik was nu, tussen onze uitstapjes door, al een paar dagen bezig met de PC van Tallie en Henk. Hij had dan wel verbinding met het Internet, maar hij was nog erg traag. Dat kwam niet alleen door de trage verbinding via een modem, maar ook door de PC zelf: Het ding had gewoon veel te weinig intern geheugen: Iets meer dan 300 Megabytes. Vroeger vonden we dat veel ja, maar tegenwoordig heb je echt wel een Gigabyte minimaal nodig om een klein beetje mee te kunnen. Ik kon bijvoorbeeld nog steeds niet mijn email lezen op deze PC, gewoon doordat hij de webmail-pagina van XS4All niet kon laden.
Ik heb Henk aangeraden om extra RAM-geheugen bij te kopen. Dan moet wel de kast even open om het te plaatsen. Waarschijnlijk doen ze dat in de computerwinkel wel even voor hem.

  
Julia was intussen bezig om de was op te hangen voor Tallie in de tuin. Moet je eens kijken naar die wolken op de foto. Heel bijzonder! Ik heb later nog veel meer bijzondere wolken gezien in Nieuw-Zeeland. Daar kon ik nog op terug.

Er was ook nog tijd om te kijken naar de foto's die mijn zwager Ben gemaakt had toen hij twee jaar geleden Tallie bezocht. Hij had wel een trein gezien in Eketahuna! Nou, dan maak ik toch gewoon een foto van deze foto's! Thuis kijk ik wel of ik er nog iets mee kan.

  
Het bleek niet zo eenvoudig om deze foto's goed te krijgen: Zo'n stoomlocomotief is heel erg zwart en steekt af tegen het heel erg lichte landschap. Bovendien bleek dat er op de rechter foto hele grote vingerafdrukken staan. Waarschijnlijk heeft iemand het negatief verkeerd beetgepakt. Als ik het contrast nog verder zou opvoeren, zou de schuldige makkelijk te identificeren zijn...

We waren in de afgelopen dagen eindelijk weer eens goed bijgepraat met Henk en Tallie. We spreken ze wel vaak via de telefoon, maar dit is toch anders.
Ze hebben door de jaren heen met veel belangstelling mijn transitie van man naar vrouw gevolgd. Ze hebben ons ook al lang geleden gewezen op Georgina Beyer, parlementslid voor de Labour Party voor Wairarapa in Nieuw-Zeeland. Ze is waarschijnlijk de eerste transseksueel die eerst tot burgemeester en later tot parlementslid is verkozen (door de overwegend blanke plattelandsbevolking van Wairarapa). Behalve vrouw is ze ook nog eens Maori, dus ze zal best tegen een hoop discriminatie hebben moeten knokken om die positie te bereiken. Georgina is trouwens ook nog eens ge-interviewd in Gendertalk, het LGBT-radioprogramma en podcast waar ik zelf twee jaar aan heb meegewerkt.

Ik had gelezen dat 6 februari Waitangi-day was, de nationale feestdag van Nieuw-Zeeland. Zou het niet een leuk idee zijn om die dag in Waitangi door te brengen? Tallie raadde ons dat af: "Je hebt grote kans, dat er op die dag rottigheid in Waitangi gebeurt." Later zou blijken, dat ze daar gelijk in had...

  
We aten vandaag in het hotel. Er viel niks te kiezen, je eet daar wat de pot schaft. Nou, dat viel eigenlijk helemaal niet tegen: Een stevig stuk vlees, aardappels en koolsla. Het was smakelijk en natuurlijk veel meer dan we op konden.

  
Ook van Pete, die we elke avond in de bar spraken, moesten we vandaag afscheid nemen. De bar was vandaag dicht, maar we vonden hem in de TV-kamer in het hotel. We hebben nog lang met hem zitten kletsen en hij liet ons ook zijn foto's zien, die hij allemaal op een laptop heeft staan. Een kiwi? Ja hoor, die had hij ook op de foto staan. Een baby-kiwi zelfs, die hij tijdens zijn reis in Coromandel in zijn handen had gehad. Ik nam een foto van het scherm van de laptop, opnieuw met het idee om die thuis uit te vergroten en recht te trekken in Paint.NET.

Tot zo ver Eketahuna... De volgende dag zouden we vertrekken naar Wellington!

Labels: nz, treinen

---

Voordat we vertrokken naar Nieuw-Zeeland had Julia een interview met Echo radio over de CD "Wijs met Groningen" van de Gniffels. Vandaag zou dat uitgezonden worden en het was natuurlijk heel leuk om daar met Tallie en Henk naar te luisteren. Ook Jane verstaat voldoende Nederlands om het te kunnen begrijpen.

Ontbijt in het Commercial Hotel in Eketahuna vindt plaats in de keuken. Normaal is dat het werkterrein van het personeel, maar de dingen gaan hier wat informeel toe. Er stond wel volop "cereal" klaar, cornflakes en dat soort dingen, maar ik eet toch liever brood 's morgens. Dus we leerden onze weg vinden in de kastjes en koelkasten en we scharrelden wel iets bij elkaar.

We wilden dus met de familie naar de radio luisteren, maar er was wel een probleem: Het station waar het zou worden uitgezonden is in Eketahuna vrijwel niet te ontvangen. In Masterton lukte het wel, op de autoradio. Dus moesten we met de hele club naar Masterton om daar te luisteren.
Alleen zou dat heel sneu zijn voor Marina, want die moest dan alleen thuis blijven. We besloten dus om overdag een uitstapje met Marina te maken en dan 's avonds met de rest naar Masterton te rijden.

En Marina wilde... Naar Masterton! "> Ze wilde verschillende inkopen doen voor haar school, want de grote vakantie (die in Nieuw-Zeeland in december en januari valt) zat er bijna weer op. Tijd voor agenda's, multomappen, pennen, potloden en dat soort dingen. Ze verkopen dat soort spullen bij "stationery"-winkels en daar zijn er een heleboel van. Die verkopen trouwens ook boeken, het verschil met een "book shop" is volgens mij een beetje vaag.

Er waren dus volop boeken te zien en terwijl Marina haar schoolspullen uitzocht, ging ik kijken bij de tijdschriften en de afdeling reisgidsen en Julia ging op zoek naar souveniers. We vonden allemaal wat. Julia kwam bij de kassa met ondermeer een potje jam! En ik vond een treinentijdschift voor mijn vader en een reisgids. Eindelijk! Die had ik veel eerder moeten kopen. Stel je voor dat we straks in Nederland terugkomen en ik hoor achteraf dat ik een belangrijke bezienswaardigheid gemist heb. Dat zou toch doodzonde zijn?

Na het shoppen gingen we met Marina weer terug naar Eketahuna om de rest van de familie op te pikken. De weg tussen Eketahuna en Masterton kon ik langzamerhand wel dromen. Een prima weg trouwens, afgezien van een brug dicht bij Masterton, die wat te smal en bochtig is aangelegd naar mijn smaak.
We waren van plan om de familie uit te nodigen voor een maaltijd bij Joxer Dalys Ale House, want dat was ons gisteren prima bevallen. Bovendien wist ik dat er een mooi parkeerterrein in de schaduw van het restaurant lag, ideaal geschikt om een uur stil te staan en naar de radio te luisteren.
  
Het interview met Julia is online te vinden op de website van radio echo: http://www.myechoradio.com/audio/wijsmetgroningen.mp3. We waren best nieuwsgierig hoe de uiteindelijke montage van het gesprek zou klinken. Nou, keurig gedaan! Ze hadden er een heel leuk stuk van gemaakt.

  
Na het radioprogramma gingen we naar binnen in het restaurant, waar ik meteen een leuke tafel voor vijf personen vond. Henk hanteerde ook mijn camera even, zodat we allemaal op de foto konden.
Daarna kon ik de bestellingen gaan opnemen. Natuurlijk wilde iedereen iets anders, maar het smaakte allemaal even goed! Dit was echt een heel leuk uitje voor Tallie, Henk en Jane, die in geen jaren een restaurant aan de binnenkant hadden gezien.

Nadat we iedereen weer naar huis hadden gebracht, gingen we weer iets drinken in de bar van ons hotel. Zoals ik al zei, is dit het centrum van het uitgaansleven in Eketahuna. Iedereen komt er, van jong tot oud. En natuurlijk zijn er wel eens mensen bij, die verwonderd in mijn richting kijken en zich afvragen of ik nou een vrouw of een man ben. Ik ben daar zo aan gewend, dat me dat nauwelijks meer opvalt.
Ik stond bij de juke-box wat platen uit te zoeken, toen een jongeman op me af kwam:
"Ulaikmoikoljakson?" zei hij.
Ik keek hem verwonderd aan, waar had hij het over?
"Do you like Moikoljakson?" vroeg hij opnieuw.
Ik begreep het nog steeds niet, dus ik zei: "Sorry, I don't understand."
"Do you like Micheal Jackson?" vroeg hij nu.
Ik had de vraag begrepen, al snapte ik nog niet, waarom hij dat vroeg. Ja, ik houd wel van de muziek van Micheal Jackson. Toen ik hem dat gezegd had, ging hij weer terug naar zijn vrienden.
Later zag ik ze nog in een discussie verwikkeld. "It's a guy", ving ik op: "No, it's a girl", zei iemand anders. Tja, toen snapte ik het: Hij had graag mijn stem willen horen, omdat hij er "hom of kuit" van wilde hebben. Maar blijkbaar waren ze er nog niet uit.

Ik heb me er maar niet druk over gemaakt en als ze me geen rechtstreekse vragen stellen, ga ik ook geen uitleg geven. Ik heb trouwens later op de avond nog een leuk en spannend spelletje pool-biljart met één van die gasten gespeeld. De sfeer was beslist niet vijandig.

Labels: gniffels, nz

---

Nu we toch bij Tallie en Henk waren, wilde ik iets belangrijks voor ze regelen: Ze hebben al jaren een computer staan en daar willen ze mee op het Internet. Alleen lukt dat niet! Ze missen de technische kennis en niemand neemt de moeite om ze er bij te helpen.
Werk aan de winkel dus. Henk nam telefonisch contact op met een Internet-provider en nadat hij zich had laten registreren, kreeg hij de helpdesk aan de lijn om de installatie op de PC te doen. Op dat moment mocht ik de telefoonhoorn van hem overnemen.
Natuurlijk had ik van te voren al gecontroleerd of er een modem in de PC zat, of ik dat met Hyperterminal kon benaderen, of het modem was aangesloten op de telefoonlijn en of de PC in staat was om een verbinding te maken. Dat was allemaal in orde. Ik had dus alleen nog het juiste inbelnummer, de gebruikersnaam en het wachtwoord nodig.
Nadat ik die gegevens zorgvuldig had opgeschreven in Henk's adresboekje, viel de helpdesk-medewerker van de lijn, maar ik wist al genoeg. Opzetten van een inbelverbinding onder Windows XP is helemaal niet moeilijk. We waren dus al snel online. Maar ik was nog niet tevreden: Hoe zat het met de virusscanner en het installeren van Windows updates? Er was nog steeds een hoop te doen! Om te beginnen dus updates downloaden. Nou, dat duurt uren met een 57kB modem, dus daar hoefde ik niet naast te blijven zitten.

  
Intussen waren twee familieleden aangekomen, die we gisteren nog niet gezien hadden: Dochter Julia en kleindochter Kate. Ze zijn wat meer cameraschuw dan de rest van de familie, maar het is toch gelukt ze op de gevoelige plaat vast te leggen.

's Middags zijn we er maar eens op uit gegaan. We namen de weg naar Masterton, dat is de dichtsbijzijnde plaats van enige omvang. En onderweg stuitten we op een bord:

"Middleton Model Railway & Cwmglyn Farmhouse Cheese"
Tot nu toe had ik erg weinig treinen gezien in Nieuw-Zeeland, dus hier was een kans om de schade in te halen. Een modelbaan! Dit is één van de grootste modelbanen in Nieuw-Zeeland. Hij is gebouwd met als thema de Engelse Midlands rond de niet-bestaande stad Middleton. Naast de stad is ook het platteland weergegeven, evenals de haven van Eastwich.

  
  
De baan omvat zo'n 300 meter spoor, 227 wissels, 10 stations, een rangeerterrein, een haven met treinveer, een ijzermijn en een klakgroeve. Zie ook www.modelrailway.co.nz.

Naast de modelbaan is er ook de kaasmakerij. De melk komt van enkele Jersey-koeien met een stamboom. De boerin maakt zelf de kaas en houdt daarbij de melk van de verschillende koeien apart. Je kunt de kaas proeven en dan weet je dus welke kaas van welke koe komt.

  
Misschien heb je je afgevraagd hoe je de naam "Cwmglyn" uitspreekt? Ja, dat is een leuk geval! Het komt niet vaak voor, maar de letter W kan in het Engels gebruikt worden als een klinker! De correcte uitspraak is Koem-glin. Wie in deze eigenaardigheid van de Engelse taal geïnteresseerd is, kan terecht op de website van Grammar Girl.

  
Toen we na dit intermezzo eindelijk Masterton bereikten, was het alweer etenstijd. We vonden een heel leuk eetcafé, Joxer Dalys Ale House in 7 Perry Street, waar we voor 42 Nieuwzeelandse dollar (inclusief drankjes) samen heerlijk gesteengrild hebben.

Labels: nz, treinen

---

Het meer van Taupo heeft me altijd gefascineerd. Als je naar de kaart van Nieuw-Zeeland kijkt, valt het ook meteen op: Nieuw-Zeeland bestaat uit twee eilanden, ligt midden in het blauw, maar midden op het noordelijke eiland ligt weer een groot stuk blauw!

In feite is het Taupo-meer een enorme vulkaankrater, die is volgelopen met water. De meest recente zware uitbarsting was in het jaar 186. We weten de datum vrij nauwkeurig, omdat de Romeinen (Herodianus) en de Chinezen (Fan Ye) er verslag van hebben gedaan. Zo'n 100 kubieke kilometer materiaal werd de atmosfeer in geslingerd en op de hele aarde werd de hemel er rood door gekleurd. Deze uitbarsting was daarmee zes keer zo groot als die van de Krakatau in 1883. En omstreeks 26000 jaar geleden is er een uitbarsting geweest die nog eens zes keer zo groot was.

In elk geval wilde ik Taupo niet verlaten, zonder even een wandeling naar het meer gemaakt te hebben. Vandaag de dag ziet Lake Taupo er uit als een vriendelijk meer met mooi helder water, vooral bekend vanwege de mooie forellen die je er kunt vangen.

De weg naar het zuiden vanuit Taupo is volgens mij één van de mooiste trajecten die je kunt rijden in Nieuw Zeeland. In het begin gaat de weg langs het meer en daarna door de woestijn. Geen zandwoestijn, maar een groot gebied waar niks anders groeit dan stekelige struikjes.

Ik baalde er wel een beetje van dat ik aan het stuur zat, want we kregen tijdens het rijden voortdurend landschappen te zien die ik heel graag gefotografeerd zou hebben. Zo heb ik een hoop kansen gemist om mooie doorkijkjes op Lake Taupo vast te leggen.

Toen we bij het meer vandaan gingen en de "Desert Road" op gingen, werd het uitzicht zo heftig dat Julia zelf mijn fototoestel ter hand nam. Ze heeft een paar hele mooie plaatjes weten te schieten, zoals deze van Mount Ruapehu en Mount Ngauruhoe. En ze klaagde nog wel over haar gebrek aan ervaring met het gebruik van deze camera!

  
We hoefden vandaag geen grote afstand af te leggen. Het grootste obstakel op onze weg was de "gorge": Een smalle doorgang in het gebergte. De weg is er tamelijk smal en kronkelig. Ik zat weer aan het stuur en kon er geen foto's van maken. Er waren ook nog werkzaamheden aan de weg (zoals bijna overal in Nieuw Zeeland), dus het was vrij moeizaam om er doorheen te komen. Maar we kwamen er!

  
Om drie uur kwamen we bij Tallie en Henk aan. Het was 14 jaar geleden dat we hun voor het laatst hadden gezien. Toch voelde het meteen vertrouwd. We hebben al die tijd regelmatig telefonisch contact gehad en we zijn over en weer op de hoogte van de belangrijke dingen die in ons leven zijn gebeurd.

  
Hun kleindochter Marina woont bij Henk en Tallie in. De laatste keer dat ik Marina had gezien, was ze een baby. Nu was ze een knappe jonge meid, bezig met haar opleiding en vol plannen voor de toekomst. En ze had er inmiddels twee zussen en een broer bij gekregen! Kate, Grant en Jenna. Die had ik dus nog nooit eerder ontmoet. Ze komen bij Henk en Tallie bijna dagelijks over de vloer, net als hun dochters, Jane en Julia.

  
  
We waren natuurlijk ook aangekomen in een stukje "Nederland": Delftsblauwe borden aan de muur en dat soort dingen. Met Tallie en Henk konden we Nederlands praten, maar de kleinkinderen verstaan daar geen woord van.

Er stond ons nog een verrassing te wachten: Het hotel in Eketahuna. Henk had voor ons een kamer gereserveerd in het "Commercial Hotel" in het dorp, op korte afstand van hun huis. De prijs voor een overnachting was daar 25 dollar. Maar het niveau van comfort was natuurlijk niet precies wat we tot nu toe hadden meegemaakt.

  
Een bed, een kastje en een was tafel met warm èn koud stromend water. Nee, geen mengkraan! Douche en toilet waren te vinden op de gang...

  
's Avonds zijn we nog even in het dorp gaan wandelen. Eketahuna ziet er een beetje triest uit: Er is geen werk, dus alle jonge mensen trekken weg. En dan sluiten ook de winkels. Eén vertrekkende winkelier had nog een noodkreet achtergelaten: "Closing down. Due to minimal support!! Once they've gone, they've gone..." ("We gaan sluiten wegens gebrek aan kladizie!! Weg is weg...")
Het "uitgaansleven" in Eketahuna bestaat uit de bar van ons hotel. Achter de bar staat Collin, de baas van het spul.

Labels: nz

---

We hadden vandaag een zware taak voor ons, want we wilden van Russell naar Taupo rijden en ik had het hotel al laten weten, dat we er om 19:00 uur zouden zijn.
Nou vraag je je misschien af, hoe ik al om zeven uur in Taupo dacht te kunnen zijn. We hadden immers een heel moeizame ervaring met de heenreis naar Russell gehad? En van Russell naar Taupo is het nog een stuk verder dan naar Auckland! Maar ik had intussen een paar dingen geleerd. Eén van die dingen is, dat er een veerboot vaart tussen Okiato en Opua, zodat we niet die lange Russell Road terug hoefden te rijden.

En dat bleek inderdaad een groot verschil te maken. We schoten vandaag veel beter op, mede doordat we nu om de beurt reden. Er was geen tijd voor "historische stadjes", maar wel voor koffie en een lunch natuurlijk.

Kort voor Auckland wilde ik even stoppen bij dit bord. Jullie wisten vast nog niet, dat ik een eigen strand heb in Nieuw-Zeeland. Alleen de juiste spelling van mijn achternaam is voor de Nieuwzeelanders een probleem: Ze willen het altijd met dubbel-"L" schrijven, dus ook hier, bij "Snells Beach"...

  
Omstreeks half drie kwam Auckland weer in beeld. Maar dit keer moesten we er niet zijn, we moesten er langs! En natuurlijk kwamen we in de file terecht. Tja, ook in dat opzicht is Nieuw-Zeeland een modern en ontwikkeld land.

Toen we eindelijk in Taupo aankwamen, waren we behoorlijk moe. En Julia wilde zo snel mogelijk naar het toilet. Dus toen ze een wegwijzer zag naar een openbaar toilet, zette ik acuut de auto aan de kant. Het bleek nog 250 meter verderop te zijn en dat was eigenlijk te ver om te lopen... Maar dan heb je ook wat! We kwamen terecht bij de Taupose "SuperLoo", een toilet met een "gouden randje".
Maar ik zag ook iets anders: Deze SuperLoo was gevestigd op de hoek van Tongariro Street en Heuheu Street, met andere woorden: We waren er al!

Na het toiletbezoek moesten we die 250 meter weer terug lopen en toen konden we met de auto naar het hotel. Om één minuut voor zeven parkeerde ik de auto voor de receptie. We hadden de planning gehaald!

  
Wij dachten dat die studio in Russell luxe was, maar in dit hotel was alles nog veel mooier. Alles was gloednieuw. Er was ook nog een barbeque, een jacuzzi, een DVD-speler en een achtertuintje, waar we heerlijk konden roken. Wat zonde dat we maar één nacht konden blijven...

  
En ook de barbecue en de magnetron hebben we niet gebruikt; we gingen weer lekker uit eten. Dit keer bij Thai Delight Restaurant in 19 Tamamutu Street, vlakbij het hotel. We aten een "Sirloin Gril" (gegrilde lendebiefstuk) en dronken er dit keer eens rode wijn bij: Een Torlesse Pinot Noir. De mensen aan het tafeltje naast ons bestelden meteen hetzelfde: "What they are having."

Labels: nz

---

We hadden onze tweede nacht in Russell er alweer op zitten. Maar we wilden nog lang niet weg. Er was nog wel ruimte in ons schema om een dagje extra te blijven en gelukkig bleek dat ook mogelijk: Onze studio was voor de volgende nacht nog niet gereserveerd. We besloten dus nog een dag langer hier te blijven.
Ik wilde graag naar het strand aan de andere kant van de landtong en naar Paihia aan de overkant van de baai.

De weg naar het strand was maar twee kilometer en dat was een mooie gelegenheid voor Julia om ook eens achter het stuur te gaan zitten, want sinds we in Nieuw-Zeeland waren had ze nog niet gereden. Hier was weinig verkeersdrukte en het was maar een korte afstand, dus een ideaal gebied om te wennen!

Het strand was vlakbij, we waren er in tien minuten met de auto. En parkeren kon op vijf meter afstand van het zand. Dat is wel even anders dan in Nederland! We zijn er niet zo lang gebleven, onze witte winterhuid was vast en zeker niet bestand tegen al te veel Nieuwzeelandse zon. Trouwens, mijn hoofd jeukte al helemaal, want mijn hoofdhuid was gisteren op de boot best een beetje verbrand. Ik had een hoed nodig.

's Middags pakten we de veerboot naar Paihia. Ik was heel benieuwd hoe het er daar uit zou zien. Dit was de plaats waar ik in eerste instantie niet voor gekozen had en nu kwamen we er toch!
Paihia bleek een stuk groter dan Russell. Er was een echt winkelcentrum en een hoop cafés en restaurants met terrasjes. Er was veel te zien in de winkels. Leuke kleding en volop hoeden! En de prijzen vielen ons erg mee. Zelfs in een toeristische plaats konden we met onze Euro's meer kopen dan in Nederland. We zochten ook een korte broek voor mij, maar die konden we niet echt vinden.

Toen we op het punt stonden om weer de boot terug te nemen, merkten we dat we toch wel honger hadden. En zo maakten we kennis met de Nieuwzeelandse manier om een "broodje gezond" te kopen. Achter de toonbank staan tientallen ingredienten uitgestald: Verschillende soorten broodjes, kaas, verschillende soorten sla, vleeswaren, augurken, Amsterdamse uitjes, komkommer, wortel, uiringen, lente-uitjes enzovoort enzovoort. Dus als je een broodje wilt, begin je met het soort brood te kiezen, daarna kies je alle dingen die je er op wilt hebben, hoeveel peper en zout er op wilt en tenslotte kies je nog één of meer sauzen. "Maar, maar, hoeveel mag ik er kiezen dan?" -- "Zoveel je maar wilt!"
Nou, dat is even wennen zeg! Bijna te veel om uit te kiezen en het gaat ook nog in een tempo waar je duizelig van wordt. Maar het levert wel heerlijke broodjes op!

Toen we thuis kwamen ging Julia weer slapen en ik ging weer naar het Internet-café. Ik wilde een planning voor de volgende dag maken, want we moesten nu wel zorgen om binnen twee dagen naar Eketahuna te komen en daar niet te laat in de middag aan te komen. En ik wilde ook niet in de volgende plaats aankomen zonder te weten waar we gingen overnachten, dat was in Russell niet zo'n fijne ervaring geweest. Google bood natuurlijk uitkomst en ik vond verschillende hotels in Taupo waarvan ik de gegevens en telefoonnummers noteerde. Ik had ook online kunnen boeken, maar ik zag het niet zitten om in een Internet-café mijn creditcard-gegevens in te voeren; je weet nooit of dat wel veilig is.

Opnieuw "thuis" gekomen besprak ik het reisplan met Julia en reserveerde telefonisch een kamer bij Alpine Lodge Motel, 141 Heuheu Street in Taupo. We zouden om zeven uur 's avonds aankomen, beloofde ik.

Restte ons nog om de koffers in te pakken en een laatste keer te dineren in Russell. We wandelden opnieuw langs "The Strand", op zoek naar een lekker warm plekje op een terras, zodat we onbezorgd zouden kunnen roken tussen de gangen door. Zo kwamen we terecht bij Sally's Restaurant en dat was echt toppie! Wat mij betreft was dit het beste restaurant in Russell.
Ook hier kozen we de "Vis van de Dag" en een mooie fles witte wijn. De sfeer op dit terras was opvallend ontspannen, je kon gewoon merken dat de mensen hier echt plezier in hun werk hadden. De serveerster maakte ook nog deze leuke foto van ons.

Toen we ook nog een dessert en een koffie op hadden, begon de zon aan kracht te verliezen. We liepen langs The Strand terug naar huis en hadden een prachtig zicht op de zakkende zon. Ik besloot dat ik een fotoreportage van de zonsondergang wilde gaan maken: Elke drie minuten een foto, steeds vanaf dezelfde plek.
Dat was leuk om te doen en ook heel ontspannend. Het leek wel een meditatie. Ik zat rustig op een bankje, terwijl om me heen Russell zich voorbereidde op de nacht. Normaal gesproken ben ik altijd wel met iets bezig, of op weg ergens naartoe, nu was dat niet zo. Ik had alle tijd om de omgeving op me te laten inwerken.
Verderop zat een groepje mensen te praten, op een gegeven moment kwam er een groep spelende kinderen langs en langzaam werd het donkerder. Met het blote oog zag je dat niet eens zo goed, maar de camera koos steeds langere sluitertijden voor dezelfde opname.

Labels: nz

---

We begonnen de dag met een relaxed ontbijtje op ons balkon. Maar we hadden voor deze dag grote plannen! Als je naar de Bay of Islands gaat, moet je ook gaan varen natuurlijk. Ik had een heel leuke excursie uitgezocht: "Swim with the Dolphins"! Ik vind dolfijnen geweldige beesten en het leek me fantastisch om ze eens van zo dichtbij te kunnen meemaken. Die kans krijg je niet in een dolfinarium!

Twee keer per dag vertrekt er een boot uit Paihia, die in Russell nog even stopt om wat passagiers op te pikken en dan de baai in vaart, op zoek naar dolfijnen! Het was een heel eindje varen om ze te vinden, maar gelukkig heeft deze rederij verschillende boten varen die elkaar op de hoogte houden. Blijkbaar was onze kapitein gewaarschuwd door een collega, want na een uurtje varen zagen we een boot in dezelfde kleuren en... De eerste rugvin! We hadden ze gevonden!

  

Het valt helemaal niet mee om foto's van dolfijnen te maken, want die beesten zwemmen de hele tijd onder water. Alleen soms maken ze een mooie sprong. Dan probeer je zo snel mogelijk je camera te richten, je stelt scherp en... Je maakt een foto van de plons waarmee hij weer terug in het water valt! Je moet echt vreselijk vlug zijn om ze op je plaatje te krijgen. En als het dan toch lukt, is het des te leuker natuurlijk.

  
Nou is zwemmen in het zwembad één ding, maar zwemmen in volle zee is nog wel wat anders. Het was ons aangeraden om alleen te gaan zwemmen als we ervaren zwemmers waren. Julia zag het al helemaal niet zitten om te gaan zwemmen, maar ik wilde wel. Van de veertig mensen aan boord waren er tien die het wel wilden proberen.
Maar er zijn regels waar men zich aan te houden heeft en één van die regels is, dat er niet gezwommen mag wordt als er baby-dolfijnen in de groep zijn. En die waren er. Nee het was geen smoesje, ik heb er zelf een gezien...

Een tijdje later kwamen we weer bij een groep dolfijnen. Inmiddels was de zon gaan schijnen, dus nu konden we ze ook beter zien als ze onder water zwommen.

  
Mochten we dan nu alsnog het water in? Nee, ook bij deze groep was een baby gesignaleerd. Dus nee, het mocht weer niet. Verderop zagen we iemand die wel ging zwemmen. Maar ja, zei onze kapitein, dat hij zich niet aan de regels houdt, wil nog niet zeggen, dat wij dat ook niet hoeven te doen. Je kon zien dat de dolfijnen het leuk vonden: Er kwamen er meteen een stel naar hem toe om kennis te maken.
Ik was niet de enige die fotografeerde aan boord, er was ook een professionele fotografe aanwezig. Die maakte natuurlijk plaatjes van alle opvarenden, die we vervolgens mochten kopen. Zo staan Julia en ik ook eens samen op de foto.

  
Het was een vermoeiende dag geweest, Julia viel dan ook op de terugweg in slaap. En ook toen we weer terug waren in onze studio had ze nog slaap. Zij ging dus een middagdutje doen en ik ging intussen naar de Internet-café om mijn email te checken.

Maar na het middagdutje kon Julia er weer helemaal tegen, dus we gingen op zoek naar een restaurant. In Russell liggen de meeste restaurants langs het water, aan de boulevard zou je zeggen, als het een verharde weg was. In elk geval heet het "The Strand", net als de mooie boulevards in grotere steden. Vanavond aten we bij Kamakura op nummer 29, een restaurant dat er behoorlijk modern uit zag. Bijna elk restaurant heeft, naast de gerechten op de kaart ook een "vangst van de dag". Dat is meestal een vis, die ze juist vandaag op de kop hebben kunnen tikken. Je weet immers maar nooit wat er in de netten zwemt. Vandaag was het een "bluenose". Toen de serveerster ons dat vertelde, keek Julia hulpzoekend mijn kant op, alsof ze wilde zeggen: "Wat is een bluenose?" Tja, ehhhh.... Een vis, denk ik! Sommige dingen kun je niet vertalen.
Julia is behoorlijk "zelfredzaam" in een Engelstalig land. Heel anders dan in Griekenland of in Tsjechië. Gelukkig maar, het is veel fijner als ik niet alles hoef te vertalen. En vaak is het ook geen kwestie van vertalen, maar alleen helpen met de uitspraak. Ik vind dat de mensen in Nieuw-Zeeland erg "plat" praten. Volgens Julia is dat niet plat; ze praten gewoon "Nieuwzeelands"...
Hmmm... Volgens mij proberen ze Engels te praten, maar het komt wat moeilijk hun keel uit. Als ze "wit" zeggen, bedoelen ze "wet", zeggen ze "git" dan bedoelen ze "get" en als ze "six" zeggen... Dan heb ik ook moeite om te begrijpen waar ze het over hebben.
We bekeken de gerechten op het menu, maar eigenlijk hadden we wel zin in die "vis van de dag", dus ik bestelde een mooie fles witte wijn, twee salades en tweemaal de "rednose"... Oeps! Foutje! Nee, een "rednose" is waarschijnlijk een rendier, ik bedoelde natuurlijk de "bluenose". Het kostte wat moeite om die vergissing uit te leggen aan de serveerster.
Als je een fles wijn bestelt, mag je hem eerst proeven, maar zover kwam het niet eens: Er werd een heel andere wijn gebracht dan ik besteld had! Die kon dus ongeopend terug naar de keuken. Dat heb ik nog nooit eerder meegemaakt, ik had toch heel duidelijk gezegd wat ik hebben wilde. Blijkbaar vond de serveerster dat het nu haar beurt was, om zich te vergissen. Ze was al snel terug met de juiste wijn en die was echt heerlijk.
We hebben lekker gegeten en zelfs nog een nagerecht genomen. En toch was het allemaal nèt niet wat het zijn moest. De dressing van de salade was bijvoorbeeld een beetje aan de zure kant en zo waren er meer dingen die goed bedoeld waren, maar toch niet wat het zou kunnen zijn. Ach, misschien was het gewoon zo'n dag waarop dingen mis gaan. Toch had ik deze dag niet graag willen missen!

Labels: nz

---

En toen maakte ik mijn eerste grote fout (op deze reis). Ik had me voorgenomen om in elk geval ook het gebied ten noorden van Auckland te gaan bekijken. Ik wilde naar de Bay of Islands, dus er waren twee plaatsen die in aanmerking kwamen als volgende bestemming: Paihia en Russell. Als je op de kaart kijkt, kun je zien dat die plaatsen vlak bij elkaar liggen. Er zit alleen een paar kilometer water tussen. Het leek dus niet zoveel uit te maken of we nu naar Russell of naar Paihia zouden gaan. Het was allebei ongeveer 250 kilometer, dat moet in een dag toch gemakkelijk te doen zijn? Ik koos voor Russell, omdat dat er iets spannender uit zag: Het ligt op een schiereiland. In Nederland zou het niet zo veel verschil gemaakt hebben naar welke plaats je gaat, maar in Nieuw Zeeland bleek het verschil enorm! In een goede reigids had ik het juiste antwoord kunnen vinden, maar die had ik nog niet...

In het begin ging het heel goed. Nadat we hadden ingepakt en uitgecheckt, namen we de snelweg SH1 in noordelijke richting. Maar snelwegen zijn zeldzaam in Nieuw Zeeland. Al snel ging de snelweg over in een tweebaansweg. In Nederland zouden we het een provinciale weg noemen, met een maximumsnelheid van 80 km per uur. In Nieuw Zeeland mag je er 100 rijden, dus dat schoot nog lekker op.

Onderweg zaten we een wegwijzer naar een historisch stadje, dus die weg draaiden we maar eens in en we kwamen terecht in Puhoi. Historisch? Ja, de geschiedenis van het dorp gaat terug tot 1863. Op 29 juni 1863 vestigde een aantal Tsjechen zich hier in het niemandsland en bouwde er een bestaan op. Je vraagt je af, waarom ze juist hier naartoe gingen, een echte wereldstad is Puhoi nooit geworden. Toch is er een bibliotheek, (natuurlijk) een kerk en een mosterdfabriek. Ik heb er wat leuke foto's gemaakt:


De "General store" en de bibliotheek.



In de kroeg en in de antiekwinkel zagen we allelei opmerkelijke zaken. En buiten de antiekwinkel stond een antieke bus, die blijkbaar tot camper was omgebouwd, met een geinige bumpersticker op het raam...


Tot zo ver Puhoi, we moesten weer verder!

Maar hoe noordelijker we kwamen, hoe lastiger het werd. Vooral toen we van de State Highway moesten afbuigen naar de "Russell Road". Je denkt dan, dat je er bijna bent, maar die Russell Road is erg lang en bochtig. De snelheid was er helemaal uit en we reden door haarspeldbochten langs de kust. Het was een hele mooie rit, met adembenemende uitzichten. We kwamen langs allemaal verschillende kleine baaien met en zonder zandstandjes. Maar de tijd begon wel erg op te schieten!

Het werd al een beetje donker toen we in Russell aankwamen. En dat was toch wel even schrikken: Er was geen boulevard met tientallen grote hotels, eigenlijk zag ik maar één hotel, en dat zat vol... Een Bed&Breakfast dan misschien? Nergens te vinden... Het VVV-kantoor? Allang gesloten... Julia informeerde bij een souvenirwinkel naar de mogelijkheden. Ja, die wisten nog wel een adresje waar kamers verhuurd werden. Dus wij er op af. Er was niemand te bekennen, maar er hing wel een telefoon, waarmee je de eigenaars kon bereiken. Nee, ook zij zaten vol, ze wisten nog wel een ander adres, de Hananui Lodge zouden we kunnen proberen, in de York Street.

Daar werden we vriendelijk ontvangen. Maar een kamer? Nee, ze hadden alleen nog een luxe studio, voor NZ$ 220 per nacht. 220? Dat klinkt behoorlijk duur! Toch wilde ik het doen en ik herinnerde Julia er aan, dat dat neerkwam op 90 Euro. Dat zou je in Nederland ook betalen voor een hotelkamer. De eigenaar liet ons de studio zien en we waren echt onder de indruk.

  
Vooruit dan maar, we besloten het te huren voor twee nachten. Nu waren we gelukkig niet meer dakloos! Het was bovendien niet alleen groot en van alle gemakken voorzien, we hadden ook nog uitzicht op de baai!

  

Labels: nz

---

Vandaag heb ik een SIM-kaart gekocht van Vodafone. Het was ons gezegd, dat het veel voordeliger was om even een Nieuwzeelandse provider te zoeken dan gebruik te maken van de internationale roaming. Dat bleek echter zwaar tegen te vallen. Julia ging meteen bellen met haar zus Tallie om te bespreken wanneer we bij haar langs zouden komen, maar al snel was het beltegoed op en was ik gedwongen om alweer met twintig dollar op te waarderen om het gesprek af te kunnen maken. In elk geval weten we nu, wanneer we bij Tallie in Eketahuna verwacht worden. En voordat we daarheen gaan, wil ik nog naar het Noorden, naar de Bay of Islands. Dat staat dus voor morgen op het programma.

Deze laatste avond in Auckland wilde ik Julia eens echt verrassen met een uitgelezen restaurant. Mijn keuze was in de "Yellow pages" gevallen op "dine by Peter Gordon". Ik weet niet precies waarom, maar ik voelde gewoon aan dat dat een toprestaurant was.

Ik had telefonisch gereserveerd en we gingen een kwartier voor de afgesproken tijd op pad naar 90 Federal Street. Volgens mijn kaart zou het vlak bij het hotel moeten zijn, maar dat leek toch tegen te vallen. De Federal Street hadden we al snel gevonden, maar nummer 90?? Dat was nergens te bekennen! Zo raakten we toch aan het dwalen, maar we kwamen wel telkens in dezelfde straat terecht, want daar moest het gewoon zijn!
Nummer 88 zagen we wel, dat zag er uit als een groot hotel en bij de ingang stond een statige portier. Misschien wist hij waar nummer 90 was? Hij bleek net zo statig te praten als hij er uit zag, in het zuiverste Britse Engels dat ik in heel Nieuw Zeeland gehoord heb: "Dine by Peter Gordon? Yes, madam, that is in here. You just proceed into the lobby and walk right to the end. And there it will reveil itself before your very eyes." Wat een prachtig taalgebruik! We waren er dus al: Het was hier in de lobby gevestigd.

  
En het bleek dat ik goed geraden had: Peter Gordon is een internationaal beroemde kok en dit restaurant heeft al verschillende prijzen in de wacht gesleept. We werden in stijl ontvangen en bediend. Ik schatte in dat dit een duur etentje zou worden, maar dat hadden we ook wel eens verdiend!
Als voorgerecht koos Julia de "Warm sautéed Zany Zeus haloumi salad with fennel, shichimi spiced pine nuts, marinated zucchini, honey-comb, lemon, rocket and plantain crisps." en ik nam de "Ras el Hanout crusted baby squid on beetroot, orange, quinoa and hazelnut salad with garlic lemon yoghurt" en als hoofdgerecht namen we allebei de "Roast Cambridge duck breast on soft smoked polenta, cumin roast baby carrots and rainbow chard with truffled olive, radicchio and chestnut salad." en we dronken er een fles "Craggy Range 'Kidnappers' Chardonnay, Hawkes Bay 2007" bij. Het is een hele mond vol, maar dat is ook de bedoeling natuurlijk.
Daarna wilden we ons favorite nagerecht: Een French Coffee, maar dat kenden ze niet. Ik legde uit, hoe je dat moet bereiden en ze gingen aan de slag, maar jammer genoeg voldeed het resultaat toch niet aan onze verwachtingen: Mijn recept was wel goed gevolgd, maar er was gewoon veel te slappe koffie gebruikt. Dat is jammer, maar misschien had ik dat er bij moeten zeggen. Ze zaten er een beetje mee in hun maag en ze wilden ook beslist niet, dat we voor de koffie betaalden.
Zo kwam de totale rekening uit op bijna 200 Nieuwzeelandse dollar en dat is voor plaatselijke begrippen inderdaad erg duur: We hebben de rest van de vakantie niet meer zo'n hoge rekening gehad in een restaurant. En toch... Als je het omrekent, kom je uit op 80 Euro. Nou daar kun je in Nederland echt niet met zijn tweeën voor gaan eten in een toprestaurant!

Labels: nz

---

We hadden het best maar ons zin in het nachtelijke Auckland. Eén van de dingen die het meest opvalt, vooral 'snachts, is natuurlijk de Sky Tower. Hij is 328 meter hoog en daarmee het hoogste gebouw op het zuidelijk halfrond. Hij domineert de skyline van de stad en 'snachts is hij mooi verlicht. Omstreeks 1 uur 'snachts stonden we aan de voet van die toren en kon ik een plaatje van onderaf maken.

Toen werd het toch echt tijd om weer naar het hotel te gaan, waar we de vakantie officieel inluidden met een glaasje Grand Marnier! "Kia Ora!" (Gezondheid!)
De volgende ochtend begonnen we met een uitgebreid Engels ontbijt en daarna gingen we maar eens wandelen in de stad. Op een gegeven moment zei Julia: "Kijk nou eens, een dinosaurus!" En inderdaad: De aotea moa (dinomithiformes) is een vogel, maar het is een rechtstreekse afstammeling van de dinosaurus. Ze waren miljoenen jaren lang het grootste landdier in Nieuw Zeeland, totdat ze zo'n 200 jaar geleden uitgeroeid werden.
Er waren 11 soorten, waarvan dit de grootste (dinornis gigantues) is. Deze kon drie meter hoog worden, woog 250 kilo en legde eieren van 20 cm doorsnee. Dit standbeeld is dus op ware grootte!

  
We kwamen in het park terecht en daar zie je meteen dat je in het buitenland bent. Kijk maar eens naar die palmbomen. Maar er waren nog meer bijzondere bomen in dit park, met hele vreemde wortels. Waren dit nou mangrove-bomen? Ik weet het niet, ik dacht dat die alleen in moerassen groeiden...

  
Die avond hebben we het rustig aan gedaan. We waren nog moe van de reis en we hadden alweer de hele dag door de stad gelopen. We zijn dus geen restaurant gaan zoeken, maar we hebben lekker rustig in ons eigen hotel gegeten.

Labels: nz

---

Nadat in Los Angeles alle benodigde stempeltjes waren gezet, moesten we nog wachten tot het vliegtuig weer klaar was om te vertrekken. Daarna mochten we aan boord voor de laatste etappe.

Van Los Angeles naar Auckland is nog verder dan van London naar Los Angeles: Meer dan 10000 km. Deze reis zou dus ook langer gaan duren: Ongeveer 12 uur. Ik kan er slecht tegen om zo lang opgesloten te zitten, maar het vooruitzicht van een lange vakantie in Nieuw Zeeland maakt natuurlijk veel goed. Julia kan er veel beter mee omgaan dan ik. Ze sliep veel en ze las. Ik had ook een boek bij me: "De Hobbit" van JRR Tolkien. Toevallig blijkt er een belangrijk verband te bestaan tussen Tolkien en Nieuw Zeeland, maar daar kom ik nog wel op terug.

Ik kan in een vliegtuig niet slapen. En mijn boek heb ik nog even bewaard. Ik maakte liever van de gelegenheid gebruik om een luisterboek op het in-flight information system te bestuderen: "Good to Great: Why Some Companies Make the Leap... and Others Don't" van Jim Collins. Interessante kost, maar voor mij niet echt toepasbaar op de werkvloer. Je zou willen dat je baas zulke boeken las!

Oplettende lezertjes vragen zich misschien af, wat ik op 15 januari heb gedaan...
Tja, 15 januari heb ik dit jaar helemaal niet meegemaakt! Dat komt vast, doordat we over de datumgrens heen gevlogen zijn. Dan gebeuren er rare dingen met de tijd en de datum. Maar 14 en 16 januari waren voor mij extra lange dagen, dat maakt het dan weer goed. Wat was ik blij toen eindelijk de zon weer op kwam!

Uiteindelijk kwam zelfs aan deze reis een einde en we mochten uitstappen. Ook hier waren wat formaliteiten af te handelen bij de immigratiedienst, maar dat is logisch: Ze willen natuurlijk wel weten wie er het land binnenkomt.
De volgende stap is dan het ophalen van je koffers bij de lopende band. En... je raadt het al: Onze koffer was er niet bij! Dus we moesten naar een loket om de vermissing van onze koffer aan te melden. We werden daar heel netjes te woord gestaan en we kregen zelfs een noodpakket mee met een tandenborstel, zeep, een schoon T-shirt en nog wat van die spullen die je mist als je zonder koffer zit. De koffer zou ons achterna gestuurd worden in ons hotel. Geweldige service!

Nu waren we eindelijk weer vrij om te gaan en te staan waar we wilden. Natuurlijk gingen we als eerste naar de desk van Hertz om de sleutels van onze huurauto op te pikken en het navigatiesysteem. We zijn in Nederland zó verslaafd geraakt aan het gebruik van onze navigatiesystemen, Rudy en Kitty, dat we in de vakantie beslist niet zonder wilden zitten! We gaven dit systeem de naam Trudy...

We gingen eerst maar eens op zoek naar ons hotel: Rendezvous Hotel in het centrum van Auckland, op de hoek van Mayoral Drive en Vincent Street. Zelfs met de hulp van Trudy bleek dat nog niet zo eenvoudig. Het valt allemaal niet mee als je opeens aan de linkerkant van de weg moet rijden in een drukke stad met een navigatiesysteem dat je nog niet kent. Op een gegeven moment hebben we de auto maar ergens aan de kant gezet en we zijn te voet gaan zoeken in de buurt. Julia had het al snel gevonden en toen was het leed geleden. We bleken een vorstelijke kamer te hebben met een enorme badkamer.

Ik was inmiddels bijna 48 uur in touw zonder een minuutje slaap en Julia was ook knap moe. Ik ben dus eerst maar eens in het bad gaan liggen en daarna doodmoe in bed gerold.

Tegen de avond werden we weer wakker en toen zaten we vol energie natuurlijk. Voor ons lichaam was het eigenlijk ochtend... We zijn de stad in gegaan en we waren verbaasd dat alle winkels dicht waren. Tja, geen wonder: Het liep al tegen middernacht.
Ook voor de meeste restaurants was het al te laat om nog een maaltijd te serveren. We vonden een soort Turkse snackbar waar we nog een portie falafels konden krijgen... Bereid van Halal-vlees!

Labels: nz

---

Om vijf uur liep dus de wekker af en we gingen ons wassen en aankleden. Julia had een taxi voor ons besteld om zes uur, die ons naar het station zou brengen. Alles was heel goed voorbereid, dus we vonden zelfs nog tijd om even een cigaretje te roken. We gingen er van uit, dat dat voorlopig niet meer zou kunnen.

Dus om zes uur stonden we klaar. Maar er kwam geen taxi! Om vijf over zes nam ik nog maar eens een cigaretje. Jarenlange ervaring heeft me geleerd, dat meestal de bus er aan komt, zodra je een cigaret hebt opgestoken. Maar dit keer hielp het niet. Zelfs toen Julia ook een cigaret opstak, kwam er nog geen taxi de hoek om. Zou onze reis nú al in de soep lopen? Dan maar eens bellen met de "Eindhovense Taxicentrale"... Julia kreeg dezelfde man aan de lijn met wie ze gisteren gesproken had, maar hij deed net alsof hij van niks wist. Nee, er was geen taxi voor ons in aantocht. Trouwens, op dit tijdstip reed hij sowieso niet. Dan moesten we bij Cibatax zijn, zei hij. Dus Julia belde Cibatax en toen kwam het snel voor elkaar. We waren mooi op tijd op het station in Eindhoven.

Eenmaal in de trein konden we ons ontspannen: Wij hadden al het nodige gedaan, nu alleen nog een paar keer overstappen en we zouden vanzelf in Auckland aankomen. Julia begon prompt te lezen in haar eerste boek.

Inchecken op Schiphol ging vlot en gemakkelijk. En ook de douanecontrole leverde geen problemen op. Het is heerlijk dat al mijn gegevens nu gewoon weer met elkaar kloppen: Ik sta gewoon als vrouw geregistreerd in mijn paspoort in op mijn ticket. Voor ieder ander is dat vanzelfsprekend, maar ik heb jarenlang moeten rondlopen met reisdocumenten waar nog mijn oude naam op stond.

En toen was het tijd om te shoppen natuurlijk. Het is vaste prik om even de maximaal toegestane hoeveelheid drank en cigaretten aan te schaffen. We kochten 700 ml Grand Marnier Rouge voor 24,00 Euro en een slof Dunhill voor 30,25 Euro. Tja, dat is een hoop geld, maar toch zowat de helft van wat je gewoonlijk betaalt.
Drank is een vloeistof en die mag je eigenlijk niet meer meenemen in een vliegtuig, maar de flessen worden bij de tax free shop keurig ingepakt in verzegelde tassen en dan mag het weer wel.

Over cigaretten gesproken... Is er nog steeds een rookruimte op Schiphol? Jazeker! Hij is wat lastig te vinden, maar een barman wees ons de weg in onvervalst Amsterdams. Je begrijpt dat die rookruimte erg in trek is bij de passagiers. We stonden er dan ook als haringen in een ton en de lucht was er te snijden: Eigenlijk hoefde je zelf niet eens op te steken om aan je dosis nicotine te komen.

Toen waren we klaar en wat ons betreft mocht het vliegtuig wel gaan vertrekken, maar de vlucht werd telkens uitgesteld. Urenlang moesten we wachten en we hadden dus helemaal niet zo vroeg op hoeven te staan. De eerste etappe ging naar London Heathrow en we hoorden dat ze daar grote problemen hadden met mist. De KLM bood ons keurig consumptiebonnen en een telefoonkaart aan om de tijd mee door te komen, dus wij gingen maar terug naar onze Amsterdamse vriend achter de bar. Koffie hadden we al gehad, dus nu wilde Julia een witbiertje! "Je had 't kenne weejte", grapte de barman: "Juul wil drank, dat sie je so..." Het was of ik in een aflevering van 't Vrije Schaep terechtgekomen was, de sfeer was heel ontspannen en gemoedelijk. Na enige aarzeling nam ik zelf ook maar een witbiertje. Reken er maar niet op, dat dat in Nieuw Zeeland verkrijgbaar is!

Eindelijk ging onze vlucht KL1009 dan toch vertrekken. Een Boeing 737 van de KLM bracht ons binnen anderhalf uur naar Heathrow. En het is maar goed ook, dat dat zo snel ging, want alle speling in het reisschema die we in London hadden om over te stappen, was al opgebruikt!

Ze zeggen dat Heathrow helemaal vernieuwd is, maar we merkten daar weinig van. Net als vroeger moesten we een grote afstand afleggen om van het ene vliegtuig naar het andere te komen. We moesten zelfs met een bus van de ene terminal naar de andere reizen en we moesten grote afstanden lopen. De klok tikte intussen door: Op de borden stond dat men op het punt stond om de gate voor onze volgende vlucht te sluiten. We liepen gewoon maar stevig door: Misschien konden we nog op tijd zijn?
Ik begon me ook al zorgen te maken over onze koffer: Zou die net zo snel kunnen overstappen als wij zelf? Terwijl wij aan het hollen waren zag ik in mijn fantasie onze koffer meerennen...

Maar we kwamen op tijd, we konden nog net aansluiten in de rij bij de security check. We moesten dit keer zelfs onze schoenen uittrekken. Daar had ik helemaal geen zin in! Ik zei dat er geen metaal in zat, maar dat hielp niks. Nou, geef ze dan hun zin maar weer. "Whatever you want" [Wat je maar wilt], zei ik zuchtend, terwijl ik mijn schoenen op de lopend band kwakte bij de handbagage.
Natuurlijk werd er bij de security check niks gevonden. We waren niet van plan het vliegtuig op te blazen en de andere passagiers ook niet. Maar onze koffer, was die nu ook aan boord? "I very much doubt it" [Ik betwijfel het sterk], zei de grondstewardess. Tja, ik ook, we zouden het wel merken in Auckland.

Deze tweede etappe legden we af in een Boeing 777 van New Zealand Airways. Het is bijna 9000 kilometer van Amsterdan naar Los Angeles, dus je zit er ruim tien uur in en dat is echt niet leuk! Gelukkig zit er in de Boeing 777 voor elke passagier een interactief beeldscherm waarop je, naast informatie over de vlucht allerlei video- en audio programma's kunt bekijken en beluisteren.

Eindelijk, eindelijk kwamen we dan aan in Los Angeles. Het was inmiddels bijna acht uur 'savonds plaatselijke tijd, maar voor ons waren er sinds we waren opgestaan al zo'n 24 uur verstreken. Maar de Amerikanen hadden nog iets "leuks" voor ons in petto: We moesten allemaal uitstappen en in de rij gaan staan voor de Amerikaanse immigratiedienst.
Maar... maar... We willen de USA toch helemaal niet in?? We willen zo snel mogelijk weer weg! Dat maakt niks uit. We moesten toch het bekende, groene I-94W-formulier invullen. En iedereen moest zijn vingerafdrukken afgeven en een foto van zijn irissen laten maken! Ik vraag me af, of dat juridisch allemaal wel kan, maar wat kun je er tegen doen? We hadden geen advocaat gespecialiseerd in internationaal recht bij ons, dus er zat niks anders op dan ons braaf te laten meevoeren als een kudde schapen en aan de hele heisa mee te doen.
Het ging allemaal op typisch Amerikaanse manier in zijn werk, met veel stempels en gewichtigheid en uiteindelijk kwamen we gewoon weer in hetzelfde vliegtuig terecht waar we mee gekomen waren. Vanzelfsprekend was er geen rookruimte beschikbaar...

Labels: nz

---

Ik ga een maandje op vakantie naar Nieuw Zeeland. Natuurlijk ga ik hier uitgebreid verslag doen van mijn ervaringen. Dus wees gewaarschuwd: Als je dit logo ziet, lees je een pagina over dat vreemde land aan de andere kant van de wereld!
Morgen, 14 januari 2009, staan we om vijf uur op en gaat het avontuur beginnen...

Labels: nz

---

De eerste zaterdag van het jaar is traditioneel het moment voor de nieuwjaarsreceptie van T&T in Eindhoven, maar dit jaar waren Julia en ik niet van de partij. We hadden iets anders te doen: Een optreden van de Gniffels in Utrecht!

De Vereeniging Groningen en Ommelanden in Utrecht had haar jaarlijkse nieuwjaarsbijeenkomst in een zaal in Utrecht en ze hadden de Gniffels gevraagd om een optreden. Alle gasten zaten aan twee lange tafels en er was een toneel waar we onze kunsten mochten gaan vertonen. De techniek moest ik dit keer zelf verzorgen...

Toen alles was opgesteld en ingeregeld, was er eerst tijd voor koffie, die werd geserveerd in fraaie ouderwetse kraantjeskannen.

De middag begon met een toespraak van de voorzitter, die verslag uitbracht over het afgelopen jaar en daarna verschenen Thomas Vaar en Pieternel, die ook het afgelopen jaar met ons doornamen, op de cabareteske manier die we van dit tweetal gewend zijn.

 
Daarna was het de beurt aan de Gniffels. Julia en Geert-Jan hadden, naast enkele nummers van de CD, ook nieuw materiaal voorbereid dat nog niet eerder was uitgevoerd. Het publiek genoot!

 
 
En intussen draaide ik aan de knopjes voor het geluid. Gelukkig werd er goed voor ons gezorgd, ook voor mij. Bijvoorbeeld in de vorm van dit glas boerenjongens (rozijnen in sterke drank). Dat was voor mij de eerste kennismaking met deze ouderwetse Groningse delicatesse.
Een heel groot glas? Nee hoor, een hele kleine MiniDisk-speler. Naast het geluid voor de zaal heb ik ook een geluidsopname van het optreden gemaakt...

Toen alle optredens achter de rug waren, was het tijd om te gaan eten. Traditionele Groningse kost natuurlijk: "Maus!" -- "Wat is dat dan?" -- "Boerenkool met worst!!" -- Lekker!

 

Labels: gniffels

---