English
Nederlands
2007-12-21
Auw
Vandaag, vrijdag 21 december, was het zover: Ik moest weer naar de VU in Amsterdam voor een "kleine correctie". We werden al om 9:30 uur verwacht, dus we moesten om zes uur opstaan om er op tijd te zijn. Dat is niks voor mij. Ik begon dus de dag al met een zwaar, duf hoofd.
We kwamen keurig op tijd aan en ik hoefde nauwelijks te wachten. Op naar de operatiekamer... Dokter Bouwman en dokter Hamburg zijn twee uur lang met me bezig geweest. Ze hebben de operatie zo ongeveer een keertje opnieuw gedaan, maar dit keer was ik bij kennis en ik kon gezellig meegenieten van wat er allemaal gebeurde. "Niet te geloven hè", zei dokter Bouwman vrolijk: "Wat je allemaal kunt doen onder plaatselijke verdoving. Gelukkig blijft mevrouw er rustig bij, dat is weleens anders!"
Tja, gelukkig kan ik me goed ontspannen bij zoiets. De verdoving werkte goed en ik kon wel zien en voelen dat ze aan het snijden en naaien waren, maar het deed geen pijn. Ze waren ook bezig het teveel aan weefsel op één of andere manier weg te branden, maar dat ging op een gegeven moment fout. De pijn was niet te harden!
"Tja", zei de dokter: "Het operatiegebied is wel verdoofd, maar de hitte straalt nu uit naar buiten het verdoofde gebied."
Natuurlijk is het fijn om te begrijpen, waarom het pijn doet, maar het blijft wel zeer doen. Ze konden dus niet op deze manier verder gaan, hoewel ze eigenlijk nog iets meer hadden willen weghalen. Eventueel kan dat nog een volgende keer.
Gelukkig was er een spiegel beschikbaar om het resultaat van al dat werk te bewonderen. Het zag er goed uit! Een enorme verbetering!
Intussen zat Julia in de wachtkamer. Ze had een dik boek bij zich, dus ze hoefde zich niet te vervelen, maar ze begon zich wel zorgen te maken. We hadden geen van beiden gerekend op zo'n zware, langdurige ingreep.
Ze zat er ook niet alleen, want de wachtkamer zat inmiddels stampvol met mensen die allang aan de beurt waren geweest. Dat lijkt me een duidelijk bewijs dat de ingreep ook de artsen was tegengevallen.
Ik was maar wat blij dat er een pendelbusje rijdt tussen het ziekenhuis en het parkeerterrein, want ik was niet in staat om zo ver te lopen.
Toen we de parkeerautomaat wilden betalen, bleek die geen papiergeld te accepteren, dus Julia was gedwongen om het hele bedrag van acht Euro in de vorm van muntjes in de gleuf te gooien. Zoveel muntjes had ze niet eens, gelukkig kon ze er ook nog een paar lenen.
Toen we dan met ons duur betaalde kaartje eindelijk bij de slagboom kwamen, bleek die open te staan: Ze hadden de automaat uitgezet. Daar hadden we dus mooi voor niks acht Euro betaald.
De terugreis was een ware beproeving. Volgens de verkeersinformatie was het een erg rustige dag, met nauwelijks files, maar wij stonden vanaf de ringweg A10 bij Amsterdam tot en met het knooppunt Batadorp bij Eindhoven in de file. En ik wist niet hoe ik zitten moest, elke houding deed pijn. Na mijn grote operatie zat ik zwaar onder de morfine en moest ik bedrust houden, maar dit keer mocht ik zomaar gelijk vertrekken; ze hadden me niet eens een paracetamolletje meegegeven voor onderweg.
<< Home
We kwamen keurig op tijd aan en ik hoefde nauwelijks te wachten. Op naar de operatiekamer... Dokter Bouwman en dokter Hamburg zijn twee uur lang met me bezig geweest. Ze hebben de operatie zo ongeveer een keertje opnieuw gedaan, maar dit keer was ik bij kennis en ik kon gezellig meegenieten van wat er allemaal gebeurde. "Niet te geloven hè", zei dokter Bouwman vrolijk: "Wat je allemaal kunt doen onder plaatselijke verdoving. Gelukkig blijft mevrouw er rustig bij, dat is weleens anders!"
Tja, gelukkig kan ik me goed ontspannen bij zoiets. De verdoving werkte goed en ik kon wel zien en voelen dat ze aan het snijden en naaien waren, maar het deed geen pijn. Ze waren ook bezig het teveel aan weefsel op één of andere manier weg te branden, maar dat ging op een gegeven moment fout. De pijn was niet te harden!
"Tja", zei de dokter: "Het operatiegebied is wel verdoofd, maar de hitte straalt nu uit naar buiten het verdoofde gebied."
Natuurlijk is het fijn om te begrijpen, waarom het pijn doet, maar het blijft wel zeer doen. Ze konden dus niet op deze manier verder gaan, hoewel ze eigenlijk nog iets meer hadden willen weghalen. Eventueel kan dat nog een volgende keer.
Gelukkig was er een spiegel beschikbaar om het resultaat van al dat werk te bewonderen. Het zag er goed uit! Een enorme verbetering!
Intussen zat Julia in de wachtkamer. Ze had een dik boek bij zich, dus ze hoefde zich niet te vervelen, maar ze begon zich wel zorgen te maken. We hadden geen van beiden gerekend op zo'n zware, langdurige ingreep.
Ze zat er ook niet alleen, want de wachtkamer zat inmiddels stampvol met mensen die allang aan de beurt waren geweest. Dat lijkt me een duidelijk bewijs dat de ingreep ook de artsen was tegengevallen.
Ik was maar wat blij dat er een pendelbusje rijdt tussen het ziekenhuis en het parkeerterrein, want ik was niet in staat om zo ver te lopen.
Toen we de parkeerautomaat wilden betalen, bleek die geen papiergeld te accepteren, dus Julia was gedwongen om het hele bedrag van acht Euro in de vorm van muntjes in de gleuf te gooien. Zoveel muntjes had ze niet eens, gelukkig kon ze er ook nog een paar lenen.
Toen we dan met ons duur betaalde kaartje eindelijk bij de slagboom kwamen, bleek die open te staan: Ze hadden de automaat uitgezet. Daar hadden we dus mooi voor niks acht Euro betaald.
De terugreis was een ware beproeving. Volgens de verkeersinformatie was het een erg rustige dag, met nauwelijks files, maar wij stonden vanaf de ringweg A10 bij Amsterdam tot en met het knooppunt Batadorp bij Eindhoven in de file. En ik wist niet hoe ik zitten moest, elke houding deed pijn. Na mijn grote operatie zat ik zwaar onder de morfine en moest ik bedrust houden, maar dit keer mocht ik zomaar gelijk vertrekken; ze hadden me niet eens een paracetamolletje meegegeven voor onderweg.
Labels: medisch
<< Home
© 1985-2006 E.G. Snel
