Dagboek

Vorige week ben ik weer eens naar de VU geweest. Dit keer niet naar de plastisch chirurg, maar naar de endocrinoloog (hormonendokter). Ik had hem een jaar niet meer gezien. En zelfs dit keer was het op mijn eigen initiatief dat ik er heen ging: Sinds de operatie had ik helemaal niets meer gehoord van het Genderteam, dat me toch voor de operatie zo intensief had begeleid.

Nou, ik kwam niet voor niets: De dokter was behoorlijk pissig dat ik na mijn operatie maandenlang geen hormonen had gebruikt. Maar ja, er was me gezegd dat ik geen hormonen mocht, totdat de chirurg zou zeggen dat het weer mocht. En die zei er niks over, maandenlang, totdat ik er zelf naar vroeg. Nu blijkt dus dat ik al tien dagen na de eerste operatie weer had mogen beginnen.

Je lichaam kan helemaal niet zonder geslachtshormonen (mannelijk of vrouwelijk).
"Wat zul jij je beroerd gevoeld hebben", zei de dokter. Ja, dat is ook zo, maar ik dacht dat dat er gewoon bij hoorde.
En afgezien van "je beroerd voelen" kan er allerlei schade optreden als je geen hormonen in je lichaam hebt, het is met name slecht voor je botten.

Ik verliet het ziekenhuis dus met een recept voor negen maanden hormonen en voor extra calcium en vitamine D. Ook mijn bloed is weer onderzocht, dus eindelijk wordt de zaak weer goed aangepakt.


<< Home