Dagboek

Vandaag besloten we een wandeling te gaan maken rond de voet van Mount Maunganui. Mount Maunganui is ook de naam van de badplaats van Tauranga (zoals Scheveningen de badplaats is van Den Haag). Als Tauranga je nog niet mondain genoeg is, ga dan in Mount Manganui kijken, bijvoorbeeld naar de auto's die er rondrijden, zoals deze Chevrolet uit 1957...


Maar wij kwamen voor de berg. De Maori noemen deze 232 meter hoge, uitgedoofde vulkaankegel Mauao. Het is een heilige berg en er zijn veel legenden aan verbonden. Eén van die legenden vertelt hoe deze berg aan zijn naam komt:

Lang, lang geleden was er een heuvel zonder naam. Hij stond in een saai gebied en was de slaaf van de grote berg Otanewainuku. Hij was verliefd op de lieftallige heuvel Puwhenua, die haar schoonheid dankte aan de prachtige kleuren van Tane Mahuta, de god van het bos. Helaas was Puwhenua al verliefd op Otanewainuku, dus hij maakte geen kans bij haar.


Ten einde raad besloot de naamloze heuvel om zelfmoord te plegen en hij vroeg zijn vrienden, de Patupaiarehe mensen om hem naar de oceaan te slepen. De Patupaiarehe waren mensen die in het donker leefden, dus op een nacht omwikkelden ze de heuvel met tientallen touwen en trokken hem naar de oceaan. Daarbij trok hij een diep spoor door het land, waar nu de Waimapu-rivier stroomt. Het water in de rivier wordt gevormd door de tranen van die naamloze heuvel.

Ze hadden de oceaan bijna bereikt, toen de dageraad aanbrak. Bevreesd voor het zonlicht sloegen de Patupaiarehe op de vlucht en lieten hem liggen waar hij nu nog ligt. Vandaar de naam Mauao: "Gevangen door de dageraad".

  
Het was een prachtige wandeling. Aan onze linkerhand hadden we de berg, aan onze rechterhand de zee. De zon scheen fel, maar de bomen boden voldoende schaduw. Ooit moet de hele berg wel bedekt geweest zijn met bomen, net als Puwhenua, maar er zijn helaas vaak bosbranden. Er wordt tegenwoordig ook nieuw bos aangeplant op de berg, maar het is dweilen met de kraan open: Een bosbrand kan in één dag verwoesten, wat in honderd jaar is aangegroeid.

  
De berg staat bij de ingang van de baai, dus reken maar dat er rondom gevaarlijke stromingen in de zee zijn. Bovendien slaan de golven tegen de rotsen, dus dat verhoogt de risico's nog eens. Maar natuurlijk waren er wel mensen aan het zwemmen. Wij deden dat niet, totdat we een vriendelijk klein strandje vonden aan de beschutte westkant van de berg. Het was voor Julia even lastig om erbij te komen, want je moest wel over een paar stenen klimmen, maar het lukte. Tijd om even uit te rusten.


Na onze pauze op het strand was het nog maar een klein eindje lopen naar het beginpunt. Ik had intussen flink honger gekregen, dus we gingen eerst maar een hapje eten op een terras. Julia koos voor een scone, maar ik had liever iets hartigs.

  
Julia ging een middagslaapje doen en ik ging weer de tuin in met de krant en de camera.

  
's Avonds gingen we weer eten op "The Strand". En opnieuw mensen kijken. Over het algemeen is het natuurlijk "not done" om ook nog foto's van de voorbijgangers te maken, maar deze meisjes wilden juist graag op de foto.

Ik had vanavond wel opnieuw naar de disco gewild, maar Julia had er geen trek in. Dan maar wat met de camera spelen. Ik heb weer eens een foto van de maan gemaakt. Je zou zeggen dat die er altijd hetzelfde uit ziet, maar kijk maar eens goed...
Zie je dat! Hij staat ondersteboven! Of eigenlijk: Ik stond ondersteboven. Het blijft wennen als je in Nieuw-Zeeland bent: Alles is andersom dan thuis.

  
(Links de foto uit Tauranga, rechts een foto van thuis.)

  
Na het bekijken van de foto's van vandaag op de TV in onze kamer ging Julia slapen en ik zat me een beetje te vervelen. De camera was nog aangesloten op de TV... Wat zou er gebeuren als ik nu de camera op het scherm richt?

Labels: nz

<< Home