English
Nederlands
2007-09-10
Poepen
Mijn laatste drain mag er nog steeds niet uit. Maar vandaag mag ik misschien wel iets eten. Ik krijg een laxerend drankje en de belofte dat ik een beschuitje krijg als ik voor de eerste keer gepoept heb. Ik mag ook maaltijd-lijsten invullen voor morgen. Jummie, wat geweldig om zomaar allerlei etenswaar te mogen bestellen!
Ik krijg vandaag bezoek van een dame van Humanitas Amsterdam. Ze hebben daar een groep vrijwilligers die alle transseksuelen in het VU-ziekenhuis komen bezoeken die te kennen gegeven hebben dat ze dat op prijs stellen. En ik stel het op prijs. Ik heb enorm goede ervaringen met Humanitas, weliswaar niet in Amsterdam, maar wel in Rotterdam. Humanitas was de eerste professionele instelling waar ik jaren geleden terecht kon met mijn verhaal en ze hebben me enorm geholpen.
Het wordt een heel boeiend gesprek met deze vrijwilligster van Humanitas. Het blijkt maar weer eens dat ik enorm geluk gehad heb in het leven, want de meeste transseksuelen zijn er een stuk slechter aan toe dan ik. Velen verliezen hun baan, hun relatie, hun familie en/of hun vrienden. Ik heb al die dingen weten te behouden en ook nog eens succesvol gesolliciteerd naar een nieuwe baan.
Vandaag krijg ik ook een nieuwe kamergenote. Ook zij komt voor dezelfde behandeling als ik. Ze kijkt er luchtig tegenaan: "Ik heb drie boeken gekocht, voor drie dagen in het ziekenhuis."
Drie dagen? Nou, dat zal dan wel even tegenvallen, met drie dagen ben je hier echt niet klaar.
Het is opvallend hoe weinig we eigenlijk weten van onze operatie, zelfs nu we al in het ziekenhuis liggen. We hebben allemaal een verschillend beeld. De dame die me is voorgegaan, was er van overtuigd dat we allemaal "de Thaise behandeling" zouden krijgen. Dat houdt in, dat grote delen van de eikel worden hergebruikt voor het maken van de kleine schaamlippen, terwijl die vroeger bij de VU gewoon werden weggegooid. Maar mijn nieuwe kamergenote is ervan overtuigd dat er een groot verschil is, afhankelijk van welke chirurg je opereert. Zij had hetzelfde telefoontje gekregen als ik, dat er op 6 september toevallig een operatiekamer was vrijgekomen, maar ze had voor die kans bedankt: "Ik wil alleen maar geopereerd worden door dokter Bouwman", zegt ze.
Nou moet ik zeggen dat ik zelf verwacht had dat het nog weken langer zou gaan duren als ik niet op het aanbod van 6 september in zou gaan, maar blijkbaar scheelt het maar een paar dagen! "Nous ne savons rien!" ("We weten niks.")
Om half twee heb ik zowaar mijn eerste ontlasting en er volgt een discussie met de zuster of het wel genoeg is. Gelukkig beslist de dokter in mijn voordeel en een uur later krijg ik het beloofde beschuitje. Ik krijg er zelfs twee! Het is de beste kwaliteit volkorenbeschuit, per sneetje verpakt in aparte zakjes. Ik bestrijk ze rijkelijk met frambozenjam en geniet er van. Heerlijk!
's Avonds krijg ik bezoek van mijn zus en zwager.
Al met al is het een heel inspannende dag geweest, maar toch slaap ik die nacht niet goed. Het boeket bloemen dat de dame van Humanitas heeft meegebracht zit vol heerlijke geuren, die me doen denken aan allerlei soorten fruit. Zure appels, ananas, sinasappels... Hmmm, ook al heb ik vandaag iets gegeten, mijn maag en darmen zijn nog steeds erg leeg. Tussen dromen en waken in fantaseer ik over een uitgebreid ontbijt, zoals ik dat vroeger altijd nam in het Van der Valk hotel. Hoogtepunt: Vruchtjes op sap!
<< Home
Ik krijg vandaag bezoek van een dame van Humanitas Amsterdam. Ze hebben daar een groep vrijwilligers die alle transseksuelen in het VU-ziekenhuis komen bezoeken die te kennen gegeven hebben dat ze dat op prijs stellen. En ik stel het op prijs. Ik heb enorm goede ervaringen met Humanitas, weliswaar niet in Amsterdam, maar wel in Rotterdam. Humanitas was de eerste professionele instelling waar ik jaren geleden terecht kon met mijn verhaal en ze hebben me enorm geholpen.
Het wordt een heel boeiend gesprek met deze vrijwilligster van Humanitas. Het blijkt maar weer eens dat ik enorm geluk gehad heb in het leven, want de meeste transseksuelen zijn er een stuk slechter aan toe dan ik. Velen verliezen hun baan, hun relatie, hun familie en/of hun vrienden. Ik heb al die dingen weten te behouden en ook nog eens succesvol gesolliciteerd naar een nieuwe baan.
Vandaag krijg ik ook een nieuwe kamergenote. Ook zij komt voor dezelfde behandeling als ik. Ze kijkt er luchtig tegenaan: "Ik heb drie boeken gekocht, voor drie dagen in het ziekenhuis."
Drie dagen? Nou, dat zal dan wel even tegenvallen, met drie dagen ben je hier echt niet klaar.
Het is opvallend hoe weinig we eigenlijk weten van onze operatie, zelfs nu we al in het ziekenhuis liggen. We hebben allemaal een verschillend beeld. De dame die me is voorgegaan, was er van overtuigd dat we allemaal "de Thaise behandeling" zouden krijgen. Dat houdt in, dat grote delen van de eikel worden hergebruikt voor het maken van de kleine schaamlippen, terwijl die vroeger bij de VU gewoon werden weggegooid. Maar mijn nieuwe kamergenote is ervan overtuigd dat er een groot verschil is, afhankelijk van welke chirurg je opereert. Zij had hetzelfde telefoontje gekregen als ik, dat er op 6 september toevallig een operatiekamer was vrijgekomen, maar ze had voor die kans bedankt: "Ik wil alleen maar geopereerd worden door dokter Bouwman", zegt ze.
Nou moet ik zeggen dat ik zelf verwacht had dat het nog weken langer zou gaan duren als ik niet op het aanbod van 6 september in zou gaan, maar blijkbaar scheelt het maar een paar dagen! "Nous ne savons rien!" ("We weten niks.")
Om half twee heb ik zowaar mijn eerste ontlasting en er volgt een discussie met de zuster of het wel genoeg is. Gelukkig beslist de dokter in mijn voordeel en een uur later krijg ik het beloofde beschuitje. Ik krijg er zelfs twee! Het is de beste kwaliteit volkorenbeschuit, per sneetje verpakt in aparte zakjes. Ik bestrijk ze rijkelijk met frambozenjam en geniet er van. Heerlijk!
's Avonds krijg ik bezoek van mijn zus en zwager.
Al met al is het een heel inspannende dag geweest, maar toch slaap ik die nacht niet goed. Het boeket bloemen dat de dame van Humanitas heeft meegebracht zit vol heerlijke geuren, die me doen denken aan allerlei soorten fruit. Zure appels, ananas, sinasappels... Hmmm, ook al heb ik vandaag iets gegeten, mijn maag en darmen zijn nog steeds erg leeg. Tussen dromen en waken in fantaseer ik over een uitgebreid ontbijt, zoals ik dat vroeger altijd nam in het Van der Valk hotel. Hoogtepunt: Vruchtjes op sap!
Labels: medisch
<< Home
© 1985-2006 E.G. Snel
