Dagboek

Voordat we vertrokken naar Nieuw-Zeeland had Julia een interview met Echo radio over de CD "Wijs met Groningen" van de Gniffels. Vandaag zou dat uitgezonden worden en het was natuurlijk heel leuk om daar met Tallie en Henk naar te luisteren. Ook Jane verstaat voldoende Nederlands om het te kunnen begrijpen.

Ontbijt in het Commercial Hotel in Eketahuna vindt plaats in de keuken. Normaal is dat het werkterrein van het personeel, maar de dingen gaan hier wat informeel toe. Er stond wel volop "cereal" klaar, cornflakes en dat soort dingen, maar ik eet toch liever brood 's morgens. Dus we leerden onze weg vinden in de kastjes en koelkasten en we scharrelden wel iets bij elkaar.

We wilden dus met de familie naar de radio luisteren, maar er was wel een probleem: Het station waar het zou worden uitgezonden is in Eketahuna vrijwel niet te ontvangen. In Masterton lukte het wel, op de autoradio. Dus moesten we met de hele club naar Masterton om daar te luisteren.
Alleen zou dat heel sneu zijn voor Marina, want die moest dan alleen thuis blijven. We besloten dus om overdag een uitstapje met Marina te maken en dan 's avonds met de rest naar Masterton te rijden.

En Marina wilde... Naar Masterton! "> Ze wilde verschillende inkopen doen voor haar school, want de grote vakantie (die in Nieuw-Zeeland in december en januari valt) zat er bijna weer op. Tijd voor agenda's, multomappen, pennen, potloden en dat soort dingen. Ze verkopen dat soort spullen bij "stationery"-winkels en daar zijn er een heleboel van. Die verkopen trouwens ook boeken, het verschil met een "book shop" is volgens mij een beetje vaag.

Er waren dus volop boeken te zien en terwijl Marina haar schoolspullen uitzocht, ging ik kijken bij de tijdschriften en de afdeling reisgidsen en Julia ging op zoek naar souveniers. We vonden allemaal wat. Julia kwam bij de kassa met ondermeer een potje jam! En ik vond een treinentijdschift voor mijn vader en een reisgids. Eindelijk! Die had ik veel eerder moeten kopen. Stel je voor dat we straks in Nederland terugkomen en ik hoor achteraf dat ik een belangrijke bezienswaardigheid gemist heb. Dat zou toch doodzonde zijn?

Na het shoppen gingen we met Marina weer terug naar Eketahuna om de rest van de familie op te pikken. De weg tussen Eketahuna en Masterton kon ik langzamerhand wel dromen. Een prima weg trouwens, afgezien van een brug dicht bij Masterton, die wat te smal en bochtig is aangelegd naar mijn smaak.
We waren van plan om de familie uit te nodigen voor een maaltijd bij Joxer Dalys Ale House, want dat was ons gisteren prima bevallen. Bovendien wist ik dat er een mooi parkeerterrein in de schaduw van het restaurant lag, ideaal geschikt om een uur stil te staan en naar de radio te luisteren.
  
Het interview met Julia is online te vinden op de website van radio echo: http://www.myechoradio.com/audio/wijsmetgroningen.mp3. We waren best nieuwsgierig hoe de uiteindelijke montage van het gesprek zou klinken. Nou, keurig gedaan! Ze hadden er een heel leuk stuk van gemaakt.

  
Na het radioprogramma gingen we naar binnen in het restaurant, waar ik meteen een leuke tafel voor vijf personen vond. Henk hanteerde ook mijn camera even, zodat we allemaal op de foto konden.
Daarna kon ik de bestellingen gaan opnemen. Natuurlijk wilde iedereen iets anders, maar het smaakte allemaal even goed! Dit was echt een heel leuk uitje voor Tallie, Henk en Jane, die in geen jaren een restaurant aan de binnenkant hadden gezien.

Nadat we iedereen weer naar huis hadden gebracht, gingen we weer iets drinken in de bar van ons hotel. Zoals ik al zei, is dit het centrum van het uitgaansleven in Eketahuna. Iedereen komt er, van jong tot oud. En natuurlijk zijn er wel eens mensen bij, die verwonderd in mijn richting kijken en zich afvragen of ik nou een vrouw of een man ben. Ik ben daar zo aan gewend, dat me dat nauwelijks meer opvalt.
Ik stond bij de juke-box wat platen uit te zoeken, toen een jongeman op me af kwam:
"Ulaikmoikoljakson?" zei hij.
Ik keek hem verwonderd aan, waar had hij het over?
"Do you like Moikoljakson?" vroeg hij opnieuw.
Ik begreep het nog steeds niet, dus ik zei: "Sorry, I don't understand."
"Do you like Micheal Jackson?" vroeg hij nu.
Ik had de vraag begrepen, al snapte ik nog niet, waarom hij dat vroeg. Ja, ik houd wel van de muziek van Micheal Jackson. Toen ik hem dat gezegd had, ging hij weer terug naar zijn vrienden.
Later zag ik ze nog in een discussie verwikkeld. "It's a guy", ving ik op: "No, it's a girl", zei iemand anders. Tja, toen snapte ik het: Hij had graag mijn stem willen horen, omdat hij er "hom of kuit" van wilde hebben. Maar blijkbaar waren ze er nog niet uit.

Ik heb me er maar niet druk over gemaakt en als ze me geen rechtstreekse vragen stellen, ga ik ook geen uitleg geven. Ik heb trouwens later op de avond nog een leuk en spannend spelletje pool-biljart met één van die gasten gespeeld. De sfeer was beslist niet vijandig.

Labels: gniffels, nz

<< Home