Dagboek

Vandaag was er weer T&T-avond en ik had me er op verheugd om weer eens bij al die mensen te zijn, nu in mijn nieuwe hoedanigheid als "Post-op". Ik wist wel dat ik het daar geen hele avond zou volhouden, dat is me nog veel te zwaar, dus Julia en ik zijn ieder met onze eigen auto gekomen.

Het is denk ik goed dat ik er was. Veel mensen hebben me gefeliciteerd, sommigen hebben flauwe grapjes gemaakt, maar iedereen was belangstellend. Ze vonden het wel knap dat ik er alweer was, precies een maand na mijn operatie, maar ik heb daar ook wel eens mensen gesproken die pas een paar weken eerder geopereerd waren! Men vroeg natuurlijk naar hoe het met me gaat, of het me is meegevallen, of ik blij ben, of ik alweer aan het werk ben en... of dilateren een lekker gevoel is.

Hoe het gaat? Nou, ik heb ups en downs. Elke dag is anders. Pijntje hier, pijntje daar. Ik maak duidelijk een genezingsproces door dat steeds in een volgende fase komt. Maar ik heb nog voortdurend bloedingen en ik ben nog steeds aan de pijnstillers.
Is het meegevallen? Nee, het is me tegengevallen. Je kunt je op veel dingen voorbereiden, maar je weet nooit hoe het is, voordat het echt gebeurt. Ik had gerekend op veel heftiger pijn. Dat viel me eigenlijk mee. Maar ik had ook gerekend op sneller herstel. En dat valt me erg tegen.
Ben ik blij? Ja, al met al wel. Het is nog te vroeg om feest te gaan vieren, want ik ben nog lang niet hersteld. Maar het is goed dat dit achter de rug is. Ik hoef nu ook niet meer te twijfelen of dit wel de juiste beslissing was. Ik ben een enorme twijfelaar en ik durf meestal pas een besluit te nemen als ik alle consequenties van mijn keuze tot in de eeuwigheid kan overzien. En dat kan dus niet. Maar nu is er een definitief, onomkeerbaar besluit genomen en dat is goed. Ik ben trouwens geen type om achteraf spijt te hebben van beslissingen in mijn leven. Dat heb ik nog nooit gehad. Je slaat linksaf of je slaat rechtsaf en vanaf dat moment ligt er een duidelijk pad voor je. Wat er ook op dat pad ligt, ik zal het aan kunnen.
Ben ik alweer aan het werk? Nee, nog lang niet. Het zou me al te zwaar zijn om nu heen en weer te rijden van Eindhoven naar Nieuwegein, laat staan dat ik ook nog iets zou kunnen doen in Nieuwegein.
Is dilateren een lekker gevoel? Nee, voorlopig in elk geval niet. Het is een dagelijkse opgave die me te doen staat. Als ik dat niet doe, groeit mijn vagina gewoon weer dicht. Het motto is: "Use it or loose it!" Het helpt ook niet echt dat ik daarvoor zo'n koude, rechte, inflexibele staaf moet gebruiken. "Sensuously smooth.", ja, jaah.

Toen ik al die vragen had beantwoord, voelde ik me niet lekker worden. Als je wel eens bent flauwgevallen, ken je dat gevoel wel. Het zweet brak me uit, ik voelde een soort tinteling door mijn hele lichaam en ik werd misselijk. Dus ik excuseerde me en zette koers naar het toilet, dat helaas bezet was.
Ik ging zitten op de koude vloer in de gang. Het is beter om zelf te gaan zitten. "Als ik dan flauwval, val ik in elk geval niet zo ver." Al snel was Julia bij me en ook Willeke kwam kijken of het wel goed met me ging.
Niet dus. Nadat ik naar het toilet geweest was, ben ik snel naar huis gegaan. Ik had me voorgenomen om een uurtje te blijven, maar het zijn 55 minuten geworden. Dit uitstapje was duidelijk nog iets te heftig voor me, maar ik ben toch blij dat ik het heb gedaan.

Eerdere T&T-avonden: maart, februari, januari, december, november, oktober, september, augustus, juli 2006, juni 2006, mei 2006, april 2006, maart 2006, februari 2006, januari 2006, december 2005, november 2005, oktober 2005, september 2005, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.

Labels: TenT

<< Home