English
Nederlands
2007-09-07
Drinken
Ook vandaag begint het leven weer vroeg in het ziekenhuis. Even na half zes worden mijn drains en urine gecontroleerd. Ik drink te weinig: De urine is donker. Bloeddruk en temperatuur zijn goed.
Ik voel me niet lekker. Zitten lukt niet, liggen lukt niet, elke verandering van houding doet zeer. Zolang ik me niet beweeg heb ik geen pijn. Om half acht komen ze weer met vier verschillende pilletjes en een poedertje. Slikken maar...
De dokter komt kijken en hij is erg tevreden. Zelf heb ik ook gekeken en ik ben nog niet zo enthousiast. Het hele gebied tussen mijn benen is paars en gezwollen. Maar dat schijnt er zo bij te horen.
De dagen duren lang en ze zijn saai. Ik kan niks doen, ik kan het bed niet uit, ik mag niet eten. Drinken moet ik wel, maar het kost zelfs moeite om de aandacht van de verpleegkundigen te trekken om even mijn bekertje water te vullen. Ik ben echt niet te lui om het zelf te doen, maar dat kan ik nu niet! Uiteindelijk belooft de verpleegster me, dat de catering een grote kan water zal brengen. Maar als de catering eindelijk komt... Is het zonder water!
Het doet me denken aan die oude conferance van Wim Sonneveld:
- "Ober, heeft u een zachtgekookt ei?"
- "Mijn collega komt zo bij u, meneer."
- "Ober, mag ik een glas melk?"
- "Meneer, de keuken is gesloten."
Als variatie op die grap zeg ik: "Oh, is er geen water? Is de keuken gesloten dan?" Maar dat is tegen het zere been van de catering-dame. Ze ontsteekt in een heilige verontwaardiging.
Ze zoeken het maar uit. Ik heb intussen Julia al gebeld en haar gevraagd een paar flessen Spa Blauw voor me mee te brengen. Het spijt me dat ik het zeggen moet, maar als je al je eigen water moet importeren, dan vind ik de verzorging in dit ziekenhuis echt beneden niveau. Terwijl ze aan de andere kant rap genoeg zijn met het schrijven van gepeperde rekeningen...
<< Home
Ik voel me niet lekker. Zitten lukt niet, liggen lukt niet, elke verandering van houding doet zeer. Zolang ik me niet beweeg heb ik geen pijn. Om half acht komen ze weer met vier verschillende pilletjes en een poedertje. Slikken maar...
De dokter komt kijken en hij is erg tevreden. Zelf heb ik ook gekeken en ik ben nog niet zo enthousiast. Het hele gebied tussen mijn benen is paars en gezwollen. Maar dat schijnt er zo bij te horen.
De dagen duren lang en ze zijn saai. Ik kan niks doen, ik kan het bed niet uit, ik mag niet eten. Drinken moet ik wel, maar het kost zelfs moeite om de aandacht van de verpleegkundigen te trekken om even mijn bekertje water te vullen. Ik ben echt niet te lui om het zelf te doen, maar dat kan ik nu niet! Uiteindelijk belooft de verpleegster me, dat de catering een grote kan water zal brengen. Maar als de catering eindelijk komt... Is het zonder water!
Het doet me denken aan die oude conferance van Wim Sonneveld:
- "Ober, heeft u een zachtgekookt ei?"
- "Mijn collega komt zo bij u, meneer."
- "Ober, mag ik een glas melk?"
- "Meneer, de keuken is gesloten."
Als variatie op die grap zeg ik: "Oh, is er geen water? Is de keuken gesloten dan?" Maar dat is tegen het zere been van de catering-dame. Ze ontsteekt in een heilige verontwaardiging.
Ze zoeken het maar uit. Ik heb intussen Julia al gebeld en haar gevraagd een paar flessen Spa Blauw voor me mee te brengen. Het spijt me dat ik het zeggen moet, maar als je al je eigen water moet importeren, dan vind ik de verzorging in dit ziekenhuis echt beneden niveau. Terwijl ze aan de andere kant rap genoeg zijn met het schrijven van gepeperde rekeningen...
Labels: medisch
Beste Evelien,
Al een hele tijd had ik je pagina bij mijn favo's staan en lang dacht ik dat het erg stil was.. maar het bleek dus dat ik een archief pagina had gebookmarked, dus ik kwam uiteraard nooit verder dan daar. En nu ik dat eenmaal ontdekt heb (blondt) ben je inmiddels pas geopereerd.
Dus net te laat, maar toch nog op tijd: Gefeliciteerd :)) met je nulste verjaardag:))
Ik heb vandaag zelf mijn aller eerste gesprek op het VU gehad, dus nog een hele lange weg te gaan en jouw logje helpt me hier zeker mee. Het geeft me toch een goed beeld van wat ik kan verwachten en het groffe tijdsspanne waar ik aan moet denken.
Dus bedankt voor al je schrijfsels en vooral: ga door :)
een trouwe lezeres,
Elise
Al een hele tijd had ik je pagina bij mijn favo's staan en lang dacht ik dat het erg stil was.. maar het bleek dus dat ik een archief pagina had gebookmarked, dus ik kwam uiteraard nooit verder dan daar. En nu ik dat eenmaal ontdekt heb (blondt) ben je inmiddels pas geopereerd.
Dus net te laat, maar toch nog op tijd: Gefeliciteerd :)) met je nulste verjaardag:))
Ik heb vandaag zelf mijn aller eerste gesprek op het VU gehad, dus nog een hele lange weg te gaan en jouw logje helpt me hier zeker mee. Het geeft me toch een goed beeld van wat ik kan verwachten en het groffe tijdsspanne waar ik aan moet denken.
Dus bedankt voor al je schrijfsels en vooral: ga door :)
een trouwe lezeres,
Elise
#
posted by 
:
11:04 PM
:
11:04 PM
Hoi Elise, dank je voor je reactie!
Het ligt misschien niet aan jou, het is best een hele tijd erg stil geweest op mijn blog. Er viel gewoon erg weinig te vertellen en ik voelde me helemaal niet lekker. Almaar wachten en werken en werken en wachten. Tegen de tijd dat ik eindelijk opgeroepen werd voor de operatie, zat ik echt tegen een burnout aan :(
Ik ben heel blij om te lezen dat je iets aan mijn blog hebt, dat geeft me extra motivatie om ermee door te gaan.
Sterkte met je transformatieproces!
Het ligt misschien niet aan jou, het is best een hele tijd erg stil geweest op mijn blog. Er viel gewoon erg weinig te vertellen en ik voelde me helemaal niet lekker. Almaar wachten en werken en werken en wachten. Tegen de tijd dat ik eindelijk opgeroepen werd voor de operatie, zat ik echt tegen een burnout aan :(
Ik ben heel blij om te lezen dat je iets aan mijn blog hebt, dat geeft me extra motivatie om ermee door te gaan.
Sterkte met je transformatieproces!
<< Home
© 1985-2006 E.G. Snel
