Dagboek

We namen hartelijk afscheid van onze huisbazin en laadden onze spullen weer in de auto. Gisteren had ik al geld gehaald, zodat ik vandaag contant kon afrekenen. We gingen opnieuw op weg.
De route van Te Kuiti naar Tauranga voerde ons langs Cambridge.
New Zealand (Country Guide): "The name says it all. Despite the rambunctious Waitako River looking nothing like the Cam, the good burghers of Cambridge have done all they can to assume an air of English gentility"



  
Op de hoek van Duke Street en Victoria Street vonden we een voorbeeld van de Edwardiaanse bouwstijl: De GPO Bar & Brasserie, gevestigd in het oude postkantoor (GPO = General Post Office). We dronken een kopje koffie bij Masonic hotel bij de kruising van Duke Street en Commerce Street (een typich voorbeeld van de Victoriaanse bouwstijl).

Na Cambridge nam Julia het stuur over. Het viel niet mee om Cambridge weer uit te komen, want overal waren files en opgebroken wegen. Maar het lukte!

Aangekomen in Tauranga gingen we natuurlijk weer rechtstreeks naar de i-Site om een motel te boeken. Omdat het vandaag een nationale feestdag was, was het vrij parkeren in de stad en er was ook volop ruimte, omdat alle winkels dicht waren. Julia parkeerde de auto met een sierlijke zwaai... Op ongeveer 3 millimeter afstand van een paar kratten die iemand daar had laten rondslingeren!
"Dat heb je knap gedaan, Juul!"
"Owww, die kratten had ik niet gezien..."

  
Nou, dat was alweer goed afgelopen. Op naar de i-Site!
We kozen een leuke studio bij Roselands Motel voor NZ$ 135 per nacht. We konden meteen zien hoeveel dat in Euro's was, want dat werd op de betaalterminal weergegeven. De koers van de Nieuwzeelandse dollar was vandaag 0,4101 Euro, dus het kostte 55 Euro per nacht.

We gingen een stukje wandelen en stuitten op een waka die in een beschermende kooi was opgesteld. Dit is Te Awanui Waka, een replica van de oorlogskano's die door de Maori werden gebruikt. (Deze kano is in 1973 gemaakt door houtsnijder Tuti Tukaokao en wordt gebruikt bij ceremoniële plechtigheden.)

Picture by unincorporated

Rondom het gebouwtje met de waka zat een groep Maori-mannen. Sommigen lagen te slapen, anderen waren aan het drinken. Het leek wel een trefplaats voor de plaatselijke alcoholverslaafden en ik voelde me niet echt veilig daar. Niet dat er aanleiding toe was om me bedreigd te voelen, in tegendeel: Eén van de mannen begon ons uitgebreid uitleg te geven over de waka. We liepen toch maar snel door...

En zo kwamen we bij de boulevard, waar tientallen eetgelegenheden waren met uitzicht op de zee. Er liep trouwens wel een spoorlijn tussen de boulevard en de zee in, maar gezien het beperkte treinverkeer in Nieuw-Zeeland was dat niet echt storend.

  
Na onze wandeling keerden we terug naar het hotel, waar Julia een middagslaapje ging doen. Ik ging met mijn camera de tuin in, om nog eens te proberen een cicade te fotograferen. En ik nam de krant ("Bay of Plenty Times") mee, die dit hotel als service aan alle gasten cadeau gaf. Op deze speciale dag besteedde de krant natuurlijk volop aandacht aan de viering van Waitangi Day.


Op deze foto zie je de viering die bij zonsopgang had plaatsgevonden op de top van de berg Mauao. De Maori's waren met Te Awanui Waka (jawel, diezelfde kano die we net gezien hadden) naar de berg komen roeien om daar Waitangi-dag te vieren. Waarschijnlijk waren de mannen die we daar gezien hadden dus gewoon de roeiers. Als je nagaat dat die dus al voor zonsopgang naar Mauao geroeid waren, naar de top geklommen waren en na de plechtigheid weer de hele weg terug hadden afgelegd, hadden ze dus het volste recht om midden op de dag te drinken en te slapen. Zij hadden er al een hele werkdag op zitten!

Er waren ook veel prominente burgers van Tauranga aanwezig geweest, zoals onder meer de burgemeester en verschillende religieuze leiders. En er waren veel toespraken gehouden. Toespraken met positief nieuws, want het gaat steeds beter met de co-existentie van de Maori's en de "Pakeha" (westerlingen/blanken) in Nieuw-Zeeland en niet in de laatste plaats in Tauranga, aldus de burgemeester.

Ook de landelijke viering in Waitangi was zonder verdere problemen verlopen. John Key was weer op de plechtigheden verschenen, ondanks het incidentje van de dag tevoren en ook hij sprak van steeds betere toenadering tussen Maori en Pakeha.

Op pagina 6 ging de krant verder met uitgebreide verhalen over Waitangi Day en wat het betekent voor de Nieuwzeelanders. Lang niet iedereen weet waar het over gaat, voor veel mensen is het gewoon een vrije dag. De Maori zijn zich veel meer bewust van de betekenis dan de Pakeha.
Columnist Tommy Wilson vergeleek Waitangi Day met Australia Day. De Maori staan in Nieuw-Zeeland in een beter aanzien dan de Aboriginals in Australië, want die worden daar behandeld alsof ze achterlijk zijn.
Maar in Australië hebben de blanken officieel hun spijt betuigd voor wat ze de Aboriginals geflikt hebben in een grote demonstratie in Sydney waar honderdduizenden mensen aan deelnamen. De Pakeha in Nieuw-Zeeland hebben nog nooit "sorry" gezegd. Waarschijnlijk is dat wat de toverspiegel in de spotprent op pagina 11 bedoelt, als hij zegt dat hij al die mooie praatjes beu is...


We gebruikten het diner bij "Hot on the Rocks" aan de boulevard en we kozen vandaag weer eens voor de vis van de dag. We dronken er een heerlijke fles Maven Chardonnai bij. Overigens was alles vandaag duurder dan gebruikelijk: Op feestdagen wordt een toeslag van 15% op de rekening geheven. Het had geen zin om ergens anders naartoe te gaan, want alle restaurants deden dat. Het werd ook van te voren netjes aangegeven, dus je kwam niet voor een verrassing te staan.
Overal op het terras stonden grote gasbranders, die ons aangenaam warm hielden. Dat was wel nodig, want naarmate het donker werd, werd het toch ook wel een beetje fris.

  
Natuurlijk heb je volop de gelegenheid om mensen te kijken op zo'n terras op de boulevard en er was veel moois te zien. We zagen ook een man in travestie met een grote groep vrienden er omheen. Dat was vast en zeker een vrijgezellenfeestje. We kwamen ze die avond verschillende keren tegen en ze werden telkens lawaaiiger.

Tauranga is echt een plaats waar ook de Nieuwzeelanders zelf op vakantie gaan (als ze genoeg geld hebben). Er was dan ook volop mondain vermaak. Na het eten gingen we eens wat disco's bekijken. Als eerste gingen we naar "The Grumpy Mole Saloon", maar daar was het nog erg leeg en ongezellig.
Een hele mooie disco was de "Temple". Ze hadden een vrij streng deurbeleid, mannen kwamen er niet zo gemakkelijk naar binnen. Wij vrouwen mochten gewoon doorlopen...

Labels: nz

<< Home