Dagboek

Tja, de waarheid is hard: Ook aan de langste vakantie komt een eind. Vandaag was de dag, dat we terug moesten naar de luchthaven, om op het vliegtuig naar Nederland te stappen. We eindigden zoals we waren begonnen: Samen op het bed. Maar dit keer niet met een borrel in de hand; het was tijd voor het ontbijt.

  
De route van Hamilton naar Auckland liep langs een plek die ik eigenlijk nog wilde zien. Ik wilde namelijk nog even kijken bij de "Glenbrook Vintage Railway". Een oude stoomspoorlijn, die door vrijwilligers in stand gehouden wordt. Dom genoeg had ik dat niet goed afgesproken met Julia en ik was er ook niet duidelijk over. Daardoor kreeg zij meer en meer het idee, dat ik nog een geweldige verrassing voor haar in petto had. En dat was niet het geval. Toen dat duidelijk werd, was Julia erg teleurgesteld en verdrietig en ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan: Hoe kon ik zo stom zijn om dit te veroorzaken!

  
Omdat het een doordeweekse dag was, was er op het stationnetje erg weinig te beleven, maar er waren wel wat wagons te zien. Terwijl ik met de camera overal rondliep ging Julia rustig op een bankje zitten en hoorde daar meer over deze spoorweg dan ik met al mijn inspanningen te weten kwam.


We waren natuurlijk uren te vroeg bij de luchthaven, dus er was nog tijd om even Auckland in te gaan. Nog even mochten we genieten van de sfeer van deze geweldige stad. Even terug ook bij het gevoel van die eerste dagen van onze vakantie. Terug naar Queen Street, de P.C. Hooftstraat van Auckland, waar de meest luxe winkels zijn. Daar fotografeerde ik het Britomart Transport Centre, zonder echt te beseffen wat een historische plek dit in feite was. Het werd in 1912 geopend als postkantoor, maar stond in feite op het grootste knooppunt van openbaar vervoer in Auckland tussen de veerhaven, het busstation en het treinstation in. Treinstation?? Jazeker! In 2003 is het "BTC" opnieuw opgeleverd en het vormt nu hèt knooppunt van het Aucklandse openbaar vervoer, inclusief een hypermodern station. Maar we liepen er voorbij zonder het te weten. Misschien heeft het zo moeten zijn: Ik had mijn hand vandaag toch al schromelijk overspeeld qua "treinen"...

  
Terug ook naar "Provedor", een bar waar we de eerste keer niks hadden willen drinken, omdat het er te duur was. Daar raakten we in gesprek met een Canadees. Zou hij een "Purple Panty Remover" voor ons gaan bestellen??

We aten bij een Japans afhaalrestaurant, dat ook wat banken buiten had staan en daar ontmoetten we een Nederlander. Ja, hij was ook voor een maand in Nieuw-Zeeland, hij was net aangekomen. Maar daarvoor had hij er al een maand in Australië op zitten.
We gingen ook nog even naar Starbucks voor een stevige bak koffie. We waren inmiddels gewend om "long black coffee" te bestellen, maar bij Starbucks heet dat dan weer een "Americano".

Toen de koffie op was, ging ik vanaf het terras nog even een filmpje maken van het verkeerslicht op het kruispunt voor de deur. We vinden echt alles goed aan dit stoplicht: Het geluid dat het maakt, het wandelende mannetje bij groen licht, het aftellen voordat het weer op rood springt en vooral het feit dat de voetgangers in alle richtingen tegelijk groen licht krijgen. Je kunt dus ook diagonaal oversteken als je dat wilt. Het zorgt voor een hele goede doorstroming.


Het inchecken was nog even spannend: We waren aangekomen met één koffer, maar we vertrokken er met twee. We hadden ze ook niet kunnen nawegen... En ze bleken allebei te zwaar! De ene woog 21 kilo en de andere 22, terwijl maximaal 20kilo is toegestaan. De grondstewardess deed er gelukkig niet moeilijk over...

  
Gelukkig bleek men in Auckland goede voorzieningen voor de rokers te hebben: Het stukje stoep voor de deur waar je mag roken kenden we al, maar ook voorbij de paspoortcontrole was nog aan ons gedacht: We konden terecht op een soort dakterras, dat er echt heel verzorgd uit zag. Hulde!

Labels: nz, treinen

<< Home