Dagboek

Ons verblijf bij White Island Rendezvous was ons prima bevallen, maar het was alweer tijd om verder te trekken. Dit keer gingen we op weg naar Rotorua, ook zo'n plaats in Nieuw-Zeeland die je gezien moet hebben.

We gingen dus terug over de weg, waarlangs we twee dagen geleden ook in Whakatane gekomen waren (SH30). En dit keer stopten we wel bij de meertjes die ik toen gezien had, om eens lekker te gaan zwemmen. Het water was prachtig helder en op de bodem waren niet teveel enge planten, een heel fijne plek om te zwemmen. En... ik had het hele meer voor mij alleen!


In Rotorua reden we rechtstreeks naar de i-site aan Fenton Street om een hotel te boeken. En we gingen lunchen bij een restaurantje. Ook hier waren weer volop vogels, die graag een hapje wilden mee-eten.

  
Bij aankomst in het hotel (Sudima Motel Lake Rotorua) kregen we meteen een aanbod om een "Hangi" bij te wonen tegen een speciaal tarief. Maar dan moesten we wel binnen een uur beslissen!
Nou heb ik eerlijk gezegd een grote hekel aan dat soort deadlines: Als iets de moeite waard was, zouden ze er toch geen deadline aan hoeven hangen? Dan verkoopt het zichzelf wel!
En het gezang van Maori's trekt me ook al helemaal niet. Maar ja, eigenlijk moet je zoiets toch een keer meegemaakt hebben: Als Nieuw-Zeeland-reiziger moet het deel uitmaken van je "culturele bagage", dus vooruit dan maar! Het werd ons bovendien erg gemakkelijk gemaakt, want de Maori's kwamen naar het hotel toe, wij hoefden de deur niet uit.

In het hotel bleek dat we geen flesopener hadden, heel lastig om dan je flesje Steinlager (of Grolsch) open te krijgen. Dus we gingen er op uit, terug naar Fenton Street. We zochten een zakmes, maar we vonden uiteindelijk een nagelknipper met een flesopener in een souvenirwinkel. En toen we toch aan het shoppen waren, kochten we gelijk ook maar ieder een zomerjurkje (bij Shanton Rotorua 105-107 Fenton Street).

Terug in het hotel trokken we onze nieuwe kleedjes aan en bereidden ons voor op de voorstelling, die begon met een "Powhiri" (welkomstceremonie) in de bar van het hotel. Iemand uit het publiek (een man natuurlijk) trad op als vertegenwoordiger van het publiek en maakte de aanvoerder van de Maori's duidelijk dat wij met vriendschappelijke bedoelingen gekomen waren. Daarna was het tijd voor feest en we kregen een uitgebreid buffet met traditionele Maori-gerechten (Hangi). Het was erg gezellig aan tafel en natuurlijk was er wel iemand zo vriendelijk om met mijn camera een foto van Julia en mij te maken.


Er werden verschillende dansen gedemonstreerd door de Maori-groep Te Roopu Manaia en... Het publiek mocht meedoen! Een aantal dames mocht meedoen in een Poi-dans en de heren mochten meedoen aan een krijgsdans (Peruperu).

De bedoeling van de krijgsdansen van de Maori's is om de tegenstander af te schrikken, zodat een gevecht helemaal niet meer nodig is. Als je er maar groot en sterk en lelijk genoeg uit ziet, dan ziet de vijand misschien wel van een gevecht af. "Nou, dat laatste moet toch zeker lukken; wie druft?" grapte de presentator.


Natuurlijk waren er wel mannen die door hun vriendjes naar voren geduwd werden als "vrijwilliger", dus al gauw stond er een tiental heren op het toneel. Het grappige vond ik, dat een oud, mager, Japans mannetje een stuk overtuigender overkwam dan sommige forsgebouwde, "stoere", jonge kerels.

Labels: nz

<< Home