Dagboek

En het geviel in die dagen dat keizer Augustus in zijn wijsheid besloot dat het gehele volk beschreven moest worden. Hij zond omroepers uit om aan iedereen mee te delen dat hij naar zijn geboorteplaats moest om zich daar te laten registreren. Zo ook Jozef en Maria die hun timmerwerkplaats in Nazareth achter zich moesten laten om zich in het verre Betlehem te melden. Gelukkig hadden ze een ezeltje, waarop de hoogzwangere Maria de tocht kon volbrengen. (Vrij naar Lucas 2:1...5)
Eenmaal aangekomen in Betlehem konden ze nergens een slaapplaats vinden voor de nacht. Ze trokken van herberg naar herberg, maar alle herbergen waren vol en ze moesten genoegen nemen met een plaatsje in een stal.
De afloop van dit verhaal kennen jullie waarschijnlijk wel... (Zie anders Lucas 2:6...11)

In onze dagen geviel het dat de Postbank in zijn wijsheid besloot dat alle rekeninghouders zich opnieuw moesten legitimeren. Ze zonden brieven uit om iedereen mee te delen dat men naar het postkantoor moest om zich daar te laten registreren. Ik hoefde er niet voor naar mijn geboorteplaats. In de brief stond: "Wij hebben voor uw gemak tijdelijk de openingstijden van een aantal Postkantoren verruimd. Het dichtstbijzijnde postkantoor voor u is Kastelenplein 64 in Eindhoven. Hier kunt u terecht op maandag van 13.00 tot 17.00 uur, dinsdag tot en met vrijdag van 9.00 tot 12.00 uur en van 13.00 tot 17.00 uur en zaterdags van 9.00 tot 17.00 uur."
Nou ik was vorige week al op zaterdagmiddag naar het postkantoor aan het Kastelenplein gegaan, maar toen was het gesloten.
"En deze brief dan?"
"Ja dat is een standaardbrief; dat geldt niet voor ons."
Dus deze week kwam ik vroeg mijn bed uit en ik ging er op zaterdagochtend naar toe in de veronderstelling dat ze op dat onchristelijke tijdstip wel open zouden zijn. Niet dus! Op de gebruikelijke onvriendelijke manier waarop in deze sigarenwinkel annex postkantoor de klanten te woord worden gestaan, werd me te verstaan gegeven dat ze nog nooit op zaterdag open geweest waren, dus nu ook niet.
In arren moede ging ik dan maar naar het postkantoor aan de Tivolilaan, waar ik vroeger ook altijd heen ging. Maar helaas! Dat postkantoor blijkt sinds maart 2006 niet meer te bestaan.
Ik ging verder naar de Kanaaldijk waar een gloednieuw postkantoor geopend is, speciaal om op zaterdag nog zaken te kunnen doen. Helaas! Ze doen daar alleen post, geen girozaken. En bovendien is de balie alleen open van 7:30 tot 9:30 uur.
Dat maar naar het centrum. Het postkantoor aan de Vestdijk was wel open, maar ik kon mijn auto daar niet kwijt zonder minstens 50 cent in een parkeerautomaat te gooien. En in het postkantoor moest ik een nummertje trekken en geruime tijd wachten. Daar moest ik dan maar genoegen mee nemen.
Ik was trouwens wel benieuwd of er nog moeilijk gedaan zou worden over mijn identiteit, maar zoals gewoonlijk was dat niet het geval. Ik moest een handtekening zetten op een stuk papier en die leek voldoende op de handtekening in mijn paspoort. En ook mijn gezicht leek voldoende op de foto in mijn pas. Het was in een paar minuten gebeurd, maar al met al heeft deze flauwekul me toch minstens twee uur gekost en dertig autokilometers.

Ik had nog net tijd om bij de elektronicawinkel (Brigatti) langs te gaan voor wat kabels en stekkers die ik nodig heb voor ons optreden volgende week en toen moest ik meteen door naar de kapper.

Julia had telefonisch instructies aan de kapper gegeven om me nu eens extra-mooi te maken, dus Jos en Tonny gingen ijverig aan de slag onder het motto "er moet meer getut worden". Ze hebben gelijk ook!
Dus na het verven hebben ze rollers in mijn haar gezet om het te watergolven. En toen moest ik weer drie kwartier onder de droogkap.
"Drie kwartier?"
"Ja, drie kwartier!"
Het leven van een vrouw gaat nou eenmaal niet over rozen, dus ik heb braaf de tijd uitgezeten. En daarna hebben ze mijn haar prachtig getoupeerd en opgestoken. Wauw, wat een kapsel! Ik wist niet dat ik er zo mooi uit kon zien. Als het goed is, kan dit kapsel een week blijven zitten, dus het is bruikbaar voor het feest van Julia's toneelclub vanavond en ook nog voor het T&T-feest volgende week.

---

Ik praatte met een collegaatje over de operatie die ik volgend jaar moet ondergaan.
"O, maar de bovenkant hebben ze al gedaan, zeker."
"Nee hoor, die borstgroei is gewoon door de hormonen veroorzaakt."
"Nou, dan wil ik ook wel eens met mijn dokter gaan praten..."
Helaas zal dat voor haar niet helpen: Zij heeft al van nature vrouwelijke hormonen in haar lichaam. Extra hormonen toedienen helpt niet.

---

Ik was laat vandaag, omdat ik het hele eind zo ongeveer in de file had gestaan.
De Brabantse buschauffeurs staken en er zijn ook nog asfaleteringsewerkzaamheden op de Rondweg. Ik was er dus pas om tien over negen.
Eefje heeft maar één kant van mijn gezicht gedaan, misschien kan ik nu eens het verschil tussen links en rechts gaan opmerken (normaal gesproken werkt ze symmetrisch).

Ik heb gevraagd wat ze van mijn stem vond: "Nou, ik heb zelf ook een vrij diepe stem, maar je stemgebruik is goed, je praat ook op een zachte manier; helemaal niet dat harde, mannelijke."

Hmmm, wel aan de lage kant dus, maar niet per se onvrouwelijk...

---

Julia had voorgesteld om vandaag maar eens een broek aan te trekken naar mijn werk. Normaal doe ik dat nooit, maar een vrouw moet nou eenmaal ook een broek kunnen dragen, he? Vrouwen hebben een jarenlange strijd gestreden om dat recht te krijgen.

Nou, dat kan wel zijn, maar voor mij voelt het erg onwennig. Ik heb zelf een jarenlange strijd gestreden om een rok te mogen dragen! Toch was dit een interessant experiment: Zou het invloed hebben op de acceptatie van mij als vrouw? Ik heb aan niemand iets van verschil gemerkt. Niemand zei er ook iets van, behalve mijn vrouwelijke collega J.: "Ik heb jou nog nooit eerder in een broek gezien."
Nee, dat klopt. Opvallend dat alleen een vrouw zoiets opmerkt! Of zien de mannen het wel en zeggen ze er niks van?

---

Mijn ex-collega W. vierde vandaag zijn 25-jarig jubileum bij Philips en Julia en ik waren uitgenodigd voor de receptie op het Philips-terrein. Het was wel even wennen om daar weer rond te lopen! Natuurlijk kwam ik vele ex-collega's tegen, inclusief de projectleider die me daar het leven zuur heeft gemaakt. (Volgens W. was hij niet eens uitgenodigd, maar hij was gewoon zo brutaal om toch te komen.)

Afgezien van die nare ontmoeting was het een hele leuke bijeenkomst. Vaak zijn de toespraken op recepties ontzettend saai en langdradig, maar dit keer niet. W. is nou eenmaal een kleurrijke figuur, waar veel over te vertellen valt.

Na de receptie hebben Julia en ik W. uitgenodigd om gezellig met ons te gaan eten bij Sunny Side Up. Zo kregen we ook nog de gelegenheid om uitgebreid bij te praten. W. is een van de mensen aan wie ik feedback over mijn stem zou vragen. Zijn reactie: "Een poos geleden kon ik duidelijk aan je horen dat je bezig was je stem anders te laten klinken. Dat klonk geforceerd. Nu is dat niet meer zo. Volgens mij heb je gewoon je oude stem terug."

---

Mijn logopediste heeft me informatie toegestuurd over de nieuwste techniek om je stemgeluid operatief te veranderen. Het is niet langer nodig om in de stembanden te snijden, want je stem kan gestemd worden alsof het een guitaar is door de stand van twee botjes in het strottenhoofd aan te passen.

Vandaag hebben we het over die mogelijkheid gehad. Het is wel belangrij dat ik daar op korte termijn een beslissing over neem, want dat besluit zal ook grote invloed hebben op de manier waarop we de therapie moeten voortzetten. Als ik besluit om deze operatie niet te laten doen, zal ik toch heel erg mijn best moeten gaan doen om anders te gaan praten met de mogelijkheden die ik zelf heb.

We hebben afgesproken dat ik aan een aantal mensen om feedback ga vragen over hoe ze mijn stem vinden klinken qua toonhoogte en qua stemgebruik (articulatie, zinsmelodie enzo).

---

Mijn afspraak bij de huidtherapeute verliep vandaag een beetje rommelig. Eefje had me gevraagd of ik er bezwaar tegen had dat er vandaag een stagiere aanwezig zou zijn bij de afpraak en daar had ik natuurlijk geen probleem mee.

Maar wie riep me binnen in de behandelkamer? De stagiere! Wie liet me plaatsnemen op de behandeltafel? De stagiere! Wie pakte een haartje vast met de pincet, stak een naald in mijn haarzakje en schakelde de stroom in? De stagiere!

Ze deed de behandeling best goed, maar het was toch wat pijnljker dan wanneer Eefje het zelf doet. En toch gebruikte ze de zelfde stroomsterkte: 4,3 mA. Ze stak de naald dieper en steviger in de haarzakjes en ze trok ook wat harder aan het haartje dat er uit moest. Bovendien ging ze minder systematisch te werk: Ze probeerde op allerlei plekken op mijn gezicht of het daar misschien beter zou gaan, want mijn haren komen nou eenmaal moeilijk los. Zo kwam ze ook op plekken waar ik geen Emla-creme had aangebracht. Auw!

---

Vandaag weer elektrisch epileren. Het wordt een vast onderdeel van mijn weekprogramma. Maar hoeveel voortgang wordt er nou gemaakt per keer? Ik heb geprobeerd om mee te tellen en ik heb ongeveer 60 haartjes geteld. Sommige haartjes willen er echt niet uit! Gemiddeld duurt de behandeling van elk haartje 30 seconden, maar soms duurt het veel langer.
We hebben vandaag alleen grijze haartjes gedaan en de zwarte laten staan. Die willen we toch eerst nog eens blootstellen aan de laser. Sommige grijze haartjes blijken een zwarte wortel te hebben. Werd dat effect dan misschien toch niet veroorzaakt door de Lipoxôme?

---

De Franse theatergroep Royal de Luxe bracht op 28, 29, 30 september en 1 oktober een bezoek aan Calais met hun voorstelling "Het bezoek van de Sultan der Indiën op zijn olifant die door de tijd kan reizen". Van 26 tot 29 oktober is deze voorsteling nog te zien in Le Havre.
Mijn vriendin A. had meer dan 100 foto's van hun optreden in Calais en vertelde ook het verhaal er omheen. Wat een geweldige voorstelling! Natuurlijk is zij niet de enige die onder de indruk was en er zijn dan ook een heleboel foto's van deze voorstellingen te vinden op het Internet.






Foto's: harry harris

De reuzin en en olifant zijn reusachtige marionetten. Het reuzinnenmeisje is bijna zes meter groot en de olifant is wel elf meter hoog. Het meisje arriveert in de stad met een ruimteschip en daarna is ze een paar dagen lang, samen met de olifant, actief in de stad. Haar grote hobby is naaien, dus op een ochtend zien de stedelingen tot hun verbazing dat ze een heel rijtje auto's met een reusachtige naald heeft vastgenaaid aan het plaveisel. Ze gaat ook heel leuk om met de kinderen in de stad, die ze op haar onderarmen laat schommelen.
Voor de olifant moet je oppassen, die heeft wel eens kuren. Hij heeft er bijvoorbeeld plezier in om de toeschouwers nat te spuiten en zijn getrompetter is oorverdovend!

Als je nu nog niet verliefd bent op de kleine reuzin, kijk dan naar de filmpjes:


Hier vind je een mooie videocollage op muziek van het spektakel in mei te
Londen:
http://www.freephotosandvideos.com/movies/little_girl_giant.php
Schattig! Kinderen schommelen op de armen van de Reuzin te Londen.
http://www.youtube.com/watch?v=OE1ebb6wsr0&mode=related&search=
De olifant in close-up te Londen:
http://www.youtube.com/watch?v=zSwIFNJpxZQ
Het spektakel te Antwerpen begint: De Kleine Reuzin verlaat haar Raket die neergestort is op de Italiëlei, ze rijdt rond op haat autoped, De Olifant begint aan één van zijn tochten door de stad...
http://www.youtube.com/watch?v=01YDG8hD-Ac&mode=related&search=
De Olifant in actie te Antwerpen. Nergens ben je veilig voor zijn waterstralen ...
http://www.youtube.com/watch?v=cR6sgMzDFQs&mode=related&search=
De Kleine Reuzin zit op de slurf van de Olifant.
http://www.youtube.com/watch?v=mQumAZ8UHPI&mode=related&search=
De finale van de show. De Reuzin stapt weer in haar raket en verdwijnt in de tijdruimte. De olifant verlangt al naar een nieuwe ontmoeting in een andere stad.
http://www.youtube.com/watch?v=3tLJSOirOsc&NR

---

Vandaag bracht mijn huidtherapeute, Eefje Wouters, een bezoek aan de T&T-avond. Julia en ik hebben dit contact tot stand gebracht, omdat we dachten dat er bij de bezoekers van de T&T-avond veel belangstelling zou zijn voor laserontharing. Gelukkig bleek onze verwachting uit te komen: Er zaten zo'n 30 mensen in het zaaltje om haar lezing bij te wonen. Eefje kwam met een fraaie PowerPoint-presentatie, waarin werd uitgelegd hoe haartjes groeien en op welke manier daar met de laser iets tegen te doen is.
Na de voordracht was er gelegenheid tot het stellen van vragen en ook daar werd uitgebreid gebruik van gemaakt. Het is wel duidelijk dat veel mensen van die hinderlijke baardgroei af willen en daar ook best iets voor over hebben. Maar ze willen graag zekerheid: Wat kost het, hoe lang duurt het en welk resultaat kan ik er van verwachten? En dat zijn toch vragen die van geval tot geval bekeken moeten worden.
In het algemeen kun je zeggen dat een laserbehandeling beter werkt naarmate je huid lichter van kleur is en je haar donkerder. Als je met blonde haartjes zit, kun je het wel vergeten, dan is elektrisch epileren de aangewezen methode. Dat doet Eefje trouwens ook, bijvoorbeeld bij mij.

Ook mijn vriendin A. was vanavond weer van de partij. En zoals zo vaak had ze weer iets interessants meegebracht: Meer dan 100 foto's van een straatheatervoortelling in Calais. Daar zal ik morgen apart aandacht aan besteden.


Eerdere T&T-avonden: september, augustus, juli, juni, mei, april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september 2005, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.

Labels: TenT

---

Nou, eindelijk was het zo ver: De eerste keer elektrisch epileren. Overal kun je lezen dat dat vreselijk pijn doet en hoewel ik weet dat ik wel een pijntje kan hebben had ik me weer knap zenuwachtig lopen maken.
De haartjes worden één voor één beetgepakt met een pincet en een beetje opzij getrokken. Dan gaat er een naaldje in het haarzakje en er wordt een stroom doorheen gejaagd om het haarzakje definitief buiten werking te stellen.

Gelukkig heb ik veel verrouwen in Eefje, mijn huidtherapeute, dus ik gaf me helemaal over aan haar behandeling. Ik kreeg een metalen staafje in mijn hand gedrukt. "Dat is om de stroom terug te leiden naar het apparaat", zei ze. Tja, als elektrotechnisch ingenieur weet ik heus wel dat je altijd een stroomkring moet hebben, anders gaat er geen stroom lopen, maar ik wist niet dat de stroom op die manier teruggevoerd werd. Ik dacht altijd dat die door het haartje terug liep naar de pincet. Niet dus.

Ik kan je verzekeren dat deze behandeling geen pretje is! Ook hierbij gebruik ik Emla-creme om de huid te verdoven, maar toch is het nog steeds net zo pijnlijk als de haartjes gewoon met een pincet uit je huid trekken. En de pijn houdt langer aan, want het duurt wel even voordat zo'n haartje loslaat. Vooral bij mij, want mijn haren zijn akelig stevig.

Voorlopig moet ik elke week terugkomen voor deze behandeling. Het kan zomaar een jaar of langer duren voordat je hele gezicht gedaan is. En wat ook zo vervelend is: Je mag je een paar dagen van te voren niet scheren, want de haartjes moeten lang genoeg zijn om vast te kunnen pakken. Als ik me een paar dagen niet geschoren heb, voel ik me net een stekelvarken! Gelukkig zijn het blonde haartjes die nauwelijks opvallen.

---

Vannacht is mijn 49e column uitgezonden in Gendertalk #578.

Helaas moet dit voorlopig ook mijn laatste column zijn. De redactie heeft besloten om met de uitzendingen van Gendertalk te stoppen, op zijn minst voor deze winter. Wat er daarna zal gebeuren is nog niet zeker.

Natuurlijk is het een beetje droevig, de laatste uitzending van Gendertalk, maar toch is het weer een aflevering die het beluisteren waard is. Vele oude vrienden geven acte de présence en ook ik ben, naast mijn column, te horen in een telefoongesprek met Nancy, Gordene en Hal over de toekomst van Gendertalk en de toekomst van mijn columns.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/GOODB01.mp3
De volledige tekst staat hier: Goodbye.

---