English
Nederlands
2007-09-21
Eerste controle
Vandaag is Julia's verjaardag. Ik had verwacht dat ik allang weer fit genoeg zou zijn om daar aandacht aan te besteden, maar ik zit nog steeds als een ziek vogeltje op de bank. Ik heb geeneens een cadeautje voor haar kunnen kopen. Vergelijk dat eens met twee jaar geleden, toen ik een mooi lied voor haar gezongen heb, dat nog niets aan actualiteit heeft ingeboet! Ook voor Julia zijn dit heel zware dagen. En ze blijft me trouw, ze blijft me ondersteunen!
Bovendien moesten we vandaag terug naar de VU voor de eerste controle bij dokter Hamburg. Ik was wel blij om weer eens te kunnen overleggen, want ik vind mijn herstel veel te traag gaan. Bovendien vindt Julia dat ik er wel heel erg bleek uitzie. Misschien heb ik een bloedarmoede opgelopen? We spreken af dat mijn bloed onderzocht zal worden om dat te checken.
Natuurlijk hoort bij deze controle ook een inspectie van het operatiegebied, inwendig en uitwendig. Ook dokter Bouwman komt nog even meekijken. Alles is nog steeds vreselijk gezwollen, het lijkt wel een karikatuur van wat het worden moet, maar daar maken de heren zich geen zorgen over. Wat belangrijker is, is dat al het weefsel er goed doorbloed en gezond uit ziet. Er is dus niets aan het afsterven, dat is het voornaamste.
Ik heb ook nog gevraagd hoe het nou zit met de manier van opereren. Hebben we nou wel of niet een "Thaise behandeling" gekregen? Nou, het blijkt dat de manier van opereren telkens wordt aangepast aan de nieuwste inzichten. De behandeling die ik gekregen heb, is dus inderdaad niet precies zoals dokter Bouwman het me maanden geleden heeft uitgelegd. Blijkbaar moet je elke keer opnieuw vragen of wat je de vorige keer te horen hebt gekregen nog steeds waar is...
Op de terugweg wilde ik graag met Julia gaan eten aan het Plein in Houten. Helaas wist ik niet meer dat dat plein "Plein" heette, dus we hebben lang moeten zoeken om het te vinden. Het was wel de moeite waard; we hebben heerlijk gegeten. De terugweg was sowieso heel moeizaam, met erg veel file's. We waren volkomen afgedraaid toen we eindelijk thuiskwamen.
Ik zou gebeld worden als er bij het bloedonderzoek iets bijzonders was geconstateerd, maar dat is niet meer gebeurd. Blijkbaar is mijn bloed dus in orde.
Bovendien moesten we vandaag terug naar de VU voor de eerste controle bij dokter Hamburg. Ik was wel blij om weer eens te kunnen overleggen, want ik vind mijn herstel veel te traag gaan. Bovendien vindt Julia dat ik er wel heel erg bleek uitzie. Misschien heb ik een bloedarmoede opgelopen? We spreken af dat mijn bloed onderzocht zal worden om dat te checken.
Natuurlijk hoort bij deze controle ook een inspectie van het operatiegebied, inwendig en uitwendig. Ook dokter Bouwman komt nog even meekijken. Alles is nog steeds vreselijk gezwollen, het lijkt wel een karikatuur van wat het worden moet, maar daar maken de heren zich geen zorgen over. Wat belangrijker is, is dat al het weefsel er goed doorbloed en gezond uit ziet. Er is dus niets aan het afsterven, dat is het voornaamste.
Ik heb ook nog gevraagd hoe het nou zit met de manier van opereren. Hebben we nou wel of niet een "Thaise behandeling" gekregen? Nou, het blijkt dat de manier van opereren telkens wordt aangepast aan de nieuwste inzichten. De behandeling die ik gekregen heb, is dus inderdaad niet precies zoals dokter Bouwman het me maanden geleden heeft uitgelegd. Blijkbaar moet je elke keer opnieuw vragen of wat je de vorige keer te horen hebt gekregen nog steeds waar is...
Op de terugweg wilde ik graag met Julia gaan eten aan het Plein in Houten. Helaas wist ik niet meer dat dat plein "Plein" heette, dus we hebben lang moeten zoeken om het te vinden. Het was wel de moeite waard; we hebben heerlijk gegeten. De terugweg was sowieso heel moeizaam, met erg veel file's. We waren volkomen afgedraaid toen we eindelijk thuiskwamen.
Ik zou gebeld worden als er bij het bloedonderzoek iets bijzonders was geconstateerd, maar dat is niet meer gebeurd. Blijkbaar is mijn bloed dus in orde.
Labels: medisch
2007-09-16
Post
Ik krijg veel post van vrienden, collega's en familie. Het is hartverwarmend om te zien hoe iedereen met me meeleeft. Het is grappig dat ik heel verschillende kaarten krijg: Het varieert van "Van Harte Beterschap" tot "Hartelijk Gefeliciteerd". Heel begrijpelijk: Niemand weet wat je in een geval als dit tegen iemand moet zeggen.
Nou, het is allemaal goed gemeend en het is allemaal van toepassing. Het maakt dus niet uit wat er op de kaart staat, ik ben gewoon erg blij om te zien dat mensen aan me denken.
Nou, het is allemaal goed gemeend en het is allemaal van toepassing. Het maakt dus niet uit wat er op de kaart staat, ik ben gewoon erg blij om te zien dat mensen aan me denken.
2007-09-12
Naar huis
Ik ben nog een nachtje in het ziekenhuis gebleven, want ik kon gisteren de terugreis nog niet aan. Maar vandaag is het dan zo ver. De dokter inspecteert me nog een laatste keer en zegt: "Tjonge, jonge, wat een heftige zwelling nog!" Maar op zich is dat niet ongewoon: De één herstelt nu eenmaal sneller dan de ander.
Natuurlijk rijdt Julia weer op de terugweg. Het is voor mij al zwaar om al die tijd op het rechter stoeltje te zitten, tot autorijden ben ik echt niet in staat. Halverwege nemen we een pauze, niet bij zo'n saai wegrestaurant, maar bij Paviljoen de Colonie in Waardenburg. Het blijkt een uitstekende keus. We nemen koffie en Julia neemt er een apfelstrudel bij. Dat is voor mij te heftig, maar er blijken bij haar apfelstrudel wat losse stukjes fruit te horen, precies een lekker fris hapje voor mij, ik had juist zo'n zin in vruchtjes!
Eenmaal thuisgekomen, rol ik snel in mijn bed. Heerlijk, ze hebben goede bedden in het ziekenhuis, maar er gaat toch maar niks boven je eigen bed!
Natuurlijk rijdt Julia weer op de terugweg. Het is voor mij al zwaar om al die tijd op het rechter stoeltje te zitten, tot autorijden ben ik echt niet in staat. Halverwege nemen we een pauze, niet bij zo'n saai wegrestaurant, maar bij Paviljoen de Colonie in Waardenburg. Het blijkt een uitstekende keus. We nemen koffie en Julia neemt er een apfelstrudel bij. Dat is voor mij te heftig, maar er blijken bij haar apfelstrudel wat losse stukjes fruit te horen, precies een lekker fris hapje voor mij, ik had juist zo'n zin in vruchtjes!
Eenmaal thuisgekomen, rol ik snel in mijn bed. Heerlijk, ze hebben goede bedden in het ziekenhuis, maar er gaat toch maar niks boven je eigen bed!
Labels: medisch
2007-09-11
Plassen
"Vandaag is het de grote dag", zegt de dokter als hij binnenkomt. Ik denk dat dat slaat op mijn buurvrouw, die vandaag geopereerd wordt, maar het slaat ook op mij. Vandaag gaat de tampon er uit, die aan het einde van de operatie in mijn vagina is geplaatst. Ik vind het best eng en het blijkt dan ook behoorlijk ingrijpend. Achteraf hoor ik, dat ik gevloekt heb en dat verbaast me niet! Ik begin nu een beetje te begrijpen hoe het moet zijn om een kind te baren. Maar een kind is altijd nog een stuk groter dan deze tampon, die nog het meest lijkt op een kleine aubergine...
Ook de catheter en de laatste drain mogen er uit en ik ben weer vrij! Ik kan mijn bed weer uit. Nu kan ik weer zelf douchen en ik kan ook plassen... Nou, dat plassen moet ik eerst nog even leren, ik heb geen idee hoe het moet, maar na een paar pogingen lukt het me. Ik sta nog erg wankel op mijn benen, ik heb weinig kracht en mijn evenwicht is ook nog niet wat het geweest is. Ik ben lang niet zo levendig als mijn vorige kamergenote, die na een paar uur al vertrokken was.
Ook de catheter en de laatste drain mogen er uit en ik ben weer vrij! Ik kan mijn bed weer uit. Nu kan ik weer zelf douchen en ik kan ook plassen... Nou, dat plassen moet ik eerst nog even leren, ik heb geen idee hoe het moet, maar na een paar pogingen lukt het me. Ik sta nog erg wankel op mijn benen, ik heb weinig kracht en mijn evenwicht is ook nog niet wat het geweest is. Ik ben lang niet zo levendig als mijn vorige kamergenote, die na een paar uur al vertrokken was.
Labels: medisch
2007-09-10
Poepen
Mijn laatste drain mag er nog steeds niet uit. Maar vandaag mag ik misschien wel iets eten. Ik krijg een laxerend drankje en de belofte dat ik een beschuitje krijg als ik voor de eerste keer gepoept heb. Ik mag ook maaltijd-lijsten invullen voor morgen. Jummie, wat geweldig om zomaar allerlei etenswaar te mogen bestellen!
Ik krijg vandaag bezoek van een dame van Humanitas Amsterdam. Ze hebben daar een groep vrijwilligers die alle transseksuelen in het VU-ziekenhuis komen bezoeken die te kennen gegeven hebben dat ze dat op prijs stellen. En ik stel het op prijs. Ik heb enorm goede ervaringen met Humanitas, weliswaar niet in Amsterdam, maar wel in Rotterdam. Humanitas was de eerste professionele instelling waar ik jaren geleden terecht kon met mijn verhaal en ze hebben me enorm geholpen.
Het wordt een heel boeiend gesprek met deze vrijwilligster van Humanitas. Het blijkt maar weer eens dat ik enorm geluk gehad heb in het leven, want de meeste transseksuelen zijn er een stuk slechter aan toe dan ik. Velen verliezen hun baan, hun relatie, hun familie en/of hun vrienden. Ik heb al die dingen weten te behouden en ook nog eens succesvol gesolliciteerd naar een nieuwe baan.
Vandaag krijg ik ook een nieuwe kamergenote. Ook zij komt voor dezelfde behandeling als ik. Ze kijkt er luchtig tegenaan: "Ik heb drie boeken gekocht, voor drie dagen in het ziekenhuis."
Drie dagen? Nou, dat zal dan wel even tegenvallen, met drie dagen ben je hier echt niet klaar.
Het is opvallend hoe weinig we eigenlijk weten van onze operatie, zelfs nu we al in het ziekenhuis liggen. We hebben allemaal een verschillend beeld. De dame die me is voorgegaan, was er van overtuigd dat we allemaal "de Thaise behandeling" zouden krijgen. Dat houdt in, dat grote delen van de eikel worden hergebruikt voor het maken van de kleine schaamlippen, terwijl die vroeger bij de VU gewoon werden weggegooid. Maar mijn nieuwe kamergenote is ervan overtuigd dat er een groot verschil is, afhankelijk van welke chirurg je opereert. Zij had hetzelfde telefoontje gekregen als ik, dat er op 6 september toevallig een operatiekamer was vrijgekomen, maar ze had voor die kans bedankt: "Ik wil alleen maar geopereerd worden door dokter Bouwman", zegt ze.
Nou moet ik zeggen dat ik zelf verwacht had dat het nog weken langer zou gaan duren als ik niet op het aanbod van 6 september in zou gaan, maar blijkbaar scheelt het maar een paar dagen! "Nous ne savons rien!" ("We weten niks.")
Om half twee heb ik zowaar mijn eerste ontlasting en er volgt een discussie met de zuster of het wel genoeg is. Gelukkig beslist de dokter in mijn voordeel en een uur later krijg ik het beloofde beschuitje. Ik krijg er zelfs twee! Het is de beste kwaliteit volkorenbeschuit, per sneetje verpakt in aparte zakjes. Ik bestrijk ze rijkelijk met frambozenjam en geniet er van. Heerlijk!
's Avonds krijg ik bezoek van mijn zus en zwager.
Al met al is het een heel inspannende dag geweest, maar toch slaap ik die nacht niet goed. Het boeket bloemen dat de dame van Humanitas heeft meegebracht zit vol heerlijke geuren, die me doen denken aan allerlei soorten fruit. Zure appels, ananas, sinasappels... Hmmm, ook al heb ik vandaag iets gegeten, mijn maag en darmen zijn nog steeds erg leeg. Tussen dromen en waken in fantaseer ik over een uitgebreid ontbijt, zoals ik dat vroeger altijd nam in het Van der Valk hotel. Hoogtepunt: Vruchtjes op sap!
Ik krijg vandaag bezoek van een dame van Humanitas Amsterdam. Ze hebben daar een groep vrijwilligers die alle transseksuelen in het VU-ziekenhuis komen bezoeken die te kennen gegeven hebben dat ze dat op prijs stellen. En ik stel het op prijs. Ik heb enorm goede ervaringen met Humanitas, weliswaar niet in Amsterdam, maar wel in Rotterdam. Humanitas was de eerste professionele instelling waar ik jaren geleden terecht kon met mijn verhaal en ze hebben me enorm geholpen.
Het wordt een heel boeiend gesprek met deze vrijwilligster van Humanitas. Het blijkt maar weer eens dat ik enorm geluk gehad heb in het leven, want de meeste transseksuelen zijn er een stuk slechter aan toe dan ik. Velen verliezen hun baan, hun relatie, hun familie en/of hun vrienden. Ik heb al die dingen weten te behouden en ook nog eens succesvol gesolliciteerd naar een nieuwe baan.
Vandaag krijg ik ook een nieuwe kamergenote. Ook zij komt voor dezelfde behandeling als ik. Ze kijkt er luchtig tegenaan: "Ik heb drie boeken gekocht, voor drie dagen in het ziekenhuis."
Drie dagen? Nou, dat zal dan wel even tegenvallen, met drie dagen ben je hier echt niet klaar.
Het is opvallend hoe weinig we eigenlijk weten van onze operatie, zelfs nu we al in het ziekenhuis liggen. We hebben allemaal een verschillend beeld. De dame die me is voorgegaan, was er van overtuigd dat we allemaal "de Thaise behandeling" zouden krijgen. Dat houdt in, dat grote delen van de eikel worden hergebruikt voor het maken van de kleine schaamlippen, terwijl die vroeger bij de VU gewoon werden weggegooid. Maar mijn nieuwe kamergenote is ervan overtuigd dat er een groot verschil is, afhankelijk van welke chirurg je opereert. Zij had hetzelfde telefoontje gekregen als ik, dat er op 6 september toevallig een operatiekamer was vrijgekomen, maar ze had voor die kans bedankt: "Ik wil alleen maar geopereerd worden door dokter Bouwman", zegt ze.
Nou moet ik zeggen dat ik zelf verwacht had dat het nog weken langer zou gaan duren als ik niet op het aanbod van 6 september in zou gaan, maar blijkbaar scheelt het maar een paar dagen! "Nous ne savons rien!" ("We weten niks.")
Om half twee heb ik zowaar mijn eerste ontlasting en er volgt een discussie met de zuster of het wel genoeg is. Gelukkig beslist de dokter in mijn voordeel en een uur later krijg ik het beloofde beschuitje. Ik krijg er zelfs twee! Het is de beste kwaliteit volkorenbeschuit, per sneetje verpakt in aparte zakjes. Ik bestrijk ze rijkelijk met frambozenjam en geniet er van. Heerlijk!
's Avonds krijg ik bezoek van mijn zus en zwager.
Al met al is het een heel inspannende dag geweest, maar toch slaap ik die nacht niet goed. Het boeket bloemen dat de dame van Humanitas heeft meegebracht zit vol heerlijke geuren, die me doen denken aan allerlei soorten fruit. Zure appels, ananas, sinasappels... Hmmm, ook al heb ik vandaag iets gegeten, mijn maag en darmen zijn nog steeds erg leeg. Tussen dromen en waken in fantaseer ik over een uitgebreid ontbijt, zoals ik dat vroeger altijd nam in het Van der Valk hotel. Hoogtepunt: Vruchtjes op sap!
Labels: medisch
2007-09-09
Wachten
Ook op zondag gaat het leven in het ziekenhuis gewoon door. Vandaag mag er weer een drain uit, ik heb er nu nog maar eentje over. En die vermaledijde catheter natuurlijk...
Ik zou vandaag bezoek krijgen van mijn goede vrienden M en M uit België, maar dat gaat niet door. M belt me met de mededeling dat zijn auto kapot is. Jammer, ik had me er erg op verheugd om die twee weer eens te zien. Ze hebben mijn hele transformatieproces altijd met veel belangstelling gevolgd en ik beschouw ze echt als vertrouwenspersonen met wie ik mijn meest intieme gevoelens kan delen.
Gelukkig komen wel mijn ouders vandaag op bezoek.
Ik heb een enorme stapel boeken meegebracht om de tijd door te komen, maar nadat ik het eerste boek ("Echt sexy" van Renate Dorrestein) verslonden heb, lukt het me niet meer om me op een nieuw boek te concentreren. Ik kijk TV en ik slaap veel.
Ik zou vandaag bezoek krijgen van mijn goede vrienden M en M uit België, maar dat gaat niet door. M belt me met de mededeling dat zijn auto kapot is. Jammer, ik had me er erg op verheugd om die twee weer eens te zien. Ze hebben mijn hele transformatieproces altijd met veel belangstelling gevolgd en ik beschouw ze echt als vertrouwenspersonen met wie ik mijn meest intieme gevoelens kan delen.
Gelukkig komen wel mijn ouders vandaag op bezoek.
Ik heb een enorme stapel boeken meegebracht om de tijd door te komen, maar nadat ik het eerste boek ("Echt sexy" van Renate Dorrestein) verslonden heb, lukt het me niet meer om me op een nieuw boek te concentreren. Ik kijk TV en ik slaap veel.
Labels: medisch
2007-09-08
Eten
Vandaag is mijn urine beter van kleur, hoe zou dat nou komen? 
Maar ik mag ook niks eten... Je fantasie gaat dan aan de haal. Een Engels ontbijt zou wel lekker zijn: Gebakken eieren met spek, toast met jam, een paar worstjes, ja, misschien zelfs wel wat witte bonen in tomatensaus...
Met de dame van de catering heb ik gelukkig weer vrede gesloten. Ik was gisteren gewoon een beetje gestresst. Er was ook niemand die tijd voor ons had... En zij had wel water, maar ze had geen kan om het in te doen. Ze is echt hartstikke aardig en geeft me altijd twee koppen thee in plaats van één. Dat scheelt op een dag toch gauw weer 400 ml vocht.
Mijn kamergenote krijgt wel een ontbijt, maar ze wil het niet! Gisteren heeft ze voor het eerst weer gepoept en toen heeft ze geruime tijd in de drek gelegen, voordat iemand haar kwam helpen. Ze wil dat niet nog eens meemaken.
De dokter komt met goed nieuws: Drie van mijn drains hebben maar weinig bloed geproduceerd en mogen er daarom uit. Dat blijkt trouwens wel flink zeer te doen!
Voor mijn buurvrouw heeft hij nog beter nieuws: Haar catheter mag er uit! Eindelijk is ze verlost, na vijf dagen vastgezeten te hebben in bed. Ze gaat voor het eerst weer eens lekker douchen. En binnen een paar uur is ze vertrokken! Ze heeft het helemaal gehad met het ziekenhuis "Les conards!" ("De schoften") en wil alleen nog maar naar huis.
Nu lig ik dus alleen. Ook haar bed wordt weggehaald en opeens is het leeg in de kamer. Waar haar bed stond is nu een "dansvloer" vrijgekomen. Alleen voor mijn bezoek natuurlijk, zelf kan ik het bed niet uit. Voor het eerst heb ik de rust om naar mijn eigen gevoel te luisteren en een potje te huilen...
Julia bezoekt me trouw drie keer per dag, maar vandaag komt ze samen met onze goede vriend Willem! Dat is leuk! Bovendien heeft Julia nu ook een beetje gezelschap; ze gaat vandaag met Willem de stad in.
De tijd verstijkt maak langzaam. En ik heb honger! Ik denk aan een medium gebakken entrecôte met champignonsaus, broccoli en haricots verts, met van die torentjes van aardappelpuree die onder de gril een mooi bruin korstje hebben gekregen. Doe er maar een frisse wortelsalade bij!
Maar ik mag ook niks eten... Je fantasie gaat dan aan de haal. Een Engels ontbijt zou wel lekker zijn: Gebakken eieren met spek, toast met jam, een paar worstjes, ja, misschien zelfs wel wat witte bonen in tomatensaus...
Met de dame van de catering heb ik gelukkig weer vrede gesloten. Ik was gisteren gewoon een beetje gestresst. Er was ook niemand die tijd voor ons had... En zij had wel water, maar ze had geen kan om het in te doen. Ze is echt hartstikke aardig en geeft me altijd twee koppen thee in plaats van één. Dat scheelt op een dag toch gauw weer 400 ml vocht.
Mijn kamergenote krijgt wel een ontbijt, maar ze wil het niet! Gisteren heeft ze voor het eerst weer gepoept en toen heeft ze geruime tijd in de drek gelegen, voordat iemand haar kwam helpen. Ze wil dat niet nog eens meemaken.
De dokter komt met goed nieuws: Drie van mijn drains hebben maar weinig bloed geproduceerd en mogen er daarom uit. Dat blijkt trouwens wel flink zeer te doen!
Voor mijn buurvrouw heeft hij nog beter nieuws: Haar catheter mag er uit! Eindelijk is ze verlost, na vijf dagen vastgezeten te hebben in bed. Ze gaat voor het eerst weer eens lekker douchen. En binnen een paar uur is ze vertrokken! Ze heeft het helemaal gehad met het ziekenhuis "Les conards!" ("De schoften") en wil alleen nog maar naar huis.
Nu lig ik dus alleen. Ook haar bed wordt weggehaald en opeens is het leeg in de kamer. Waar haar bed stond is nu een "dansvloer" vrijgekomen. Alleen voor mijn bezoek natuurlijk, zelf kan ik het bed niet uit. Voor het eerst heb ik de rust om naar mijn eigen gevoel te luisteren en een potje te huilen...
Julia bezoekt me trouw drie keer per dag, maar vandaag komt ze samen met onze goede vriend Willem! Dat is leuk! Bovendien heeft Julia nu ook een beetje gezelschap; ze gaat vandaag met Willem de stad in.
De tijd verstijkt maak langzaam. En ik heb honger! Ik denk aan een medium gebakken entrecôte met champignonsaus, broccoli en haricots verts, met van die torentjes van aardappelpuree die onder de gril een mooi bruin korstje hebben gekregen. Doe er maar een frisse wortelsalade bij!
Labels: medisch
2007-09-07
Drinken
Ook vandaag begint het leven weer vroeg in het ziekenhuis. Even na half zes worden mijn drains en urine gecontroleerd. Ik drink te weinig: De urine is donker. Bloeddruk en temperatuur zijn goed.
Ik voel me niet lekker. Zitten lukt niet, liggen lukt niet, elke verandering van houding doet zeer. Zolang ik me niet beweeg heb ik geen pijn. Om half acht komen ze weer met vier verschillende pilletjes en een poedertje. Slikken maar...
De dokter komt kijken en hij is erg tevreden. Zelf heb ik ook gekeken en ik ben nog niet zo enthousiast. Het hele gebied tussen mijn benen is paars en gezwollen. Maar dat schijnt er zo bij te horen.
De dagen duren lang en ze zijn saai. Ik kan niks doen, ik kan het bed niet uit, ik mag niet eten. Drinken moet ik wel, maar het kost zelfs moeite om de aandacht van de verpleegkundigen te trekken om even mijn bekertje water te vullen. Ik ben echt niet te lui om het zelf te doen, maar dat kan ik nu niet! Uiteindelijk belooft de verpleegster me, dat de catering een grote kan water zal brengen. Maar als de catering eindelijk komt... Is het zonder water!
Het doet me denken aan die oude conferance van Wim Sonneveld:
- "Ober, heeft u een zachtgekookt ei?"
- "Mijn collega komt zo bij u, meneer."
- "Ober, mag ik een glas melk?"
- "Meneer, de keuken is gesloten."
Als variatie op die grap zeg ik: "Oh, is er geen water? Is de keuken gesloten dan?" Maar dat is tegen het zere been van de catering-dame. Ze ontsteekt in een heilige verontwaardiging.
Ze zoeken het maar uit. Ik heb intussen Julia al gebeld en haar gevraagd een paar flessen Spa Blauw voor me mee te brengen. Het spijt me dat ik het zeggen moet, maar als je al je eigen water moet importeren, dan vind ik de verzorging in dit ziekenhuis echt beneden niveau. Terwijl ze aan de andere kant rap genoeg zijn met het schrijven van gepeperde rekeningen...
Ik voel me niet lekker. Zitten lukt niet, liggen lukt niet, elke verandering van houding doet zeer. Zolang ik me niet beweeg heb ik geen pijn. Om half acht komen ze weer met vier verschillende pilletjes en een poedertje. Slikken maar...
De dokter komt kijken en hij is erg tevreden. Zelf heb ik ook gekeken en ik ben nog niet zo enthousiast. Het hele gebied tussen mijn benen is paars en gezwollen. Maar dat schijnt er zo bij te horen.
De dagen duren lang en ze zijn saai. Ik kan niks doen, ik kan het bed niet uit, ik mag niet eten. Drinken moet ik wel, maar het kost zelfs moeite om de aandacht van de verpleegkundigen te trekken om even mijn bekertje water te vullen. Ik ben echt niet te lui om het zelf te doen, maar dat kan ik nu niet! Uiteindelijk belooft de verpleegster me, dat de catering een grote kan water zal brengen. Maar als de catering eindelijk komt... Is het zonder water!
Het doet me denken aan die oude conferance van Wim Sonneveld:
- "Ober, heeft u een zachtgekookt ei?"
- "Mijn collega komt zo bij u, meneer."
- "Ober, mag ik een glas melk?"
- "Meneer, de keuken is gesloten."
Als variatie op die grap zeg ik: "Oh, is er geen water? Is de keuken gesloten dan?" Maar dat is tegen het zere been van de catering-dame. Ze ontsteekt in een heilige verontwaardiging.
Ze zoeken het maar uit. Ik heb intussen Julia al gebeld en haar gevraagd een paar flessen Spa Blauw voor me mee te brengen. Het spijt me dat ik het zeggen moet, maar als je al je eigen water moet importeren, dan vind ik de verzorging in dit ziekenhuis echt beneden niveau. Terwijl ze aan de andere kant rap genoeg zijn met het schrijven van gepeperde rekeningen...
Labels: medisch
2007-09-06
Operatie
Ze houden van vroeg beginnen in het ziekenhuis. Om zes uur moet ik me gaan douchen en mijn operatiehemdje aantrekken. Ik weet dat ik in lange tijd niet meer zal kunen douchen, dus ik doe het grondig. En sommige lichaamsdelen was ik voor de laatste keer...
Daarna ga ik braaf in mijn bedje liggen en laat het allemaal maar gebeuren. Als de infuusnaald er eenmaal in zit is het meteen voorbij. Ik word weer wakker in de verkoeverkamer. Ik heb het koud. Ik heb geen gevoel in de arm waar de infuusnaald in zit. Ik heb maar een vaag beeld van wat er alemaal gebeurt. Er lijkt iets mis te zijn met een bloeding, maar ik kan het niet echt volgen.
Veel later dan gepland word ik weer naar mijn kamer gereden. Op mijn nachtkastje ligt een cadeautje, maar ik heb niet de kracht om het (uit) te pakken. Onder invloed van nog weer een shotje morfine ben ik al snel weer in dromeland.
Als ik weer wakker word, staat Julia aan mijn bed. Ze was best ongerust geweest, toen de operatie zo lang duurde en ze maar niks hoorde, maar gelukkig is dat nu voorbij. Ze reikt mijn cadeautje aan en het uitpakken lukt me nog wel. Wat er in zat, zie je op het plaatje. Een toepasselijker cadeau is niet denkbaar: Jazeker, het is een meisje!
Labels: medisch
2007-09-05
Opname
Vandaag is het zover: Opname bij de VU in Amsterdam voor de grote operatie!
Gisteren hebben we alles al klaar gelegd... dachten we! We zij al een paar straten van huis als ik me realiseer dat ik mij verzekeringsbewijs vergeten ben. Terug dus! Terwijl ik naar binnen ga, steekt Julia gauw even een cigaretje op. Ze wilde niet roken waar ik bij was, omdat ik niet meer roken mag! De schat! Dat is toch helemaal niet nodig, ze mag zoveel roken als ze wil...
Zonder noemenswaardige (file)-problemen komen we in Amsterdam aan, waar we eerst Julia inchecken in het gastenverblijf van het VU-ziekenhuis. Familieleden van patiënten die veraf wonen kunnen hier voor een heel schappelijke prijs overnachten en zodoende continu in de buurt van hun naaste zijn. We worden hartelijk ontvangen met een kopje koffie, dat ik moet afslaan, omdat ik niet weet of ik dat nou wel of niet mag drinken op de dag voor de operatie...
Het blijkt dat we vanuit Julia's kamer de patiëntentoren kunnen zien, waar ik straks kom te liggen. En even later blijkt dat vanuit mijn kamer in het ziekenhuis ook inderdaad Julia's kamer in het gastenverblijf te zien is; niet vanuit mijn bed trouwens, alleen als je bij het raam gaat staan.
Zoals ik al had verwacht en gehoopt is mijn kamergenote tevens een lotgenote: Zij heeft afgelopen zondag ongeveer dezelfde operatie doorstaan die mij te wachten staat. Ze is een Française, une Parisienne zelfs, maar getrouwd met een Nederlandse man. Net als ik heeft ze een exacte opleiding, maar veel belangstelling voor talen, ze vertaalt vaak teksten van het Russisch in het Frans. Ze spreekt goed Nederlands, maar we kunnen ook lekker in het Frans rebbelen
Morgenochtend om 8 uur begint mijn operatie...
Gisteren hebben we alles al klaar gelegd... dachten we! We zij al een paar straten van huis als ik me realiseer dat ik mij verzekeringsbewijs vergeten ben. Terug dus! Terwijl ik naar binnen ga, steekt Julia gauw even een cigaretje op. Ze wilde niet roken waar ik bij was, omdat ik niet meer roken mag! De schat! Dat is toch helemaal niet nodig, ze mag zoveel roken als ze wil...
Zonder noemenswaardige (file)-problemen komen we in Amsterdam aan, waar we eerst Julia inchecken in het gastenverblijf van het VU-ziekenhuis. Familieleden van patiënten die veraf wonen kunnen hier voor een heel schappelijke prijs overnachten en zodoende continu in de buurt van hun naaste zijn. We worden hartelijk ontvangen met een kopje koffie, dat ik moet afslaan, omdat ik niet weet of ik dat nou wel of niet mag drinken op de dag voor de operatie...
Het blijkt dat we vanuit Julia's kamer de patiëntentoren kunnen zien, waar ik straks kom te liggen. En even later blijkt dat vanuit mijn kamer in het ziekenhuis ook inderdaad Julia's kamer in het gastenverblijf te zien is; niet vanuit mijn bed trouwens, alleen als je bij het raam gaat staan.
Zoals ik al had verwacht en gehoopt is mijn kamergenote tevens een lotgenote: Zij heeft afgelopen zondag ongeveer dezelfde operatie doorstaan die mij te wachten staat. Ze is een Française, une Parisienne zelfs, maar getrouwd met een Nederlandse man. Net als ik heeft ze een exacte opleiding, maar veel belangstelling voor talen, ze vertaalt vaak teksten van het Russisch in het Frans. Ze spreekt goed Nederlands, maar we kunnen ook lekker in het Frans rebbelen
Morgenochtend om 8 uur begint mijn operatie...
Labels: medisch
© 1985-2006 E.G. Snel
