Dagboek

Ze houden van vroeg beginnen in het ziekenhuis. Om zes uur moet ik me gaan douchen en mijn operatiehemdje aantrekken. Ik weet dat ik in lange tijd niet meer zal kunen douchen, dus ik doe het grondig. En sommige lichaamsdelen was ik voor de laatste keer...

Daarna ga ik braaf in mijn bedje liggen en laat het allemaal maar gebeuren. Als de infuusnaald er eenmaal in zit is het meteen voorbij. Ik word weer wakker in de verkoeverkamer. Ik heb het koud. Ik heb geen gevoel in de arm waar de infuusnaald in zit. Ik heb maar een vaag beeld van wat er alemaal gebeurt. Er lijkt iets mis te zijn met een bloeding, maar ik kan het niet echt volgen.

Veel later dan gepland word ik weer naar mijn kamer gereden. Op mijn nachtkastje ligt een cadeautje, maar ik heb niet de kracht om het (uit) te pakken. Onder invloed van nog weer een shotje morfine ben ik al snel weer in dromeland.

Als ik weer wakker word, staat Julia aan mijn bed. Ze was best ongerust geweest, toen de operatie zo lang duurde en ze maar niks hoorde, maar gelukkig is dat nu voorbij. Ze reikt mijn cadeautje aan en het uitpakken lukt me nog wel. Wat er in zat, zie je op het plaatje. Een toepasselijker cadeau is niet denkbaar: Jazeker, het is een meisje!

Labels: medisch

<< Home