Dagboek

We waren niet zonder reden naar Te Kuiti gekomen. Voor vandaag stond een bezoek aan de glimworm-grotten op het programma. Julia is daar twintig jaar geleden al eens in geweest en toen wij de vorige keer samen in Nieuw-Zeeland waren, zijn we er niet aan toe gekomen. Ik was erg benieuwd!

Er zijn veel bedrijven die toeristen rondleiden, maar niet alle grotten zijn even mooi. Bovendien lopen sommige grotten zo vol met toeristen, dat het meer doet denken aan een attractie als Madame Tussauds dan aan een expeditie naar de onbedorven natuur. Onze huisbazin wist weer de perfecte manier om de grotten te zien. Ze reserveerde voor ons bij Spellbound.

Een ontbijt was er ook. Natuurlijk was er dit keer geen ontsnappen aan: Ik moest aan de "cereal". Maar het viel eigenlijk best mee. En er was ook nog toast met door de huisbazin zelf gemaakte jam. Niet verkeerd! Daarna nog even een peukje op dat prachtige terras... En dan op weg naar Waitomo.

  
We bleken op pad te gaan met een groepje van acht personen, met allerlei verschillende nationaliteiten. We werden allemaal in een busje geladen en vertrokken naar de ingang van de eerste grot. Onderweg vertelde onze gids honderduit en hij stelt ons ook vragen. Waar komen we vandaan, wat is ons beroep... "Ah! Je bent vertaler! Hoeveel talen ken je?" Lastige vraag: Hoeveel moet je van een taal weten om te durven zeggen dat je die kent? "6", zei ik, hopend dat ik niet meteen zou worden geconfronteerd met een volzin in het Tsjechisch, Grieks of Portugees, waar ik natuurlijk geen touw aan vast zou kunnen knopen...

De omgeving van Waitomo is een karstgebied. Dat wil zeggen dat de grond bestaat uit kalksteen, dat kan oplossen in het regenwater. Daardoor onstaan allerlei typische verschijnselen, zoals dolines, grotten, karstpijpen, en ondergrondse rivieren. De dolines zijn zinkgaten in het landschap. Hier dringt het regenwater door in de grond en kan een zogenaamde karstpijp vormen, die naar de grot eronder leidt. Bij meer avontuurlijke excursies kun je door zo'n gat "abseilen" om de grot te verkennen, maar wij blijven met onze voeten veilig op de grond.

  
Onze gids was blijkbaar een vegetariër, want hij zei ons goed op de koeien te letten en daar aan te denken als we weer eens een hamburger wilden bestellen bij McDonalds.

Intussen hadden we de normale verharde wegen al verlaten en scheurden we over een soort zandpad door de wildernis. De gids vertelde vrolijk dat hier een maximumsnelheid van 100 kilometer per uur gold en volgens mij deed hij zijn best om dat ook te halen...

  
We kwamen aan bij de grot en we moesten natuurlijk weer een helm op en dan... Naar binnen!

De eerste keer dat ik een paar van die glimwormen (Arachnocampa luminosa) zag, dacht ik even dat ik in de maling genomen werd: Dat waren toch LEDjes??? Nee, dit zijn echt levende beesten! Ze geven licht om insecten aan te trekken in de donkere grot. Als het insect op het licht af komt, vliegt het tegen de kleverige vangdraad van de glimworm op, die ongeveer werkt als een strook vliegenpapier. De glimwormen zijn in feite larven van mug-achtige insecten. De vangdraden zijn van zijde en ze zitten vol met kleverige druppeltjes van ca. 1 mm groot. Daardoor zien de vangdraden er uit als kleine parelkettinkjes. Ze kunnen soms wel 50 centimeter lang zijn en één larve kan tientallen vangdraden maken. Als er een insect gevangen wordt, haalt de larve deze "vislijn" in en peuzelt de gevangen prooi op zijn gemak op.
Ik heb geprobeerd om foto's van de glimwormen te maken, maar zonder een statief en een lange belichtingstijd gaat je dat niet lukken! Voor het bovenstaande plaatje heb ik dus naar een andere website moeten linken. Wel kon ik de vangdraden in beeld krijgen met behulp van flitslicht.

  
Na het bezoek aan deze eerste grot namen we even pauze voor koffie en koek (allemaal meegebracht door onze gids)... Daarna gingen we verder naar een tweede grot, waar we de dolines van de onderkant te zien kregen. Het zijn gaten in het plafond, heel hoog boven ons hoofd. Als je door zo'n gat naar beneden valt, heb je een ernstig probleem! De boeren in de omgeving raken op die manier af en toe koeien kwijt. Je vindt dan ook verschillende skeletten in de grot van dieren die dit overkomen is.
Bij één van die skeletten bleven we wat langer kijken. De gids vroeg ons of we konden raden wat voor dier dit geweest was, maar niemand wist het... Een toerist uit Nederland misschien?? Nee, het was een moa!



Er was nog meer te zien in de omgeving, onder meer een konijnenfarm, waar konijnen gehouden worden voor de Angora wol. Het was geen pretje om te zien hoe de dieren daar behandeld worden. We kregen het scheren van een konijn te zien, waarbij het arme beest helemaal vastgebonden op een tafel lag. Maar ook de hokken waar de dieren normaal gesproken in verblijven, zijn nou niet echt prettig om te zien.



Omdat we nog steeds geen levende kiwi hadden gezien, besloten we naar Otorohanga Zoologica te gaan. Daar hebben ze allerlei vogels in volieres, onder andere kiwi's. En inderdaad heb ik nu een kiwi gezien, denk ik. De kiwi's waren niet buiten, maar binnen, in een donkere kamer.

Kiwi's zijn nachtdieren, die overdag het liefste slapen in een hol. Om het voor de toeristen toch mogelijk te maken ze te zien, hebben ze in deze speciale kamers het dag/nacht-ritme omgedraaid, zodat de wiki's overdag actief zijn.

Het viel me heel erg tegen. Het was erg donker en de kiwi's zaten in een hele grote kooi. Natuurlijk zaten ze in het verste hoekje. En ze zijn bruin, dezelfde kleur als de bodem van de kooi. Met mijn slechte ogen, in het pikkedonker, kon ik er echt weinig of niets van zien. Ze deden ook weinig bijzonders volgens Julia, ze scharrelden een beetje rond. Foto's maken mocht er ook al niet...
  

Gelukkig hadden ze nog een heleboel andere vogels,zoals bijvoorbeeld deze grutto en deze valk. De grutto's vliegen elk jaar vanuit Alaska naar Nieuw-Zeeland om hier te overwinteren. Net als wij, eigenlijk.

Thuisgekomen keken we nog even naar het nieuws op TV.
De volgende dag zou het Waitangi Day zijn. Waitangi Day is een nationale feestdag in Nieuw-Zeeland, en valt ieder jaar op 6 februari. De dag viert het Verdrag van Waitangi, het document dat op 6 februari 1840 werd ondertekend waardoor de staat Nieuw-Zeeland een feit werd.
De feestelijkheden beginnen bij zonsopgang, dus dat is akelig vroeg. Als je er bij wilt zijn, kun je dus beter de dag tevoren komen, er zijn dan ook al verschillende toespraken en dergelijke.

  
De premier van Nieuw-Zeeland, John Key, was dan ook al vandaag naar Waitangi gekomen. Bij aankomst werd hij aan zijn jasje getrokken door twee demonstranten, die meteen door de politie werden ingerekend. Tallie had duidelijk gelijk, toen ze ons waarschuwde dat er op Waitangi Day vaak rottigheid voorkomt.

En waar zouden we de volgende dag eens naartoe gaan? Ook daar gaf de TV antwoord op: Het weer aan de oostkust is gewoon altijd het lekkerste. Dus de keuze viel op Tauranga...

Labels: nz

<< Home