Dagboek

Mijn moeder kookte al precies 50 jaar op hetzelfde fornuis. Een ETNA. Jazeker, die dingen zijn bijna onverwoestbaar. Maar toch begon het de laatste jaren wat kleine gebreken te vertonen... We hebben als kinderen de koppen bij elkaar gestoken en besloten dat het zo niet langer kon. Er moest een nieuwe komen! En er was een goede aanleiding voor een cadeautje want, je raadt het al: Ze waren vandaag 50 jaar getrouwd. Ze hadden eigenlijk om een magnetron gevraagd, maar het fornuis hebben we er bij gedaan...


Mijn ouders houden niet zo van moderne apparaten (die magnetron is echt een doorbraak ) en ook van koken op gas moeten ze niks hebben. Gelukkig zijn we er in geslaagd om een goede vervanger voor ze te vinden: Een modern fornuis dat bijna even eenvoudig te bedienen is als het oude.


Het apparaat werd geleverd zonder netsnoer. Volgens de verkoper konden we het oude snoer wel even even overzetten op het nieuwe fornuis. Een beetje een vreemde vorm van zuinigheid, als je het mij vraagt: Bij een apparaat van vele honderden Euro's ga je toch niet bezuinigen op een snoertje?!?

We kwamen dus zonder netsnoer aan en begonnen met het snoer van het oude apparaat af te halen. Dat was een stuk nieuwer dan de rest van het apparaat: het was 39 jaar geleden nog vervangen. Natuurlijk brokkelde de isolatie meteen af als je het aanraakte. Dus we moesten naar de bouwmarkt om eerst een snoertje te halen. In Alblasserdam is dat Hornbach. Eerlijk gezegd had ik daar nog nooit van gehoord, maar het bleek een hele grote, goed gesorteerde winkel te zijn. En ze hadden alles wat we nodig hadden: Een vijf-aderige kabel en een vijfpolige stekker, speciaal voor het aansluiten van elektrische fornuizen.

Zo hadden mijn zwager Gert en ik ook nog wat te knutselen op deze middag. En toen het allemaal klaar was hebben we het fornuis en de magnetron ook nog gedemonstreerd door er een maaltijd in te bereiden. Mijn ouders kunnen nu weer 50 jaar vooruit... En het oude fornuis kan rechtstreeks naar een museum!

Labels: elektronica

<< Home