Dagboek

Na het ontbijt gingen we eerst de auto inladen en afscheid nemen van de hotelbaas Colin en zijn vrouw Lynn. Ze hadden ook de rekening voor ons opgemaakt: Ruim 300 Nieuwzeelandse dollar. Dat is toch nog een heel bedrag voor zo'n goedkoop hotel, maar het zou best kunnen. We hadden ook elke avond in de bar gezeten en onze drankjes op de rekening laten zetten en we hadden een keer gegeten in het hotel. En het ontbijt? Was dat nou bij de prijs van de kamer inbegrepen? We wisten het niet. Colin bood aan om een nette rekening voor ons te maken in plaats van dit totaalbedrag-op-een-bierviltje. En dat leek ons dus wel een goed idee. (Later bleek die nette rekening geen gespecificeerde rekening te zijn, maar alleen maar het totaalbedrag op een mooi stuk papier met de hartelijke groeten van Lynn en Colin. Leuk, maar niet echt wat we in gedachten hadden.)

De afstand van Eketahuna naar Wellington is maar 139 kilometer, maar we waren vast van plan om onderweg ook wat leuke dingen te gaan bekijken. Het ging eerst richting Masterton, over die weg (SH2) die we al zoveel keer gereden hadden, maar daarna ging het verder naar het zuiden, richting Greytown. Onze reisgids, die ik nu trouw overal met me meesleepte had ons al een beetje gewaarschuwd voor dit gebied: "Several small-town rural communities pop up along SH2 [...], each with a minor attraction or two and varying degrees of appeal." Het is duidelijk: In elk klein plaatsje hopen ze iets te verdienen aan de stroom toeristen die er voorbij trekt en aan de mensen uit Wellington, die een weekendje er op uit willen. Twee attracties werden met name genoemd: "Cobblestones Village Museum" in Greytown en "Stonehenge Aotearoa" vlakbij Carterton.

Voordat we Greytown bereikten, was er voor een treinenliefhebber als ik een leuke verrassing: Een gesloten overweg... Eindelijk een trein in aantocht!

  
Een nadeel van mijn camera is, dat hij het laatst opgenomen beeld een tijdje vasthoudt. Als je dan weer beeld hebt, is het net te laat om de volgende foto te maken. Ik denk trouwens dat dat een instelling is, die je kunt wijzigen; ik zal eens kijken.

  
Eenmaal aangekomen in Greytown stopten we voor een kop koffie en een cigaret. En ik las voor uit de reisgids over wat hier allemaal te zien zou zijn. Ge bouwen in Victoriaanse stijl? Inderdaad, we zagen er een paar...

  
De belangrijkste bezienswaardigheid in Greytown zou het Cobblestones-museum zijn, dus dat zijn we maar eens gaan bekijken. Het is één van de vele "early settlers"-musea, geweid dus aan de tijd dat Nieuw-Zeeland gekoloniseerd werd. Tja, ik weet niet of al dit soort musea zo zijn, maar Cobblestones viel ons behoorlijk tegen. Er stonden verschillende oude (houten) gebouwen, die verplaatst waren van hun originele locatie naar het terrein van het museum.

  Hier zie je bijvoorbeeld Mangapakeha School. Die stond oorspronkelijk dicht in de buurt van Masterton. De school werd geopend in 1902 en gesloten in 1966. In 1987 is het hele gebouw verplaatst naar het Cobblestones-museum. Julia had blijkbaar haar lesje niet geleerd, want ze kreeg een berisping van de onderwijzeres.

Natuurlijk is het leuk dat zulke gebouwen behouden blijven en het is een mooie gelegenheid om een stukje geschiedenis te laten zien. Maar er stonden ook een heleboel oude landbouwmachines weg te roesten. Zonde! Als je er op die manier mee omgaat, verdwijnt het industriële erfgoed op den duur vanzelf...

  
We vervolgden onze weg naar Wellington en ik probeerde de hoofdweg te vermijden en een touristische route te volgen, maar dat pakte slecht uit. De wegen werden steeds smaller, tot we uiteindelijk op een gesloten hek stuitten. Er zat niks anders op dan terug te gaan en toch maar de hoofdweg te volgen.

We hadden van te voren niets geregeld voor een hotelkamer, we waren van plan om in Wellington een VVV-kantoor te zoeken, maar dat bleek niet zo gemakkelijk te vinden. Trudy stuurde ons heen en weer, zodat we soms drie keer op dezelfde plek terug kwamen. Uiteindelijk zijn we maar ergens gaan parkeren en gewoon naar een hotel toe gelopen. Ze hadden geen kamer vrij, maar het hotel waar ze mee samenwerkten wel. Ze verwezen ons naar het Abel Tasman Hotel in 169 Willis Street, twee straten verderop. En inderdaad: Daar konden we terecht en ze hadden ook een plekje voor onze auto...

Het hotel was niet zo overdreven luxe als wat we de eerste dagen hadden meegemaakt, maar een stuk beter dan het commercial hotel in Eketahuna. We hadden een eigen douche en WC en natuurlijk een waterkoker, een TV en een minibar, ongeveer wat je van een normaal hotel zou verwachten. En als je in aanmerking neemt dat het in het centrum van de hoofdstad ligt, is NZ$ 139 per nacht ook nog spotgoedkoop voor onze begrippen!

De meeste restaurants waren te vinden in en rond Cuba Street.
We gingen eten bij Roxy Cafe in 203-205 Cuba Street. We begonnen met een portie knoflookbrood en als hoofdgerecht hadden we heerlijke geroosterde varkensfilets, gerold in plakjes spek en een mooie fles rode wijn er bij, een Mt Riley Pinot Noir. We pakten ons decadente leventje weer op...

Labels: nz, treinen

<< Home