English
Nederlands
2006-08-28
Black theatre
Gisteravond hebben we onze vakantie in Praag afgesloten met een bezoek aan één van de vele "Black Theatres".
Black Theatre is een speciale vorm van theatermaken, die in Tsjechië een grote vlucht genomen heeft. Taal is natuurlijk een obstakel: Het publiek bestaat grotendeels uit toeristen en die spreken vrijwel nooit Tsjechisch. Daarom wordt veel gebruik gemaakt van mime.
Er wordt ook gebruik gemaakt van een speciale belichtingstechniek. Alles is zwart, alles is donker en met behulp van blacklight worden witte en fluorescerende voorwerpen zichtbaar gemaakt.
Zodoende kun je vanuit de zaal niet zien hoe verschillende effecten bereikt worden. En dus is magie mogelijk: Mensen beginnen te zweven; voorwerpen komen tot leven...
In dit geval werd er een gezellig verhaaltje gespeeld over een vriendelijk mannetje dat allerlei avonturen beleeft. Helaas is er ook een duivel aanwezig die hem telkens probeert over te halen zijn ziel te verkopen. Lange tijd trapt hij daar niet in, maar uiteindelijk zwicht hij toch voor de verleiding.
Nu nemen zijn avonturen pas echt een grote vlucht: Samen met de duivel reist hij over de hele wereld, wat natuurlijk volop mogelijkheden biedt om steeds een andere sfeer op het toneel te zetten met steeds weer nieuwe attributen en kleding.
Natuurlijk is het nu zijn lot om uiteindelijk in de hel te belanden. En dan heeft hij spijt. Tja, wie zou dat niet hebben?
Dit is een heel andere vorm van theatermaken dan we in Nederland gewend zijn. Verwacht geen flitsende dialogen en diepzinnige achtergronden. Het gaat gewoon om gezellige voorstellingen voor het hele gezin; een aanrader dus voor mensen die normaal nooit naar het theater gaan.
Ervaren theatermakers, decorbouwers en lichttechnici moeten dit zeker ook gaan zien. Kijk maar eens welke effecten ze weten te bereiken en probeer te raden hoe ze dat doen!
Black Theatre is een speciale vorm van theatermaken, die in Tsjechië een grote vlucht genomen heeft. Taal is natuurlijk een obstakel: Het publiek bestaat grotendeels uit toeristen en die spreken vrijwel nooit Tsjechisch. Daarom wordt veel gebruik gemaakt van mime.
Er wordt ook gebruik gemaakt van een speciale belichtingstechniek. Alles is zwart, alles is donker en met behulp van blacklight worden witte en fluorescerende voorwerpen zichtbaar gemaakt.
Zodoende kun je vanuit de zaal niet zien hoe verschillende effecten bereikt worden. En dus is magie mogelijk: Mensen beginnen te zweven; voorwerpen komen tot leven...
In dit geval werd er een gezellig verhaaltje gespeeld over een vriendelijk mannetje dat allerlei avonturen beleeft. Helaas is er ook een duivel aanwezig die hem telkens probeert over te halen zijn ziel te verkopen. Lange tijd trapt hij daar niet in, maar uiteindelijk zwicht hij toch voor de verleiding.
Nu nemen zijn avonturen pas echt een grote vlucht: Samen met de duivel reist hij over de hele wereld, wat natuurlijk volop mogelijkheden biedt om steeds een andere sfeer op het toneel te zetten met steeds weer nieuwe attributen en kleding.
Natuurlijk is het nu zijn lot om uiteindelijk in de hel te belanden. En dan heeft hij spijt. Tja, wie zou dat niet hebben?
Dit is een heel andere vorm van theatermaken dan we in Nederland gewend zijn. Verwacht geen flitsende dialogen en diepzinnige achtergronden. Het gaat gewoon om gezellige voorstellingen voor het hele gezin; een aanrader dus voor mensen die normaal nooit naar het theater gaan.
Ervaren theatermakers, decorbouwers en lichttechnici moeten dit zeker ook gaan zien. Kijk maar eens welke effecten ze weten te bereiken en probeer te raden hoe ze dat doen!
2006-08-27
Moldau-oever en de Petřin
De Pragers zijn gek op de trotse 318 m hoge Petřin, of ze nu in de zomermaanden de hitte of de niet zelden voorkomende smog in het stadscentrum willen ontvluchten en of ze nu naar herfstbladeren of maagdelijke sneeuw onder hun voeten verlangen of heel gewoon vanaf een koele hoogte in het unieke en charmante decolleté van hun stad - een potpourri van kerktorens, koepels en daken - willen kijken. Een wandeling over de tot op heden gelukkig nog onbebouwde heuvelrug is al voor ontelbare generaties een klassiek uitje voor de zondag. En ook voor toeristen biedt de heuvel een welkome afwisseling voor de intensieve architectonische en culturele genoegens. Temeer nog als ze daarvoor een speurtocht door een aantal groengebieden van de Malá Strana ondernemen.
Onze laatste dag in Praag was een zondag, dus een uitgelezen dag voor zo'n wandeling over de Petřin. We begonnen bij metrostation Malostranská en wandelden eerst naar het Kampa-eiland waar we de ochtendkoffie gebruikten op het plein voor het Kafka-muzeum.
We werden daar getroffen door de aanblik van een vrij ongewoon standbeeld. De Belgen hebben Manneken Pis, maar hier in Praag hebben ze er zelfs twee. Het was grappig om naar de reacties van de mensen te kijken. Vele dames slaakten een verschrikt gilletje als ze zagen wat die standbeelden daar aan het doen waren.
De vorige keer dat we op het Kampa-eiland waren, hadden we al wat heel opmerkelijke foto's gezien die daar ten toon gesteld werden, maar er bleken er nog veel meer te zijn. Je raakte bijna niet uitgekeken. Natuurlijk vallen deze foto's onder autheursrecht, dus ik ga ze hier niet laten zien, kijk zelf maar op de site van Yann Arthus-Bertrand.
Er was ook een groepje straatmuzikanten aanwezig dat grappige, cabareteske liedjes ten gehore bracht, maar helaas konden we dat niet verstaan.
Toen kwamen we bij een grote wereldkaart waar je overheen mocht lopen (wel zonder schoenen). Ik dacht dat het een relief-kaart zou zijn, waarop je de bergen en dalen zou kunnen voelen, maar hij was helaas gewoon plat. Het bleek wel een leuke manier om in contact met mensen te komen. Ik begon met mijn tenen de verschillende plekken op de wereld aan te wijzen waar ik geweest ben en toen ik Nieuw-Zeeland aanwees zei iemand: "Ja, daar kom ik vandaan!" Hij bleek in Christchurch te wonen. Nou dat kennen Julia en ik wel, daar zijn we ook geweest, op zoek naar "Rutherford's Den", maar dat is een ander verhaal.
Op deze manier kwamen we natuurlijk helemaal niet toe aan de bezienswaardigheden die we volgens de reisgids moesten gaan zien, zoals de watermolen in de Čertovka (Duivelsbeek) en de "John Lennon muur" met hippie-graffiti [die herinnert] aan de strijd om de symbolen der vrijheid, die hier in de jaren tachtig van de vorige eeuw tussen de non-conformisten en de politie werd uitgevochten. We gingen er naar op zoek maar konden ze niet vinden, zodat we veel verder liepen dan nodig was. Toen we eindelijk het waterrad en de muur gevonden hadden, was het ook alweer hoog tijd voor de lunch. Gelukkig was er naast het waterrad een uitstekend Italiaans restaurant, waar we een heerlijke vismaaltijd genoten.
Het volgende programmapunt was de beroemde Lanová, de kabelbaan, [die ons] woesj [...] boven op de Petřin zou brengen. Nou, dat viel even tegen, want toen we hem gevonden hadden, bleek dat hij voor onderhoudswerkzaamheden gesloten was tot 1 september. We waren net een paar dagen te vroeg gekomen.
Moesten we dan te voet helemaal de heuvel op? Daar hadden we geen zin in en daar waren we te moe voor. Dus we keerden en beetje teleurgesteld terug naar het hotel. Moet dit dan het einde zijn van ons bezoek aan Praag? Maar we zijn nog lang niet klaar hier! We hebben nog niet eens een voorstelling bezocht! Er moest nog iets meer uit te slepen zijn, dus ik besloot dat we nog naar een "black theatre" zouden gaan en nog eens extra-lekker gaan eten in de stad. Het verhaal over het black theatre bewaar ik nog even, dat komt in een apart stukje.
Eten deden we bij JoeCafe een moderne, mondaine zaak dicht bij het Wenceslasplein. Waarom ook niet? We zijn toeristen, dan mogen we ons ook zo gedragen. En we hadden het er erg naar ons zin. Er werd heerlijke swingende muziek gedraaid en iedereen was vriendelijk en vrolijk. Eén van de serveersters viel me op, omdat ze gewoon de hele avond liep te swingen op de muziek. We aten een vegetarische sandwich en Julia dronk er onder meer een heerlijke fruit-milkshake bij. Ik hield het op Tsjeschisch bier: Krušovice. Het was een mooie afsluiting van onze vakantie!
Onze laatste dag in Praag was een zondag, dus een uitgelezen dag voor zo'n wandeling over de Petřin. We begonnen bij metrostation Malostranská en wandelden eerst naar het Kampa-eiland waar we de ochtendkoffie gebruikten op het plein voor het Kafka-muzeum.
We werden daar getroffen door de aanblik van een vrij ongewoon standbeeld. De Belgen hebben Manneken Pis, maar hier in Praag hebben ze er zelfs twee. Het was grappig om naar de reacties van de mensen te kijken. Vele dames slaakten een verschrikt gilletje als ze zagen wat die standbeelden daar aan het doen waren.De vorige keer dat we op het Kampa-eiland waren, hadden we al wat heel opmerkelijke foto's gezien die daar ten toon gesteld werden, maar er bleken er nog veel meer te zijn. Je raakte bijna niet uitgekeken. Natuurlijk vallen deze foto's onder autheursrecht, dus ik ga ze hier niet laten zien, kijk zelf maar op de site van Yann Arthus-Bertrand.
Er was ook een groepje straatmuzikanten aanwezig dat grappige, cabareteske liedjes ten gehore bracht, maar helaas konden we dat niet verstaan.Toen kwamen we bij een grote wereldkaart waar je overheen mocht lopen (wel zonder schoenen). Ik dacht dat het een relief-kaart zou zijn, waarop je de bergen en dalen zou kunnen voelen, maar hij was helaas gewoon plat. Het bleek wel een leuke manier om in contact met mensen te komen. Ik begon met mijn tenen de verschillende plekken op de wereld aan te wijzen waar ik geweest ben en toen ik Nieuw-Zeeland aanwees zei iemand: "Ja, daar kom ik vandaan!" Hij bleek in Christchurch te wonen. Nou dat kennen Julia en ik wel, daar zijn we ook geweest, op zoek naar "Rutherford's Den", maar dat is een ander verhaal.
Op deze manier kwamen we natuurlijk helemaal niet toe aan de bezienswaardigheden die we volgens de reisgids moesten gaan zien, zoals de watermolen in de Čertovka (Duivelsbeek) en de "John Lennon muur" met hippie-graffiti [die herinnert] aan de strijd om de symbolen der vrijheid, die hier in de jaren tachtig van de vorige eeuw tussen de non-conformisten en de politie werd uitgevochten. We gingen er naar op zoek maar konden ze niet vinden, zodat we veel verder liepen dan nodig was. Toen we eindelijk het waterrad en de muur gevonden hadden, was het ook alweer hoog tijd voor de lunch. Gelukkig was er naast het waterrad een uitstekend Italiaans restaurant, waar we een heerlijke vismaaltijd genoten.
Het volgende programmapunt was de beroemde Lanová, de kabelbaan, [die ons] woesj [...] boven op de Petřin zou brengen. Nou, dat viel even tegen, want toen we hem gevonden hadden, bleek dat hij voor onderhoudswerkzaamheden gesloten was tot 1 september. We waren net een paar dagen te vroeg gekomen.
Moesten we dan te voet helemaal de heuvel op? Daar hadden we geen zin in en daar waren we te moe voor. Dus we keerden en beetje teleurgesteld terug naar het hotel. Moet dit dan het einde zijn van ons bezoek aan Praag? Maar we zijn nog lang niet klaar hier! We hebben nog niet eens een voorstelling bezocht! Er moest nog iets meer uit te slepen zijn, dus ik besloot dat we nog naar een "black theatre" zouden gaan en nog eens extra-lekker gaan eten in de stad. Het verhaal over het black theatre bewaar ik nog even, dat komt in een apart stukje.
Eten deden we bij JoeCafe een moderne, mondaine zaak dicht bij het Wenceslasplein. Waarom ook niet? We zijn toeristen, dan mogen we ons ook zo gedragen. En we hadden het er erg naar ons zin. Er werd heerlijke swingende muziek gedraaid en iedereen was vriendelijk en vrolijk. Eén van de serveersters viel me op, omdat ze gewoon de hele avond liep te swingen op de muziek. We aten een vegetarische sandwich en Julia dronk er onder meer een heerlijke fruit-milkshake bij. Ik hield het op Tsjeschisch bier: Krušovice. Het was een mooie afsluiting van onze vakantie!
2006-08-26
Mozart?
De route van vandaag heette "In het spoor van Mozart". Mozart is een paar keer in Praag geweest en daar hebben ze het nog steeds over. Je werd ook overal in de stad doodgegooid met reclameborden over de opvoeringen van "Don Giovanni".
Vandaag begon onze route bij het Standentheater (Stavovské divadlo) en nu werd ook duidelijk, waarom die voorstellingen hier plaatsvinden: Op 29 oktober 1787 vond in dit theater de première van Don Giovanni plaats. Het is dus wel een uitgelezen plaats om die opera te gaan zien.
Julia had de hele nacht slecht geslapen vanwege de enchilada's van gisteren, maar nu was ze weer helemaal fit. Toen ik even niet oplette, had ze een vriendje gevonden op een bankje bij Ovocný Trh, terwijl ik probeerde het theater te fotograferen. Maar eigenlijk vond ik dat theater een tamelijk saai gebouw. We waren langzamerhand een beetje verwend door al die mooie gebouwen, denk ik.
Wij zijn trouwens geen operaliefhebbers en ook Mozart kan ons niet zo boeien, dus wat deden we hier eigenlijk? Dan maar op pad om de route te volgen. Overal langs de route waren gebouwen waar Mozart een keertje gegeten had of een tijdje gelogeerd. Ze zijn daar enorm trots op en dat zie je aan de naam van sommige hotels en restaurants.
Julia had intussen alweer een tweede vriendje gevonden en deze hond reageerde een stuk ontvankelijker op haar strelingen dan dat Bronzen beeld van daarnet.
We waren onderweg naar de Karelsbrug (Karlův Most) die we vandaag eindelijk zouden oversteken, nadat we hem al zo vaak vanuit de verte gezien hadden. Het is zo'n typisch toeristisch punt waar je nou eenmaal geweest moet zijn als je Praag hebt bezocht. We waren vandaag duidelijk in een beetje een melige bui, klaar om grapjes te maken over alles wat we zagen.
Maar die brug is erg mooi, dat staat vast. Aan beide einden van de brug ga je door een poort om erop of eraf te komen. Je mocht ook de toren beklimmen, maar daar hadden wij geen zin in, wij hadden al een toren beklommen 
Op zo'n toeristische plaats loop je natuurlijk altijd temidden van grote groepen toeristen. Je kunt zien dat het groepen zijn, want ze hebben allemaal een gids bij zich. En je kunt zien wie de gids is, dat is degene met het rare parapluutje...
Natuurlijk kon je hier souvenirs kopen, je kon een portret of een caricatuur van jezelf laten tekenen en er waren vele straatmuzikanten.
Maar de lucht begon te betrekken en we vreesden dat er een flinke regenbui zou komen. Voordat we het eind van de brug bereikten, konden we afslaan naar het ostrov Kampa (Kampa-eiland) en daar hebben we snel een terrasje met parasols uitgezocht, zodat we droog zouden zitten als de bui losbarstte.
De restauranthouder was er zelf niet zo van overtuigd dat het droog zou blijven onder zijn parasols en hij begon alle kussens binnen te halen, omdat hij bang was dat ze nat zouden worden. Gelukkig mochten wij wel op een kussen blijven zitten.
De regenbui viel erg mee en we hadden ook een paraplu, dus na een half uurtje konden we weer terug naar de brug en verder naar de westelijke oever.
Oh, voor ik het vergeet: Kijk nog even naar een paar van de beelden op de brug, daar gaat het om. Maar de poort aan het andere eind van de brug kwam alweer in zicht.
Onder de poort door zagen we de eerste torentjes van de Malá Strana (Kleine Zijde). Deze wijk staat vol met paleizen, waarin tegenwoordig ambassades gehuisvest zijn. In de 18e eeuw was Mozart ook regelmatig hier te vinden als hij weer eens gefêteerd werd door de adelijke families die de paleizen in die tijd bewoonden.
De vorige keer waren we van de burcht afgedaald door de Malá Strana, maar dit keer klommen we juist: We waren op weg naar het klooster.
Het Starovklooster is het op één na oudste klooster in Praag. Het is gesticht in 1143. In de 17e en 18e eeuw is het verfraaid met barokke versieringen. De beroemdste bezienswaardigheden in het klooster zijn (links) de theologische en (rechts) de filosofische bibliotheek met hun prachtige plafondschilderingen.
Je mocht die ruimtes niet binnen, je mocht alleen vanuit de deuropening naar binnen kijken. Foto's maken mocht ook niet, tenzij je daarvoor een vergunning had gekocht bij de ingang. Dat hoorde ik pas toen ik boven was, dus ik moest weer terug naar de ingang om een vergunning te kopen.
Het gebruik van flitslicht was ten strengste verboden: Dat is slecht voor de boeken en voor de schilderingen. Toch was er een Aziatische man druk bezig om foto's te maken met flitslicht. Ik legde hem uit dat dat niet mocht, maar hij had een vergunning gekocht, dus hij mocht het wel, vond hij. In het donker kon hij toch anders geen foto's maken?
Ik legde hem uit dat hij een lange sluitertijd kon gebruiken in plaats van een flits, maar dat kon niet met zijn fototoestel zei hij.
Hij was niet voor rede vatbaar, dus ik heb hem niet meer uitgelegd dat een flitser helemaal niet helpt bij zo'n grote ruimte, omdat het licht niet ver genoeg reikt: Dat merkt hij wel als hij weer thuis is, in Japan.
Toen de rust was weergekeerd heb ik zelf mijn foto's gemaakt. Zonder flits maar met een vaste hand en een belichtingstijd van 1/2 seconde. Ik vind ze wel goed gelukt.
Voor de deur van het klooster was een halte van tramlijn 22, die ons weer keurig terug bij het hotel bracht.
Het was zaterdagavond en dus een mooi moment om uit te gaan. Er waren een paar homovriendelijke uitgaansgelegenheden die we wel eens wilden bezoeken en dat was eerder deze week niet zo'n succes, omdat ze te vroeg sloten of omdat er bijna geen bezoekers waren. Op zaterdag zou dat toch wel anders zijn?
Eerst gingen we naar Café-Café op Rytířská 10. Volgens onze reisgids zou het een homobar zijn, hoewel de meeste gasten hetero zijn. Het is een mooie zaak met grote ramen en veel spiegels.
Echt een plaats om mensen te kijken en om gezien te worden. Het is vlak bij Václavské Náměstí en er komen dan ook veel toeristen. Al het personeel spreekt wel een beetje Engels. We wilden een French Coffee, maar dat stond niet op het menu, dus ik heb ze uitgelegd hoe je die maakt. Ik ben benieuwd of dat volgend jaar wel op het menu staat. Ze sluiten om 11 uur 'savonds, zelfs in het weekend!
Dat was wel een beetje vroeg vonden we, dus we gingen verder naar Street-Café Maler op Blanická 28. Volgens de reisgids zou dat een lesbo-club zijn, maar mannen zijn er ook welkom. Er waren zelfs op deze zaterdagavond maar weinig gasten, maar de foto's op hun website tonen aan dat het niet altijd zo rustig is.
We vonden hier een hele fijne sfeer en hoewel het barpersoneel nauwelijks een woord Engels sprak, hadden we toch leuk contact met hen door gebarentaal en met hulp van aanwezige gasten die wel Engels spraken. De muziek is aangenaam modern.
Vandaag begon onze route bij het Standentheater (Stavovské divadlo) en nu werd ook duidelijk, waarom die voorstellingen hier plaatsvinden: Op 29 oktober 1787 vond in dit theater de première van Don Giovanni plaats. Het is dus wel een uitgelezen plaats om die opera te gaan zien.
Julia had de hele nacht slecht geslapen vanwege de enchilada's van gisteren, maar nu was ze weer helemaal fit. Toen ik even niet oplette, had ze een vriendje gevonden op een bankje bij Ovocný Trh, terwijl ik probeerde het theater te fotograferen. Maar eigenlijk vond ik dat theater een tamelijk saai gebouw. We waren langzamerhand een beetje verwend door al die mooie gebouwen, denk ik.Wij zijn trouwens geen operaliefhebbers en ook Mozart kan ons niet zo boeien, dus wat deden we hier eigenlijk? Dan maar op pad om de route te volgen. Overal langs de route waren gebouwen waar Mozart een keertje gegeten had of een tijdje gelogeerd. Ze zijn daar enorm trots op en dat zie je aan de naam van sommige hotels en restaurants.
Julia had intussen alweer een tweede vriendje gevonden en deze hond reageerde een stuk ontvankelijker op haar strelingen dan dat Bronzen beeld van daarnet.We waren onderweg naar de Karelsbrug (Karlův Most) die we vandaag eindelijk zouden oversteken, nadat we hem al zo vaak vanuit de verte gezien hadden. Het is zo'n typisch toeristisch punt waar je nou eenmaal geweest moet zijn als je Praag hebt bezocht. We waren vandaag duidelijk in een beetje een melige bui, klaar om grapjes te maken over alles wat we zagen.
Maar die brug is erg mooi, dat staat vast. Aan beide einden van de brug ga je door een poort om erop of eraf te komen. Je mocht ook de toren beklimmen, maar daar hadden wij geen zin in, wij hadden al een toren beklommen Op zo'n toeristische plaats loop je natuurlijk altijd temidden van grote groepen toeristen. Je kunt zien dat het groepen zijn, want ze hebben allemaal een gids bij zich. En je kunt zien wie de gids is, dat is degene met het rare parapluutje...
Natuurlijk kon je hier souvenirs kopen, je kon een portret of een caricatuur van jezelf laten tekenen en er waren vele straatmuzikanten.Maar de lucht begon te betrekken en we vreesden dat er een flinke regenbui zou komen. Voordat we het eind van de brug bereikten, konden we afslaan naar het ostrov Kampa (Kampa-eiland) en daar hebben we snel een terrasje met parasols uitgezocht, zodat we droog zouden zitten als de bui losbarstte.
De restauranthouder was er zelf niet zo van overtuigd dat het droog zou blijven onder zijn parasols en hij begon alle kussens binnen te halen, omdat hij bang was dat ze nat zouden worden. Gelukkig mochten wij wel op een kussen blijven zitten.
De regenbui viel erg mee en we hadden ook een paraplu, dus na een half uurtje konden we weer terug naar de brug en verder naar de westelijke oever.
Oh, voor ik het vergeet: Kijk nog even naar een paar van de beelden op de brug, daar gaat het om. Maar de poort aan het andere eind van de brug kwam alweer in zicht.
Onder de poort door zagen we de eerste torentjes van de Malá Strana (Kleine Zijde). Deze wijk staat vol met paleizen, waarin tegenwoordig ambassades gehuisvest zijn. In de 18e eeuw was Mozart ook regelmatig hier te vinden als hij weer eens gefêteerd werd door de adelijke families die de paleizen in die tijd bewoonden.
De vorige keer waren we van de burcht afgedaald door de Malá Strana, maar dit keer klommen we juist: We waren op weg naar het klooster.
Het Starovklooster is het op één na oudste klooster in Praag. Het is gesticht in 1143. In de 17e en 18e eeuw is het verfraaid met barokke versieringen. De beroemdste bezienswaardigheden in het klooster zijn (links) de theologische en (rechts) de filosofische bibliotheek met hun prachtige plafondschilderingen.
Je mocht die ruimtes niet binnen, je mocht alleen vanuit de deuropening naar binnen kijken. Foto's maken mocht ook niet, tenzij je daarvoor een vergunning had gekocht bij de ingang. Dat hoorde ik pas toen ik boven was, dus ik moest weer terug naar de ingang om een vergunning te kopen.Het gebruik van flitslicht was ten strengste verboden: Dat is slecht voor de boeken en voor de schilderingen. Toch was er een Aziatische man druk bezig om foto's te maken met flitslicht. Ik legde hem uit dat dat niet mocht, maar hij had een vergunning gekocht, dus hij mocht het wel, vond hij. In het donker kon hij toch anders geen foto's maken?
Ik legde hem uit dat hij een lange sluitertijd kon gebruiken in plaats van een flits, maar dat kon niet met zijn fototoestel zei hij.
Hij was niet voor rede vatbaar, dus ik heb hem niet meer uitgelegd dat een flitser helemaal niet helpt bij zo'n grote ruimte, omdat het licht niet ver genoeg reikt: Dat merkt hij wel als hij weer thuis is, in Japan.Toen de rust was weergekeerd heb ik zelf mijn foto's gemaakt. Zonder flits maar met een vaste hand en een belichtingstijd van 1/2 seconde. Ik vind ze wel goed gelukt.
Voor de deur van het klooster was een halte van tramlijn 22, die ons weer keurig terug bij het hotel bracht.
Het was zaterdagavond en dus een mooi moment om uit te gaan. Er waren een paar homovriendelijke uitgaansgelegenheden die we wel eens wilden bezoeken en dat was eerder deze week niet zo'n succes, omdat ze te vroeg sloten of omdat er bijna geen bezoekers waren. Op zaterdag zou dat toch wel anders zijn?
Eerst gingen we naar Café-Café op Rytířská 10. Volgens onze reisgids zou het een homobar zijn, hoewel de meeste gasten hetero zijn. Het is een mooie zaak met grote ramen en veel spiegels.Echt een plaats om mensen te kijken en om gezien te worden. Het is vlak bij Václavské Náměstí en er komen dan ook veel toeristen. Al het personeel spreekt wel een beetje Engels. We wilden een French Coffee, maar dat stond niet op het menu, dus ik heb ze uitgelegd hoe je die maakt. Ik ben benieuwd of dat volgend jaar wel op het menu staat. Ze sluiten om 11 uur 'savonds, zelfs in het weekend!
Dat was wel een beetje vroeg vonden we, dus we gingen verder naar Street-Café Maler op Blanická 28. Volgens de reisgids zou dat een lesbo-club zijn, maar mannen zijn er ook welkom. Er waren zelfs op deze zaterdagavond maar weinig gasten, maar de foto's op hun website tonen aan dat het niet altijd zo rustig is.We vonden hier een hele fijne sfeer en hoewel het barpersoneel nauwelijks een woord Engels sprak, hadden we toch leuk contact met hen door gebarentaal en met hulp van aanwezige gasten die wel Engels spraken. De muziek is aangenaam modern.
2006-08-25
Kutná Hora
Zo'n 70 km ten oosten van Praag ligt het stadje Kutná Hora. Met zijn 22.000 inwoners lijkt het onbelangrijk vergeleken met Praag, maar in het verleden was dat wel anders. Kutná Hora heeft grote rijkdom gekend. Die rijkdom kwam uit de grond: Er werd erg veel zilvererts gevonden bij de stad. In de tweede helft van de 13e begon een competitiestrijd tussen Praag en Kutná Hora over wie wel de belangrijkste stad was, niet alleen op economisch, maar ook op politiek en cultureel gebied. De stad heeft vel beroemdheden voortgebracht, zoals bijvoorbeeld de journalist en toneelschrijver J. K. Tyl, waarnaar ons hotel vernoemd is!
Men wist dit vol te houden tot in de 16e eeuw, toen de zilvermijnen uitgeput begonnen te raken. De stad is nu niet meer zo belangrijk, maar aan deze periode uit het verleden danken we wel meer dan 300 erkende historische monumenten uit de Middeleeuwen en de barok. Kutná Hora ontbreekt dan ook niet op de lijst van wereldwijd cultureel erfgoed van de UNESCO.
Redenen genoeg om te gaan kijken dus. Het is ook altijd een leuk avontuur om in het buitenland een treinreis te maken en we hadden gisteren al uitgebreid geoefend om het staion te vinden.
De treinreis verliep dan ook voorspoedig, tot aan het centraal station van Kutná Hora. Daar had ik willen overstappen op een lokaalspoortje dat ons naar het oude stadscentrum zou brengen, maar onze trein was tien minuten te laat. Het lokale treintje was dus al weg.
"Die gaat over twee uur!"
Ja zeg! Daar gaat ons dagje uit! Dan maar een taxi naar het centrum. We overlegden met de chauffeur over de prijs en hij wilde ons wel brengen voor 100 kronen. Dat is iets meer dan drie Euro. Voor dat bedrag mag je in Nederland alleen naar een taxi kijken, maar niet te lang!
We wilden als eerste naar de St. Barbara-Kathedraal. Daar kom je langs een lange, rechte weg met aan je rechterhand de Jezuïtenschool en links een stenen muurtje. Over dat muurtje heen heb je een wijds uitzicht over het dal van de rivier de Vrchlice. Alles wordt op het ogenblik gerestaureerd: De school, de beelden op het muurtje en de kathedraal zelf.
Gelukkig stond niet alles in de steigers, dus er was genoeg moois te zien. De kathedraal is echt indrukwekkend. Er werd met de bouw begonnen in 1388 door Petr Parléř, dezelfde architect die in Praag de St. Vitus-kathedraal schiep. Kutná Hora wilde immers in niets onderdoen voor Praag! Maar eigenlijk was deze kathedraal pas in 1905 helemaal af. Er zijn in de kerk dan ook verschillende stijlen te ontdekken, zoals Gotiek en Barok.
Ook in de kerk is te zien dat alles in Kutná Hora om de mijnwerkers draaide, vandaar dit standbeeld. De mijnwerker is in de originele klederdracht. In zijn rechterhand houdt hij een stuk gereedschap, in de linker een mijnlamp. Om zijn middel draagt hij een speciaal leren schort dat de mijnwerkers gebruikten om zich naar beneden te laten glijden.
Toen we uit de kathedraal kwamen hadden we honger en we vonden een Mexicaans restaurant, waar we enchilada's bestelden. Ze smaakten ons uitstekend, maar wat we nog niet wisten, was dat het vlees waarschijnlijk niet meer helemaal vers was. Daar zouden we nog snel genoeg achter komen.
De eerste bezienswaardigheid die we nu tegen kwamen was het Hrádek, het kleine kasteel, een oorspronkelijk laatgotisch kasteel uit de 14de eeuw dat vroeger ook deel uitmaakte van de fortificaties van de stad. Tegenwoordig is er een museum voor mijnbouw in gevestigd.
Er werden ook rondleidingen gegeven en daar hadden we wel zin in. Maar voordat de rondleiding begon, hadden we nog tijd om wat zilver te kopen: Julia en ik hebben allebei een nieuwe ring gekocht.
De rondleiding begon met een hoop uitleg over hoe de mijnbouw in zijn werk ging in de Middeleeuwen en we bezochten een rosmolen die gebruikt werd om zware lasten mee uit de mijn te takelen. Het hoogtepunt van de rondleiding was een bezoek aan een echte mijn. Dat werd echter afgeraden voor mensen met claustrofobie, hartpatiënten en voor iedereen die zich vandaag niet helemaal lekker voelde.
Nou, ik voelde me inderdaad niet lekker. Ik had onder normale omstandigheden mijn claustrofobie wel voor een tweede keer willen trotseren, maar eigenlijk wilde ik alleen nog maar naar het toilet. De enchilada's lagen me erg zwaar op de maag. Dus ik zei tegen onze gids dat ik afzag van het bezoek aan de mijn. Julia ging wel en ik vond het een beetje eng om haar te laten gaan, maar ze wilde per se en er waren natuurlijk genoeg mensen bij om haar op te vangen als er iets mis ging. De avonturiers kregen allemaal een witte jas aan, een helm op en een eigen zaklantaarn en ze vertrokken naar de ingang van de mijn.
Ik bleef achter bij de ingang van het museum en ging op zoek naar een toilet. Nou, dat was gemakkelijk te vinden: Aan de overkant van de straat was een soort VVV-kantoor waar ook de kaartjes voor het museum verkocht werden. Daar waren toiletten die voor museumbezoekers gratis te gebruiken waren. Je moest alleen even bij de kassa de sleutel ophalen. Ik kreeg een sleutel en zette koers naar het damestoilet.
"Wacht even, wacht even", riep de man bij de kassa en hij zwaaide met een andere sleutel. Blijkbaar had hij me voor een man aangezien en de verkeerde sleutel gegeven. Gelukkig had hij er helemaal geen moeite mee om me gebruik te laten maken van het toilet waar ik thuishoor.
Ik voelde al snel weer een stuk beter en ik vond een leuk plekje om te gaan zitten in afwachting van de terugkomst van de helden die de mijn bezocht hadden. Ik ging zitten op een muurtje een meter of tien boven het pad waarlangs ze terug zouden komen. Veel mensen zouden dat misschien wel een eng plekje vinden, maar van hoogtevrees heb ik geen last. Ik liet mijn benen lekker over de rand bungelen en ik zag dat ik van hier een heel mooi zicht had op de St. Barbara-kathedraal. De foto van de kathedraal heb ik vanaf dit punt gemaakt.
Het wachten duurde lang en maakte me zenuwachtig. Ik heb meerdere sigaretten gerookt, voordat ze eindelijk weer in zicht kwamen. Ja, ik moet het toegeven: Ik ben deze vakantie weer helemaal in de fout gegaan met roken, ik zal het opnieuw moeten afleren
Eindelijk, daar waren ze. Als een soort van processie kwamen ze de berg weer opgeklommen. Julia kwam achteraan en hoewel de tocht erg vermoeiend voor haar was, kun je aan haar gezicht wel zien dat ze het een geweldige ervaring vond.
We gingen terug naar het centrale plein en namen nog een drankje. Het werd tijd om te denken over de terugreis naar Praag. De taxi was ons zo goed bevallen dat we er niet eens over dachten om met de trein naar het centraal station te gaan. Vanuit een telefooncel belde ik een taxi en die pikte ons binnen vijf minuten op. We onderhandelden niet over de prijs, maar lieten ons gewoon meevoeren. Toen we aankwamen bij het station, stond de meter op 87 kronen, dus we hebben 13 kronen fooi gegeven. Blijkbaar was dat onderhandelen vanmorgen nergens voor nodig geweest.
Onze treinkaartjes hadden maar 118 kronen gekost en dat leek me zelfs voor Tsjechische begrippen wel erg goedkoop (4 Euro) voor een retour over een afstand van 75 km, dus voor de zekerheid vroeg ik nog aan het loket of deze kaartjes ook geldig waren voor de terugreis.
"Jazeker", zei de man achter het loket.
De trein bracht ons dit keer tot Kolín en daar moesten we overstappen, maar eerst moest ik weer naar het toilet. Ik ga niet graag op een station naar het toilet, maar het moest gewoon. Ik ging naar het damestoilet en betaalde het daarvoor verschuldigde bedrag aan de meneer bij de ingang. Toen ik daarna doorliep riep hij:
"Wacht even, wacht even!"
Verbaasd keerde ik me om, om te kijken wat er aan de hand was en hij overhandigde me een stuk toiletpapier: Op de toiletten was geen papier en dat kreeg je bij de ingang als je netjes betaalde. Weer wat geleerd!
We hadden de snelste verbinding naar Praag gemist en we kwamen terecht in een trein die via een omweg reed. Maar wat een trein! Dit was echt super-modern materieel, waar de Nederlandse Spoorwegen jaloers op kunnen zijn! We reisden 2e klasse, maar we zaten gewoon heerlijk zacht in een brandschone, gloednieuwe coupé.
Buiten ging de zon onder en het landschap zag er sprookjesachtig uit in dit vreemde licht. Foto's maken lukte natuurlijk niet, want recht tegen de zon in fotograferen is de dood voor je camera en onder een hoek fotograferen levert storende spiegelingen op in het raam van de trein. Er zat niets anders op dan gewoon te kijken en te genieten.
Uiteindelijk kwamen we in Praag aan op een ander station dan waar we vertrokken waren. We wandelden vanaf het station naar het Westen, op zoek naar een plaats om te dineren, toen we achter ons een groep voetbalfans hoorden. Ze naderden met vrij grote snelheid en dat vond ik toch wel onprettig.
Ik dacht de laatste tijd dat ik redelijk passabel was, maar in Tsjechië ben ik er achter gekomen dat dat een stuk minder is dan ik dacht. Ik werd daar voortdurend nagestaard en bekeken alsof ik een wezen van een andere planeet was. Gelukkig is het niet tot agressie gekomen, hoewel er een moment op een metrostation was dat ik me toch wel wat bedreigd voelde.
Blijkbaar zijn de Tsjechen wat dit betreft nog niks gewend en gaan Nederlanders er een stuk soepeler mee om. En blijkbaar is "het" aan mij nog steeds duidelijk te zien. Ik ben hier wel van geschrokken, ik hoop maar dat ik in Nederland toch mijn normale zelfvertrouwen kan blijven uitstralen...
Het laatste wat ik wilde was een confrontatie met een grote groep voetbalfans, dus we gingen snel een restaurant binnen, we hadden opeens helemaal geen moeite om er eentje uit te kiezen
Het bleek trouwens een uitstekend restaurant, we waren gelukkig goed terecht gekomen.
Maar voordat we gingen eten moesten we allebei naar het toilet, ook Julia's darmen begonnen op te spelen. Het was nu wel duidelijk dat er echt iets mis was geweest met die enchilada's van vanmiddag, alleen had ik er eerder last van gekregen dan Julia. Gelukkig hadden we nog wel trek in een diner en we namen een maaltijdsalade met spek en gebakken ei. Een verrassende combinatie, maar erg lekker!
Men wist dit vol te houden tot in de 16e eeuw, toen de zilvermijnen uitgeput begonnen te raken. De stad is nu niet meer zo belangrijk, maar aan deze periode uit het verleden danken we wel meer dan 300 erkende historische monumenten uit de Middeleeuwen en de barok. Kutná Hora ontbreekt dan ook niet op de lijst van wereldwijd cultureel erfgoed van de UNESCO.
Redenen genoeg om te gaan kijken dus. Het is ook altijd een leuk avontuur om in het buitenland een treinreis te maken en we hadden gisteren al uitgebreid geoefend om het staion te vinden.
De treinreis verliep dan ook voorspoedig, tot aan het centraal station van Kutná Hora. Daar had ik willen overstappen op een lokaalspoortje dat ons naar het oude stadscentrum zou brengen, maar onze trein was tien minuten te laat. Het lokale treintje was dus al weg."Die gaat over twee uur!"
Ja zeg! Daar gaat ons dagje uit! Dan maar een taxi naar het centrum. We overlegden met de chauffeur over de prijs en hij wilde ons wel brengen voor 100 kronen. Dat is iets meer dan drie Euro. Voor dat bedrag mag je in Nederland alleen naar een taxi kijken, maar niet te lang!
We wilden als eerste naar de St. Barbara-Kathedraal. Daar kom je langs een lange, rechte weg met aan je rechterhand de Jezuïtenschool en links een stenen muurtje. Over dat muurtje heen heb je een wijds uitzicht over het dal van de rivier de Vrchlice. Alles wordt op het ogenblik gerestaureerd: De school, de beelden op het muurtje en de kathedraal zelf.Gelukkig stond niet alles in de steigers, dus er was genoeg moois te zien. De kathedraal is echt indrukwekkend. Er werd met de bouw begonnen in 1388 door Petr Parléř, dezelfde architect die in Praag de St. Vitus-kathedraal schiep. Kutná Hora wilde immers in niets onderdoen voor Praag! Maar eigenlijk was deze kathedraal pas in 1905 helemaal af. Er zijn in de kerk dan ook verschillende stijlen te ontdekken, zoals Gotiek en Barok.Ook in de kerk is te zien dat alles in Kutná Hora om de mijnwerkers draaide, vandaar dit standbeeld. De mijnwerker is in de originele klederdracht. In zijn rechterhand houdt hij een stuk gereedschap, in de linker een mijnlamp. Om zijn middel draagt hij een speciaal leren schort dat de mijnwerkers gebruikten om zich naar beneden te laten glijden.Toen we uit de kathedraal kwamen hadden we honger en we vonden een Mexicaans restaurant, waar we enchilada's bestelden. Ze smaakten ons uitstekend, maar wat we nog niet wisten, was dat het vlees waarschijnlijk niet meer helemaal vers was. Daar zouden we nog snel genoeg achter komen.
De eerste bezienswaardigheid die we nu tegen kwamen was het Hrádek, het kleine kasteel, een oorspronkelijk laatgotisch kasteel uit de 14de eeuw dat vroeger ook deel uitmaakte van de fortificaties van de stad. Tegenwoordig is er een museum voor mijnbouw in gevestigd.
Er werden ook rondleidingen gegeven en daar hadden we wel zin in. Maar voordat de rondleiding begon, hadden we nog tijd om wat zilver te kopen: Julia en ik hebben allebei een nieuwe ring gekocht.
De rondleiding begon met een hoop uitleg over hoe de mijnbouw in zijn werk ging in de Middeleeuwen en we bezochten een rosmolen die gebruikt werd om zware lasten mee uit de mijn te takelen. Het hoogtepunt van de rondleiding was een bezoek aan een echte mijn. Dat werd echter afgeraden voor mensen met claustrofobie, hartpatiënten en voor iedereen die zich vandaag niet helemaal lekker voelde.Nou, ik voelde me inderdaad niet lekker. Ik had onder normale omstandigheden mijn claustrofobie wel voor een tweede keer willen trotseren, maar eigenlijk wilde ik alleen nog maar naar het toilet. De enchilada's lagen me erg zwaar op de maag. Dus ik zei tegen onze gids dat ik afzag van het bezoek aan de mijn. Julia ging wel en ik vond het een beetje eng om haar te laten gaan, maar ze wilde per se en er waren natuurlijk genoeg mensen bij om haar op te vangen als er iets mis ging. De avonturiers kregen allemaal een witte jas aan, een helm op en een eigen zaklantaarn en ze vertrokken naar de ingang van de mijn.
Ik bleef achter bij de ingang van het museum en ging op zoek naar een toilet. Nou, dat was gemakkelijk te vinden: Aan de overkant van de straat was een soort VVV-kantoor waar ook de kaartjes voor het museum verkocht werden. Daar waren toiletten die voor museumbezoekers gratis te gebruiken waren. Je moest alleen even bij de kassa de sleutel ophalen. Ik kreeg een sleutel en zette koers naar het damestoilet.
"Wacht even, wacht even", riep de man bij de kassa en hij zwaaide met een andere sleutel. Blijkbaar had hij me voor een man aangezien en de verkeerde sleutel gegeven. Gelukkig had hij er helemaal geen moeite mee om me gebruik te laten maken van het toilet waar ik thuishoor.
Ik voelde al snel weer een stuk beter en ik vond een leuk plekje om te gaan zitten in afwachting van de terugkomst van de helden die de mijn bezocht hadden. Ik ging zitten op een muurtje een meter of tien boven het pad waarlangs ze terug zouden komen. Veel mensen zouden dat misschien wel een eng plekje vinden, maar van hoogtevrees heb ik geen last. Ik liet mijn benen lekker over de rand bungelen en ik zag dat ik van hier een heel mooi zicht had op de St. Barbara-kathedraal. De foto van de kathedraal heb ik vanaf dit punt gemaakt.
Het wachten duurde lang en maakte me zenuwachtig. Ik heb meerdere sigaretten gerookt, voordat ze eindelijk weer in zicht kwamen. Ja, ik moet het toegeven: Ik ben deze vakantie weer helemaal in de fout gegaan met roken, ik zal het opnieuw moeten afleren
Eindelijk, daar waren ze. Als een soort van processie kwamen ze de berg weer opgeklommen. Julia kwam achteraan en hoewel de tocht erg vermoeiend voor haar was, kun je aan haar gezicht wel zien dat ze het een geweldige ervaring vond.We gingen terug naar het centrale plein en namen nog een drankje. Het werd tijd om te denken over de terugreis naar Praag. De taxi was ons zo goed bevallen dat we er niet eens over dachten om met de trein naar het centraal station te gaan. Vanuit een telefooncel belde ik een taxi en die pikte ons binnen vijf minuten op. We onderhandelden niet over de prijs, maar lieten ons gewoon meevoeren. Toen we aankwamen bij het station, stond de meter op 87 kronen, dus we hebben 13 kronen fooi gegeven. Blijkbaar was dat onderhandelen vanmorgen nergens voor nodig geweest.
Onze treinkaartjes hadden maar 118 kronen gekost en dat leek me zelfs voor Tsjechische begrippen wel erg goedkoop (4 Euro) voor een retour over een afstand van 75 km, dus voor de zekerheid vroeg ik nog aan het loket of deze kaartjes ook geldig waren voor de terugreis."Jazeker", zei de man achter het loket.
De trein bracht ons dit keer tot Kolín en daar moesten we overstappen, maar eerst moest ik weer naar het toilet. Ik ga niet graag op een station naar het toilet, maar het moest gewoon. Ik ging naar het damestoilet en betaalde het daarvoor verschuldigde bedrag aan de meneer bij de ingang. Toen ik daarna doorliep riep hij:
"Wacht even, wacht even!"
Verbaasd keerde ik me om, om te kijken wat er aan de hand was en hij overhandigde me een stuk toiletpapier: Op de toiletten was geen papier en dat kreeg je bij de ingang als je netjes betaalde. Weer wat geleerd!
We hadden de snelste verbinding naar Praag gemist en we kwamen terecht in een trein die via een omweg reed. Maar wat een trein! Dit was echt super-modern materieel, waar de Nederlandse Spoorwegen jaloers op kunnen zijn! We reisden 2e klasse, maar we zaten gewoon heerlijk zacht in een brandschone, gloednieuwe coupé.
Buiten ging de zon onder en het landschap zag er sprookjesachtig uit in dit vreemde licht. Foto's maken lukte natuurlijk niet, want recht tegen de zon in fotograferen is de dood voor je camera en onder een hoek fotograferen levert storende spiegelingen op in het raam van de trein. Er zat niets anders op dan gewoon te kijken en te genieten.
Uiteindelijk kwamen we in Praag aan op een ander station dan waar we vertrokken waren. We wandelden vanaf het station naar het Westen, op zoek naar een plaats om te dineren, toen we achter ons een groep voetbalfans hoorden. Ze naderden met vrij grote snelheid en dat vond ik toch wel onprettig.
Ik dacht de laatste tijd dat ik redelijk passabel was, maar in Tsjechië ben ik er achter gekomen dat dat een stuk minder is dan ik dacht. Ik werd daar voortdurend nagestaard en bekeken alsof ik een wezen van een andere planeet was. Gelukkig is het niet tot agressie gekomen, hoewel er een moment op een metrostation was dat ik me toch wel wat bedreigd voelde.
Blijkbaar zijn de Tsjechen wat dit betreft nog niks gewend en gaan Nederlanders er een stuk soepeler mee om. En blijkbaar is "het" aan mij nog steeds duidelijk te zien. Ik ben hier wel van geschrokken, ik hoop maar dat ik in Nederland toch mijn normale zelfvertrouwen kan blijven uitstralen...
Het laatste wat ik wilde was een confrontatie met een grote groep voetbalfans, dus we gingen snel een restaurant binnen, we hadden opeens helemaal geen moeite om er eentje uit te kiezen Het bleek trouwens een uitstekend restaurant, we waren gelukkig goed terecht gekomen.
Maar voordat we gingen eten moesten we allebei naar het toilet, ook Julia's darmen begonnen op te spelen. Het was nu wel duidelijk dat er echt iets mis was geweest met die enchilada's van vanmiddag, alleen had ik er eerder last van gekregen dan Julia. Gelukkig hadden we nog wel trek in een diner en we namen een maaltijdsalade met spek en gebakken ei. Een verrassende combinatie, maar erg lekker!
Labels: treinen
2006-08-24
Praagse jugendstil
We wilden vandaag met de trein naar Kutná Hora, maar ik kon het centraal station niet vinden! Ja, dat was knap stom van me, blijkbaar ben ik een reisleider van lik mijn vestje. We waren gewoon op de tram gestapt en ik dacht dat bijna elke tram wel naar het centraal station zou gaan, zoals we dat in Nederland gewend zijn. Maar zo is het niet! Onze tram reed, zo bleek later, met een grote boog om het station heen en zette ons af in een godverlaten buitenwijk.
Terug naar het hotel dus, waar ik als penitentie de kaarten moest bestuderen om uit te zoeken waar dat station nou precies was. Het was intussen te laat geworden om nog aan een grote treinreis te beginnen, dus moest ik een alternatief plan bedenken. Dan maar een dagje gotiek, renaissance, barok, jugendstil en art-nouveau in het centrum van Praag.
Dus we gingen op weg naar het beginpunt van de route. Niet met zo'n nare tram, maar gewoon fijn met de vertrouwde metro.
"We gaan van I.P. Pavlova via Muzeum en Hlavní Nádraží naar Florenc en daar stappen we over op lijn B voor het laatste stukje naar Náměstí Republiky", zei ik.
"Prima schat", zei Julia.
"Weet je trouwens wat Hlavní Nádraží betekent?"
"Nee?"
"Centraal station!"
PETS!
"Auw!"
Julia had me een flinke tik op mijn billen gegeven. Het is toch een schande! Heb ik daarvoor nou maanden Tsjechisch gestudeerd? Maar de Tsjechen hebben het ook niet echt gemakkelijk gemaakt om dat station te vinden. Op het overzichtskaartje in de metro staat het weggefrommeld tussen twee grote overstapstions alsof het een onbelangrijke halte is! Als je geen Tsjechisch kent, vind je het nooit. In elk geval zullen we morgen geen moeite hebben om het te vinden.
We begonnen bij Obecní Dům, het Gemeentehuis. Nadat Praag tegen het eind van de 19e eeuw de radicaalste moderniseringfasen uit zijn geschiedenis had doorstaan - waarin onder andere de stadsmuren waren gesloopt, de spoorlijnen naar Wenen en Berlijn waren aangelegd, prachtige stations waren gebouwd en de Moldau grotendeels was gereguleerd - besloot de gemeenteraad tot de bouw van dit 'representatieve gebouw van de hoofdstad'. Gisteren hadden we het al aan de buitenkant gezien, maar nu zijn we naar binnen gegaan. Sommige ruimtes in het gebouw kun je niet zomaar in. Om in de beroemde Smetana-zaal te komen, moet je een kaartje kopen voor een concert dat in die zaal gegeven wordt. Maar er zijn ook verschillende restaurants en een café in het gebouw waar je vrij naar binnen kunt lopen. In het café in the souterrain zagen we deze prachtige lamp hangen. Daarnaast zie je een stukje smeedwerk van de liftkoker.
We besloten om een hapje te eten in het restaurant op de begane grond. Een heel indrukwekkende ruimte. De bediening was er echter waardeloos. We moesten enorm lang wachten en de ober was erg onvriendelijk. Ik probeerde hem nog te ontdooien, door bij ons vertrek in het Tsjechisch om de rekening te vragen.
"Dvĕstĕdvacetšest", zei hij snel.
Ik bleef hem vriendelijk aankijken, terwijl ik in mijn hoofd probeerde deze klanken te decoderen, maar hij was me voor:
"Two hundred and twenty six."
OK, dat was mijn eigen schuld, als ik Tsjechisch spreek, moet ik er ook op voorbereid zijn om in het Tsjechisch antwoord te krijgen. Dat grapje mocht hij maken. Wat minder grappig was, was dat hij me vijftig kronen te weinig wisselgeld gaf. Ik had het pas in de gaten toen het al te laat was.
We gingen op pad en kwamen al snel bij een station. Niet het centraal station, maar Masarykovo Nádraží, het oudste station van Praag. Het werd geopend in 1845.
Ik ben dol op treinen en als ik op vakantie ben, wil ik ook altijd het station zien van de plaats die we bezoeken. Julia gaat dan maar even op een bankje zitten, terwijl ik van het ene perron naar het andere hol om allemaal foto's van de treinen te maken.
We gingen weer verder en bezochten ook nog het centraal station. [Op dit moment heb ik te weinig ruimte op Flickr om die foto's te laten zien; ik hoop ze later nog eens toe te voegen.]
Uiteindelijk kwamen we bij restaurant Příčný Řez, waar ik zo dom was om een groot glas witbier te bestellen. Het leek wel een aquarium! Grappig trouwens dat in Praag bij de beter gesorteerde bars en restaurants gewoon ons vertrouwde Hoegaarden Witbier verkrijgbaar is.
Příčný Řez is echt een hele leuke zaak met een fijne sfeer, vriendelijke bediening, een hele mooie aankleding en heerlijk eten. We bestelden een "Pepek" ("Popeye"), een gerecht dat bestond uit spinaziebladeren, blauwe kaas en zure room. Dat was echt smullen!
We waren alweer knap moe, maar we waren nu bijna weer bij de Moldau-oever en daar wilde ik graag naartoe, naar het Slovanský ostrov (Slavische eiland) om precies te zijn. Niet om galerie Mánes te bezichtigen, maar gewoon om langs de oever te flaneren en misschien zelfs wel een waterfiets te huren.
En dat deden we! Je kunt op de Moldau niet zo ver varen, omdat overal stuwen zijn om het waterpeil onder controle te houden, maar we konden wel helemaal om een ander eiland, Střelecký ostrov, heen varen. Vanaf het water hadden we weer een mooi zicht op de Karelsbrug en op de vele mooie gebouwen op de oevers.
Toch deden we iets fout. Deze twee meisjes hadden het veel slimmer aangepakt dan wij: Ze hadden een man meegebracht om voor ze te roeien.
Ja, dat was knap stom van me, blijkbaar ben ik een reisleider van lik mijn vestje. We waren gewoon op de tram gestapt en ik dacht dat bijna elke tram wel naar het centraal station zou gaan, zoals we dat in Nederland gewend zijn. Maar zo is het niet! Onze tram reed, zo bleek later, met een grote boog om het station heen en zette ons af in een godverlaten buitenwijk.Terug naar het hotel dus, waar ik als penitentie de kaarten moest bestuderen om uit te zoeken waar dat station nou precies was. Het was intussen te laat geworden om nog aan een grote treinreis te beginnen, dus moest ik een alternatief plan bedenken. Dan maar een dagje gotiek, renaissance, barok, jugendstil en art-nouveau in het centrum van Praag.Dus we gingen op weg naar het beginpunt van de route. Niet met zo'n nare tram, maar gewoon fijn met de vertrouwde metro.
"We gaan van I.P. Pavlova via Muzeum en Hlavní Nádraží naar Florenc en daar stappen we over op lijn B voor het laatste stukje naar Náměstí Republiky", zei ik.
"Prima schat", zei Julia.
"Weet je trouwens wat Hlavní Nádraží betekent?"
"Nee?"
"Centraal station!"
PETS!
"Auw!"
Julia had me een flinke tik op mijn billen gegeven. Het is toch een schande! Heb ik daarvoor nou maanden Tsjechisch gestudeerd? Maar de Tsjechen hebben het ook niet echt gemakkelijk gemaakt om dat station te vinden. Op het overzichtskaartje in de metro staat het weggefrommeld tussen twee grote overstapstions alsof het een onbelangrijke halte is! Als je geen Tsjechisch kent, vind je het nooit. In elk geval zullen we morgen geen moeite hebben om het te vinden.
We begonnen bij Obecní Dům, het Gemeentehuis. Nadat Praag tegen het eind van de 19e eeuw de radicaalste moderniseringfasen uit zijn geschiedenis had doorstaan - waarin onder andere de stadsmuren waren gesloopt, de spoorlijnen naar Wenen en Berlijn waren aangelegd, prachtige stations waren gebouwd en de Moldau grotendeels was gereguleerd - besloot de gemeenteraad tot de bouw van dit 'representatieve gebouw van de hoofdstad'. Gisteren hadden we het al aan de buitenkant gezien, maar nu zijn we naar binnen gegaan. Sommige ruimtes in het gebouw kun je niet zomaar in. Om in de beroemde Smetana-zaal te komen, moet je een kaartje kopen voor een concert dat in die zaal gegeven wordt. Maar er zijn ook verschillende restaurants en een café in het gebouw waar je vrij naar binnen kunt lopen. In het café in the souterrain zagen we deze prachtige lamp hangen. Daarnaast zie je een stukje smeedwerk van de liftkoker.We besloten om een hapje te eten in het restaurant op de begane grond. Een heel indrukwekkende ruimte. De bediening was er echter waardeloos. We moesten enorm lang wachten en de ober was erg onvriendelijk. Ik probeerde hem nog te ontdooien, door bij ons vertrek in het Tsjechisch om de rekening te vragen.
"Dvĕstĕdvacetšest", zei hij snel.
Ik bleef hem vriendelijk aankijken, terwijl ik in mijn hoofd probeerde deze klanken te decoderen, maar hij was me voor:
"Two hundred and twenty six."
OK, dat was mijn eigen schuld, als ik Tsjechisch spreek, moet ik er ook op voorbereid zijn om in het Tsjechisch antwoord te krijgen. Dat grapje mocht hij maken. Wat minder grappig was, was dat hij me vijftig kronen te weinig wisselgeld gaf. Ik had het pas in de gaten toen het al te laat was.
We gingen op pad en kwamen al snel bij een station. Niet het centraal station, maar Masarykovo Nádraží, het oudste station van Praag. Het werd geopend in 1845.
Ik ben dol op treinen en als ik op vakantie ben, wil ik ook altijd het station zien van de plaats die we bezoeken. Julia gaat dan maar even op een bankje zitten, terwijl ik van het ene perron naar het andere hol om allemaal foto's van de treinen te maken.
We gingen weer verder en bezochten ook nog het centraal station. [Op dit moment heb ik te weinig ruimte op Flickr om die foto's te laten zien; ik hoop ze later nog eens toe te voegen.]
Uiteindelijk kwamen we bij restaurant Příčný Řez, waar ik zo dom was om een groot glas witbier te bestellen. Het leek wel een aquarium! Grappig trouwens dat in Praag bij de beter gesorteerde bars en restaurants gewoon ons vertrouwde Hoegaarden Witbier verkrijgbaar is.
Příčný Řez is echt een hele leuke zaak met een fijne sfeer, vriendelijke bediening, een hele mooie aankleding en heerlijk eten. We bestelden een "Pepek" ("Popeye"), een gerecht dat bestond uit spinaziebladeren, blauwe kaas en zure room. Dat was echt smullen!
We waren alweer knap moe, maar we waren nu bijna weer bij de Moldau-oever en daar wilde ik graag naartoe, naar het Slovanský ostrov (Slavische eiland) om precies te zijn. Niet om galerie Mánes te bezichtigen, maar gewoon om langs de oever te flaneren en misschien zelfs wel een waterfiets te huren.
En dat deden we! Je kunt op de Moldau niet zo ver varen, omdat overal stuwen zijn om het waterpeil onder controle te houden, maar we konden wel helemaal om een ander eiland, Střelecký ostrov, heen varen. Vanaf het water hadden we weer een mooi zicht op de Karelsbrug en op de vele mooie gebouwen op de oevers.
Toch deden we iets fout. Deze twee meisjes hadden het veel slimmer aangepakt dan wij: Ze hadden een man meegebracht om voor ze te roeien.Labels: treinen
2006-08-23
Josefov
Voor vandaag stond een bezoek aan de joodse wijk op het programma.
Het is al meer dan duizend jaar geleden dat de eerste joden zich in de schaduw van de Praagse burcht vestigden. Josefov, de joodse nederzetting aan de noordwestelijke rand van de Oude Stad, werd rond 1150 gesticht.
Na de revolutie van 1848 verleende de keizer eindelijk het volledige burgerrecht aan de joden. Hierop vertrokken de welgestelde inwoners uit Josefov, dat vervolgens langzamerhand in een krottenwijk veranderde. Vlak voor 1900 werden de vervallen woningen gesloopt en vervangen door moderne gebouwen van een welhaast Parijse elegantie. Alleen het stadhuis, de oude begraafplaats en een klein aantal synagogen bleven bewaard...
Het beginpunt van deze route was het plein bij het Oude Stadhuis (Staroměstské Náměstí). Vooral de legendarische astronomische klok is een trekpleister voor toeristen. Eerlijk gezegd had ik al grote moeite om er op te zien hoe laat het was. En wat is er verder op te zien? De schijngestalte van de maan? Het teken van de dierenriem? Vast wel! Als iemand dan maar kon uitleggen hoe je dat moet aflezen...
We hadden gisteren al zoveel gelopen met de reisgids in de hand. dat we nu eigenlijk liever iets relaxters wilden doen. Een rondritje in een toeristisch "treintje" bijvoorbeeld? Nou, dat zat ons niet glad, want de "trein" had een lekke band!
Dan maar een ritje in een koets. In die witte! Zie je trouwens al die mooie gebouwen op de achtergrond? Praag staat helemaal vol met zulke gebouwen, je zou er wel duizenden foto's van kunnen maken!
We reden in de koets een paar blokjes om met uitzicht op de kont van de voerman en op de achterwerken van de beide paarden. Toen één van de paarden moest poepen, hield de voerman een zakje aan een lange steel onder zijn staart. Vandaar dat de straten niet vol paardenpoep liggen. Netjes!
Er was onderweg helemaal geen uitleg over wat er allemaal rondom ons te zien was. Dat was in dat treintje vast heel anders geweest. Maar we keken gewoon goed om ons heen. Elk gebouw in elke straat was het bekijken waard. Schilderingen, ornamenten en beelden alom. Fotograferen viel echter niet mee in zo'n koets die met IJzeren wielen over de kinderhoofdjes hobbelt.
Nadat we ons op deze walgelijke bourgois-manier hadden laten rondrijden, stonden we weer met beide benen op de grond. Niet iedereen kan zich zo'n ritje in een koets veroorloven. Deze meneer die op zijn knieën zat te bedelen om ook maar een klein beetje van al die rijkdom om hem heen, had onze kronen vast op een andere manier besteed.
Wij gingen op zoek naar het standbeeld van Franz Kafka. Volgens de reisgids hadden we daar in een paar honderd meter moeten zijn, maar we zagen hem niet, zelfs niet toen we helemaal doorgelopen waren tot aan de rivier.
Wie we daar wel zagen was Antonín Dvořák. Wat een prachtige, indrukwekkende kop!
Vanaf dit punt hadden we een mooi uitzicht over de Moldau ("Vltava", zoals de Tsjechen zeggen) en we zagen vanuit de verte de Karelsbrug liggen. Maar daar waren we dit keer niet voor gekomen. Als we nog iets van de joodse wijk wilden zien, moesten we omkeren en terug gaan in Oostelijke richting.
Zo passerden we eerst de Pinkassynagoge. Dit bouwwerk uit 1535 dient als gedenkplaats voor de bijna 80.000 Tsjechische joden die ten prooi vielen aan de vernietigingswaanzin van de Duitse nationaal-socialisten. Op de binnenmuren staan de namen van de slachtoffers. We zijn er niet naar binnengegaan. We weten wel ongeveer welke gruweldaden er hebben plaatsgevonden in de Tweede Wereldoorlog, zoiets mag natuurlijk nooit meer gebeuren. Helaas gebeurt het echter keer op keer. Volkeren worden onderdrukt, mensen worden gemarteld, bevolkingsgroepen worden afgemaakt, het lijkt of mensen niets van de geschiedenis willen leren.
We waren toe aan de lunch en we kwamen toevallig terecht bij een Japans restaurant. We hadden geen van beiden ooit sushi gegeten en we besloten dat het er nu dan maar eens van moest komen. Wij Nederlanders horen toch niet bang te zijn van een beetje rauwe vis? De pret begon trouwens al bij de sake, de Japanse rijstwijn die de ober ons bij dit gerecht aanraadde. Zoals je wel ziet, genoot Julia er met volle teugen van.
Toen het eten gebracht werd, bleek dat we er als enige "bestek" eetstokjes bij kregen. Het werd dus een maaltijd in echte Japanse stijl. Gelukkig hoefden we nog niet op de grond geknield te zitten en ook de flessen mineraalwater waarmee we de sake wegspoelden vielen een beetje uit de toon natuurlijk.
Intussen zagen we aan de overkant van de straat groepen mensen met wel heel opmerkelijke hoofddeksels. Ongetwijfeld waren die bedoeld als een uiting van het joodse geloof, maar ik was wel verbaasd dat ze gedragen werden door vrouwen zowel als mannen. Alleen mannen dragen toch een keppeltje?
Dat werd weer eens bewezen toen we de Oude-Nieuwe Synagoge binnengingen. Bij de kassa lag een grote stapel keppeltjes klaar en geen man kwam naar binnen zonder dat hij zo'n ding op zijn hoofd zette. Over mij werd niet moeilijk gedaan, blijkbaar werd ik gewoon als vrouw geaccepteerd.
Onze reisgids vermeldde over dit gebouw: Dit tweeschepige bouwwerk met zijn hoge zadeldak stamt uit de 13e eeuw en is daarmee de oudst bewaard gebleven Europese synagoge. De steenhouwerswerken zijn van een grote artistieke waarde.
Nou, eerlijk gezegd vond ik het helemaal niet mooi. Ik dacht eerst dat ik de achterkant had gefotografeerd, maar de andere kant ziet er nog minder fraai uit. En ook binnen was maar weinig te beleven.
We gingen weer naar buiten en nu stuitten we alsnog op het standbeeld van Franz Kafka. Julia vereeuwigde me aan de voeten van deze onsterfelijke dichter, die wij misschien nog het beste kennen van de uitdrukking "een Kafkaanse ervaring".
Inmiddels hadden we voor vandaag wel weer genoeg gehad. We besloten de metro te nemen naar een andere wijk om daar wat te gaan eten. We gingen op goed geluk naar een metrostation aan de zuidkant van de stad, maar daar was helemaal niks te beleven, dus we pakten gauw weer een metro terug naar "ons" station, I.P. Pavlova, op ongeveer honderd meter van ons hotel.
Dat is in een wijk met veel eetgelegenheden, de Kentucky Fried Chicken zat op maar 20 meter van ons hotel, maar daar zijn we uiteraard nooit binnen gegaan. Wij houden meer van de typische restaurants waar de Tsjechen zelf ook eten. En zo vonden we een eenvoudig eetcafé op de hoek van Lublaňská, waar we ondermeer een heerlijke aardappelsoep kregen voorgezet.
Het is al meer dan duizend jaar geleden dat de eerste joden zich in de schaduw van de Praagse burcht vestigden. Josefov, de joodse nederzetting aan de noordwestelijke rand van de Oude Stad, werd rond 1150 gesticht. Na de revolutie van 1848 verleende de keizer eindelijk het volledige burgerrecht aan de joden. Hierop vertrokken de welgestelde inwoners uit Josefov, dat vervolgens langzamerhand in een krottenwijk veranderde. Vlak voor 1900 werden de vervallen woningen gesloopt en vervangen door moderne gebouwen van een welhaast Parijse elegantie. Alleen het stadhuis, de oude begraafplaats en een klein aantal synagogen bleven bewaard...
Het beginpunt van deze route was het plein bij het Oude Stadhuis (Staroměstské Náměstí). Vooral de legendarische astronomische klok is een trekpleister voor toeristen. Eerlijk gezegd had ik al grote moeite om er op te zien hoe laat het was. En wat is er verder op te zien? De schijngestalte van de maan? Het teken van de dierenriem? Vast wel! Als iemand dan maar kon uitleggen hoe je dat moet aflezen...
We hadden gisteren al zoveel gelopen met de reisgids in de hand. dat we nu eigenlijk liever iets relaxters wilden doen. Een rondritje in een toeristisch "treintje" bijvoorbeeld? Nou, dat zat ons niet glad, want de "trein" had een lekke band!
Dan maar een ritje in een koets. In die witte! Zie je trouwens al die mooie gebouwen op de achtergrond? Praag staat helemaal vol met zulke gebouwen, je zou er wel duizenden foto's van kunnen maken!
We reden in de koets een paar blokjes om met uitzicht op de kont van de voerman en op de achterwerken van de beide paarden. Toen één van de paarden moest poepen, hield de voerman een zakje aan een lange steel onder zijn staart. Vandaar dat de straten niet vol paardenpoep liggen. Netjes!
Er was onderweg helemaal geen uitleg over wat er allemaal rondom ons te zien was. Dat was in dat treintje vast heel anders geweest. Maar we keken gewoon goed om ons heen. Elk gebouw in elke straat was het bekijken waard. Schilderingen, ornamenten en beelden alom. Fotograferen viel echter niet mee in zo'n koets die met IJzeren wielen over de kinderhoofdjes hobbelt.
Nadat we ons op deze walgelijke bourgois-manier hadden laten rondrijden, stonden we weer met beide benen op de grond. Niet iedereen kan zich zo'n ritje in een koets veroorloven. Deze meneer die op zijn knieën zat te bedelen om ook maar een klein beetje van al die rijkdom om hem heen, had onze kronen vast op een andere manier besteed.Wij gingen op zoek naar het standbeeld van Franz Kafka. Volgens de reisgids hadden we daar in een paar honderd meter moeten zijn, maar we zagen hem niet, zelfs niet toen we helemaal doorgelopen waren tot aan de rivier.
Wie we daar wel zagen was Antonín Dvořák. Wat een prachtige, indrukwekkende kop!Vanaf dit punt hadden we een mooi uitzicht over de Moldau ("Vltava", zoals de Tsjechen zeggen) en we zagen vanuit de verte de Karelsbrug liggen. Maar daar waren we dit keer niet voor gekomen. Als we nog iets van de joodse wijk wilden zien, moesten we omkeren en terug gaan in Oostelijke richting.
Zo passerden we eerst de Pinkassynagoge. Dit bouwwerk uit 1535 dient als gedenkplaats voor de bijna 80.000 Tsjechische joden die ten prooi vielen aan de vernietigingswaanzin van de Duitse nationaal-socialisten. Op de binnenmuren staan de namen van de slachtoffers. We zijn er niet naar binnengegaan. We weten wel ongeveer welke gruweldaden er hebben plaatsgevonden in de Tweede Wereldoorlog, zoiets mag natuurlijk nooit meer gebeuren. Helaas gebeurt het echter keer op keer. Volkeren worden onderdrukt, mensen worden gemarteld, bevolkingsgroepen worden afgemaakt, het lijkt of mensen niets van de geschiedenis willen leren.
We waren toe aan de lunch en we kwamen toevallig terecht bij een Japans restaurant. We hadden geen van beiden ooit sushi gegeten en we besloten dat het er nu dan maar eens van moest komen. Wij Nederlanders horen toch niet bang te zijn van een beetje rauwe vis? De pret begon trouwens al bij de sake, de Japanse rijstwijn die de ober ons bij dit gerecht aanraadde. Zoals je wel ziet, genoot Julia er met volle teugen van.Toen het eten gebracht werd, bleek dat we er als enige "bestek" eetstokjes bij kregen. Het werd dus een maaltijd in echte Japanse stijl. Gelukkig hoefden we nog niet op de grond geknield te zitten
en ook de flessen mineraalwater waarmee we de sake wegspoelden vielen een beetje uit de toon natuurlijk.Intussen zagen we aan de overkant van de straat groepen mensen met wel heel opmerkelijke hoofddeksels. Ongetwijfeld waren die bedoeld als een uiting van het joodse geloof, maar ik was wel verbaasd dat ze gedragen werden door vrouwen zowel als mannen. Alleen mannen dragen toch een keppeltje?
Dat werd weer eens bewezen toen we de Oude-Nieuwe Synagoge binnengingen. Bij de kassa lag een grote stapel keppeltjes klaar en geen man kwam naar binnen zonder dat hij zo'n ding op zijn hoofd zette. Over mij werd niet moeilijk gedaan, blijkbaar werd ik gewoon als vrouw geaccepteerd.Onze reisgids vermeldde over dit gebouw: Dit tweeschepige bouwwerk met zijn hoge zadeldak stamt uit de 13e eeuw en is daarmee de oudst bewaard gebleven Europese synagoge. De steenhouwerswerken zijn van een grote artistieke waarde.
Nou, eerlijk gezegd vond ik het helemaal niet mooi. Ik dacht eerst dat ik de achterkant had gefotografeerd, maar de andere kant ziet er nog minder fraai uit. En ook binnen was maar weinig te beleven.
We gingen weer naar buiten en nu stuitten we alsnog op het standbeeld van Franz Kafka. Julia vereeuwigde me aan de voeten van deze onsterfelijke dichter, die wij misschien nog het beste kennen van de uitdrukking "een Kafkaanse ervaring".Inmiddels hadden we voor vandaag wel weer genoeg gehad. We besloten de metro te nemen naar een andere wijk om daar wat te gaan eten. We gingen op goed geluk naar een metrostation aan de zuidkant van de stad, maar daar was helemaal niks te beleven, dus we pakten gauw weer een metro terug naar "ons" station, I.P. Pavlova, op ongeveer honderd meter van ons hotel.
Dat is in een wijk met veel eetgelegenheden, de Kentucky Fried Chicken zat op maar 20 meter van ons hotel, maar daar zijn we uiteraard nooit binnen gegaan. Wij houden meer van de typische restaurants waar de Tsjechen zelf ook eten. En zo vonden we een eenvoudig eetcafé op de hoek van Lublaňská, waar we ondermeer een heerlijke aardappelsoep kregen voorgezet.2006-08-22
Hradčany
De belangrijkste bezienswaardigheid in Praag is waarschijnlijk wel de Praagse burcht ("Pražský hrad" of "Hradčany"). Al sinds het heersersgeslacht der Přemysliden neerstreek op de heuvels aan de linker oever van de Moldau (in eerste instantie in een houten kasteel) wordt het leven van de Tsjechen voor een groot deel op de Hradčany bepaald.
Vanaf het metrostation Malostranská begonnen we de lange klim naar boven. We kwamen daarbij door prachtige tuinen met pergola's die me sterk deden denken aan sommige tekeningen van M.C. Escher, zoals "Belvédère" en "Waterval".
Toen we eenmaal boven waren, bleek weer eens dat we precies tegen de toeristenstroom in liepen. We kwamen alle bezienswaardigheden ook tegen in de omgekeerde volgorde als ze in onze reisgids vermeld stonden.
Nadat we de stadspoort gepasseerd waren, stuitten we dus eerst op het "Gouden Straatje" (Zlatá Ulička). Dit zou een beeld geven van het Middeleeuwse Praag. Hoewel we al gelezen hadden dat deze straat meer op een souvenierwinkel dan op een monument leek, wilden we het toch ook niet missen. Dus we kochten een kaartje en gingen de straat in.
In de straat zijn 24 kleine huisjes gelegen onder de weergang van de burcht. Lang geleden probeerden alchemisten hier goud te maken in opdracht van Rudolf II. Later woonden er handwerkers en armen. Van 1912 tot 1914 woonde Franz Kafka hier op nummer 22.
We bezochten eerst de weergang, waar een heleboel wapens en harnassen tentoongesteld worden, je kunt er zelfs een eigen harnas kopen, ook in kindermaatjes. Verder zagen we daar Middeleeuwse kostuums en een "gezellige" martelkamer.
Tegenwoordig zijn alle huisjes omgebouwd tot souvenierwinkeltjes en de kinderhoofdjes van het plaveisel slijten onder de zolen van een constante stroom toeristen. We hebben wat winkeltjes bekeken, maar we hadden al gauw zin in een pauze, dus we roeiden terug tegen de stroom in naar het Franz Kafka Café, dat vlak bij de ingang van het straatje ligt. We namen een punt "Medovnik" en een glas warme, rode wijn.
Toen we onze weg weer vervolgden, kwamen we als eerste de Sint-Jorisbasiliek tegen, het oudste sacrale bouwwerk op de Hradčany. En toen bleek het nadeel van tegen de stroom in lopen: We hadden toegangskaartjes nodig, die alleen bij de ingang verkrijgbaar waren.
Er zat dus niets anders op dan daar toch maar eerst naartoe te gaan. Het bleek dat je alleen kaartjes kon kopen voor verschillende combinaties van bezienswaardigheden. Het Gouden straatje hoorde daar ook bij, maar omdat we dat al gezien hadden, wist Julia voor ons een speciale deal te maken: Een kaartje zonder Gouden straatje, maar met de Sint-Jorisbasiliek in plaats daar van.
Onze kaartjes gaven ons recht op toegang tot de Sint-Vituskathedraal en op het beklimmen van de circa 100 meter hoge toren. Ik maakte me wel zorgen over die toren. Ik was bang dat Julia de bijna 300 treden niet op zou kunnen of, erger nog, niet meer naar beneden zou kunnen.
Maar ik zat ook met mijn eigen angst: Een lichte claustrofobie. Ik ben bang om diep een nauwe gang in te gaan, als er ook nog allemaal andere mensen zijn, zeker als je dezelfde weg heen als terug moet. Dan ben ik bang dat er zoveel mensen naar binnen willen dat ik er niet meer uit kan. Eigenlijk geldt die angst voor grotten en tunnels, maar bovenop een toren zit je net zo goed opgesloten als diep onder de grond.
Ik beklom toch de toren, maar bij elke stap realiseerde ik me, dat ik straks al die treden weer terug zou moeten lopen om te ontsnappen. Bij de 66e trede begon ik het toch wel erg angstig te vinden en vroeg ik aan Julia of het nog wel ging. Als ze liever terug wilde, dan kon dat natuurlijk. Maar ze wilde verder en ik overwon mijn paniek. 67, 68, 69, ... 285, 286, 287. Gehaald! We stonden bovenop de toren.
Het uitzicht over Praag was natuurlijk heel indrukwekkend, maar de "blik in het 400 jaar oude uurwerk" die ons hier beloofd was, viel me wel tegen.
Als ik op zo'n plek ben, kijk ik graag naar grappige details die andere mensen niet opvallen, zoals deze torenhaan van één van de lagere torens die je hier bijna kon aanraken. Je krijgt zelden een torenhaan van zo dichtbij te zien!
Is het niet geweldig dat er zoveel aandacht besteed wordt aan de details van een ornament dat op 100 meter hoogte geplaatst wordt? Vanaf de grond zie je daar helemaal niks van, maar toch heeft iemand de moeite genomen om zelfs de nagels aan zijn poten natuurgetrouw weer te geven.
Toen we lang genoeg gekeken hadden, klommen we de trap weer af. We waren best trots op onszelf, want we hadden allebei een prestatie geleverd!
Beneden in de kerk was ontzettend veel te zien, onder andere de Wenceslaskapel en het graf van de heilige Nepomuk. Helaas mocht je er niet fototgraferen, zeker niet met flitslicht, dus ik heb nog geprobeerd om wat plaatjes te schieten zonder flits, maar met een lange belichtingstijd. Mijn camera kan dat allemaal, maar je moet dan wel heel stil staan. De meeste van die foto's zijn dus toch bewogen en van onvoldoende kwaliteit om hier te publiceren.
We waren erg onder de indruk van al die uitbundige kunst in de St. Vitus-catedraal, maar er stond nog een tweede kerk op het programma: De Sint-Jorisbasiliek. Julia had zo haar best gedaan om een toegangskaartje te bemachtigen, dat we die nu toch echt moesten gaan bekijken.
De tegenstelling is frappant: Deze basiliek is gebouwd in Romaanse stijl en heeft een heel andere, sobere sfeer. Eigenlijk vind ik dat veel indrukwekkender dan al die tierelantijnen van de St. Vitus.
We begonnen al knap moe te worden, maar onze kaartjes boden ook nog toegang tot het koninklijk paleis en het was al over vieren. Om vijf uur worden alle gebouwen gesloten. We zetten dus nog even door om ook dit gebouw in ons op te nemen. Het was echt heel indrukwekkend met enorme zalen in een prachtige bouwstijl.
Natuurlijk was ook hier een kapel en er was een prachtige troonzaal, maar we moesten echt opschieten, we waren de allerlaatste bezoekers die nog werden binnengelaten en na ons gingen de deuren van alle zalen onverbiddelijk dicht.
We dachten net dat we alles gezien hadden, toen we deze soldaten zagen aankomen. Ze waren onderweg naar de poort voor de wisseling van de wacht. Dat moesten we nog even zien!
En toen hadden we het echt gehad. Onze reisgids had ons al gewaarschuwd voor een mogelijke "overdosis geschiedenis en kunst" en die hadden we nu wel te pakken. We verlieten de burcht en begonnen door de straten van de Malaá Strana ("Kleine Zijde") weer af te zakken in de richting van de rivier.
We waren te moe om er nog echt van te genieten. Het was eigenlijk te vroeg om al te gaan eten, maar we wilden vooral een tijdje zitten. Zo kwamen we terecht bij een restaurant waar knoflooksoep op het menu stond. Dat kenden we nog niet, dus dat wilden we graag eens proberen. We bestelden knoflooksoep vooraf en gegrild varkensvlees als hoofdgerecht, maar dat ging niet helemaal goed: Julia kreeg soep en ik kreeg het vlees! We hebben toen maar halverwege van bord geruild, zodat we toch alles konden proeven. Lekker...
Vanaf het metrostation Malostranská begonnen we de lange klim naar boven. We kwamen daarbij door prachtige tuinen met pergola's die me sterk deden denken aan sommige tekeningen van M.C. Escher, zoals "Belvédère" en "Waterval".
Toen we eenmaal boven waren, bleek weer eens dat we precies tegen de toeristenstroom in liepen. We kwamen alle bezienswaardigheden ook tegen in de omgekeerde volgorde als ze in onze reisgids vermeld stonden.
Nadat we de stadspoort gepasseerd waren, stuitten we dus eerst op het "Gouden Straatje" (Zlatá Ulička). Dit zou een beeld geven van het Middeleeuwse Praag. Hoewel we al gelezen hadden dat deze straat meer op een souvenierwinkel dan op een monument leek, wilden we het toch ook niet missen. Dus we kochten een kaartje en gingen de straat in.In de straat zijn 24 kleine huisjes gelegen onder de weergang van de burcht. Lang geleden probeerden alchemisten hier goud te maken in opdracht van Rudolf II. Later woonden er handwerkers en armen. Van 1912 tot 1914 woonde Franz Kafka hier op nummer 22.
We bezochten eerst de weergang, waar een heleboel wapens en harnassen tentoongesteld worden, je kunt er zelfs een eigen harnas kopen, ook in kindermaatjes. Verder zagen we daar Middeleeuwse kostuums en een "gezellige" martelkamer.Tegenwoordig zijn alle huisjes omgebouwd tot souvenierwinkeltjes en de kinderhoofdjes van het plaveisel slijten onder de zolen van een constante stroom toeristen. We hebben wat winkeltjes bekeken, maar we hadden al gauw zin in een pauze, dus we roeiden terug tegen de stroom in naar het Franz Kafka Café, dat vlak bij de ingang van het straatje ligt. We namen een punt "Medovnik" en een glas warme, rode wijn.
Toen we onze weg weer vervolgden, kwamen we als eerste de Sint-Jorisbasiliek tegen, het oudste sacrale bouwwerk op de Hradčany. En toen bleek het nadeel van tegen de stroom in lopen: We hadden toegangskaartjes nodig, die alleen bij de ingang verkrijgbaar waren.
Er zat dus niets anders op dan daar toch maar eerst naartoe te gaan. Het bleek dat je alleen kaartjes kon kopen voor verschillende combinaties van bezienswaardigheden. Het Gouden straatje hoorde daar ook bij, maar omdat we dat al gezien hadden, wist Julia voor ons een speciale deal te maken: Een kaartje zonder Gouden straatje, maar met de Sint-Jorisbasiliek in plaats daar van.
Onze kaartjes gaven ons recht op toegang tot de Sint-Vituskathedraal en op het beklimmen van de circa 100 meter hoge toren. Ik maakte me wel zorgen over die toren. Ik was bang dat Julia de bijna 300 treden niet op zou kunnen of, erger nog, niet meer naar beneden zou kunnen.Maar ik zat ook met mijn eigen angst: Een lichte claustrofobie. Ik ben bang om diep een nauwe gang in te gaan, als er ook nog allemaal andere mensen zijn, zeker als je dezelfde weg heen als terug moet. Dan ben ik bang dat er zoveel mensen naar binnen willen dat ik er niet meer uit kan. Eigenlijk geldt die angst voor grotten en tunnels, maar bovenop een toren zit je net zo goed opgesloten als diep onder de grond.
Ik beklom toch de toren, maar bij elke stap realiseerde ik me, dat ik straks al die treden weer terug zou moeten lopen om te ontsnappen. Bij de 66e trede begon ik het toch wel erg angstig te vinden en vroeg ik aan Julia of het nog wel ging. Als ze liever terug wilde, dan kon dat natuurlijk.
Maar ze wilde verder en ik overwon mijn paniek. 67, 68, 69, ... 285, 286, 287. Gehaald! We stonden bovenop de toren.Het uitzicht over Praag was natuurlijk heel indrukwekkend, maar de "blik in het 400 jaar oude uurwerk" die ons hier beloofd was, viel me wel tegen.
Als ik op zo'n plek ben, kijk ik graag naar grappige details die andere mensen niet opvallen, zoals deze torenhaan van één van de lagere torens die je hier bijna kon aanraken. Je krijgt zelden een torenhaan van zo dichtbij te zien!Is het niet geweldig dat er zoveel aandacht besteed wordt aan de details van een ornament dat op 100 meter hoogte geplaatst wordt? Vanaf de grond zie je daar helemaal niks van, maar toch heeft iemand de moeite genomen om zelfs de nagels aan zijn poten natuurgetrouw weer te geven.
Toen we lang genoeg gekeken hadden, klommen we de trap weer af. We waren best trots op onszelf, want we hadden allebei een prestatie geleverd!
Beneden in de kerk was ontzettend veel te zien, onder andere de Wenceslaskapel en het graf van de heilige Nepomuk. Helaas mocht je er niet fototgraferen, zeker niet met flitslicht, dus ik heb nog geprobeerd om wat plaatjes te schieten zonder flits, maar met een lange belichtingstijd. Mijn camera kan dat allemaal, maar je moet dan wel heel stil staan. De meeste van die foto's zijn dus toch bewogen en van onvoldoende kwaliteit om hier te publiceren.We waren erg onder de indruk van al die uitbundige kunst in de St. Vitus-catedraal, maar er stond nog een tweede kerk op het programma: De Sint-Jorisbasiliek. Julia had zo haar best gedaan om een toegangskaartje te bemachtigen, dat we die nu toch echt moesten gaan bekijken. De tegenstelling is frappant: Deze basiliek is gebouwd in Romaanse stijl en heeft een heel andere, sobere sfeer. Eigenlijk vind ik dat veel indrukwekkender dan al die tierelantijnen van de St. Vitus.
We begonnen al knap moe te worden, maar onze kaartjes boden ook nog toegang tot het koninklijk paleis en het was al over vieren. Om vijf uur worden alle gebouwen gesloten. We zetten dus nog even door om ook dit gebouw in ons op te nemen. Het was echt heel indrukwekkend met enorme zalen in een prachtige bouwstijl.
Natuurlijk was ook hier een kapel en er was een prachtige troonzaal, maar we moesten echt opschieten, we waren de allerlaatste bezoekers die nog werden binnengelaten en na ons gingen de deuren van alle zalen onverbiddelijk dicht.We dachten net dat we alles gezien hadden, toen we deze soldaten zagen aankomen. Ze waren onderweg naar de poort voor de wisseling van de wacht. Dat moesten we nog even zien!En toen hadden we het echt gehad. Onze reisgids had ons al gewaarschuwd voor een mogelijke "overdosis geschiedenis en kunst" en die hadden we nu wel te pakken. We verlieten de burcht en begonnen door de straten van de Malaá Strana ("Kleine Zijde") weer af te zakken in de richting van de rivier.
We waren te moe om er nog echt van te genieten. Het was eigenlijk te vroeg om al te gaan eten, maar we wilden vooral een tijdje zitten. Zo kwamen we terecht bij een restaurant waar knoflooksoep op het menu stond. Dat kenden we nog niet, dus dat wilden we graag eens proberen. We bestelden knoflooksoep vooraf en gegrild varkensvlees als hoofdgerecht, maar dat ging niet helemaal goed: Julia kreeg soep en ik kreeg het vlees! We hebben toen maar halverwege van bord geruild, zodat we toch alles konden proeven. Lekker...
2006-08-21
Naar Praag
Vandaag zijn we vertrokken voor een korte vakantie in Praag.
Ik had me van te voren ernstig zorgen gemaakt of ik wel door de paspoortcontrole zou komen, maar dat bleek geen enkel probleem. De contoleur keek scherp naar mijn foto en naar mijn gezicht en ook haar collega keek even opzij, maar ze konden niet anders constateren dan dat ik inderdaad de persoon was die op die foto stond. Ze glimlachte vriendelijk en liet me passeren.
Het volgende obstakel was de veiligheidscontrole. Ook daar kwam ik zonder problemen doorheen. De metaaldetector liet me door en de bewakers keken dan ook nauwelijks naar me. Julia had veel meer problemen: Ze had niet al haar Gouden en Zilveren armbanden afgedaan, dus de metaaldetector begon te piepen. Ze werd nota bene gefoullieerd alsof ze een terrorist was! De bewakers waren ook erg onvriendelijk tegen haar. Alsof wij het vliegtuig zouden willen opblazen op de heenweg naar onze vakentiebestemming! Dat doen we natuurlijk pas op de terugweg!
We waren nog niet zo lang in de lucht, toen de piloot ons mededeelde dat er helaas wat problemen met het toestel waren: "Het terugmeldcontactje van de grendel van de klep van het landingsgestel wordt niet goed weergegeven. Dat betekent niet dat het landingsgestel niet is ingetrokken, noch dat de klep niet dicht is, noch dat de grendel er niet op zit, maar we kunnen dat niet zien op de computer. In Praag kan dat niet gerepareerd worden, dus we moeten terug naar Amsterdam."
De vlucht duurde op die manier wel drie keer zo lang als normaal, maar uiteindelijk kwamen we toch aan.
We logeerden in hotel Tyl, aan het Tylovo Náměsty, dicht bij metrostation I.P. Pavlova en bij het beroemde Václavské Náměstí (Wenceslasplein). Op de eerste avond zijn we gelijk de omgeving gaan verkennen. Toen we de hoek van Tylovo Náměstí omsloegen, kregen we al het eerste bezienswaardige gebouw in het oog: De Sint Ludmila-kerk. Onze reisgids vertelde er niks over en we hebben hem ook niet bezichtigd; we zouden er al snel achter komen dat je in Praag nou eenmaal niet alles kunt bekijken...
We zochten om te beginnen een eenvoudig restaurant waar we echt Tsjechisch eten konden krijgen en zo kwamen we bij restaurant Ztrány nálezy, waar we Kachna pečená bestelden, een typisch Tsjechisch gezecht bestaande uit gegrilde eend, rode kool en schijfjes aardappel.
Na het eten wandelden we naar Václavské Náměstí, een plein van 60 bij 700 meter, waar iedereen komt flaneren en winkelen. Het is ook de plaats waar zich in de recente geschiedenis in Praag grote gebeurtenissen hebben voltrokken. In 1989 maakten Václav Havel en Alexander Dubček hier het eind van het communisme bekend.
17 jaar vrijheid! De Tsjechen hebben in die tijd veel bereikt. We zakten het plein af totaan het andere eind terwijl de avond viel. Onderweg konden we ons vergapen aan de moderne, luxueuze winkels waar verwende toeristen even goed terecht kunnen als in Londen of Parijs. Voor de meeste gewone Tsjechen is die rijkdom niet weggelegd!
Na een minuut of twintig hadden we het andere eind van het plein bereikt. Vanaf deze kant is in de verte het museum te zien: Een somber, onaantrekkelijk gebouw waar wij ons niet in gewaagd hebben.
We hadden zin om wat te drinken en zo kwamen we bij Šenk Vrbocek, een zogenaamde vinárna, dat is een café waar alleen wijn gedronken wordt. We dronken een groot glas witte wijn en we hadden zelfs al wat contact met een echte Tsjech. Het was een oudere man die voldoende Duits sprak om een gesprek mee te voeren, hoewel hij al heel wat glazen wijn naar binnen had gewerkt. Hij was zeer onder de indruk van Julia en mij en had het voortdurend over "schöne Frauen". Hij had vast wel met ons mee naar het hotel gewild, maar daar hadden wij uiteraard geen behoefte aan...
Wij gingen lekker samen terug naar het hotel en vierden onze aankomst met een glaasje Grand Marnier.
Na zdraví (Proost)!
Ik had me van te voren ernstig zorgen gemaakt of ik wel door de paspoortcontrole zou komen, maar dat bleek geen enkel probleem. De contoleur keek scherp naar mijn foto en naar mijn gezicht en ook haar collega keek even opzij, maar ze konden niet anders constateren dan dat ik inderdaad de persoon was die op die foto stond. Ze glimlachte vriendelijk en liet me passeren.
Het volgende obstakel was de veiligheidscontrole. Ook daar kwam ik zonder problemen doorheen. De metaaldetector liet me door en de bewakers keken dan ook nauwelijks naar me. Julia had veel meer problemen: Ze had niet al haar Gouden en Zilveren armbanden afgedaan, dus de metaaldetector begon te piepen. Ze werd nota bene gefoullieerd alsof ze een terrorist was! De bewakers waren ook erg onvriendelijk tegen haar. Alsof wij het vliegtuig zouden willen opblazen op de heenweg naar onze vakentiebestemming! Dat doen we natuurlijk pas op de terugweg!
We waren nog niet zo lang in de lucht, toen de piloot ons mededeelde dat er helaas wat problemen met het toestel waren: "Het terugmeldcontactje van de grendel van de klep van het landingsgestel wordt niet goed weergegeven. Dat betekent niet dat het landingsgestel niet is ingetrokken, noch dat de klep niet dicht is, noch dat de grendel er niet op zit, maar we kunnen dat niet zien op de computer. In Praag kan dat niet gerepareerd worden, dus we moeten terug naar Amsterdam."
De vlucht duurde op die manier wel drie keer zo lang als normaal, maar uiteindelijk kwamen we toch aan.
We logeerden in hotel Tyl, aan het Tylovo Náměsty, dicht bij metrostation I.P. Pavlova en bij het beroemde Václavské Náměstí (Wenceslasplein). Op de eerste avond zijn we gelijk de omgeving gaan verkennen. Toen we de hoek van Tylovo Náměstí omsloegen, kregen we al het eerste bezienswaardige gebouw in het oog: De Sint Ludmila-kerk. Onze reisgids vertelde er niks over en we hebben hem ook niet bezichtigd; we zouden er al snel achter komen dat je in Praag nou eenmaal niet alles kunt bekijken...We zochten om te beginnen een eenvoudig restaurant waar we echt Tsjechisch eten konden krijgen en zo kwamen we bij restaurant Ztrány nálezy, waar we Kachna pečená bestelden, een typisch Tsjechisch gezecht bestaande uit gegrilde eend, rode kool en schijfjes aardappel.
Na het eten wandelden we naar Václavské Náměstí, een plein van 60 bij 700 meter, waar iedereen komt flaneren en winkelen. Het is ook de plaats waar zich in de recente geschiedenis in Praag grote gebeurtenissen hebben voltrokken. In 1989 maakten Václav Havel en Alexander Dubček hier het eind van het communisme bekend.17 jaar vrijheid! De Tsjechen hebben in die tijd veel bereikt. We zakten het plein af totaan het andere eind terwijl de avond viel. Onderweg konden we ons vergapen aan de moderne, luxueuze winkels waar verwende toeristen even goed terecht kunnen als in Londen of Parijs. Voor de meeste gewone Tsjechen is die rijkdom niet weggelegd!
Na een minuut of twintig hadden we het andere eind van het plein bereikt. Vanaf deze kant is in de verte het museum te zien: Een somber, onaantrekkelijk gebouw waar wij ons niet in gewaagd hebben.We hadden zin om wat te drinken en zo kwamen we bij Šenk Vrbocek, een zogenaamde vinárna, dat is een café waar alleen wijn gedronken wordt. We dronken een groot glas witte wijn en we hadden zelfs al wat contact met een echte Tsjech. Het was een oudere man die voldoende Duits sprak om een gesprek mee te voeren, hoewel hij al heel wat glazen wijn naar binnen had gewerkt. Hij was zeer onder de indruk van Julia en mij en had het voortdurend over "schöne Frauen". Hij had vast wel met ons mee naar het hotel gewild, maar daar hadden wij uiteraard geen behoefte aan...
Wij gingen lekker samen terug naar het hotel en vierden onze aankomst met een glaasje Grand Marnier.Na zdraví (Proost)!
2006-08-20
Zesenveertigste Column
Vannacht is mijn zesenveertigste column uitgezonden in Gendertalk #572.
Alle programma's van Gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://www.eveliensnel.com/audio/SECUR01.mp3
De volledige tekst vind je hier: Security.
Alle programma's van Gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://www.eveliensnel.com/audio/SECUR01.mp3
De volledige tekst vind je hier: Security.
2006-08-11
Haardag
Vandaag begon de dag met een afspraak bij de kapper. Jos en Tonny zorgen heel goed voor mijn haar met een mooi kleurtje en een shampoo'tje zus of zo. Ze hebben dit keer een iets donkerder kleur haarverf gekozen, wat meer koperkleurig. Ik verlaat me graag op hun deskundige oordeel.
En als kers op de pudding hebben ze mijn haar nog even leuk opgestoken. Ik voel me geweldig met zo'n mooi kapsel, dat geeft je een volwassen, vrouwelijk gevoel.
Maar ik had nog een afspraak en die was een stuk spannender. Julia heeft een huidtherapeute voor me gevonden en vandaag had ik daar een intake-gesprek. Ik heb in detail uitgelegd en getekend op welke plekken mijn geslachtsdelen onthaard moeten worden en hoe het er allemaal uit moet gaan zien als het klaar is. Die tekening zag er nogal pornografisch uit, dus ze heeft hem maar gauw weggedaan toen we uitgepraat waren.
Ik heb een heel goede indruk van deze therapeute. Haar eerste reactie op mijn verzoek was: "Maar dat ontharen is toch helemaal niet nodig? Als ze je opereren kunnen ze gewoon even een mes langs de achterkant van je huid halen en dan zijn alle follikels weg: Je bent dan meteen onthaard!"
Nou, daar heeft ze helemaal gelijk in natuurlijk! Blijkbaar is ze beter op de hoogte dan de chirurgen van de VU! Het klinkt wrang, maar ik kan er geen andere uitleg voor verzinnen. Overal ter wereld pakken ze dat ontharen bij de operatie meteen even mee, maar ik moet er maanden lang pijn voor lijden, omdat de heren chirurgen er te lui voor zijn.
Het blijkt trouwens, dat we toch een laserontharing moeten doen. Ik dacht dat elektrisch epileren sneller zou gaan, maar zij sprak dat tegen: "Dat redden we nooit in een half jaar; laseren is de enige oplossing", zei ze.
Het is wel zo, dat de laser beter werkt op schaamhaar dan op gezichtshaar. Schaamhaar is dikker. En bovendien is mijn schaamhaar gelukkig nog mooi zwart (ik moest het natuurlijk laten zien), dus we hebben grote kans op succes.
Ik heb ook gevraagd of ze iets kan doen aan het haar op mijn gezicht. Ik heb daar nog een hoop wit haar dat met de laser niet meer te behandelen is. Daar zou elektrisch epileren misschien wel uitkomst bieden. Volgende keer dat ik bij haar kom (op 16 september) moet ik mijn gezicht een paar dagen niet scheren, dan kan ze beoordelen wat de mogelijkeden zijn.
Het haar dat we gaan behandelen moet ik een paar dagen van tevoren juist wel scheren. Dan heeft het die zaterdagmiddag precies de juiste lengte voor de laser...
En als kers op de pudding hebben ze mijn haar nog even leuk opgestoken. Ik voel me geweldig met zo'n mooi kapsel, dat geeft je een volwassen, vrouwelijk gevoel.
Maar ik had nog een afspraak en die was een stuk spannender. Julia heeft een huidtherapeute voor me gevonden en vandaag had ik daar een intake-gesprek. Ik heb in detail uitgelegd en getekend op welke plekken mijn geslachtsdelen onthaard moeten worden en hoe het er allemaal uit moet gaan zien als het klaar is. Die tekening zag er nogal pornografisch uit, dus ze heeft hem maar gauw weggedaan toen we uitgepraat waren.
Ik heb een heel goede indruk van deze therapeute. Haar eerste reactie op mijn verzoek was: "Maar dat ontharen is toch helemaal niet nodig? Als ze je opereren kunnen ze gewoon even een mes langs de achterkant van je huid halen en dan zijn alle follikels weg: Je bent dan meteen onthaard!"
Nou, daar heeft ze helemaal gelijk in natuurlijk! Blijkbaar is ze beter op de hoogte dan de chirurgen van de VU! Het klinkt wrang, maar ik kan er geen andere uitleg voor verzinnen. Overal ter wereld pakken ze dat ontharen bij de operatie meteen even mee, maar ik moet er maanden lang pijn voor lijden, omdat de heren chirurgen er te lui voor zijn.
Het blijkt trouwens, dat we toch een laserontharing moeten doen. Ik dacht dat elektrisch epileren sneller zou gaan, maar zij sprak dat tegen: "Dat redden we nooit in een half jaar; laseren is de enige oplossing", zei ze.
Het is wel zo, dat de laser beter werkt op schaamhaar dan op gezichtshaar. Schaamhaar is dikker. En bovendien is mijn schaamhaar gelukkig nog mooi zwart (ik moest het natuurlijk laten zien), dus we hebben grote kans op succes.
Ik heb ook gevraagd of ze iets kan doen aan het haar op mijn gezicht. Ik heb daar nog een hoop wit haar dat met de laser niet meer te behandelen is. Daar zou elektrisch epileren misschien wel uitkomst bieden. Volgende keer dat ik bij haar kom (op 16 september) moet ik mijn gezicht een paar dagen niet scheren, dan kan ze beoordelen wat de mogelijkeden zijn.
Het haar dat we gaan behandelen moet ik een paar dagen van tevoren juist wel scheren. Dan heeft het die zaterdagmiddag precies de juiste lengte voor de laser...
2006-08-10
Thermen Kastelenplein
Al een paar weken geleden hadden we met onze vrienden M en p afgesproken om deze week naar het E3-strand te gaan. Erg spannend voor hen want, geloof het of niet, zij zijn nog nooit op een naaktstrand geweest. Helaas was het helemaal geen strandweer en dat werd voor de komende tijd ook niet verwacht.
Dan maar naar de sauna. Hoewel je daar ook bloot bent, hebben ze daar helemaal geen moeite mee. Ik zie het verschil niet zo. Het maakte mij ook niks uit, ik wilde ze gewoon weer eens zien en uitgebreid bijpraten, want dat was toch alweer maanden geleden.
Ik was echt onder de indruk van de voorzieningen in deze sauna. Alles ziet er keurig uit en er zijn twee Finse sauna's en een Turks stoombad. Verder natuurlijk een heleboel douches (en zoveel zeep, shampoo, scrubbing-zout, olie en body lotion als je maar wilt), een zwembad, een bubbelbad, een koud bad, drie lauw warme baden, verschillende dakterrassen met onder meer een koud buitenbad enzovoort enzovoort. Het is niet zo groot als Thermae 2000 in Valkenburg, maar het is een hele complete sauna en hij ligt op loopafstand van ons huis!
Ik had vandaag gewoon gewerkt, dus we konden pas om een uur of zeven naar de sauna. Onze vrienden waren toen al uren binnen! Je kunt voor dezelfde toegangsprijs zo lang blijven als je wilt. Het was natuurlijk al ruimschoots etenstijd, maar toch wilde ik eerst in de sauna. Met een volle maag de sauna in is geen goed idee.
Na uitgebreid zweten en afkoelen zijn met ons vieren heerlijk gaan eten, want dat kan daar ook. Julia en ik hadden een pittige wokschotel besteld en die was echt heerlijk, maar wel veel te groot voor ons: We konden er maar de helft van op. Zonde!
Het is trouwens wel moeilijk om niet te roken als je in het gezelschap van drie rokers bent. Zo'n sigaretje na het eten hoort er ook zo helemaal bij. Ik ben dus voor de verleiding gezwicht en heb lekker met ze meegerookt. Op zich is dat niet zo erg, als ik er maar niet (opnieuw) een gewoonte van maak...
We hebben een heel relaxte avond gehad, we moeten dat beslist vaker doen!
Dan maar naar de sauna. Hoewel je daar ook bloot bent, hebben ze daar helemaal geen moeite mee. Ik zie het verschil niet zo. Het maakte mij ook niks uit, ik wilde ze gewoon weer eens zien en uitgebreid bijpraten, want dat was toch alweer maanden geleden.
Ik was echt onder de indruk van de voorzieningen in deze sauna. Alles ziet er keurig uit en er zijn twee Finse sauna's en een Turks stoombad. Verder natuurlijk een heleboel douches (en zoveel zeep, shampoo, scrubbing-zout, olie en body lotion als je maar wilt), een zwembad, een bubbelbad, een koud bad, drie lauw warme baden, verschillende dakterrassen met onder meer een koud buitenbad enzovoort enzovoort. Het is niet zo groot als Thermae 2000 in Valkenburg, maar het is een hele complete sauna en hij ligt op loopafstand van ons huis!
Ik had vandaag gewoon gewerkt, dus we konden pas om een uur of zeven naar de sauna. Onze vrienden waren toen al uren binnen! Je kunt voor dezelfde toegangsprijs zo lang blijven als je wilt. Het was natuurlijk al ruimschoots etenstijd, maar toch wilde ik eerst in de sauna. Met een volle maag de sauna in is geen goed idee.
Na uitgebreid zweten en afkoelen zijn met ons vieren heerlijk gaan eten, want dat kan daar ook. Julia en ik hadden een pittige wokschotel besteld en die was echt heerlijk, maar wel veel te groot voor ons: We konden er maar de helft van op. Zonde!
Het is trouwens wel moeilijk om niet te roken als je in het gezelschap van drie rokers bent. Zo'n sigaretje na het eten hoort er ook zo helemaal bij. Ik ben dus voor de verleiding gezwicht en heb lekker met ze meegerookt. Op zich is dat niet zo erg, als ik er maar niet (opnieuw) een gewoonte van maak...
We hebben een heel relaxte avond gehad, we moeten dat beslist vaker doen!
2006-08-06
Vijfenveertigste Column
Vannacht is mijn 45e column uitgezonden in Gendertalk #570.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/HOMOPH01.mp3
De volledige tekst staat hier: Homophobia.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/HOMOPH01.mp3
De volledige tekst staat hier: Homophobia.
2006-08-05
Groei
Het was een erg gezellige avond bij de T&T deze maand. Het is moeilijk te zeggen hoe het nou komt dat ik het de ene keer zo naar mijn zin heb en de andere keer niet. In elk geval heb ik met heel veel mensen gepraat en ik heb ook heerlijk gedanst.
Ik heb trouwens ook foto's gemaakt, maar die komen niet op de site. Er zijn nou eenmaal mensen die liever niet herkenbaar op het Internet willen en die wens respecteer ik natuurlijk.
Zoals bijna elke maand was mijn vriendin-met-de-draailier er ook weer bij. Zonder draailier trouwens, maar wel met een boek over henna-tattoo's. Ze is die techniek aan te leren en krijgt al heel leuke resultaten.
Het is trouwens ook leuk om te zien hoe mensen zich ontwikkelen. De transseksuelen worden elke maand weer een stukje vrouwelijker en de travestieten leren steeds beter zich geraffineerd op te maken en te kleden.
En elke maand weer komen er ook nieuwe mensen. De eerste keer is meestal meteen een geweldige ervaring voor ze en in de maanden daarna gaan ook zij weer groeien en voelen zich steeds meer thuis.
Eerdere T&T-avonden: juli, juni, mei, april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Ik heb trouwens ook foto's gemaakt, maar die komen niet op de site. Er zijn nou eenmaal mensen die liever niet herkenbaar op het Internet willen en die wens respecteer ik natuurlijk.
Zoals bijna elke maand was mijn vriendin-met-de-draailier er ook weer bij. Zonder draailier trouwens, maar wel met een boek over henna-tattoo's. Ze is die techniek aan te leren en krijgt al heel leuke resultaten.
Het is trouwens ook leuk om te zien hoe mensen zich ontwikkelen. De transseksuelen worden elke maand weer een stukje vrouwelijker en de travestieten leren steeds beter zich geraffineerd op te maken en te kleden.
En elke maand weer komen er ook nieuwe mensen. De eerste keer is meestal meteen een geweldige ervaring voor ze en in de maanden daarna gaan ook zij weer groeien en voelen zich steeds meer thuis.
Eerdere T&T-avonden: juli, juni, mei, april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, juli 2005, juni 2005, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Labels: TenT
2006-08-04
Veghel
Vandaag had ik op het werk alweer de VU aan de lijn. Het was de secretaresse van het genderteam, die me trots meedeelde dat ze een afspraak hadden geregeld voor mijn adamsappelreductie bij het Bernhoven ziekenhuis in Veghel.
"Maar ik zou toch naar het Máxima ziekenhuis in Veldhoven gaan?"
Nu was ook de secretaresse even de draad kwijt. Het bleek dat de coördinator van het genderteam Veghel en Veldhoven met elkaar verward had. Hij nam de telefoon over en verontschuldigde zich persoonlijk voor dat misverstand.
Tja, ik kan het wel begrijpen: Vanuit Amsterdam gezien, liggen Veghel en Veldhoven dicht bij elkaar, maar ik zou die afstand toch niet graag lopen.
Maar het valt me vooral zo tegen, omdat ik me had verheugd op een behandeling in het Máxima: Ik heb daar heel goede ervaringen mee en het ligt op maar 3 kilometer van mijn huis.
Vandaag kreeg ik ook een mailtje van de huidtherapeute in Nieuwegein die het genderteam me had aangeraden. Zij doet die behandeling niet en raadt me aan om contact op te nemen met mevrouw Van Helden bij het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda.
Nou, dat is ook niet naast de deur! Maar ik heb nog geen alternatief, dus ik heb mevrouw Van Helden gebeld en een voicemail ingesproken; afwachten maar weer.
"Maar ik zou toch naar het Máxima ziekenhuis in Veldhoven gaan?"
Nu was ook de secretaresse even de draad kwijt. Het bleek dat de coördinator van het genderteam Veghel en Veldhoven met elkaar verward had. Hij nam de telefoon over en verontschuldigde zich persoonlijk voor dat misverstand.
Tja, ik kan het wel begrijpen: Vanuit Amsterdam gezien, liggen Veghel en Veldhoven dicht bij elkaar, maar ik zou die afstand toch niet graag lopen.
Maar het valt me vooral zo tegen, omdat ik me had verheugd op een behandeling in het Máxima: Ik heb daar heel goede ervaringen mee en het ligt op maar 3 kilometer van mijn huis.
Vandaag kreeg ik ook een mailtje van de huidtherapeute in Nieuwegein die het genderteam me had aangeraden. Zij doet die behandeling niet en raadt me aan om contact op te nemen met mevrouw Van Helden bij het Groene Hart Ziekenhuis in Gouda.
Nou, dat is ook niet naast de deur! Maar ik heb nog geen alternatief, dus ik heb mevrouw Van Helden gebeld en een voicemail ingesproken; afwachten maar weer.
2006-08-03
Ontharen
Gisteren naar de VU gebeld over meer informatie over dat ontharen en vandaag lag er al een envelopje in de bus met daarin een stenciltje van Humanitas. De VU heeft die informatie niet eens zelf in huis, dat lenen ze van Humanitas! De informatie is wel duidelijk: Inderdaad moet het perineum onthaard worden en ook de penis, plus een stukje er omheen.
En ik heb gevraagd of ze ook adressen wisten waar ik zo'n behandeling kon krijgen. Nou, eerst zeiden ze dat ik dat maar aan mijn eigen huidtherapeute moest vragen. Maar die heb ik niet meer; voor mijn gezicht ben ik allang uitbehandeld. En mijn huidtherapeute zit bij MediSkinCare in Volendam, dat is ook niet praktisch voor mij.
Uiteindelijk kwamen ze dan met een adres in Nieuwegein. Geen nieuw adres voor mij trouwens, want ik ben natuurlijk zelf al op zoek geweest via Internet. Ik heb verschillende huidtherapeuten aangeschreven via email en ik wacht nu op antwoord. Het is wat lastig om die therapeuen telefonisch te benaderen, omdat ik in een kantoortuin werk. Je hebt daar echt geen enkele privacy en ik moet natuurlijk precies uitleggen wat de bedoeling is. Ik ben bang dat het voor een laserbehandeling al te laat is; met mijn gezicht zijn we anderhalf jaar bezig geweest! Dus het zal wel elektrisch epileren moeten worden...
En ik heb gevraagd of ze ook adressen wisten waar ik zo'n behandeling kon krijgen. Nou, eerst zeiden ze dat ik dat maar aan mijn eigen huidtherapeute moest vragen. Maar die heb ik niet meer; voor mijn gezicht ben ik allang uitbehandeld. En mijn huidtherapeute zit bij MediSkinCare in Volendam, dat is ook niet praktisch voor mij.
Uiteindelijk kwamen ze dan met een adres in Nieuwegein. Geen nieuw adres voor mij trouwens, want ik ben natuurlijk zelf al op zoek geweest via Internet. Ik heb verschillende huidtherapeuten aangeschreven via email en ik wacht nu op antwoord. Het is wat lastig om die therapeuen telefonisch te benaderen, omdat ik in een kantoortuin werk. Je hebt daar echt geen enkele privacy en ik moet natuurlijk precies uitleggen wat de bedoeling is. Ik ben bang dat het voor een laserbehandeling al te laat is; met mijn gezicht zijn we anderhalf jaar bezig geweest! Dus het zal wel elektrisch epileren moeten worden...
2006-08-01
Nog acht maanden
Zoals elke drie maanden moest ik vandaag naar de VU, maar er is wel iets veranderd. Ik heb immers nu mijn 'Real Life Test' afgerond? Dus nu hoopte ik dan eindelijk meer duidelijkheid te krijgen over het verdere verloop van mijn behandeling.
Ik had me van te voren behoorlijk overstuur gemaakt. Hoe zit nou precies met die wachtlijst? Ik had er op 3 juni op moeten komen, maar het is nu al augustus. Betekent dat, dat ik alweer twee maanden vertraging extra heb opgelopen? Dat zou toch niet eerlijk zijn?
"Nee, nee, zo werkt het niet", werd me verzekerd: "Er is niet echt een wachtlijst, maar er zijn veel mensen die al hun 18 maanden proefperiode doorlopen hebben en zij die daar eerder mee klaar waren, komen eerder aan te beurt."
Tja, volgens mij lijkt dat toch even sterk op een wachtlijst als de rijen voor de achtbanen in de Efteling, waar je gedwee op je beurt moet wachten en zo nu en dan een bordje passeert met de opwekkende mededeling: "Wachttijd vanaf hier ongeveer ... minuten."
Maar in elk geval maakt de datum dat je de VU bezoekt na je RLT geen verschil voor de wachtlijst: Daar sta je namelijk al op, vanaf het moment dat je begint met de behandeling met vrouwelijke hormonen. Ik heb de lijst gezien en ik sta er op. Als ik betere ogen had gehad, zou ik nu ook de namen van een hoop lotgenoten kunnen opnoemen, want we staan gewoon gezellig allemaal in een Excel-sheet op Jos' computer. Gelukkig zijn mijn ogen niet zo goed, want ik wil de namen van die anderen helemaal niet weten; ik denk dat ze allemaal gesteld zijn op hun privacy.
Ik wist wel dat voor de operatie bij de VU je geslachtsdelen onthaard moeten worden, maar ik dacht altijd dat zij dat werk dan ook zelf voor hun rekening nemen. Als je voor je blinde darm komt, hoef je toch ook niet eerst langs de kapper om je buik te laten scheren? Maar nee hoor! Ze doen het niet zelf, je moet maar op zoek gaan naar een schoonheidsspecialiste of huidtherapeute die dat wil doen. Ik vind het een erg vervelend verzoek om mee binnen te komen bij een schoonheidssalon.
En hadden ze dat eerder gezegd, dan had ik er ook eerder mee kunnen beginnen. Maar nu is er dus meteen ook nog haast bij. Het is me alleen nog niet precies duidelijk welk gebied nou precies onthaard moet worden. Dat is toch niet alleen het perineum, maar ook de penis? Ik zou er nog informatie over krijgen, maar ik heb niks gekregen, toch maar even bellen morgen.
Er is trouwens een kans dat ik helemaal niet bij de VU geopereerd word, maar bij het OLVG (Onze Lieve Vrouwe Gasthuis). Er is daar extra capaciteit in een operatiekamer geregeld. En de artsen die daar opereren, zijn dezelfde die het ook bij de VU doen. Daarom wordt voor de "minder lastige gevallen" nu vaak uitgeweken naar het OLVG.
"Minder lastig?"
"Nou ja, mensen die we vrij stabiel inschatten, mensen die niet opeens een paniekaanval krijgen in de operatiekamer. Hoewel je dat natuurlijk nooit met zekerheid kunt voorspellen..."
Als ik er in toestem om bij het OLVG geholpen te worden, is er zelfs een kansje dat het iets sneller gaat dan bij de VU. Nou, waarom niet? Vanuit Eindhoven gezien liggen die twee ziekenhuizen dicht bij elkaar, maar toch is er wel een probleempje: Het OLVG ligt aan de Prinsengracht! Hoe ter wereld moet je daar je auto parkeren?
Mijn adamsappelreductie gaat nu ook binnen afzienbare tijd gebeuren en dat gebeurt... je raadt het nooit... Bij het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven! Dat is wel geweldig! Daar ben ik twee jaar geleden ook geopereerd en ik voelde me daar volkomen op mijn gemak. Het is ook vlak bij mijn huis. Ik ben later nog vaak langs het ziekenhuis gefietst op weg naar een klant en dan keek ik verlangend omhoog naar het raam van de kamer waar ik gelegen had.
Bij het verlaten van het ziekenhuis zag ik een bordje:
Ik had me van te voren behoorlijk overstuur gemaakt. Hoe zit nou precies met die wachtlijst? Ik had er op 3 juni op moeten komen, maar het is nu al augustus. Betekent dat, dat ik alweer twee maanden vertraging extra heb opgelopen? Dat zou toch niet eerlijk zijn?
"Nee, nee, zo werkt het niet", werd me verzekerd: "Er is niet echt een wachtlijst, maar er zijn veel mensen die al hun 18 maanden proefperiode doorlopen hebben en zij die daar eerder mee klaar waren, komen eerder aan te beurt."
Tja, volgens mij lijkt dat toch even sterk op een wachtlijst als de rijen voor de achtbanen in de Efteling, waar je gedwee op je beurt moet wachten en zo nu en dan een bordje passeert met de opwekkende mededeling: "Wachttijd vanaf hier ongeveer ... minuten."
Maar in elk geval maakt de datum dat je de VU bezoekt na je RLT geen verschil voor de wachtlijst: Daar sta je namelijk al op, vanaf het moment dat je begint met de behandeling met vrouwelijke hormonen. Ik heb de lijst gezien en ik sta er op. Als ik betere ogen had gehad, zou ik nu ook de namen van een hoop lotgenoten kunnen opnoemen, want we staan gewoon gezellig allemaal in een Excel-sheet op Jos' computer. Gelukkig zijn mijn ogen niet zo goed, want ik wil de namen van die anderen helemaal niet weten; ik denk dat ze allemaal gesteld zijn op hun privacy.
Ik wist wel dat voor de operatie bij de VU je geslachtsdelen onthaard moeten worden, maar ik dacht altijd dat zij dat werk dan ook zelf voor hun rekening nemen. Als je voor je blinde darm komt, hoef je toch ook niet eerst langs de kapper om je buik te laten scheren? Maar nee hoor! Ze doen het niet zelf, je moet maar op zoek gaan naar een schoonheidsspecialiste of huidtherapeute die dat wil doen. Ik vind het een erg vervelend verzoek om mee binnen te komen bij een schoonheidssalon.
En hadden ze dat eerder gezegd, dan had ik er ook eerder mee kunnen beginnen. Maar nu is er dus meteen ook nog haast bij. Het is me alleen nog niet precies duidelijk welk gebied nou precies onthaard moet worden. Dat is toch niet alleen het perineum, maar ook de penis? Ik zou er nog informatie over krijgen, maar ik heb niks gekregen, toch maar even bellen morgen.
Er is trouwens een kans dat ik helemaal niet bij de VU geopereerd word, maar bij het OLVG (Onze Lieve Vrouwe Gasthuis). Er is daar extra capaciteit in een operatiekamer geregeld. En de artsen die daar opereren, zijn dezelfde die het ook bij de VU doen. Daarom wordt voor de "minder lastige gevallen" nu vaak uitgeweken naar het OLVG.
"Minder lastig?"
"Nou ja, mensen die we vrij stabiel inschatten, mensen die niet opeens een paniekaanval krijgen in de operatiekamer. Hoewel je dat natuurlijk nooit met zekerheid kunt voorspellen..."
Als ik er in toestem om bij het OLVG geholpen te worden, is er zelfs een kansje dat het iets sneller gaat dan bij de VU. Nou, waarom niet? Vanuit Eindhoven gezien liggen die twee ziekenhuizen dicht bij elkaar, maar toch is er wel een probleempje: Het OLVG ligt aan de Prinsengracht! Hoe ter wereld moet je daar je auto parkeren?
Mijn adamsappelreductie gaat nu ook binnen afzienbare tijd gebeuren en dat gebeurt... je raadt het nooit... Bij het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven! Dat is wel geweldig! Daar ben ik twee jaar geleden ook geopereerd en ik voelde me daar volkomen op mijn gemak. Het is ook vlak bij mijn huis. Ik ben later nog vaak langs het ziekenhuis gefietst op weg naar een klant en dan keek ik verlangend omhoog naar het raam van de kamer waar ik gelegen had.
Bij het verlaten van het ziekenhuis zag ik een bordje:
Wachttijd vanaf hier ongeveer
acht
maanden
© 1985-2006 E.G. Snel
