Dagboek

Het is alweer een paar jaar geleden dat ik voor het laatst de Lichtjesroute had gezien, dus het werd hoog tijd om weer eens te gaan kijken. Destijds had ik nog zo'n ouderwetse "analoge" camera, maar dit jaar kon ik mijn digitale camera gebruiken. Ik heb veel bekende dingen gezien, maar er waren ook nieuwe versieringen te zien. En ik kreeg opnieuw de kans om plaatjes te maken die de vorige keer mislukt waren.

Ik heb gekozen voor een vaste sluitertijd van 1/10 seconde en de camera koos daar een gevoeligheid van ISO 100 bij. Misschien had de sluitertijd dus nog iets korter gekund voor minder bewegingsonscherpte, maar nu heb ik in elk geval weinig ruis in het beeld. Ik vind ruis in donkere foto's erg storend.

Maar 1/10 seconde is best lang om je camera stil te houden, zeker in een rijdende auto. De meeste foto's moest ik dus weggooien. Toch zijn er wel een paar leuke overgebleven.

Zoals het PSV-stadion...

En de grote smurf...

Uiteraard zat Julia weer aan het stuur, zo'n grote afstand rijden is niks voor mij. Het kost echt wel een paar uur om alles te zien, dus halverwege zijn we even gestopt voor een plaspauze. Er is daar een informatiestand, waar ook souvenirs worden verkocht en waar je kunt praten met de organisators. Deze stand is bij het terrein waar een groot circus is nagebouwd in de vorm van lichtjes.
Terwijl Julia het toilet bezocht, schoof ik aan bij de hangtafel waar de standhouders wachten op bezoekers. Er was ook een chauffeur van Connexion, die de route reed met een groep bejaarden. Ze had de bus even stilgezet bij het circus en kletste gezellig met ons mee.

We zijn ook even binnen gaan kijken in de informatiestand. Er was onder meer een verzameling vlaggen te zien. Nu weet ik eindelijk, waarom er toch van die agressief ogende adelaars bij de ornamenten zijn. Ik vond die altijd slecht passen tussen de vriendelijke aapjes, muziekinstrumenten, smurfen en vredesduiven, maar het blijkt dat die adelaar afkomstig is van de vlag van de Airborne Division...

Om elf uur gaan de lichtjes uit en het was ongeveer vijf voor elf, toen we de hele route gereden hadden. Het was best inspannend voor me, zelfs als passagier, maar voor Julia als chauffeur is het nog zwaarder. Je zit in het donker te turen naar de wegwijzertjes die de route aangeven, je moet letten op tegenliggers, fietsers en verkeersdrempels. En toch nog proberen iets te zien van al die mooie lichtjes! Maar we hebben er allebei van genoten om weer eens samen er op uit te gaan en iets fijns te doen.

Labels: Eindhoven

<< Home