Dagboek

We hadden onze tweede nacht in Russell er alweer op zitten. Maar we wilden nog lang niet weg. Er was nog wel ruimte in ons schema om een dagje extra te blijven en gelukkig bleek dat ook mogelijk: Onze studio was voor de volgende nacht nog niet gereserveerd. We besloten dus nog een dag langer hier te blijven.
Ik wilde graag naar het strand aan de andere kant van de landtong en naar Paihia aan de overkant van de baai.

De weg naar het strand was maar twee kilometer en dat was een mooie gelegenheid voor Julia om ook eens achter het stuur te gaan zitten, want sinds we in Nieuw-Zeeland waren had ze nog niet gereden. Hier was weinig verkeersdrukte en het was maar een korte afstand, dus een ideaal gebied om te wennen!

Het strand was vlakbij, we waren er in tien minuten met de auto. En parkeren kon op vijf meter afstand van het zand. Dat is wel even anders dan in Nederland! We zijn er niet zo lang gebleven, onze witte winterhuid was vast en zeker niet bestand tegen al te veel Nieuwzeelandse zon. Trouwens, mijn hoofd jeukte al helemaal, want mijn hoofdhuid was gisteren op de boot best een beetje verbrand. Ik had een hoed nodig.

's Middags pakten we de veerboot naar Paihia. Ik was heel benieuwd hoe het er daar uit zou zien. Dit was de plaats waar ik in eerste instantie niet voor gekozen had en nu kwamen we er toch!
Paihia bleek een stuk groter dan Russell. Er was een echt winkelcentrum en een hoop cafés en restaurants met terrasjes. Er was veel te zien in de winkels. Leuke kleding en volop hoeden! En de prijzen vielen ons erg mee. Zelfs in een toeristische plaats konden we met onze Euro's meer kopen dan in Nederland. We zochten ook een korte broek voor mij, maar die konden we niet echt vinden.

Toen we op het punt stonden om weer de boot terug te nemen, merkten we dat we toch wel honger hadden. En zo maakten we kennis met de Nieuwzeelandse manier om een "broodje gezond" te kopen. Achter de toonbank staan tientallen ingredienten uitgestald: Verschillende soorten broodjes, kaas, verschillende soorten sla, vleeswaren, augurken, Amsterdamse uitjes, komkommer, wortel, uiringen, lente-uitjes enzovoort enzovoort. Dus als je een broodje wilt, begin je met het soort brood te kiezen, daarna kies je alle dingen die je er op wilt hebben, hoeveel peper en zout er op wilt en tenslotte kies je nog één of meer sauzen. "Maar, maar, hoeveel mag ik er kiezen dan?" -- "Zoveel je maar wilt!"
Nou, dat is even wennen zeg! Bijna te veel om uit te kiezen en het gaat ook nog in een tempo waar je duizelig van wordt. Maar het levert wel heerlijke broodjes op!

Toen we thuis kwamen ging Julia weer slapen en ik ging weer naar het Internet-café. Ik wilde een planning voor de volgende dag maken, want we moesten nu wel zorgen om binnen twee dagen naar Eketahuna te komen en daar niet te laat in de middag aan te komen. En ik wilde ook niet in de volgende plaats aankomen zonder te weten waar we gingen overnachten, dat was in Russell niet zo'n fijne ervaring geweest. Google bood natuurlijk uitkomst en ik vond verschillende hotels in Taupo waarvan ik de gegevens en telefoonnummers noteerde. Ik had ook online kunnen boeken, maar ik zag het niet zitten om in een Internet-café mijn creditcard-gegevens in te voeren; je weet nooit of dat wel veilig is.

Opnieuw "thuis" gekomen besprak ik het reisplan met Julia en reserveerde telefonisch een kamer bij Alpine Lodge Motel, 141 Heuheu Street in Taupo. We zouden om zeven uur 's avonds aankomen, beloofde ik.

Restte ons nog om de koffers in te pakken en een laatste keer te dineren in Russell. We wandelden opnieuw langs "The Strand", op zoek naar een lekker warm plekje op een terras, zodat we onbezorgd zouden kunnen roken tussen de gangen door. Zo kwamen we terecht bij Sally's Restaurant en dat was echt toppie! Wat mij betreft was dit het beste restaurant in Russell.
Ook hier kozen we de "Vis van de Dag" en een mooie fles witte wijn. De sfeer op dit terras was opvallend ontspannen, je kon gewoon merken dat de mensen hier echt plezier in hun werk hadden. De serveerster maakte ook nog deze leuke foto van ons.

Toen we ook nog een dessert en een koffie op hadden, begon de zon aan kracht te verliezen. We liepen langs The Strand terug naar huis en hadden een prachtig zicht op de zakkende zon. Ik besloot dat ik een fotoreportage van de zonsondergang wilde gaan maken: Elke drie minuten een foto, steeds vanaf dezelfde plek.
Dat was leuk om te doen en ook heel ontspannend. Het leek wel een meditatie. Ik zat rustig op een bankje, terwijl om me heen Russell zich voorbereidde op de nacht. Normaal gesproken ben ik altijd wel met iets bezig, of op weg ergens naartoe, nu was dat niet zo. Ik had alle tijd om de omgeving op me te laten inwerken.
Verderop zat een groepje mensen te praten, op een gegeven moment kwam er een groep spelende kinderen langs en langzaam werd het donkerder. Met het blote oog zag je dat niet eens zo goed, maar de camera koos steeds langere sluitertijden voor dezelfde opname.

Labels: nz

<< Home