English
Nederlands
2006-11-15
Bijkomen
Mijn vaste lezers moeten wel gedacht hebben dat ik niet meer was bijgekomen uit de narcose, zo lang hebben ze op het vervolg moeten wachten. Sorry...
Om kwart voor twee was ik weer wakker.
De plek waar mijn adamsappel zat doet een beetje zeer en ook mijn keel. Praten gaat moeilijk, schor, en ik mag ook nog niet praten. Wel een beetje zonde van die telefoon naast mijn bed, ik zal er weinig gebruik van kunnen maken.
Laat in de middag kwam de dokter. Hij zei dat de operatie uitstekend geslaagd was. Ik hoef niet terug te komen om de hechtingen er uit te laten halen, de draadjes vergaan vanzelf en dan vallen ze er af.
Mijn dieet voor de eerste dag was "koud vloeibaar": vruchtenyoghurt. Eindelijk iets te eten! Ik heb er van gesmuld!
Om kwart voor twee was ik weer wakker.
De plek waar mijn adamsappel zat doet een beetje zeer en ook mijn keel. Praten gaat moeilijk, schor, en ik mag ook nog niet praten. Wel een beetje zonde van die telefoon naast mijn bed, ik zal er weinig gebruik van kunnen maken.
Laat in de middag kwam de dokter. Hij zei dat de operatie uitstekend geslaagd was. Ik hoef niet terug te komen om de hechtingen er uit te laten halen, de draadjes vergaan vanzelf en dan vallen ze er af.
Mijn dieet voor de eerste dag was "koud vloeibaar": vruchtenyoghurt. Eindelijk iets te eten! Ik heb er van gesmuld!
Labels: medisch
2006-11-14
Het eerste mes
Daar gaan we dan! Geen halve maatregelen meer, ze gaan me nu echt verbouwen. Om te beginnen wordt mijn adamsappel onder handen genomen. Daarvoor moest ik opgenoemen worden in het ziekenhuis en onder volledige narcose geopereerd worden.
Spannend hoor! Een narcose houdt nou eenmaal altijd een risico in: Er is een kans dat je niet meer wakker wordt. Gelukkig was ik redelijk rustig en ik was vastbesloten dat ik deze ingreep wilde.
Ik had de afgelopen nacht wel erg slecht geslapen, dus toen ik in een bed mocht gaan liggen met een kalmerend middel en twee pijnstillers achter de kiezen, sliep ik al gauw als een roos.
Toen ik werd gehaald om naar de operatiekamer te gaan, werd ik maar half wakker. Ik werd weer in mijn bed door lange gangen gereden, half dromend. Ik kreeg zo'n nare infuus in mijn arm en daarna weet ik niks meer. Verdoofd...
Spannend hoor! Een narcose houdt nou eenmaal altijd een risico in: Er is een kans dat je niet meer wakker wordt. Gelukkig was ik redelijk rustig en ik was vastbesloten dat ik deze ingreep wilde.
Ik had de afgelopen nacht wel erg slecht geslapen, dus toen ik in een bed mocht gaan liggen met een kalmerend middel en twee pijnstillers achter de kiezen, sliep ik al gauw als een roos.
Toen ik werd gehaald om naar de operatiekamer te gaan, werd ik maar half wakker. Ik werd weer in mijn bed door lange gangen gereden, half dromend. Ik kreeg zo'n nare infuus in mijn arm en daarna weet ik niks meer. Verdoofd...
Labels: medisch
2006-11-10
Second Life
Ik heb weer eens iets gevonden hoor!
Ik ben erg geïnteresseerd in virtual reality. In het verleden ben ik vaak actief geweest in Digital Space, een 3D-wereld met audio chat. Helaas kon ik daar zelf niks in bouwen: Ik beheerste de techniek wel, maar ik kon niemand bereid vinden om mijn bouwsels op een server te zetten om ze toegankelijk te maken voor het publiek. Ik had ook wat problemen met de audio chat: Ik wilde graag een vrouw zijn, maar het lukte me niet om ook zo te klinken.
Later vond ik There: Ook een virtuele wereld, maar zonder voice chat. Daar had ik me vast beter als vrouw kunnen handhaven, maar helaas bleek de videokaart van mijn PC er niet geschikt voor.
Sinds enkele jaren is er ook Second Life. Ik heb lang geaarzeld, maar je hoort er tegenwoordig zo veel over dat ik toch maar door de knieën ben gegaan en een kijkje ben gaan nemen. Het gaat om een virtuele wereld. Digital Space en There waren nog vrij primitief, maar Second Life ziet er zo mooi uit, dat er steeds meer mensen naartoe getrokken worden.
Er zijn zelfs al mensen geweest die virtuele verkiezingsfolders hebben uitgedeeld op de virtuele Dam in het virtuele Amsterdam aan virtuele kiezers. Het werd dus hoog tijd dat ik hier kennis van ging nemen. Dus ik heb een gratis account aangemaakt, ik heb mijn eigen "avatar" gekozen en aangekleed en ik ben op pad gegaan.
Ik stond echt versteld van wat daar allemaal te zien is, daar ga je beslist nog meer over lezen op mijn blog. Misschien gaat het karakter van mijn blog wel helemaal veranderen of misschien ga ik er eentje bij maken, speciaal voor mijn ervaringen in dat "andere leven"...
Ik ben erg geïnteresseerd in virtual reality. In het verleden ben ik vaak actief geweest in Digital Space, een 3D-wereld met audio chat. Helaas kon ik daar zelf niks in bouwen: Ik beheerste de techniek wel, maar ik kon niemand bereid vinden om mijn bouwsels op een server te zetten om ze toegankelijk te maken voor het publiek. Ik had ook wat problemen met de audio chat: Ik wilde graag een vrouw zijn, maar het lukte me niet om ook zo te klinken.
Later vond ik There: Ook een virtuele wereld, maar zonder voice chat. Daar had ik me vast beter als vrouw kunnen handhaven, maar helaas bleek de videokaart van mijn PC er niet geschikt voor.
Sinds enkele jaren is er ook Second Life. Ik heb lang geaarzeld, maar je hoort er tegenwoordig zo veel over dat ik toch maar door de knieën ben gegaan en een kijkje ben gaan nemen. Het gaat om een virtuele wereld. Digital Space en There waren nog vrij primitief, maar Second Life ziet er zo mooi uit, dat er steeds meer mensen naartoe getrokken worden.
Er zijn zelfs al mensen geweest die virtuele verkiezingsfolders hebben uitgedeeld op de virtuele Dam in het virtuele Amsterdam aan virtuele kiezers. Het werd dus hoog tijd dat ik hier kennis van ging nemen. Dus ik heb een gratis account aangemaakt, ik heb mijn eigen "avatar" gekozen en aangekleed en ik ben op pad gegaan.
Ik stond echt versteld van wat daar allemaal te zien is, daar ga je beslist nog meer over lezen op mijn blog. Misschien gaat het karakter van mijn blog wel helemaal veranderen of misschien ga ik er eentje bij maken, speciaal voor mijn ervaringen in dat "andere leven"...
Labels: Second Life
2006-11-07
Plastisch Chirurg
Vandaag begon de dag met het wekelijkse bezoek aan mijn huidtherapeute. Ze heeft me trouwens niet aangeraakt, de hele behandeling werd weer gedaan door haar stagiaire. Volgens mij krijgt die het werk al wat beter in de vingers, het was minder pijnlijk dan de vorige keer. Maar toch heb ik liever Eefje.
Toen ging ik langs bij Brigatti, mijn favoriete elektronicacomponentenwinkel, op zoek naar een PTC-Unit voor mijn TV. Nou, daar kan hij me wel aan helpen, maar die moet wel besteld worden. Kosten: 8 Euro. Tja, voor een werkende TV is dat niet duur natuurlijk.
Thuis zat Julia al op me te wachten met de koffie en dat was maar goed ook, want we hadden maar een half uur, voordat we naar Amsterdam moeten vertrekken voor mijn zoveelste bezoek aan de VU.
We hadden daar een heel vol programma deze keer, te beginnen met een bezoek aan de psycholoog. Nou, die konden we gerust stellen: Het gaat heel goed met ons. En ik kijk verlangend uit naar het moment dat mijn behandeling kan worden afgerond.
En dat moment komt nu snel dichterbij, want ik had vandaag voor het eerst een gesprek met de plastisch chirurg, dokter Bouwman. Die heeft nou eindelijk eens in detail uitgelegd hoe een vaginoplastie nu precies gedaan wordt en wat daarbij zoal mis kan gaan. Ik maakte me nogal zorgen over de operatie die ik twee jaar geleden heb ondergaan: Zou dat geen probleem vormen voor deze nieuwe operatie?
Nou, dat risico blijkt er wel in te zitten: Mogelijk zijn er bij die vorige operatie zwakke plekken ontstaan in mijn dikke darm en de vagina komt daar vlak langs te liggen. Maar het risico is nou ook weer niet zo groot dat je daarom niet geopereerd zou kunnen worden.
De dokter heeft ook eens gekeken naar het materiaal dat hij als uitgangspunt zal moeten gebruiken en dat zag er goed genoeg uit naar zijn idee: Er is voldoende materiaal om een diepe vagina mee te maken. Gelukkig maar: Stel je voor dat je al drie jaar bij de VU loopt en je krijgt dan te horen: "Sorry hoor, maar van dat schuimpje kan ik geen vagina maken."
Het is heel interessant om te horen hoe hij de clitoris maakt en het "hoedje" er overheen: Dat bestaat dus uit een stukje van de rand van de eikel en een stukje voorhuid dat daar nu al bij hoort. Ook kleine schaamlippen staan op het programma. Als het allemaal lukt wordt het heel mooi.
Over mooi gesproken: Ik kan er ook voor kiezen om deze operatie te laten combineren met een borstvergroting. Maar ik vraag me sterk af of ik die wel nodig heb: Ik ben al aardig tevreden met de borsten die ik nu heb en volgens mij zit er nog wel een beetje groei in. Aan zo'n slank lichaam als het mijne horen nou eenmaal geen cup-D-tieten, dat staat helemaal niet. En dan heb ik het nog niet eens over de risco's en de beperkte levensduur van borstproteses.
Met die levenduur blijk het trouwens wel mee te vallen tegenwoordig: Ouderwetse proteses bestonden echt uit een zakje met daarin een vloeibare gel, die kapot konden gaan, maar een moderne protese is gemaakt uit 1 stuk siliconen in de vorm van een soort pudding. Die kan dus niet lekraken, net zo min als een pudding kan leeglopen als je er in prikt.
En hoe lang gaat het nog duren voor ik aan de beurt ben? "Meestal duurt het na dit gesprek nog zes maanden voordat de operatie plaatsvindt."
Ook moest er natuurlijk weer bloed geprikt worden en ik moest langs bij de hormonendokter voor mijn vaste receptje: Calcium, vitamine D, Androcur en Estradiol.
De hormonendokter was wel heel teleurgesteld dat ik weer rookte. We hebben nu afgesproken dat ik het aantal sigaretten per dag tot 5 zal beperken. Dat is toch een hoop redelijker dan helemaal moeten stoppen!
Bij het verlaten van het ziekenhuis zag ik een bordje:
En toen stonden we eindelijk weer buiten. Julia en ik zijn eerst gaan eten bij de vaste stek waar iedereen die bij de VU moet wezen terechtkomt: Het restaurantje voor de deur. Gewoon lekker eten voor een redelijke prijs.
Julia moest naar Rotterdam voor een toneelrepetitie en ik moest terug naar huis, dus ze bracht me even naar station WTC, waar ik dit keer zo slim was om te wachten op een rechtstreekse Intercity naar Eindhoven, hij stopte maar twee keer: In Utrecht en in Den Bosch. Heerlijk toch? Je hoeft niks te doen en je wordt keurig naar je bestemming gereden. Laptopje op schoot en meteen een verslagje van deze dag ingevoerd.
Als je dit stukje vergelijkt met dat van drie maanden geleden, valt je misschien iets op... Juist: Er zijn drie maanden verstreken en de operatiedatum is maar twee maanden dichterbij gekomen! Het verbaast me niet eens meer.
Toen ging ik langs bij Brigatti, mijn favoriete elektronicacomponentenwinkel, op zoek naar een PTC-Unit voor mijn TV. Nou, daar kan hij me wel aan helpen, maar die moet wel besteld worden. Kosten: 8 Euro. Tja, voor een werkende TV is dat niet duur natuurlijk.
Thuis zat Julia al op me te wachten met de koffie en dat was maar goed ook, want we hadden maar een half uur, voordat we naar Amsterdam moeten vertrekken voor mijn zoveelste bezoek aan de VU.
We hadden daar een heel vol programma deze keer, te beginnen met een bezoek aan de psycholoog. Nou, die konden we gerust stellen: Het gaat heel goed met ons. En ik kijk verlangend uit naar het moment dat mijn behandeling kan worden afgerond.
En dat moment komt nu snel dichterbij, want ik had vandaag voor het eerst een gesprek met de plastisch chirurg, dokter Bouwman. Die heeft nou eindelijk eens in detail uitgelegd hoe een vaginoplastie nu precies gedaan wordt en wat daarbij zoal mis kan gaan. Ik maakte me nogal zorgen over de operatie die ik twee jaar geleden heb ondergaan: Zou dat geen probleem vormen voor deze nieuwe operatie?
Nou, dat risico blijkt er wel in te zitten: Mogelijk zijn er bij die vorige operatie zwakke plekken ontstaan in mijn dikke darm en de vagina komt daar vlak langs te liggen. Maar het risico is nou ook weer niet zo groot dat je daarom niet geopereerd zou kunnen worden.
De dokter heeft ook eens gekeken naar het materiaal dat hij als uitgangspunt zal moeten gebruiken en dat zag er goed genoeg uit naar zijn idee: Er is voldoende materiaal om een diepe vagina mee te maken. Gelukkig maar: Stel je voor dat je al drie jaar bij de VU loopt en je krijgt dan te horen: "Sorry hoor, maar van dat schuimpje kan ik geen vagina maken."
Het is heel interessant om te horen hoe hij de clitoris maakt en het "hoedje" er overheen: Dat bestaat dus uit een stukje van de rand van de eikel en een stukje voorhuid dat daar nu al bij hoort. Ook kleine schaamlippen staan op het programma. Als het allemaal lukt wordt het heel mooi.
Over mooi gesproken: Ik kan er ook voor kiezen om deze operatie te laten combineren met een borstvergroting. Maar ik vraag me sterk af of ik die wel nodig heb: Ik ben al aardig tevreden met de borsten die ik nu heb en volgens mij zit er nog wel een beetje groei in. Aan zo'n slank lichaam als het mijne horen nou eenmaal geen cup-D-tieten, dat staat helemaal niet. En dan heb ik het nog niet eens over de risco's en de beperkte levensduur van borstproteses.
Met die levenduur blijk het trouwens wel mee te vallen tegenwoordig: Ouderwetse proteses bestonden echt uit een zakje met daarin een vloeibare gel, die kapot konden gaan, maar een moderne protese is gemaakt uit 1 stuk siliconen in de vorm van een soort pudding. Die kan dus niet lekraken, net zo min als een pudding kan leeglopen als je er in prikt.
En hoe lang gaat het nog duren voor ik aan de beurt ben? "Meestal duurt het na dit gesprek nog zes maanden voordat de operatie plaatsvindt."
Ook moest er natuurlijk weer bloed geprikt worden en ik moest langs bij de hormonendokter voor mijn vaste receptje: Calcium, vitamine D, Androcur en Estradiol.
De hormonendokter was wel heel teleurgesteld dat ik weer rookte. We hebben nu afgesproken dat ik het aantal sigaretten per dag tot 5 zal beperken. Dat is toch een hoop redelijker dan helemaal moeten stoppen!
Bij het verlaten van het ziekenhuis zag ik een bordje:
Wachttijd vanaf hier ongeveer
zes
maanden
En toen stonden we eindelijk weer buiten. Julia en ik zijn eerst gaan eten bij de vaste stek waar iedereen die bij de VU moet wezen terechtkomt: Het restaurantje voor de deur. Gewoon lekker eten voor een redelijke prijs.
Julia moest naar Rotterdam voor een toneelrepetitie en ik moest terug naar huis, dus ze bracht me even naar station WTC, waar ik dit keer zo slim was om te wachten op een rechtstreekse Intercity naar Eindhoven, hij stopte maar twee keer: In Utrecht en in Den Bosch. Heerlijk toch? Je hoeft niks te doen en je wordt keurig naar je bestemming gereden. Laptopje op schoot en meteen een verslagje van deze dag ingevoerd.
Als je dit stukje vergelijkt met dat van drie maanden geleden, valt je misschien iets op... Juist: Er zijn drie maanden verstreken en de operatiedatum is maar twee maanden dichterbij gekomen! Het verbaast me niet eens meer.
Labels: elektronica, medisch
2006-11-05
Degaussen en Detouperen
Nu we eindelijk verlost waren van de voorbereidingen van ons optreden bij T&T, kon ik een andere klus aanpakken: De TV op onze slaapkamer is vorige maand stuk gegaan en die moest ik nog repareren. Hij deed helemaal niks meer en dat was geen wonder, want de zekering was doorgebrand.
Natuurlijk had ik al lang geprobeerd om er een nieuwe in te zetten, maar die sloeg ook meteen door, zodra je het apparaat aan zette. Tja, dan wordt het moeilijk! Een kortsluiting in het voedingsgedeelte misschien? Ik heb hem uit elkaar gehaald en verschillende onderdelen van de voeding los gesoldeerd en apart doorgemeten. Allemaal goed!
Wat kon het dan nog zijn? Meestal kun je wel iets zien aan een defect apparaat als je heel goed kijkt en dat was nu ook het geval: De printplaat was een beetje verkleurd bij een zwart blokje ter grootte van een dobbelsteen. "T209" stond er op en nog een heleboel cijfers die minder van belang leken. Ik heb gezocht op Internet en zo kwam ik er achter dat dit een PTC-unit was voor de degaussing van de beeldbuis. Tja, een PTC hoort juist warm te worden, daar werkt hij op! Dat was dus al een verklaring voor het verkleuren van de printplaat. Maar ik leerde ook (bij circuits online) dat hier vaak de oorzaak ligt van een defecte TV.
Dus ik heb het blokje er maar eens uit gehaald en voor de zekerheid ook de degaussing-spoel afgekoppeld. Een TV kan best werken zonder degaussing, alleen niet zo lang: Na verloop van tijd ontstaan er lelijke vlekken in het beeld als je de degaussing overslaat. Ik zette hem aan en... Bingo! Hij doet het weer! Nu moet ik alleen nog op zoek naar een nieuwe PTC-unit.
En dan mijn haar...
Het is wel leuk hoor, zo'n mooi kapsel, maar je krijgt het er niet meer uit. We zijn vandaag twee uur met mijn haar bezig geweest. We hebben eerst geprobeerd zorgvuldig alles er uit te borstelen en toen ben ik het gaan wassen. Het resultaat waren de vreselijkste knopen die ik ooit in mijn haar heb gehad. Julia heeft erg haar best gedaan om ze zorgvuldig te ontwarren, maar toch ben ik hele bossen haar kwijtgeraakt. Ik denk dat ik voorlopig liever niet meer zo'n ingewikeld kapsel wil!
Natuurlijk had ik al lang geprobeerd om er een nieuwe in te zetten, maar die sloeg ook meteen door, zodra je het apparaat aan zette. Tja, dan wordt het moeilijk! Een kortsluiting in het voedingsgedeelte misschien? Ik heb hem uit elkaar gehaald en verschillende onderdelen van de voeding los gesoldeerd en apart doorgemeten. Allemaal goed!
Wat kon het dan nog zijn? Meestal kun je wel iets zien aan een defect apparaat als je heel goed kijkt en dat was nu ook het geval: De printplaat was een beetje verkleurd bij een zwart blokje ter grootte van een dobbelsteen. "T209" stond er op en nog een heleboel cijfers die minder van belang leken. Ik heb gezocht op Internet en zo kwam ik er achter dat dit een PTC-unit was voor de degaussing van de beeldbuis. Tja, een PTC hoort juist warm te worden, daar werkt hij op! Dat was dus al een verklaring voor het verkleuren van de printplaat. Maar ik leerde ook (bij circuits online) dat hier vaak de oorzaak ligt van een defecte TV.
Dus ik heb het blokje er maar eens uit gehaald en voor de zekerheid ook de degaussing-spoel afgekoppeld. Een TV kan best werken zonder degaussing, alleen niet zo lang: Na verloop van tijd ontstaan er lelijke vlekken in het beeld als je de degaussing overslaat. Ik zette hem aan en... Bingo! Hij doet het weer! Nu moet ik alleen nog op zoek naar een nieuwe PTC-unit.
En dan mijn haar...
Het is wel leuk hoor, zo'n mooi kapsel, maar je krijgt het er niet meer uit. We zijn vandaag twee uur met mijn haar bezig geweest. We hebben eerst geprobeerd zorgvuldig alles er uit te borstelen en toen ben ik het gaan wassen. Het resultaat waren de vreselijkste knopen die ik ooit in mijn haar heb gehad. Julia heeft erg haar best gedaan om ze zorgvuldig te ontwarren, maar toch ben ik hele bossen haar kwijtgeraakt. Ik denk dat ik voorlopig liever niet meer zo'n ingewikeld kapsel wil!
2006-11-04
Feest 25 jaar T&T Eindhoven
Vandaag waren we al vroeg in touw voor de voorbereidingen van het grote T&T-feest. Julia zou, samen met onze vrienden Geert-Jan en Louisa, een optreden gaan verzorgen en ik zou daarbij voor de techniek zorgen. We zijn daar al een paar maanden mee bezig geweest om de liedjes in te studeren en alle techniek (microfoons, mengpaneel, versterker, boxen en kabels) op orde te krijgen. We hebben daarbij vaak meegemaakt dat afspraken opeens veranderden of dat mensen opeens niet meer wilden doen wat ze hadden toegezegd, dus we waren op alles voorbereid. Zelfs als er voor de rest helemaal niemand zou komen opdagen, zouden wij in staat zijn om ons optreden te verzorgen.
We gingen dus eerst maar eens poolshoogte nemen in het buurthuis om te zien hoeveel van onze eigen spullen we nodig zouden hebben. Daar wachtte ons een verrassing: Gisteren was ons nog gezegd dat de band alles de avond tevoren opgebouwd zou hebben, maar er bleek nog bijna niks klaar te zijn. Maar wij wilden wel een soundcheck doen! Nou, om 14:00 uur zou dat wel kunnen. En we mochten alle spullen van de band gebruiken, dus al mijn apparatuur kon gewoon thuis blijven staan.
We gingen nu eerst Geert-Jan van het station halen en broodjes verzorgen voor alle aanwezigen en daarna ging ik naar huis om me zo snel mogelijk te verkleden. Ik moest me zo haasten dat ik mijn nagellak geen tijd gaf om goed op te drogen dus die werd op te terugweg alweer flink beschadigd. Toen ik aankwam, gingen we meteen door naar de zaal om met soundcheck te beginnen, maar er stond nog steeds niet één microfoon. We konden hooguit alvast kijken of het uitgangssignaal van onze elektrische gitaar geschikt was voor het mengpaneel, maar zelfs dat mocht niet, omdat de technicus van de band er nog niet was.
Na al dat gehaast moesten we dus nu wachten en wachten en er bleef ons maar weinig tijd om te oefenen met de apparatuur die we niet kenden. Ik begon me meer en meer te ergeren aan de slechte afspraken die er gemaakt waren. Gelukkig wist Julia me redelijk rustig te houden.
Uiteindelijk ging het feest dan toch van start en de gasten kwamen binnen. Ik was al snel in gesprek met een transseksuele vrouw uit Zeeuws-Vlaanderen. Amsterdam is voor haar vreselijk ver weg, dus ze heeft zich aangemeld bij het genderteam in Gent. Ze is nog niet zeker of ze wel de hele behandeling wil ondergaan, want daarmee komt wel haar huwelijk in gevaar.
Ze vertelde ook dat ze medicijnen in huis had om eventueel een eind aan haar leven te maken als haar transitie niet door zou kunnen gaan. Volgens mij zou ook dat het einde van haar huwelijk betekenen, dus het lost niks op, maar je merkt er wel aan hoe diep ongelukkig mensen zich kunnen voelen als ze gedwongen zijn in het verkeerde lichaam te leven.
Om half acht werden we geroepen om te gaan eten en we kregen een heerlijke maaltijd voorgeschoteld in de kleine zaal van het buurthuis, die voor deze gelegenheid prachtig was aangekleed met decorstukken. Het was echt net of je buiten zat. Heel geslaagd!
Toen we terugkwamen van het eten, kregen we te horen dat onze gastvrouw Yvon intussen geridderd was! Terwijl wij beneden zaten te eten, was boven de burgemeester in eigen persoon verschenen om haar een koninklijke onderscheiding op te spelden voor 25 jaar vrijwilligerswerk! Een welverdiende huldiging volgens mij, want het werk dat Yvon doet voor het buurthuis en voor T&T is met geen pen te beschijven.
Inmiddels gingen boven de diverse optredens van start. Er was echt heel veel te beleven met een professionele band en acts van verschillende show-travestieten, maar ook ons eigen optreden viel in de smaak bij het publiek en er werd volop meegezongen. Julia, Geert-Jan en Louisa kregen na hun optreden een bloemetje aangeboden. Voor mij als technicus was dat er niet bij. Ach, het is immers al jaren bekend: De mensen beseffen pas dat er een technicus meewerkt, als er iets niet goed gaat.
In elk geval was ons optreden goed verlopen en we waren allemaal best wel opgelucht en blij. Ik had nu wel naar huis gewild, we waren immers alweer 12 uur in touw, maar het was pas half elf! Het buurthuis was werkelijk afgeladen vol en nergens was nog een plaatsje om te zitten, behalve bij de kassa. Daar was het ook iets koeler, dicht bij de buitendeur, dus daar heb ik een hele tijd doorgebracht, blij om uit de drukte en het lawaai te zijn.
Zo'n feest is best leuk, maar het is voor mij gewoon te druk, zeker met al dat werk er omheen. Gelukkig kwam Julia me wel af en toe gezelschap houden. Zij was ook best moe, maar ze zit nou eenmaal anders in elkaar dan ik: Ze is extrovert en put daardoor energie uit het samenzijn met andere mensen. Ik ben introvert en ik put mijn energie uit alleen zijn. Het één is denk ik niet beter of slechter dan het ander, maar extroverte mensen zijn een stuk gezelliger op een feestje
.
Eerdere T&T-avonden: oktober, september, augustus, juli, juni, mei, april, maart, februari, januari, december, november, oktober 2005, september 2005, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
We gingen dus eerst maar eens poolshoogte nemen in het buurthuis om te zien hoeveel van onze eigen spullen we nodig zouden hebben. Daar wachtte ons een verrassing: Gisteren was ons nog gezegd dat de band alles de avond tevoren opgebouwd zou hebben, maar er bleek nog bijna niks klaar te zijn. Maar wij wilden wel een soundcheck doen! Nou, om 14:00 uur zou dat wel kunnen. En we mochten alle spullen van de band gebruiken, dus al mijn apparatuur kon gewoon thuis blijven staan.
We gingen nu eerst Geert-Jan van het station halen en broodjes verzorgen voor alle aanwezigen en daarna ging ik naar huis om me zo snel mogelijk te verkleden. Ik moest me zo haasten dat ik mijn nagellak geen tijd gaf om goed op te drogen dus die werd op te terugweg alweer flink beschadigd. Toen ik aankwam, gingen we meteen door naar de zaal om met soundcheck te beginnen, maar er stond nog steeds niet één microfoon. We konden hooguit alvast kijken of het uitgangssignaal van onze elektrische gitaar geschikt was voor het mengpaneel, maar zelfs dat mocht niet, omdat de technicus van de band er nog niet was.
Na al dat gehaast moesten we dus nu wachten en wachten en er bleef ons maar weinig tijd om te oefenen met de apparatuur die we niet kenden. Ik begon me meer en meer te ergeren aan de slechte afspraken die er gemaakt waren. Gelukkig wist Julia me redelijk rustig te houden.
Uiteindelijk ging het feest dan toch van start en de gasten kwamen binnen. Ik was al snel in gesprek met een transseksuele vrouw uit Zeeuws-Vlaanderen. Amsterdam is voor haar vreselijk ver weg, dus ze heeft zich aangemeld bij het genderteam in Gent. Ze is nog niet zeker of ze wel de hele behandeling wil ondergaan, want daarmee komt wel haar huwelijk in gevaar.
Ze vertelde ook dat ze medicijnen in huis had om eventueel een eind aan haar leven te maken als haar transitie niet door zou kunnen gaan. Volgens mij zou ook dat het einde van haar huwelijk betekenen, dus het lost niks op, maar je merkt er wel aan hoe diep ongelukkig mensen zich kunnen voelen als ze gedwongen zijn in het verkeerde lichaam te leven.
Om half acht werden we geroepen om te gaan eten en we kregen een heerlijke maaltijd voorgeschoteld in de kleine zaal van het buurthuis, die voor deze gelegenheid prachtig was aangekleed met decorstukken. Het was echt net of je buiten zat. Heel geslaagd!
Toen we terugkwamen van het eten, kregen we te horen dat onze gastvrouw Yvon intussen geridderd was! Terwijl wij beneden zaten te eten, was boven de burgemeester in eigen persoon verschenen om haar een koninklijke onderscheiding op te spelden voor 25 jaar vrijwilligerswerk! Een welverdiende huldiging volgens mij, want het werk dat Yvon doet voor het buurthuis en voor T&T is met geen pen te beschijven.
Inmiddels gingen boven de diverse optredens van start. Er was echt heel veel te beleven met een professionele band en acts van verschillende show-travestieten, maar ook ons eigen optreden viel in de smaak bij het publiek en er werd volop meegezongen. Julia, Geert-Jan en Louisa kregen na hun optreden een bloemetje aangeboden. Voor mij als technicus was dat er niet bij. Ach, het is immers al jaren bekend: De mensen beseffen pas dat er een technicus meewerkt, als er iets niet goed gaat.
In elk geval was ons optreden goed verlopen en we waren allemaal best wel opgelucht en blij. Ik had nu wel naar huis gewild, we waren immers alweer 12 uur in touw, maar het was pas half elf! Het buurthuis was werkelijk afgeladen vol en nergens was nog een plaatsje om te zitten, behalve bij de kassa. Daar was het ook iets koeler, dicht bij de buitendeur, dus daar heb ik een hele tijd doorgebracht, blij om uit de drukte en het lawaai te zijn.
Zo'n feest is best leuk, maar het is voor mij gewoon te druk, zeker met al dat werk er omheen. Gelukkig kwam Julia me wel af en toe gezelschap houden. Zij was ook best moe, maar ze zit nou eenmaal anders in elkaar dan ik: Ze is extrovert en put daardoor energie uit het samenzijn met andere mensen. Ik ben introvert en ik put mijn energie uit alleen zijn. Het één is denk ik niet beter of slechter dan het ander, maar extroverte mensen zijn een stuk gezelliger op een feestje
.Eerdere T&T-avonden: oktober, september, augustus, juli, juni, mei, april, maart, februari, januari, december, november, oktober 2005, september 2005, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Labels: TenT
2006-11-02
24 uur niet roken
De Stivoro had weer eens wat bedacht: Een landelijke actie om een hele dag niet te roken. Op zich is het een goed idee. Ik had er over gelezen en ik voelde er wel voor om mee te doen. Natuurlijk zou ik dat allang weer vergeten zijn als Julia het onderwerp niet ter sprake had gebracht. Zij had zich officieel aangemeld.
Ja, dan doe ik ook mee! Dus ik heb me ook aangemeld. Dan ben je er toch meer bij betrokken dan wanneer je alleen maar denkt: "Och, daar doe ik wel even aan mee."
Niet roken dus. Tot 's morgens een uur of elf heb ik daar meestal geen moeite mee, maar dan beginnen de frustraties van de dag zich aan te dienen. Domme vragen in je mailbox, afspraken in je agenda waar je tegenop ziet en ook nog het echte werk dat je gisteren hebt laten liggen toen je niet meer verder kon.
Goedemorgen, mag ik even mijn gedachten ordenen en moed verzamelen?
Welnee, blijf maar gewoon zitten, check in je agenda welke afspraken conflicteren met andere en probeer de minst belangrijke afspraak af te zeggen.
Hoe lang nog? -- Nog 13 uur!
Nou ik heb het volgehouden, eerlijk waar. Maar om 12 uur 's nachts zat ik al klaar met een aansteker en een sigaret om gelijk op te steken...
Ja, dan doe ik ook mee! Dus ik heb me ook aangemeld. Dan ben je er toch meer bij betrokken dan wanneer je alleen maar denkt: "Och, daar doe ik wel even aan mee."
Niet roken dus. Tot 's morgens een uur of elf heb ik daar meestal geen moeite mee, maar dan beginnen de frustraties van de dag zich aan te dienen. Domme vragen in je mailbox, afspraken in je agenda waar je tegenop ziet en ook nog het echte werk dat je gisteren hebt laten liggen toen je niet meer verder kon.
Goedemorgen, mag ik even mijn gedachten ordenen en moed verzamelen?
Welnee, blijf maar gewoon zitten, check in je agenda welke afspraken conflicteren met andere en probeer de minst belangrijke afspraak af te zeggen.
Hoe lang nog? -- Nog 13 uur!Nou ik heb het volgehouden, eerlijk waar. Maar om 12 uur 's nachts zat ik al klaar met een aansteker en een sigaret om gelijk op te steken...
© 1985-2006 E.G. Snel
