Dagboek

We hadden geen haast vandaag. Het plan was om van Napier naar Whakatane te rijden, een afstand van iets meer dan 300 km en het hotel op onze bestemming was al gereserveerd. Eerst nog maar eventjes genieten van ons heerlijke huisje van Pebble Beach Hotel in Napier met ons terrasje met palmbomen, een frisse duik in Hawke's Bay en een krachtige douche.


Whakatane ligt, net als Napier, aan de kust, dus we hadden ervoor kunnen kiezen om gewoon langs de zee naar het noorden te rijden, maar dat is niet de gemakkelijkste route. Wij gingen door het binnenland, via de "Thermal Explorer Highway".


De weg loopt een groot stuk door onherbergzaam gebied zonder tankstations, dus we hadden gezorgd voor een volle tank. Openbare toiletten zijn er trouwens wel te vinden, bijvoorbeeld bij Te Pohue. Daar vond ik ook deze groep schapen. En verderop langs de route een mooie waterval.


Zo kwamen we ook weer terug in Taupo en nu greep ik de kans aan om wat foto's van het meer te maken. Het zat me nog steeds niet lekker dat ik die nog niet had.


Vanuit Taupo gingen we naar het noordoosten en we kwamen langs een paar prachtige meertjes met mooi helder water. Ideaal om te zwemmen! We deden dat vandaag niet, we wilden zo snel mogelijk naar Whakatane, maar ik zette het wel op mijn verlanglijstje.

Nu we het toch over Whakatane hebben, misschien heb je wel eens gehoord dat de term whakatane ook gebruikt wordt om FTM (vrouw-naar-man) transseksuelen aan te duiden? De naam whakatane betekent in Maori-taal "veranderen in een man".
De achtergrond van dat woordgebruik is het verhaal van Wairaka, de dochter van de kapitein van de Mataatua waka (kano), waarmee de Maori's de oversteek over de Stille Oceaan naar Nieuw-Zeeland maakten.

Het was bij de Maori's een vaste regel, dat alleen de mannen de peddels van de kano mochten gebruiken. Maar de mannen gingen aan land en lieten de vrouwen alleen achter in de kano. De vloed kwam op en het weer veranderde. Toen begon de kano die de manner op het strand hadden getrokken weer te drijven en de wind dreef hem naar de monding van de rivier, waar de golven met grote kracht op de rotsen sloegen. De situatie werd erg gevaarlijk. Toch konden de vrouwen niets doen: De peddels waren immers taboe voor hen! Wairaka probeerde de mannen nog te waarwchuwen, maar ze hadden een heuvel beklommen om uit de kijken over hun nieuwe land en hoorden haar niet (of ze wilden niet luisteren).

Toen riep Wairaka: "Kai Whakatane au I ahau." (Ik maak van mezelf een man.) En dat deed ze. Door haar kordate optreden werden de kano en alle vrouwen en kinderen gered!
Haar standbeeld staat op het havenhoofd van Whakatane.

En zo kwamen we uiteindelijk aan bij het hotel (White Island Rendezvous, 15 The Strand, Whakatane). Opnieuw een paradijselijke pleisterplaats...

We sloten de dag af met een eenvoudige doch voedzame maaltijd bij "The Office", een soort eetcafé in het centrum van Whakatane. (Na dat luxe Tandoori Maharaja Banquet gisteren bij Master of India kon het vandaag wel weer eens wat eenvoudiger. )

Labels: nz, transitie

<< Home