English
Nederlands
2006-07-25
Rookvrij
Volgende week moet ik weer naar de VU. Ik had me voorgenomen om voordat het zo ver was te stoppen met roken. Dan kunnen ze me daar in elk geval niet meer mee tegenhouden. Ik zie het al voor me:
"Ja mevrouw Snel, U staat bovenaan de wachtlijst, maar zolang U nog rookt, kunnen we U helaas nog niet opereren."
Met zulke rotsmoesjes wil ik niet geconfronteerd worden. Ik zal ze laten zien dat ik ze een stap vooruit ben, zoals ik dat vanaf het begin geweest ben.
Dus vandaag ben ik gestopt met roken.
"Ja mevrouw Snel, U staat bovenaan de wachtlijst, maar zolang U nog rookt, kunnen we U helaas nog niet opereren."
Met zulke rotsmoesjes wil ik niet geconfronteerd worden. Ik zal ze laten zien dat ik ze een stap vooruit ben, zoals ik dat vanaf het begin geweest ben.
Dus vandaag ben ik gestopt met roken.
2006-07-23
Vierenveertigste Column
Vannacht is mijn vierenveertigste column uitgezonden in Gendertalk #568.
Alle programma's van Gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://www.eveliensnel.com/audio/QUE01.mp3
De volledige tekst vind je hier: ¿Que Pasa?.
Alle programma's van Gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://www.eveliensnel.com/audio/QUE01.mp3
De volledige tekst vind je hier: ¿Que Pasa?.
2006-07-18
¿Que Pasa?
"¿Que Pasa?" is Spaans voor "Wat gebeurt er?" En afgelopen dinsdag had ik echt geen idee wat me gebeurde. Ik was die avond lekker vroeg en hoopte op een rustig avondje thuis. Net toen ik van de snelweg afdraaide ging mijn telefoon. Het was Julia: "Schat, kun je me even ophalen bij de kroeg? Ik heb teveel gedronken om zelf nog te rijden."
Natuurlijk kon ik dat, geen probleem. Het was nog voor zevenen, dat is voor mij erg vroeg om thuis te komen op een werkdag, dus ze was wel verbaasd toen ik tien minuten later het café al binnenstapte.
Het bleek dat Julia al de hele middag in het café was geweest. Ze hadden daar een kleine jamsessie gehouden en de sfeer zat er nog helemaal in. Natuurlijk kon ik haar daar niet meteen wegslepen, zeker niet nu ik zo vroeg gearriveerd was, dus ik nam gezellig ook een biertje en stortte me in de conversatie. Ik werd voorgesteld aan twee mannen die regelmatig jamsessies willen gaan organiseren in dit café.
Intussen werd het later en later en we begonnen honger te krijgen. Dus we gingen met die twee mannen en nog een vriendin mee naar het Spaanse restaurant "¿Que Pasa?" in de Dommelstraat. Eén van die mannen is twintig jaar met een Spaanse vrouw getrouwd geweest, dus hij wist precies welke "tapas" hij moest bestellen. Al snel was onze tafel gevuld met allerlei heerlijke kleine gerechtjes en we zaten allemaal te smullen.
Tapas is eigenlijk alleen maar een voorgerecht in de Spaanse keuken, maar we konden al dit lekkers al niet eens op; er was echt geen plaats meer voor een hoofdgerecht! Dus we sloten het diner af met een "carajillo", dat is koffie met een speciale Spaanse brandewijn er in. Heerlijk!
De hele avond moest ik optreden als de chauffeur van ons gezelschap, want ik was de enige die niet teveel gedronken had om te kunnen rijden. Om een uur of twaalf waren we thuis. Van mijn rustige avondje was niks terecht gekomen. Maar eerlijk is eerlijk: Julia heeft zoveel voor me over, ik moet van mijn kant ook eens aan haar verzetjes denken en gezellig meedoen, ook al is het op een dinsdagavond.
Natuurlijk kon ik dat, geen probleem. Het was nog voor zevenen, dat is voor mij erg vroeg om thuis te komen op een werkdag, dus ze was wel verbaasd toen ik tien minuten later het café al binnenstapte.
Het bleek dat Julia al de hele middag in het café was geweest. Ze hadden daar een kleine jamsessie gehouden en de sfeer zat er nog helemaal in. Natuurlijk kon ik haar daar niet meteen wegslepen, zeker niet nu ik zo vroeg gearriveerd was, dus ik nam gezellig ook een biertje en stortte me in de conversatie. Ik werd voorgesteld aan twee mannen die regelmatig jamsessies willen gaan organiseren in dit café.
Intussen werd het later en later en we begonnen honger te krijgen. Dus we gingen met die twee mannen en nog een vriendin mee naar het Spaanse restaurant "¿Que Pasa?" in de Dommelstraat. Eén van die mannen is twintig jaar met een Spaanse vrouw getrouwd geweest, dus hij wist precies welke "tapas" hij moest bestellen. Al snel was onze tafel gevuld met allerlei heerlijke kleine gerechtjes en we zaten allemaal te smullen.
Tapas is eigenlijk alleen maar een voorgerecht in de Spaanse keuken, maar we konden al dit lekkers al niet eens op; er was echt geen plaats meer voor een hoofdgerecht! Dus we sloten het diner af met een "carajillo", dat is koffie met een speciale Spaanse brandewijn er in. Heerlijk!
De hele avond moest ik optreden als de chauffeur van ons gezelschap, want ik was de enige die niet teveel gedronken had om te kunnen rijden. Om een uur of twaalf waren we thuis. Van mijn rustige avondje was niks terecht gekomen. Maar eerlijk is eerlijk: Julia heeft zoveel voor me over, ik moet van mijn kant ook eens aan haar verzetjes denken en gezellig meedoen, ook al is het op een dinsdagavond.
2006-07-16
Flickr
Leuk he, al die foto's? Maar ze nemen wel een boel ruimte in.
Daarom heb ik een plek gezocht waar ik gratis foto's beschikbaar kan maken op het WWW. En die heb ik gevonden bij flickr. Je vindt daar trouwens heel mooie foto's! Wat denk je bijvoorbeeld van deze zonsondergang?
Daarom heb ik een plek gezocht waar ik gratis foto's beschikbaar kan maken op het WWW. En die heb ik gevonden bij flickr. Je vindt daar trouwens heel mooie foto's! Wat denk je bijvoorbeeld van deze zonsondergang?
2006-07-15
Barones van Eindhoven tot Knegsel
Ik heb altijd al eens in een luchtballon willen varen. Als je je Eindhoven Ballooning nog herinnert van vorig jaar, dan weet je dat ik me toen vast had voorgenomen om dat dit jaar te gaan doen. Dit jaar wilde ik Eindhoven Ballooning van binnenuit beleven en niet vanaf de kant als toeschouwer.
Dus Julia had me ingeschreven om dit jaar mee te vliegen op zaterdag 15 juli. Net als op het vliegveld moet je twee uur van te voren aanwezig zijn, maar dat was natuurlijk nergens voor nodig geweest. Ik moest nog geruime tijd wachten bij de check-in tent, voordat er iets gebeurde...
Donderdag en vrijdag waren alle ballons aan de grond gebleven, omdat er te veel wind stond, maar de vooruitzichten voor zaterdagavond waren erg goed. Meteoroloog Henk Huizinga van het NIMOS hield de windverwachting zorgvuldig in de gaten. Het was erg spannend, want ook vanavond stond er een vrij sterke wind, maar uiteindelijk kregen we toestemming! We mochten rekenen op een Oostnoordoostenwind (70 graden) van 12 knopen. Vluchten kon niet meer, we gingen de lucht in!
Ik was ingedeeld in de ballon "Bassie en Adriaan" (PH-TYN). Eigenlijk ben ik niet zo'n fan van dat duo, maar je hebt het niet voor het uitzoeken. Trouwens, als je in die ballon zit, zie je daar zelf niks van. De piloot was niet Bassie, niet Adriaan, maar Dolf de Leeuw, één van de meest ervaren ballonvaarders van Nederland. Dat zat dus wel goed!
De gemeente Eindhoven heeft nieuwe plannen met de land rond de Karpendonkse Plas. Daarom is alle grond daar nu omgeploegd en ongeschikt voor het organiseren van dit ballon-evenement. Jammer, want dat was vorig jaar een groot succes! Daarom was de organisatie uitgeweken naar het terrein van de TU/e en dat was eigenlijk te klein. Het was een enorm gedrang bij het opzetten van de ballons; we moesten echt een eeuwigheid wachten totdat de Virgin-ballon naast ons eindelijk klaar was om te vertrekken.
En toen we eindelijk aan de slag konden, begonnen onze buren ook ongeduldig te worden. Terwijl onze ballon gevuld werd, werd ook naast ons een ballon gevuld en dat werd echt gevaarlijk! Ik heb de piloot naast ons nog gewaarschuwd dat zijn ballon bijna geschredderd werd door onze ventilator, maar daar leek hij zich niet druk over te maken. En het werd nog erger toen bij ons ook de brander werd ingeschakeld, want de ballon van onze buren kwam bijna in het vuur van onze brander!
Als waarschuwen niet helpt, is schipperen nog de enige oplossing en dat gebeurde ook. Julia wierp zich met haar volle gewicht tegen de ballon van onze buren om brand te voorkomen. En dat hielp: Er zijn geen ongelukken gebeurd.
Ze liet haar werk alleen even in de steek om afscheid van me te nemen.
Intussen deed onze piloot wat hij kon om maar zo snel mogelijk op te stijgen, weg uit het gewoel. Dan, opeens, ben je los van de grond. Verlost van het gedrang. Onderweg naar... het Westzuidwesten, gedreven door de Oostnoordoostenwind. Natuurlijk hoopte ik dat we over ons eigen huis zouden vliegen, bij een wind uit een hoek van 70 graden was die kans erg groot, maar dat gebeurde niet; onze koers was daarvoor te noordelijk, blijkbaar was de wind verder naar het oosten gedraaid, tot ongeveer 80 graden.
Zo vlogen we de TU-wijk uit.
Het Philips-stadion en het Evoluon zijn wel de meest herkenbare gebouwen van Eindhoven.
Maar de kerk aan het Trudopleintje mag er ook zijn. Ik heb nooit geweten dat kerken er zo mooi uit zien van bovenaf.
We waren lang niet de enigen in de lucht. Zowel achter ons als voor ons zaten er nog een heleboel.
Toen Julia mijn foto's zag zei ze: "Ben je "kerks" geworden of zo?"
Ik kan het ook niet helpen, ik vond ze zo mooi! Dit is de kerk van Oerle...
We gaan toch niet door die waterstraal vliegen???
Dat deden we dus wel! Een paar mensen in de mand kregen natte voeten, ik gelukkig niet. En toen moesten we snel weer omhoog, anders waren we tegen die bomen aan gevlogen!
Even later waren we weer veilig geland.
Nou ja, veilig, we waren wel een meter of tien over de grond gesleurd. Je kunt het spoor hier duidelijk zien.
In de verte komen de hulptroepen al aan om ons op te halen. De ballon wordt weer netjes ingepakt en in de aanhanger geladen, waarna hij teruggebracht wordt naar het beginpunt van de reis.
Het inpakken van de ballon is zwaar werk, dat ik liever aan de mannen overliet.
Maar om champagne te drinken was ik dan weer niet te fijn gebouwd natuurlijk.
Onze piloot vertelde over de geschiedenis van luchtballons. De eerste ballonvaarders waren Fransen. Ze hadden een papieren ballon gemaakt en daar onder stookten ze een vuurtje met flink wat paardenmest en andere rommel die veel rook veroorzaakt, want ze dachten dat de ballon opsteeg dankzij de rook. Dat het door de hete lucht kwam, wisten ze toen nog helemaal niet.
Er kwamen flink wat vonken met de rook mee uit dat smerige vuurtje en daarom moesten ze met lange stokken met een natte lap aan het uiteinde steeds de plekken uitdoven waar die vonken de ballon in brand konden steken.
Toen ze geland waren, was de Franse koning zo onder de indruk van hun moed, dat hij ze eigenaar (landheer) maakte van al het land waar ze overheen gevlogen waren.
Daarom wordt tot de dag van vandaag iedereen die voor het eerst in een ballon gevaren heeft in de adelstand verheven. Ik ben nu dus barones van Eindhoven tot Knegsel, want dat is het traject dat we gevlogen -- ik bedoel gevaren -- hebben.
Barones word je niet zomaar, je moet er wel voor knielen... En dan worden er wat ceremoniële handelingen uitgevoerd.
Welke dat zijn, laat ik graag over als verrassing voor toekomstige ballonvaarders.
Dus Julia had me ingeschreven om dit jaar mee te vliegen op zaterdag 15 juli. Net als op het vliegveld moet je twee uur van te voren aanwezig zijn, maar dat was natuurlijk nergens voor nodig geweest. Ik moest nog geruime tijd wachten bij de check-in tent, voordat er iets gebeurde...
Donderdag en vrijdag waren alle ballons aan de grond gebleven, omdat er te veel wind stond, maar de vooruitzichten voor zaterdagavond waren erg goed. Meteoroloog Henk Huizinga van het NIMOS hield de windverwachting zorgvuldig in de gaten. Het was erg spannend, want ook vanavond stond er een vrij sterke wind, maar uiteindelijk kregen we toestemming! We mochten rekenen op een Oostnoordoostenwind (70 graden) van 12 knopen. Vluchten kon niet meer, we gingen de lucht in!
Ik was ingedeeld in de ballon "Bassie en Adriaan" (PH-TYN). Eigenlijk ben ik niet zo'n fan van dat duo, maar je hebt het niet voor het uitzoeken. Trouwens, als je in die ballon zit, zie je daar zelf niks van. De piloot was niet Bassie, niet Adriaan, maar Dolf de Leeuw, één van de meest ervaren ballonvaarders van Nederland. Dat zat dus wel goed!
De gemeente Eindhoven heeft nieuwe plannen met de land rond de Karpendonkse Plas. Daarom is alle grond daar nu omgeploegd en ongeschikt voor het organiseren van dit ballon-evenement. Jammer, want dat was vorig jaar een groot succes! Daarom was de organisatie uitgeweken naar het terrein van de TU/e en dat was eigenlijk te klein. Het was een enorm gedrang bij het opzetten van de ballons; we moesten echt een eeuwigheid wachten totdat de Virgin-ballon naast ons eindelijk klaar was om te vertrekken.
En toen we eindelijk aan de slag konden, begonnen onze buren ook ongeduldig te worden. Terwijl onze ballon gevuld werd, werd ook naast ons een ballon gevuld en dat werd echt gevaarlijk! Ik heb de piloot naast ons nog gewaarschuwd dat zijn ballon bijna geschredderd werd door onze ventilator, maar daar leek hij zich niet druk over te maken. En het werd nog erger toen bij ons ook de brander werd ingeschakeld, want de ballon van onze buren kwam bijna in het vuur van onze brander!
Als waarschuwen niet helpt, is schipperen nog de enige oplossing en dat gebeurde ook. Julia wierp zich met haar volle gewicht tegen de ballon van onze buren om brand te voorkomen. En dat hielp: Er zijn geen ongelukken gebeurd.
Ze liet haar werk alleen even in de steek om afscheid van me te nemen.
Intussen deed onze piloot wat hij kon om maar zo snel mogelijk op te stijgen, weg uit het gewoel. Dan, opeens, ben je los van de grond. Verlost van het gedrang. Onderweg naar... het Westzuidwesten, gedreven door de Oostnoordoostenwind. Natuurlijk hoopte ik dat we over ons eigen huis zouden vliegen, bij een wind uit een hoek van 70 graden was die kans erg groot, maar dat gebeurde niet; onze koers was daarvoor te noordelijk, blijkbaar was de wind verder naar het oosten gedraaid, tot ongeveer 80 graden.
Zo vlogen we de TU-wijk uit.
Het Philips-stadion en het Evoluon zijn wel de meest herkenbare gebouwen van Eindhoven.
Maar de kerk aan het Trudopleintje mag er ook zijn. Ik heb nooit geweten dat kerken er zo mooi uit zien van bovenaf.
We waren lang niet de enigen in de lucht. Zowel achter ons als voor ons zaten er nog een heleboel.
Toen Julia mijn foto's zag zei ze: "Ben je "kerks" geworden of zo?"
Ik kan het ook niet helpen, ik vond ze zo mooi! Dit is de kerk van Oerle...
We gaan toch niet door die waterstraal vliegen???
Dat deden we dus wel! Een paar mensen in de mand kregen natte voeten, ik gelukkig niet. En toen moesten we snel weer omhoog, anders waren we tegen die bomen aan gevlogen!
Even later waren we weer veilig geland.
Nou ja, veilig, we waren wel een meter of tien over de grond gesleurd. Je kunt het spoor hier duidelijk zien.
In de verte komen de hulptroepen al aan om ons op te halen. De ballon wordt weer netjes ingepakt en in de aanhanger geladen, waarna hij teruggebracht wordt naar het beginpunt van de reis.
Het inpakken van de ballon is zwaar werk, dat ik liever aan de mannen overliet.
Maar om champagne te drinken was ik dan weer niet te fijn gebouwd natuurlijk.
Onze piloot vertelde over de geschiedenis van luchtballons. De eerste ballonvaarders waren Fransen. Ze hadden een papieren ballon gemaakt en daar onder stookten ze een vuurtje met flink wat paardenmest en andere rommel die veel rook veroorzaakt, want ze dachten dat de ballon opsteeg dankzij de rook. Dat het door de hete lucht kwam, wisten ze toen nog helemaal niet.
Er kwamen flink wat vonken met de rook mee uit dat smerige vuurtje en daarom moesten ze met lange stokken met een natte lap aan het uiteinde steeds de plekken uitdoven waar die vonken de ballon in brand konden steken.
Toen ze geland waren, was de Franse koning zo onder de indruk van hun moed, dat hij ze eigenaar (landheer) maakte van al het land waar ze overheen gevlogen waren.
Daarom wordt tot de dag van vandaag iedereen die voor het eerst in een ballon gevaren heeft in de adelstand verheven. Ik ben nu dus barones van Eindhoven tot Knegsel, want dat is het traject dat we gevlogen -- ik bedoel gevaren -- hebben.
Barones word je niet zomaar, je moet er wel voor knielen... En dan worden er wat ceremoniële handelingen uitgevoerd.Welke dat zijn, laat ik graag over als verrassing voor toekomstige ballonvaarders.
2006-07-11
Rookvrije werkdag
Binnenkort is het weer zo ver: Begin augustus moet ik weer naar de VU voor de driemaandelijkse controle. De vorige keer was het daar niet zo fijn, omdat ik door drie verschillende artsen op het belang gewezen werd van het stoppen met roken.
Ja, jeemig... Ik weet het wel! Maar ik rook al dertig jaar! Het is echt niet zo gemakkelijk om er mee te stoppen hoor! Maar van de andere kant wil ik per se niet dat de VU straks toch nog een drukmiddel in handen heeft om mijn operatie tegen te houden. Ik ben ze altijd een stap voor geweest en dat moet nu ook zo zijn.
Er zit dus niets anders op dan deze maand te stoppen met roken. Dan hoef ik als ik weer bij de psycholoog zit niet te vertellen "welke methode ik ga gebruiken om te stoppen", nee, dan kan ik gewoon vertellen dat ik al gestopt ben!
Het zal mij niet gebeuren dat ik straks bovenaan de wachtlijst sta en dat me dan gezegd wordt: "Ja, mevrouw Snel, U staat wel bovenaan de lijst, maar U rookt nog steeds. We kunnen U dus nog niet opereren!"
Je hoort vaak zeggen dat "minderen" met roken niet helpt, maar dat is toch de techniek die ik gebruik. De afgelopen weken heb ik mezelf eerst één sigaretje per uur toegestaan, toen eentje per twee uur, daarna eentje per drie uur en vandaag is het voor het eerst gelukt om op het werk de hele dag niet te roken.
Zodra ik thuis kwam ben ik de schade gaan in halen, maar ik heb in elk geval al iets belangrijks bereikt. Nu nog thuis minderen en uiteindelijk ook daar stoppen.
Ja, jeemig... Ik weet het wel! Maar ik rook al dertig jaar! Het is echt niet zo gemakkelijk om er mee te stoppen hoor! Maar van de andere kant wil ik per se niet dat de VU straks toch nog een drukmiddel in handen heeft om mijn operatie tegen te houden. Ik ben ze altijd een stap voor geweest en dat moet nu ook zo zijn.
Er zit dus niets anders op dan deze maand te stoppen met roken. Dan hoef ik als ik weer bij de psycholoog zit niet te vertellen "welke methode ik ga gebruiken om te stoppen", nee, dan kan ik gewoon vertellen dat ik al gestopt ben!
Het zal mij niet gebeuren dat ik straks bovenaan de wachtlijst sta en dat me dan gezegd wordt: "Ja, mevrouw Snel, U staat wel bovenaan de lijst, maar U rookt nog steeds. We kunnen U dus nog niet opereren!"
Je hoort vaak zeggen dat "minderen" met roken niet helpt, maar dat is toch de techniek die ik gebruik. De afgelopen weken heb ik mezelf eerst één sigaretje per uur toegestaan, toen eentje per twee uur, daarna eentje per drie uur en vandaag is het voor het eerst gelukt om op het werk de hele dag niet te roken.
Zodra ik thuis kwam ben ik de schade gaan in halen, maar ik heb in elk geval al iets belangrijks bereikt. Nu nog thuis minderen en uiteindelijk ook daar stoppen.
2006-07-09
Drieënveertigste Column
Vannacht is mijn 43e column uitgezonden in Gendertalk #566.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/INDEP00.mp3
De volledige tekst staat hier: 4th of July.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/INDEP00.mp3
De volledige tekst staat hier: 4th of July.
2006-07-04
Beauty, Brains and CMKRNL
Ik was braaf met mijn werk bezig, ik was op zoek naar wat informatie over het OpenVMS operating systeem waar wij mee werken, toen ik op het Internet deze button tegenkwam. Het was lang geleden dat ik die gezien had! Laat ik proberen uit te leggen wat het betekent:Heb je wel eens iemand zien rondlopen in een T-shirt met het opschrift "Got root?" Dat was dan waarschijnlijk een liefhebber van Unix- of Linux-systemen. Op zo'n systeem is één gebruiker die alle rechten heeft: Hij mag alles lezen, schrijven, uitvoeren en verwijderen. Die gebruiker heeft de naam "root". Dus iemand die "root heeft", heeft alle rechten op dat computersysteem. Zo'n T-shirt is een soort herkenningsteken, waarmee deze mensen dat aan collega's laten weten.
Voor OpenVMS geldt iets dergelijks: "CMKRNL" is het privilege dat je nodig hebt om met zo'n systeem alles te doen wat je wilt. (Je spreekt het uit als "Change Mode to KeRNeL".) Het gaat wat ingewikkelder dan op een Unix-systeem, maar het komt op hetzelfde neer. Als je dus met zo'n button rondloopt, geef je niet alleen te kennen dat je knap en intelligent bent, maar ook dat je een ervaren OpenVMS-gebruiker bent. En die zijn zeldzaam, zeker onder de vrouwen; misschien is het best leuk om maar eens zo'n button voor mezelf te maken, wie weet wat voor contacten ik daarmee opdoe.
2006-07-01
Buiten
Het was zulk mooi weer dat bijna niemand vandaag zin had om binnen te blijven op de T&T-avond. Ik stond een tijdje voor de deur te praten met een paar mensen en intussen keken we naar een tweetal travestieten die foto's van elkaar aan het maken waren. Op de openbare weg nog wel! Hier in Eindhoven durven ze dat, maar in hun eigen stad mag niemand van hun 'grote geheim' weten. Jammer is dat toch. Juist de geheimzinnigheid veroorzaakt heel veel problemen in het leven van travestieten.
We zagen een heleboel ballons in de lucht en even was ik bang dat het vandaag "Eindhoven Ballooning" was. Dat kan toch niet? Vorig jaar was dat evenement veel later in de zomer en ik had dit jaar mee gewild, ik wil ook in een ballon!
Toen ik weer binnen kwam, viel het me op hoe weinig mensen er waren. Yvon sprak me aan: "Help even mee deze tafels naar buiten te brengen! En een paar stoelen..."
Naar buiten?
Ja zeg! De hele goegemeente zat in de achtertuin van het buurthuis. Ik wist niet eens dat ze dat hadden! Er stonden al zeven tafels buiten en met deze drie erbij werd het dus tien! Bijna iedereen zat buiten. Een beetje sneu voor Sylvia met haar disco binnen, maar het was weer een geweldige gelegenheid voor wat diepzinniger gesprekken, met wat meer mensen tegelijk.
E´n van mijn vriendinnen zat op haar praatstoel: "Laatst vertelde ik aan een vriend dat ik travestiet was."
De reactie van haar vriend was: "Gôh, ik wist niet dat jij homo was??"
Waarop zij zei: "Gôh, ik wist niet dat jij doof was??"
"???"
"Ja, ik zei toch niet dat ik homo was?
Een travestiet is heel iets anders!"
Er zijn nog steeds zoveel misverstanden in onze maatschappij. Mensen vegen alles wat anders is op één grote hoop: Homo. Er valt nog een heleboel uit te leggen aan de mensen om ons heen.
Eerdere T&T-avonden: juni, mei, april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, juli, juni, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
We zagen een heleboel ballons in de lucht en even was ik bang dat het vandaag "Eindhoven Ballooning" was. Dat kan toch niet? Vorig jaar was dat evenement veel later in de zomer en ik had dit jaar mee gewild, ik wil ook in een ballon!
Toen ik weer binnen kwam, viel het me op hoe weinig mensen er waren. Yvon sprak me aan: "Help even mee deze tafels naar buiten te brengen! En een paar stoelen..."
Naar buiten?
Ja zeg! De hele goegemeente zat in de achtertuin van het buurthuis. Ik wist niet eens dat ze dat hadden! Er stonden al zeven tafels buiten en met deze drie erbij werd het dus tien! Bijna iedereen zat buiten. Een beetje sneu voor Sylvia met haar disco binnen, maar het was weer een geweldige gelegenheid voor wat diepzinniger gesprekken, met wat meer mensen tegelijk.
E´n van mijn vriendinnen zat op haar praatstoel: "Laatst vertelde ik aan een vriend dat ik travestiet was."
De reactie van haar vriend was: "Gôh, ik wist niet dat jij homo was??"
Waarop zij zei: "Gôh, ik wist niet dat jij doof was??"
"???"
"Ja, ik zei toch niet dat ik homo was?
Een travestiet is heel iets anders!"
Er zijn nog steeds zoveel misverstanden in onze maatschappij. Mensen vegen alles wat anders is op één grote hoop: Homo. Er valt nog een heleboel uit te leggen aan de mensen om ons heen.
Eerdere T&T-avonden: juni, mei, april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, juli, juni, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Labels: TenT
© 1985-2006 E.G. Snel
