Dagboek

Vandaag wilde ik naar het Wellington Cable Car Museum en de botanische tuin. We liepen eerst naar de Cable Car en Julia had onderweg alweer een leuke ontmoeting met een bronzen hondje.

We kochten retourtjes voor de Cable Car, hoewel ik niet zeker wist of we ook terug zouden gaan met het treintje: Het is vaak het leukste om met de trein de berg op te gaan en dan zelf terug te lopen. Maar voor een treinenliefhebber ligt het iets anders: De rit op zich is ook een attractie.
Een kabelbaan is geen gewone trein: Er zit geen motor in! De beide wagons hangen aan de uiteinden van een lange staalkabel en de motor staat boven in de machinekamer.
Als de ene wagon omhoog gaat, komt de andere naar beneden en andersom. Zo houden ze elkaar in evenwicht en dat scheelt enorm in de kracht die de motor moet leveren om de berg op te komen.
Halverwege is een punt waar de twee wagons elkaar passeren, net zoals de trams in de Leidsestraat. Alleen houden ze daarbij niet rechts, zoals de tram, want dan zouden de kabels hopeloos in de knoop raken! Wagon 1 neemt altijd het zuidelijke spoor en wagon 2 het noordelijke.
Ik had een mooi filmpje van de tocht gemaakt, maar dat is helaas verloren gegaan bij het overzetten van mijn foto's naar de PC thuis. Daar kom ik nog op terug. We moeten het dus stellen met wat niet-bewegende foto's...

  
Bovenaan is in het oude motorhuis nu het Cable Car Museum gehuisvest, waar van alles te zien is over de geschiedenis van deze kabelbaan. Omdat de wagons op het spoor altijd op een helling staan, zijn ze ook scheef opgebouwd. Dat ziet er wel een beetje raar uit, als ze in het museum opeens recht staan. Ik ben dus maar schuin gaan zitten.


Er is hier ook een astronomisch waarnemingsstation, maar dat was jammer genoeg gesloten. Buiten was wel een leuke zonnewijzer te zien, in feite zijn er een heleboel zonnewijzers in de botanische tuinen. Als je iets van zonnewijzers weet, is er één ding dat hier meteen opvalt: De uren staan er verkeerd-om op aangegeven! Of toch niet? In Nieuw-Zeeland is nou eenmaal alles andersom; ze rijden aan de verkeerde kant van de weg, ze lopen met hun voeten omhoog en hun hoofd naar beneden... Ja, op het zuidelijk halfrond, aan de onderkant van de aarde! Ook een zonnewijzer werkt daar andersom, omdat de zon weliswaar opkomt in het oosten, maar dan niet via het zuiden, maar via het noorden draait, om in het westen weer onder te gaan. Heel verwarrend allemaal. Deze zonnewijzers zijn dus niet fout, maar in Nederland zouden ze niet werken.

Wat je op de zonnewijzer in elk geval wel kunt zien, is dat het tijd was voor de lunch. Gelukkig is er ook een restaurant in de botanische tuin, dus we zijn eerst maar eens een hapje gaan eten. De restjes werden door de vogels vakkundig opgeruimd.

  
We gingen verder naar de begoniakas, maar daar was wel iets meer te zien dan bagonia's! Tjonge wat een prachtige bloemen!

      



      
Vooral die foto in het midden vond ik erg mooi. Maar hoe heette die bloem ook alweer? Een Plumeria! Via LinkedIn ben ik daar achter gekomen, maar dat is een verhaal apart.

Als er op de grond zo veel te zien is, zou je bijna vergeten om naar de lucht te kijken. Maar ik heb de camera toch ook maar even omhoog gericht. Ook in Wellington waren er weer heel bijzondere wolken te zien. Je moet niet vergeten dat je hier op een klein stukje vaste grond loopt, midden in de oceaan. Wellington staat dan ook bekend om zijn wind. (Vandaar "Windy Welly".) Het waait er vrijwel altijd, en niet zo'n beetje! De westenwind die op de veertigste breedtegraad altijd waait (ook wel bekend als de "roaring fourties"), wordt bij Wellington nog eens extra versterkt, doordat de wind zich tussen het Noorder- en het Zuidereiland door probeert te persen.

  
We waren van al dat wandelen behoorlijk moe geworden en we hadden wel een biertje verdiend. We legden aan op een heerlijk terrasje (uit de wind en in de zon) bij "One Red Dog", waarschijnlijk een broertje van "Man bijt Hond" en we dronken er een echte Hoegaarden Witbier! Jazeker, dat is dus toch verkrijgbaar in Nieuw-Zeeland, maar alleen bij een toprestaurant zoals dit. Het stond duidelijk niet zonder reden vermeld in New Zealand (Country Guide)!

Nu had ik nog wel graag naar het Te Papa museum gewild, maar Julia was te moe. En in mijn eentje had ik daar geen zin in. Dus ik heb Julia terug naar het hotel gebracht en ik ben nog een beetje gaan shoppen, ondermeer bij Jay-Jay's, waar ik een leuk wit topje kon kopen voor NZ$ 10,- en bij Arty Bees bookshop, waar ik heel erg in de verleiding kwam om "Lord of the Rings" te kopen. Het was een uitgave in drie delen, voor NZ$ 30,- per deel. Dat is niet duur en ik wil dat boek nog steeds eens echt in het Engels lezen. Maar ik had geen negentig dollar meer in mijn portemonnee, dus ik heb die aankoop nog even uitgesteld. [Misschien maar goed ook, want ik zie nu dat bij Amazon The Lord of the Rings. 3 Vol. Set nog goedkoper verkrijgbaar is!]

  
Toen ik terugkwam in het hotel, was Julia net uitgeslapen en we konden weer op pad voor het avondeten. In een zijstraat van Cuba Street vonden we een heel klein Maleisisch afhaalrestaurant waar ook wat stoelen buiten stonden. Julia wilde een "Char Kueh Teaw" (noedels met bonenspruiten), maar dat was mij te gewaagd, ik hield het op een "Sweet & Sour Pork" (zoet/zuur varkensvlees). Het gevolg van die keuze was, dat Julia stokjes bij haar eten kreeg en ik een gewoon bestek. Ik heb gauw wat foto's gemaakt, want Julia eet liever niet met stokjes. Dit zijn dus vrij unieke beelden.

Nadat de foto gemaakt was, hebben we maar gauw van bestek geruild...

Labels: nz, treinen

<< Home