English
Nederlands
2007-12-21
Auw
Vandaag, vrijdag 21 december, was het zover: Ik moest weer naar de VU in Amsterdam voor een "kleine correctie". We werden al om 9:30 uur verwacht, dus we moesten om zes uur opstaan om er op tijd te zijn. Dat is niks voor mij. Ik begon dus de dag al met een zwaar, duf hoofd.
We kwamen keurig op tijd aan en ik hoefde nauwelijks te wachten. Op naar de operatiekamer... Dokter Bouwman en dokter Hamburg zijn twee uur lang met me bezig geweest. Ze hebben de operatie zo ongeveer een keertje opnieuw gedaan, maar dit keer was ik bij kennis en ik kon gezellig meegenieten van wat er allemaal gebeurde. "Niet te geloven hè", zei dokter Bouwman vrolijk: "Wat je allemaal kunt doen onder plaatselijke verdoving. Gelukkig blijft mevrouw er rustig bij, dat is weleens anders!"
Tja, gelukkig kan ik me goed ontspannen bij zoiets. De verdoving werkte goed en ik kon wel zien en voelen dat ze aan het snijden en naaien waren, maar het deed geen pijn. Ze waren ook bezig het teveel aan weefsel op één of andere manier weg te branden, maar dat ging op een gegeven moment fout. De pijn was niet te harden!
"Tja", zei de dokter: "Het operatiegebied is wel verdoofd, maar de hitte straalt nu uit naar buiten het verdoofde gebied."
Natuurlijk is het fijn om te begrijpen, waarom het pijn doet, maar het blijft wel zeer doen. Ze konden dus niet op deze manier verder gaan, hoewel ze eigenlijk nog iets meer hadden willen weghalen. Eventueel kan dat nog een volgende keer.
Gelukkig was er een spiegel beschikbaar om het resultaat van al dat werk te bewonderen. Het zag er goed uit! Een enorme verbetering!
Intussen zat Julia in de wachtkamer. Ze had een dik boek bij zich, dus ze hoefde zich niet te vervelen, maar ze begon zich wel zorgen te maken. We hadden geen van beiden gerekend op zo'n zware, langdurige ingreep.
Ze zat er ook niet alleen, want de wachtkamer zat inmiddels stampvol met mensen die allang aan de beurt waren geweest. Dat lijkt me een duidelijk bewijs dat de ingreep ook de artsen was tegengevallen.
Ik was maar wat blij dat er een pendelbusje rijdt tussen het ziekenhuis en het parkeerterrein, want ik was niet in staat om zo ver te lopen.
Toen we de parkeerautomaat wilden betalen, bleek die geen papiergeld te accepteren, dus Julia was gedwongen om het hele bedrag van acht Euro in de vorm van muntjes in de gleuf te gooien. Zoveel muntjes had ze niet eens, gelukkig kon ze er ook nog een paar lenen.
Toen we dan met ons duur betaalde kaartje eindelijk bij de slagboom kwamen, bleek die open te staan: Ze hadden de automaat uitgezet. Daar hadden we dus mooi voor niks acht Euro betaald.
De terugreis was een ware beproeving. Volgens de verkeersinformatie was het een erg rustige dag, met nauwelijks files, maar wij stonden vanaf de ringweg A10 bij Amsterdam tot en met het knooppunt Batadorp bij Eindhoven in de file. En ik wist niet hoe ik zitten moest, elke houding deed pijn. Na mijn grote operatie zat ik zwaar onder de morfine en moest ik bedrust houden, maar dit keer mocht ik zomaar gelijk vertrekken; ze hadden me niet eens een paracetamolletje meegegeven voor onderweg.
We kwamen keurig op tijd aan en ik hoefde nauwelijks te wachten. Op naar de operatiekamer... Dokter Bouwman en dokter Hamburg zijn twee uur lang met me bezig geweest. Ze hebben de operatie zo ongeveer een keertje opnieuw gedaan, maar dit keer was ik bij kennis en ik kon gezellig meegenieten van wat er allemaal gebeurde. "Niet te geloven hè", zei dokter Bouwman vrolijk: "Wat je allemaal kunt doen onder plaatselijke verdoving. Gelukkig blijft mevrouw er rustig bij, dat is weleens anders!"
Tja, gelukkig kan ik me goed ontspannen bij zoiets. De verdoving werkte goed en ik kon wel zien en voelen dat ze aan het snijden en naaien waren, maar het deed geen pijn. Ze waren ook bezig het teveel aan weefsel op één of andere manier weg te branden, maar dat ging op een gegeven moment fout. De pijn was niet te harden!
"Tja", zei de dokter: "Het operatiegebied is wel verdoofd, maar de hitte straalt nu uit naar buiten het verdoofde gebied."
Natuurlijk is het fijn om te begrijpen, waarom het pijn doet, maar het blijft wel zeer doen. Ze konden dus niet op deze manier verder gaan, hoewel ze eigenlijk nog iets meer hadden willen weghalen. Eventueel kan dat nog een volgende keer.
Gelukkig was er een spiegel beschikbaar om het resultaat van al dat werk te bewonderen. Het zag er goed uit! Een enorme verbetering!
Intussen zat Julia in de wachtkamer. Ze had een dik boek bij zich, dus ze hoefde zich niet te vervelen, maar ze begon zich wel zorgen te maken. We hadden geen van beiden gerekend op zo'n zware, langdurige ingreep.
Ze zat er ook niet alleen, want de wachtkamer zat inmiddels stampvol met mensen die allang aan de beurt waren geweest. Dat lijkt me een duidelijk bewijs dat de ingreep ook de artsen was tegengevallen.
Ik was maar wat blij dat er een pendelbusje rijdt tussen het ziekenhuis en het parkeerterrein, want ik was niet in staat om zo ver te lopen.
Toen we de parkeerautomaat wilden betalen, bleek die geen papiergeld te accepteren, dus Julia was gedwongen om het hele bedrag van acht Euro in de vorm van muntjes in de gleuf te gooien. Zoveel muntjes had ze niet eens, gelukkig kon ze er ook nog een paar lenen.
Toen we dan met ons duur betaalde kaartje eindelijk bij de slagboom kwamen, bleek die open te staan: Ze hadden de automaat uitgezet. Daar hadden we dus mooi voor niks acht Euro betaald.
De terugreis was een ware beproeving. Volgens de verkeersinformatie was het een erg rustige dag, met nauwelijks files, maar wij stonden vanaf de ringweg A10 bij Amsterdam tot en met het knooppunt Batadorp bij Eindhoven in de file. En ik wist niet hoe ik zitten moest, elke houding deed pijn. Na mijn grote operatie zat ik zwaar onder de morfine en moest ik bedrust houden, maar dit keer mocht ik zomaar gelijk vertrekken; ze hadden me niet eens een paracetamolletje meegegeven voor onderweg.
Labels: medisch
2007-12-01
Gestrand huwelijk
Vandaag had Julia dienst als invalster bij de kassa op de T&T-avond. En nadat ik vorige maand de T&T-avond had overgeslagen, was het voor mij ook hoog tijd om weer eens te komen kijken.
Ik was blij verrast de ex-vrouw van één van de T-tjes aan te treffen. Toen haar partner definitief besloten had om verder als vrouw door het leven te gaan, wilde ze scheiden. Maar ik had ook verwacht om haar dan nooit meer op de T&T-avond te zien en dat viel dus mee. Ze was er samen met haar ex-partner en haar nieuwe vriend.
Ik trof ook een vriendin uit Rotterdam met wie ik in het verleden vaak bardiensten heb gedaan. Ook zij gaat binnenkort geopereerd worden, in Thailand. Waarom toch in Thailand? Duurt het bij de VU te lang? Ja, dat ook. Maar ze ziet de hele VU niet zo zitten. Ze is in behandeling bij Tanja van Hengel en die doet ook veel meer aan de begeleiding van haar cliënten dan de VU.
Dat zou wel eens kunnen kloppen. Het is me inmiddels wel duidelijk dat de psychologen bij de VU alleen maar als poortwachter functioneren om te bepalen wie wordt toegelaten tot de behandeling en wie niet. Na mijn operatie heb ik van mijn psycholoog helemaal niets meer gehoord, terwijl een stukje begeleiding bij het oppakken van je nieuwe leven toch helemaal geen slecht idee zou zijn...
We zagen een jonge vrouw die het geweldig naar haar zin had. Ze danste als de beste en was de hele tijd vrolijk in gesprekken gewikkeld. We vroegen ons af, wat ze hier deed. Ze zal toch geen transseksueel zijn? Dat konden we ons bijna niet voorstellen, het was echt niet te zien. Mijn vriendin M trok de stoute schoenen aan en vroeg het haar op de man (
) af.
Jazeker! Ze was trans. Ze was nu 32 jaar oud en tien jaar geleden geopereerd. We waren echt onder de indruk. Zij kan zonder meer als vrouw functioneren in de maatschappij, niemand zal aan haar vrouwelijkheid twijfelen.
Eerdere T&T-avonden: november, oktober, maart, februari, januari, december, november 2006, oktober 2006, september 2006, augustus 2006, juli 2006, juni 2006, mei 2006, april 2006, maart 2006, februari 2006, januari 2006, december 2005, november 2005, oktober 2005, september 2005, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Ik was blij verrast de ex-vrouw van één van de T-tjes aan te treffen. Toen haar partner definitief besloten had om verder als vrouw door het leven te gaan, wilde ze scheiden. Maar ik had ook verwacht om haar dan nooit meer op de T&T-avond te zien en dat viel dus mee. Ze was er samen met haar ex-partner en haar nieuwe vriend.
Ik trof ook een vriendin uit Rotterdam met wie ik in het verleden vaak bardiensten heb gedaan. Ook zij gaat binnenkort geopereerd worden, in Thailand. Waarom toch in Thailand? Duurt het bij de VU te lang? Ja, dat ook. Maar ze ziet de hele VU niet zo zitten. Ze is in behandeling bij Tanja van Hengel en die doet ook veel meer aan de begeleiding van haar cliënten dan de VU.
Dat zou wel eens kunnen kloppen. Het is me inmiddels wel duidelijk dat de psychologen bij de VU alleen maar als poortwachter functioneren om te bepalen wie wordt toegelaten tot de behandeling en wie niet. Na mijn operatie heb ik van mijn psycholoog helemaal niets meer gehoord, terwijl een stukje begeleiding bij het oppakken van je nieuwe leven toch helemaal geen slecht idee zou zijn...
We zagen een jonge vrouw die het geweldig naar haar zin had. Ze danste als de beste en was de hele tijd vrolijk in gesprekken gewikkeld. We vroegen ons af, wat ze hier deed. Ze zal toch geen transseksueel zijn? Dat konden we ons bijna niet voorstellen, het was echt niet te zien. Mijn vriendin M trok de stoute schoenen aan en vroeg het haar op de man (
) af.Jazeker! Ze was trans. Ze was nu 32 jaar oud en tien jaar geleden geopereerd. We waren echt onder de indruk. Zij kan zonder meer als vrouw functioneren in de maatschappij, niemand zal aan haar vrouwelijkheid twijfelen.
Eerdere T&T-avonden: november, oktober, maart, februari, januari, december, november 2006, oktober 2006, september 2006, augustus 2006, juli 2006, juni 2006, mei 2006, april 2006, maart 2006, februari 2006, januari 2006, december 2005, november 2005, oktober 2005, september 2005, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Labels: TenT
© 1985-2006 E.G. Snel
