Dagboek

Vandaag (zondag 25 november) zijn we naar Rotterdam geweest. In theater "Het Kapelletje" trad Mutua Amicitia op op het Rotterdamse eenakterfestival. We vonden gemakkelijk een parkeerplaatsje op het Ungerplein. Parkeren in Rotterdam is tegenwoordig zo schandalig duur dat dat weer kan. Bovendien kun je de parkeermeter alleen betalen met een chipknip, dus als je die niet hebt, ben je al helemaal niet meer welkom in mijn geboortestad. Zelf heb ik niet zo'n onding, maar Julia gelukkig wel.

Ik heb mooie herinneringen aan het Ungerplein. Ik heb daar in het jaar 2000 een paar maanden gewoond, op de hoek met de Schiekade. Het was een spannende periode, waarin ik erg bezig was met mijn coming out en voor het eerst regelmatig als vrouw de straat op ging. Ik kan het nooit laten om naar dat raam op de hoek te turen en me af te vragen wie er nu woont.

Maar daar kwamen we niet voor, we kwamen om drie eenakters te zien!
Duizend bommen en granaten, dat is het thema waar de deelnemende groepen mee aan de slag gingen. Vanmiddag ziet u drie voorstellingen. Ze worden gepresenteerd door Sven Immerzeel en beoordeeld door de vakjury die bestaat uit Wim Staessen, Coen van Vlijmen en Mart-Jan Zegers.

• De voorstelling van De Maasstadspelers zit vol 'ontploffingen'! In De verschrikkelijke moeder van Alex van Warmerdam proberen relatief normale mensen zich een weg te banen door een waanzinnig universum. Op zoek naar liefde verdwalen ze op een pad van onbeholpen seksualiteit. Regisseur: Maarten van Lenteren. Spelers: Annelies de Groot, Bregtje Evers, Constant van den Steenhoven, Leontien van Hamel, Paul de Jong.
  
  Tja, dit was zeker een verschrikkelijke moeder. Gewoon in één woord een rotwijf! Zoals we vaker zien bij Van Warmerdam wordt een onprettige gezinssituatie uitvergroot en absurdistisch weergegeven.
  Ik vond het spel wat wisselend in kwaliteit. Soms wat tè toneelmatig. Het spel van de oudere heer, de huisvriend, kwam het meest natuurlijk over.
  Boeiend!



• Middels naturalistische attributen, dan wel in geschreven tekst, beloofde Mutua Amicitia Theaterproducties het thema in hun voorstelling Kinky Pinky in Warschau te verwerken. Kinky Pinky staat symbool voor iedereen die afwijkt van de norm. In deze voorstelling wordt duidelijk hoeveel schade kan worden aangericht als mensen niet open staan voor elkaar, maar blind achter hun eigen overtuiging aanlopen. Dim Rossen schreef het stuk samen met Daniëlle Blok en regisseerde ook. Bijna het gehele ledenbestand van Muut speelt.
  
  Achteraf bleek dat deze voorstelling ondersteund had moeten worden met geprojecteerde teksten. We hebben dus iets gemist, maar wij als publiek wisten dat niet. Ik heb ook niet echt iets gemist.
  Het was wel zaak dat je goed op de hoogte was van de actualiteiten over Polen in de afgelopen maanden, met name het onderzoek dat Ewa Sowinska, spreekbuis van een door de regering ingesteld orgaan dat toeziet op onder meer kinderrechten in Polen, heeft laten doen naar de Teletubbies. Zij was dom genoeg om te denken dat kinderen misschien wel homoseksueel worden van dat programma, omdat Tinky Winky een handtasje draagt. Vandaar ook de naam van het stuk.
  
  We zien hoe een keurige man (handelaar in kleurpotloden) wordt gearresteerd op de luchthaven van Warchau, omdat hij een barbiepop, gekleed in een roze naveltruitje in zijn koffer heeft. Er volgt een lange reeks verhoren, waarin hij van steeds meer onzin beschuldigd wordt. Hij wordt uiteindelijk vernederd en voor het volk te kijk gezet. Maar het volk is niet tevreden, het eist de doodstraf voor iemand die zo'n bedreiging voor de goede moraal van het Poolse volk vormt.
  Het stuk zat goed in elkaar en het werd ook goed gespeeld. En dat terwijl de spelers zich best onzeker gevoeld moeten hebben nu de techniek hen in de steek liet.
  Knap!



• Toen Ger van Veen het festivalthema hoorde, bood hij het Belgische Sas & Co spontaan aan een stuk te schrijven. Afrekening is een zwarte komedie over gewoon twee mensen die werken, hopen, verlangen. De koopzieke maatschappij graaft hun graf. Ze vechten terug tegen de bizarre wereld, waarin het individu niets meer waard is. De hoop is overleden ... Bram en Nele zijn de prooi, het kapitaal de jager. Vechten ze terug of leggen ze zich er bij neer ... Regie: Franky Van Hee. Spel: Saskia Vander Meirsch en Ben Philips.
  
  Doordat de scènes niet in chronologische volgorde werden gespeeld, duurde het een tijd voor we begrepen dat we hier voortdurend naar hetzelfde echtpaar zaten te kijken. De man werkt hard en ze kunnen zich een mooi huis veroorloven, maar de vrouw gaat zich in haar luxe villa op het platteland steeds meer vervelen. Woonde ze maar weer in de stad, waar altijd wat te doen is.
  Om de verveling te verdrijven koopt ze voortdurend nutteloze dingen bij postorderbedrijven. De rekening komt later wel. Totdat blijkt dat ze een enorme schuld heeft opgebouwd. Hun luxe leventje is ten einde. De enige uitweg lijkt nog om wraak te nemen op het postorderbedrijf.
  
  Een goed geschreven stuk en mooi spel. We zijn niet gebleven voor de prijsuitreiking, maar ik denk dat dit stuk vanmiddag de beste kans maakte om in de prijzen te vallen.
  

Het was inmiddels al over vijven en we begonnen best trek te krijgen. Daarom besloten we om te gaan eten bij Hotel New York, op de Kop van Zuid. Hotel New York is het vroegere hoofdkwartier van de Holland-Amerika-Lijn. Voor vele duizenden emigranten die hun heil gingen zoeken in de Nieuwe Wereld, was dit de plek waar ze voor het laatst op Nederlandse bodem stonden. Reken maar dat hier de nodige tranen gestroomd hebben bij het afscheid...

Ook voor mij zijn aan deze plaats belangrijke herinneringen verbonden. Ik weet niet eens meer het jaartal, maar het moet meer dan tien jaar geleden zijn dat ik hier een ontmoeting had met twee andere T-tjes. Dat was echt één van mijn allereerste ervaringen om als vrouw uit te gaan.

Vandaag waren we er gewoon om te eten en we waren lang niet de enigen. We moesten een kwatiertje in de rij staan, voordat we naar een tafeltje gebracht werden. Het speciale menu van de dag was wild zwijn (we helpen graag mee om het overschot aan zwijnen op de Veluwe op te lossen). Hoewel het vlees niet zo warm was als het hoort te zijn, smaakte alles ons uitstekend en de bediening was correct en vliegensvlug. Echt heel goed!


<< Home