English
Nederlands
2006-06-25
Tweeënveertigste Column
Vannacht is mijn tweeënveertigste column uitgezonden in Gendertalk #564.
Alle programma's van Gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://www.eveliensnel.com/audio/SEX21.mp3
De volledige tekst vind je hier: Let's talk about Sex.
Alle programma's van Gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://www.eveliensnel.com/audio/SEX21.mp3
De volledige tekst vind je hier: Let's talk about Sex.
2006-06-17
Aan het Kruis
Alweer theater en allerlei andere vormen van kunst in Eindhoven. We bezochten vandaag Bazar Bizarre, waar acteurs, vormgevers, muzikanten en modeontwerpers van binnen en buiten het TAC ("Temporary Art Center") hun werk toonden op een ongebruikelijke manier.Eerlijk gezegd vond ik het een beetje rommelig allemaal, maar we pikten toch een heleboel kunst mee die middag. We hebben tientallen schilderijtjes gezien, een optreden van een Japanse singer/songwriter bijgewoond, geprobeerd te midgetsjoelen, een film en een toneelstuk gezien enzovoort.
Eén van de leukste dingen vond ik deze kruisiging. Niet op een geheimzinnig feest in een duistere kelder, niet op een naargeestige heuvel in Klein-Azië, maar gewoon in de Ventoselaan in Eindhoven werd me verzocht om even aan het kruis te gaan staan.Nou, voor zo'n grapje ben ik altijd te vinden natuurlijk. Het is trouwens niet zomaar een grapje, er gingen nog veel meer mensen op de foto aan dit kruis (in totaal zijn zo'n 160 mensen aan het kruis gegaan) en al die foto's moeten deel gaan uitmaken van een groot kunstwerk. De bedoeling is om later dit jaar een expositie te maken met het fotomateriaal. Werktitel: "De Wederopstanding" of in het engels: "The Resurrection". Zie ook http://www.johnvanlitsenburg.com/. Ik hou jullie op de hoogte.
En dan was er nog het eten natuurlijk. Met meer dan honderd mensen aten we in de open lucht een Bourgondische maaltijd aan een 100 meter lange tafel. Het smaakte geweldig en natuurlijk was er een unieke sfeer. Wie had ooit kunnen denken dat het in de Ventoselaan zó gezellig kan zijn?2006-06-15
Kolik jazyků znáš, tolikrát jsi člověkem
Nee, ik ben niet naar een Tsjechisch restaurant geweest, daar ga ik pas over een paar maanden naar toe. Maar ik ben me al wel aan het voorbereiden. Als ik naar een ander land ga, leer ik altijd de taal van dat land. Wat dat betreft heb ik een reputatie hoog te houden. We gaan binnenkort naar Praag, dus ik moet nu Tsjechisch leren...
De titel van dit stukje, "Kolik jazyků znáš, tolikrát jsi člověkem", is een Tsjechisch spreekwoord en het betekent: "Hoe meer talen je kent, hoe meer keer je iemand bent." En dat is waar natuurlijk: Je hebt pas echt contact met mensen, als je hun taal spreekt, zelfs al is het maar een heel klein beetje.
(In Portugal en in Griekenland werden we soms uitgenodigd om tot in de kleine uurtjes mee te borrelen met de eigenaar van een restaurant, in Japan was ik de enige die de weg durfde te vragen en kwam ik daardoor precies op de plek waar ik naartoe wilde...)
Ik heb met dat Tsjechisch wel iets aangehaald, dat heb ik al gemerkt: Het is een erg moeilijke taal om te leren en bovendien is het de eerste West-Slavische taal die ik leer. In het verleden heb ik al eens Kroatisch geleerd, dus aan de "č" ben ik al gewend, maar dat is al heel lang geleden. En in het Tsjechisch vind je dat omgekeerde dakje (de háček) op verschillende medeklinkers en soms ook op klinkers.
Overigens viel mijn kennis van het Kroatisch bij onze vakantie in Kroatië in 1989 niet bij iedereen in de smaak; wist ik veel! Joegoslavië was in die tijd nog niet opgedeeld. Ik dacht dat ik "Joegoslavisch" geleerd had
...
We ontmoetten een vrouw die het vertikte om ook maar iets te verstaan van wat ik zei. De enige reactie die we van haar kregen was: "Kroačk!!" Ze spuugde nog net niet op de grond, terwijl ze dat woord uitsprak. Met wat we nu weten over de geschiedenis van Joegoslavië is het wel te begrijpen: Zij was blijkbaar een lid van de Servische minderheid die in die tijd in Kroatië leefde. Het boterde toen al niet tussen Kroatiërs en Serviërs. Zo zie je maar dat het gebruik van de juiste taal ook iets met politiek te maken heeft.
Een studente raadde ons aan om Sarajevo te gaan bekijken "nu het nog kon", maar dat hebben we jammer genoeg niet gedaan.
De titel van dit stukje, "Kolik jazyků znáš, tolikrát jsi člověkem", is een Tsjechisch spreekwoord en het betekent: "Hoe meer talen je kent, hoe meer keer je iemand bent." En dat is waar natuurlijk: Je hebt pas echt contact met mensen, als je hun taal spreekt, zelfs al is het maar een heel klein beetje.
(In Portugal en in Griekenland werden we soms uitgenodigd om tot in de kleine uurtjes mee te borrelen met de eigenaar van een restaurant, in Japan was ik de enige die de weg durfde te vragen en kwam ik daardoor precies op de plek waar ik naartoe wilde...)
Ik heb met dat Tsjechisch wel iets aangehaald, dat heb ik al gemerkt: Het is een erg moeilijke taal om te leren en bovendien is het de eerste West-Slavische taal die ik leer. In het verleden heb ik al eens Kroatisch geleerd, dus aan de "č" ben ik al gewend, maar dat is al heel lang geleden. En in het Tsjechisch vind je dat omgekeerde dakje (de háček) op verschillende medeklinkers en soms ook op klinkers.
Overigens viel mijn kennis van het Kroatisch bij onze vakantie in Kroatië in 1989 niet bij iedereen in de smaak; wist ik veel! Joegoslavië was in die tijd nog niet opgedeeld. Ik dacht dat ik "Joegoslavisch" geleerd had
...We ontmoetten een vrouw die het vertikte om ook maar iets te verstaan van wat ik zei. De enige reactie die we van haar kregen was: "Kroačk!!" Ze spuugde nog net niet op de grond, terwijl ze dat woord uitsprak. Met wat we nu weten over de geschiedenis van Joegoslavië is het wel te begrijpen: Zij was blijkbaar een lid van de Servische minderheid die in die tijd in Kroatië leefde. Het boterde toen al niet tussen Kroatiërs en Serviërs. Zo zie je maar dat het gebruik van de juiste taal ook iets met politiek te maken heeft.
Een studente raadde ons aan om Sarajevo te gaan bekijken "nu het nog kon", maar dat hebben we jammer genoeg niet gedaan.
2006-06-12
Carthago
Amateurgezelschap de Delftse Komedie vierde zijn vijfendertigste verjaardag met 'Carthago', over de onmogelijke liefde tussen de Phoenische prinses Dido en godenzoon Aeneas.Carthago vertelt het verhaal van de verbannen prinses Dido die de koning te slim af is en een bloeiende en rijke stad weet te stichten in een land waar zij als vluchteling aankomt. Zij komt per boot aan bij de kade en vraagt aan de koning een stuk land ter grootte van een ossenhuid. De koning stemt spottend toe, waarop Dido de ossenhuid aan repen knipt en de omtrek van de stad bepaalt.
We werden overspoeld met feiten uit de Griekse mytologie en geschiedenis. En die klopten ook allemaal. Met uitzondering van de raadgever van koning Larbas, die te pas en te onpas zei, dat Carthago verwoest moest worden. Trouwe lezers van mijn weblog weten al twee jaar dat dat een uitspraak was van Cato in het Forum Romanum, niet van een Noordafrikaan.
We werden steeds meegevoerd van plaats naar plaats op het terrein en in de gebouwen van de oude lijmfabriek. Eerst nog verlicht door de ondergaande zon vanuit het westen en daarna door de opkomende, volle maan vanuit het oosten. Maar een constante factor was de belichting die verzorgd werd door Improve. Wat een sfeer! Wat een ambiance!
We ontmoeten de godinnen Hera en Afrodite. En uiteindelijk loopt het hele verhaal uit op een machtsstrijd tussen die twee godinnen. Alsof Afrodite niet beseft dat ze tegenover Hera (wettige echtgenote van de oppergod Zeus) altijd aan het kortste eind zal trekken. Zeus bemoeit zich dan ook met de zaak en dat leidt tot een verblindende slotscène in één van de gebouwen dat is omgetoverd tot een jachttafereel in het bos. Donder en bliksem zijn niet van de lucht en eerlijk gezegd was ik wel blij dat dit gebouw niet was uitgerust met een sprinkler-installatie, anders waren we waarschijnlijk allemaal nat geregend.
Naast de acteurs speelden ook dansers en muzikanten een belangrijke rol. Ik was erg onder de indruk van die danseressen, die echt een heel zware taak hadden. Eén van de danseressen, Inge Schrama, zei daarover in een interview in Delta: "De dansen in Carthago zijn heel modern, met veel Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse invloeden. De eerste dans vind ik de mooiste. We bewegen op het ritme van de trommels. In die dans zit veel energie en dynamiek. Dat ziet er gaaf uit. Na afloop van de voorstelling zeiden veel mensen dat ze het zeer sexy vonden. Vooral omdat de rokjes best kort zijn. Dat vond ik leuk om te horen, want dat hoort er zeker bij."
Absoluut waar, ik vond de danseressen erg sexy. Heerlijk om als jonge vrouw zo physiek met je lichaam bezig te mogen zijn voor een groot publiek. (Ik moet toegeven dat ik wel een beetje jaloers was...) Je moet alleen wel het lef en het uithoudingsvermogen hebben. Hulde!
2006-06-11
Eenenveertigste Column
Vannacht is mijn 41e column uitgezonden in Gendertalk #563.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/PROG01.mp3
De volledige tekst staat hier.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/PROG01.mp3
De volledige tekst staat hier.
2006-06-10
De verbeelding van onzichtbare dimensies
Er was in dit weekend erg veel te doen op theatergebied. Niet alleen in Eindhoven, maar ook in Delft. Je kunt nou eenmaal maar op één plaats tegelijk zijn en de keuze voor de zaterdag was gevallen op Delft, waar dit weekend de Mooi Weer Spelen plaats vonden.
Om drie uur begon de voorstelling "De verbeelding van onzichtbare dimensies" van Theater Adhoc in het Techniek Ontmoetings Punt (voorheen postkantoor Hippolytusbuurt).
Voor bèta's, filosofen, dichters... en andere nieuwsgierigen. Op theatrale wijze worden (sociaal-) wetenschappelijke kwesties inzichtelijk gemaakt. Mede door een interview met een gerenommeerde wetenschapper.
Het is één grote ontdekkingsreis naar onzichtbare dimensies, waar ontwikkelingen plaatsvinden die zich letterlijk en figuurlijk aan onze waarneming onttrekken: genen & eiwitten, bits & bytes, nano's & neutrino's...
Ik had al eerder een voorstelling van Adhoc gezien en er een uitgebreid verslag over geschreven. Het was wel verrassend om deze groep nu aan te treffen bij de Mooi Weer Spelen.
Net als de vorige keer heb ik genoten van de voorstelling. Net als de vorige keer werd een heel moeilijk, wetenschappelijk thema schaamteloos uitgestort over een nietsvermoedend publiek. Net als de vorige keer was het publiek geboeid door de geweldige manier waarop Jan van den Berg zijn verhaal doet. Net als de vorige keer maakte het daarbij niet uit dat het onderwerp de meeste toeschouwers boven de pet ging.
Net als de vorige keer is Theater Adhoc op reis gegaan om informatie over een onderwerp te verzamelen. In dit geval gingen ze onder meer naar Japan, waar diep onder de berg Ikenoyama een neutrino detector is gebouwd.
Jan beschrijft hoe hij de dag voordat hij de detector te zien krijgt bijna in botsing komt met een grote, zwarte beer op de hellingen van de berg Ikenoyama. Een beer? Nee, het is een berin! Dat is duidelijk te zien zoals ze daar voor hem staat: Rechtop, met opgeheven voorpoten en met de achterpoten gespreid...
Jan vertelt ook hoe zijn vroegere wiskundeleraar op een dag met volle vaart door het rode licht reed op de kruising van de Gestelsestraat en de Boutenslaan in Eindhoven. Hij kruist de rondweg met een duizelingwekkende snelheid zonder een schrammetje op te lopen. En ook al het andere verkeer komt met de schrik vrij!
Zo gaat het dus ook met neutrino's: Ze vliegen overal tussendoor met een snelheid die bijna even groot is als de snelheid van het licht. Ze vliegen door je lichaam heen; miljarden per seconde. Ze vliegen dwars door de aarde heen; niets houdt ze tegen.
Binnenin de berg Ikenoyama is een grote tank met super zuiver water opgesteld. Die is veertig meter in doorsnede en vijftig meter hoog. Per seconde vliegen er dus zo'n 13 biljoen (13 000 000 000 000) neutrino's door die tank heen. [Dat heb ik zelf uitgerekend; vergeef me als ik er een factor 3 naast zit
.] En dat gaat niet altijd goed. Ieder uur botst er één neutrino in die tank tegen een elektron aan. En bij die botsing ontstaat er een kleine lichtflits (het zogenaamde Cherenkov-licht). Rondom de tank zijn 11000 handgemaakte fotomultiplicatiebuizen aangebracht die die lichtflits opvangen, versterken en weergeven op een beeldscherm.
Jan illustreert dit met behulp van een glas water van vijf centimeter hoog en vier centimeter in doorsnede, dat hij plaatst in een maquette van de berg. Hij vertoont ook videobeelden, waarop te zien is hoe de fotomultiplicatiebuizen gemaakt worden door ervaren glasblazers en hoe hij, samen met Yoichiro Suzuki, met een Toyota Hi-Ace de berg inrijdt: Meer dan een kilometer diep in een oude zinkmijn.
Het publiek hangt aan zijn lippen en ook Jan gaat volkomen op in zijn verhaal. Zo sterk dat hij niet eens in de gaten heeft dat inmiddels de beer ten tonele is verschenen. Ik bedoel de berin. Het is duidelijk te zien dat we met een berin te maken hebben, want onder het berenpak zien we twee voeten gestoken in ragfijne, rode schoentjes met keurig gelakte, rode nagels.
Het komt niet tot een vechtpartij tussen Jan en de berin. Ze trekt het berenpak rustig uit en ontpopt zich tot een lieftallige assistente, die bovendien Jan telkens terugroept naar het hoofdonderwerp als hij weer eens afdwaalt in een terzijde...
Ze hadden twaalf grote blokken gemaakt met daarop de aanduidingen van de twaalf op dit moment bekende elementaire deeltjes. (Bovenop de blokken staat nog de maquette.)
We kregen er ook uitleg bij: "Up, down, charm, strange, top, bottom, hier de neutrino's en onderaan de rest van de leptonen." Daar moesten we het mee doen!
Nou, je begrijpt dat dat voldoende was om het hele publiek een duidelijk overzicht te geven in quarks en leptonen.
Linksonder staat een deeltje dat iedereen wel kent: Het elektron. Maar daar naast staan het muon en het tau-deeltje. Wat dat ook alweer zijn, moest ik thuis toch eerlijk gezegd wel even opzoeken op Internet, voordat ik over deze voorstelling kon schrijven, zonder er wetenschappelijk gezien helemaal naast te zitten. (Muonen lijken op elektronen, maar ze zijn wat zwaarder en tau-deeltjes lijken op muonen, maar ze zijn nog zwaarder.) En ik wist ook niet dat er neutrino's in drie "smaken" bestaan.
Wordt het al vaag? Kom op! Je kent elektronen, toch? Maar heb je wel eens een elektron gezien? Nee toch! Nou, dan kun je net zo goed geloven dat die andere elf deeltjes ook bestaan...
Bovendien dacht ik altijd dat neutrino's geen massa hebben, maar uit recent onderzoek is gebleken dat ze wel degelijk een massa hebben. Dat maakt de gedachte dat er elke seconde miljarden neutrino's door je lichaam heen vliegen met een snelheid van bijna de lichtsnelheid natuurlijk een stuk beangstigender. Ik kon leven met het idee dat neutrino's zo snel bewegen, omdat ze toch geen massa hebben. Maar als dat wel zo is, dan worden ze enorm zwaar als je ze zo snel laat bewegen
Ik heb van deze voorstelling genoten. Het enige minpuntje vond ik dat de voorstelling onderbroken werd door een interview met Ir. Len van der Wal van TNO Space. Op zich best een interessant gesprek, maar het was geen theater! Het was bijna waar ik de vorige keer zo bang voor was: Pratende heren achter een tafel. In dit geval zat de pratende heer weliswaar in een fauteuil, maar het haalde toch tijdelijk de vaart uit de voorstelling.
Om drie uur begon de voorstelling "De verbeelding van onzichtbare dimensies" van Theater Adhoc in het Techniek Ontmoetings Punt (voorheen postkantoor Hippolytusbuurt).
Voor bèta's, filosofen, dichters... en andere nieuwsgierigen. Op theatrale wijze worden (sociaal-) wetenschappelijke kwesties inzichtelijk gemaakt. Mede door een interview met een gerenommeerde wetenschapper.
Het is één grote ontdekkingsreis naar onzichtbare dimensies, waar ontwikkelingen plaatsvinden die zich letterlijk en figuurlijk aan onze waarneming onttrekken: genen & eiwitten, bits & bytes, nano's & neutrino's...
Ik had al eerder een voorstelling van Adhoc gezien en er een uitgebreid verslag over geschreven. Het was wel verrassend om deze groep nu aan te treffen bij de Mooi Weer Spelen.
Net als de vorige keer heb ik genoten van de voorstelling. Net als de vorige keer werd een heel moeilijk, wetenschappelijk thema schaamteloos uitgestort over een nietsvermoedend publiek. Net als de vorige keer was het publiek geboeid door de geweldige manier waarop Jan van den Berg zijn verhaal doet. Net als de vorige keer maakte het daarbij niet uit dat het onderwerp de meeste toeschouwers boven de pet ging.
Net als de vorige keer is Theater Adhoc op reis gegaan om informatie over een onderwerp te verzamelen. In dit geval gingen ze onder meer naar Japan, waar diep onder de berg Ikenoyama een neutrino detector is gebouwd.
Jan beschrijft hoe hij de dag voordat hij de detector te zien krijgt bijna in botsing komt met een grote, zwarte beer op de hellingen van de berg Ikenoyama. Een beer? Nee, het is een berin! Dat is duidelijk te zien zoals ze daar voor hem staat: Rechtop, met opgeheven voorpoten en met de achterpoten gespreid...
Jan vertelt ook hoe zijn vroegere wiskundeleraar op een dag met volle vaart door het rode licht reed op de kruising van de Gestelsestraat en de Boutenslaan in Eindhoven. Hij kruist de rondweg met een duizelingwekkende snelheid zonder een schrammetje op te lopen. En ook al het andere verkeer komt met de schrik vrij!
Zo gaat het dus ook met neutrino's: Ze vliegen overal tussendoor met een snelheid die bijna even groot is als de snelheid van het licht. Ze vliegen door je lichaam heen; miljarden per seconde. Ze vliegen dwars door de aarde heen; niets houdt ze tegen.
Binnenin de berg Ikenoyama is een grote tank met super zuiver water opgesteld. Die is veertig meter in doorsnede en vijftig meter hoog. Per seconde vliegen er dus zo'n 13 biljoen (13 000 000 000 000) neutrino's door die tank heen. [Dat heb ik zelf uitgerekend; vergeef me als ik er een factor 3 naast zit
.] En dat gaat niet altijd goed. Ieder uur botst er één neutrino in die tank tegen een elektron aan. En bij die botsing ontstaat er een kleine lichtflits (het zogenaamde Cherenkov-licht). Rondom de tank zijn 11000 handgemaakte fotomultiplicatiebuizen aangebracht die die lichtflits opvangen, versterken en weergeven op een beeldscherm.Jan illustreert dit met behulp van een glas water van vijf centimeter hoog en vier centimeter in doorsnede, dat hij plaatst in een maquette van de berg. Hij vertoont ook videobeelden, waarop te zien is hoe de fotomultiplicatiebuizen gemaakt worden door ervaren glasblazers en hoe hij, samen met Yoichiro Suzuki, met een Toyota Hi-Ace de berg inrijdt: Meer dan een kilometer diep in een oude zinkmijn.
Het publiek hangt aan zijn lippen en ook Jan gaat volkomen op in zijn verhaal. Zo sterk dat hij niet eens in de gaten heeft dat inmiddels de beer ten tonele is verschenen. Ik bedoel de berin. Het is duidelijk te zien dat we met een berin te maken hebben, want onder het berenpak zien we twee voeten gestoken in ragfijne, rode schoentjes met keurig gelakte, rode nagels.
Het komt niet tot een vechtpartij tussen Jan en de berin. Ze trekt het berenpak rustig uit en ontpopt zich tot een lieftallige assistente, die bovendien Jan telkens terugroept naar het hoofdonderwerp als hij weer eens afdwaalt in een terzijde...
Ze hadden twaalf grote blokken gemaakt met daarop de aanduidingen van de twaalf op dit moment bekende elementaire deeltjes. (Bovenop de blokken staat nog de maquette.)We kregen er ook uitleg bij: "Up, down, charm, strange, top, bottom, hier de neutrino's en onderaan de rest van de leptonen." Daar moesten we het mee doen!
Nou, je begrijpt dat dat voldoende was om het hele publiek een duidelijk overzicht te geven in quarks en leptonen
.Linksonder staat een deeltje dat iedereen wel kent: Het elektron. Maar daar naast staan het muon en het tau-deeltje. Wat dat ook alweer zijn, moest ik thuis toch eerlijk gezegd wel even opzoeken op Internet, voordat ik over deze voorstelling kon schrijven, zonder er wetenschappelijk gezien helemaal naast te zitten. (Muonen lijken op elektronen, maar ze zijn wat zwaarder en tau-deeltjes lijken op muonen, maar ze zijn nog zwaarder.) En ik wist ook niet dat er neutrino's in drie "smaken" bestaan.
Wordt het al vaag? Kom op! Je kent elektronen, toch? Maar heb je wel eens een elektron gezien? Nee toch! Nou, dan kun je net zo goed geloven dat die andere elf deeltjes ook bestaan...
Bovendien dacht ik altijd dat neutrino's geen massa hebben, maar uit recent onderzoek is gebleken dat ze wel degelijk een massa hebben. Dat maakt de gedachte dat er elke seconde miljarden neutrino's door je lichaam heen vliegen met een snelheid van bijna de lichtsnelheid natuurlijk een stuk beangstigender
. Ik kon leven met het idee dat neutrino's zo snel bewegen, omdat ze toch geen massa hebben. Maar als dat wel zo is, dan worden ze enorm zwaar als je ze zo snel laat bewegenIk heb van deze voorstelling genoten. Het enige minpuntje vond ik dat de voorstelling onderbroken werd door een interview met Ir. Len van der Wal van TNO Space. Op zich best een interessant gesprek, maar het was geen theater! Het was bijna waar ik de vorige keer zo bang voor was: Pratende heren achter een tafel. In dit geval zat de pratende heer weliswaar in een fauteuil, maar het haalde toch tijdelijk de vaart uit de voorstelling.
2006-06-09
EDIT
EDIT was een gratis cultureel feest voor iedereen in het tweede weekend van juni in een hele speciale omgeving. Drie dagen, twee avonden en een nacht lang kon iedereen genieten van een bijzonder gevarieerd aanbod van kunst en cultuur: van schilderijen en beelden tot film en fotografie, van een klassiek pianoconcert tot hiphop en stoner funk, van kindercircus tot een playground voor skaters, van experimenteel theater tot performance. En dat allemaal in wat vroeger de verboden stad heette, waar alleen Philips-medewerkers toegang toe hadden.
EDIT werd georganiseerd door Stichting Trudo in samenwerking met Stichting PopEi en Stichting Theaterplan.
Op vrijdagmiddag gingen we naar het Klokgebouw in de hoop wat cultuur mee te pikken, maar het zat ons niet mee. Misschien brengt het Philips-terrein waar ik acht jaar heb gewerkt (de eerste vier jaar met veel plezier en de laatste vier jaar met veel verdriet) me tegenwoordig wel ongeluk. In elk geval waren we op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. De grote, kale hallen waren vrijwel verlaten. Alleen decorbouwers en technici waren bezig met de voorbereidingen. Hier en daar deed een bandje een sound check en bij de catering waren wij de allereersten die iets te eten bestelden.
Na enkele uren geduld ging er toch echt iets gebeuren: We waren getuige van het openingsconcert, waar verschillende stukken van John Cage ten gehore gebracht werden en hoewel de muziek van Cage me meestal wat te onverteerbaar is, vond ik het in deze vreemde omgeving opeens heel goed tot zijn recht komen. Nee, het beroemde stuk 4'33" van Cage werd gelukkig niet gespeeld; stilte hadden we al genoeg gehad.
In de zaal stonden verschillende enorme vergrotingen van New Yorkse straattaferelen opgesteld en tijdens de muziek dwaalde ik (op mijn tenen, om geen herrie te maken met mijn naaldhakjes) door de zaal om die foto's uitgebreid te bekijken. Ik was echt even aan het genieten!
Het is de bedoeling dat het Klokgebouw een centrum voor kunstenaars wordt, maar het ademt toch wel heel sterk de sfeer van een Philips-fabriek. De karakteristieke geuren van Philips hangen in het gebouw en zullen er wel nooit meer uit gaan. En die geuren brachten bij mij herinneringen naar boven die me wat droevig stemden.
Wonderlijk is dat toch hoe sterk je reukzin aan je geheugen gekoppeld is...
EDIT werd georganiseerd door Stichting Trudo in samenwerking met Stichting PopEi en Stichting Theaterplan.
Op vrijdagmiddag gingen we naar het Klokgebouw in de hoop wat cultuur mee te pikken, maar het zat ons niet mee. Misschien brengt het Philips-terrein waar ik acht jaar heb gewerkt (de eerste vier jaar met veel plezier en de laatste vier jaar met veel verdriet) me tegenwoordig wel ongeluk. In elk geval waren we op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. De grote, kale hallen waren vrijwel verlaten. Alleen decorbouwers en technici waren bezig met de voorbereidingen. Hier en daar deed een bandje een sound check en bij de catering waren wij de allereersten die iets te eten bestelden.
Na enkele uren geduld ging er toch echt iets gebeuren: We waren getuige van het openingsconcert, waar verschillende stukken van John Cage ten gehore gebracht werden en hoewel de muziek van Cage me meestal wat te onverteerbaar is, vond ik het in deze vreemde omgeving opeens heel goed tot zijn recht komen. Nee, het beroemde stuk 4'33" van Cage werd gelukkig niet gespeeld; stilte hadden we al genoeg gehad.
In de zaal stonden verschillende enorme vergrotingen van New Yorkse straattaferelen opgesteld en tijdens de muziek dwaalde ik (op mijn tenen, om geen herrie te maken met mijn naaldhakjes) door de zaal om die foto's uitgebreid te bekijken. Ik was echt even aan het genieten!
Het is de bedoeling dat het Klokgebouw een centrum voor kunstenaars wordt, maar het ademt toch wel heel sterk de sfeer van een Philips-fabriek. De karakteristieke geuren van Philips hangen in het gebouw en zullen er wel nooit meer uit gaan. En die geuren brachten bij mij herinneringen naar boven die me wat droevig stemden.
Wonderlijk is dat toch hoe sterk je reukzin aan je geheugen gekoppeld is...
2006-06-05
Trappistenbier
Vandaag was het "Kastelendag" en Julia en ik hadden ons voorgenomen om een kasteel te gaan bekijken. Zo kwamen we terecht bij "De Strijdhoef" in Udenhout. Eerlijk gezegd viel het ons tegen: Het was niet eens een echt kasteel, eerder een groot landhuis. Na een uur waren we uitgekeken en we gingen op weg naar Tilburg in de hoop dat we daar een leuk restaurantje zouden vinden.
Maar onderweg kwamen we langs een wegwijzer naar de "Abdij Onze Lieve Vrouwe van Prinsenhoeven". Een abdij is misschien wel geen kasteel, maar het leek ons toch interessant.
En dat was het ook! Na deze weg een paar kilometer gevolgd te hebben, zagen we boven de boomtoppen verschillende torenspitsen. We hadden de adbij gevonden!
We namen eerst een kijkje in de winkel en daarna gingen we verder naar het proeflokaal. Je kunt daar niet alleen bier drinken, maar ook eenvoudige gerechten eten. We kozen voor abdijbrood met bierham en een glas Tripel van La Trappe.
Trouwens, je zag het merk La Trappe overal om je heen, waar je maar keek! Het leek warempel wel of we bij de brouwerij terecht gekomen waren. En zo was het ook:
'La Trappe', zoals het op Koningshoeven gebrouwen bier heet, is Nederlands enige trappistenbier. Alleen als het bier in een trappistenklooster onder het toezicht en de verantwoordelijkheid van de monniken gebrouwen wordt, mag het de naam 'trappistenbier' dragen. La Trappe wordt op ambachtelijk wijze gebrouwen, volgens een door de trappisten van Koningshoeven ontwikkelde receptuur. Er komen uitsluitend natuurlijke ingrediënten aan te pas, zoals hop, gerstenmout en gist. De brouwerij haalt het water voor het bier uit eigen bron. De vergisting vindt plaats met een gistsoort die het meest actief is bij 18 tot 20 graden Celsius. Dit type vergisting staat bekend als 'bovengisting'. Het bier wordt afgevuld op flessen met gist en suiker. Hierdoor gist La Trappe na op fles en ontwikkelt zich een uniek aroma.
Toen we onze boterhammetjes op hadden, kwam er een grote groep mensen het proeflokaal binnen, het licht werd gedimd en we kregen een uitgebreide film over de geschiedenis van de abdij en het brouwen van La Trappe bier te zien...
Daarna kregen we een rondleiding in de bierbrouwerij. Er werd vandaag niet gewerkt, omdat het tweede Pinksterdag was dus we konden overal kijken, zonder iemand in de weg te lopen.
Niet alleen de abdij, maar ook de bierbrouwerij is opgetrokken in neogothische stijl. Dat zie je zelfs aan de raampjes in de opslagruimte.
Veel mensen denken trouwens dat je de flesjes netjes moet sorteren voordat je ze terugbrengt naar de supermarkt. Géén Grolsch-flesjes in een Heineken-krat enzovoort, maar niets is minder waar: De flesjes hebben allemaal de zelfde standaardgrootte en de etiketten worden er toch wel afgewassen. Kijk maar eens naar de lopende band waarop de gebruikte flesjes binnenkomen!
Maar onderweg kwamen we langs een wegwijzer naar de "Abdij Onze Lieve Vrouwe van Prinsenhoeven". Een abdij is misschien wel geen kasteel, maar het leek ons toch interessant.En dat was het ook! Na deze weg een paar kilometer gevolgd te hebben, zagen we boven de boomtoppen verschillende torenspitsen. We hadden de adbij gevonden!We namen eerst een kijkje in de winkel en daarna gingen we verder naar het proeflokaal. Je kunt daar niet alleen bier drinken, maar ook eenvoudige gerechten eten. We kozen voor abdijbrood met bierham en een glas Tripel van La Trappe.
Trouwens, je zag het merk La Trappe overal om je heen, waar je maar keek! Het leek warempel wel of we bij de brouwerij terecht gekomen waren. En zo was het ook:'La Trappe', zoals het op Koningshoeven gebrouwen bier heet, is Nederlands enige trappistenbier. Alleen als het bier in een trappistenklooster onder het toezicht en de verantwoordelijkheid van de monniken gebrouwen wordt, mag het de naam 'trappistenbier' dragen. La Trappe wordt op ambachtelijk wijze gebrouwen, volgens een door de trappisten van Koningshoeven ontwikkelde receptuur. Er komen uitsluitend natuurlijke ingrediënten aan te pas, zoals hop, gerstenmout en gist. De brouwerij haalt het water voor het bier uit eigen bron. De vergisting vindt plaats met een gistsoort die het meest actief is bij 18 tot 20 graden Celsius. Dit type vergisting staat bekend als 'bovengisting'. Het bier wordt afgevuld op flessen met gist en suiker. Hierdoor gist La Trappe na op fles en ontwikkelt zich een uniek aroma.
Toen we onze boterhammetjes op hadden, kwam er een grote groep mensen het proeflokaal binnen, het licht werd gedimd en we kregen een uitgebreide film over de geschiedenis van de abdij en het brouwen van La Trappe bier te zien...
Daarna kregen we een rondleiding in de bierbrouwerij. Er werd vandaag niet gewerkt, omdat het tweede Pinksterdag was dus we konden overal kijken, zonder iemand in de weg te lopen.Niet alleen de abdij, maar ook de bierbrouwerij is opgetrokken in neogothische stijl. Dat zie je zelfs aan de raampjes in de opslagruimte.
Veel mensen denken trouwens dat je de flesjes netjes moet sorteren voordat je ze terugbrengt naar de supermarkt. Géén Grolsch-flesjes in een Heineken-krat enzovoort, maar niets is minder waar: De flesjes hebben allemaal de zelfde standaardgrootte en de etiketten worden er toch wel afgewassen. Kijk maar eens naar de lopende band waarop de gebruikte flesjes binnenkomen!
2006-06-04
Eindhoven Culinair
Vandaag was er in het Stadswandelpark iets te doen: "Eindhoven Culinair" Dat klinkt naar lekker eten en het was mooi weer, dus wij er op af. Bij de ingang kon je "Lempkes" kopen, die op het terrein als betaalmiddel dienden. Maar ja, hoeveel moet je er kopen dan? Geen idee! We kochten er tweeëntwintig voor twintig Euro.
En wij het terrein op... Het bleek dat allerlei restaurants zich hier presenteerden door in een tent of op een terras iets van hun verfijnde keuken te laten proeven. De prijzen waren wel hoger dan we dachten. Er was vrijwel niets dat je voor één Lempke kon kopen. Ja, één bitterbal, dat had gekund. Toen we een tijdje hadden rondgelopen streken we neer op twee van de schaarse vrije stoelen en we bestelden een glas rosé. Dat kostte al drie Lempkes per glas, dus we hadden er nog maar 16. Eigenlijk al te weinig om iets te eten met nog een drankje er bij. Maar voorlopig vermaakten we ons met mensen kijken.
Toch kun je niet zeggen dat je naar Eindhoven Culinair geweest bent als je er niks hebt gegeten. En met al die lekkere geuren en etende mensen om je heen, neemt de eetlust ook voortdurend toe. Maar er was ook bijna nergens plaats om aan te schuiven, overal zat het vol. Zo kwamen we bij de Collse Hoeve terecht. De Collse Hoeve is een erg chique restaurant en ook hier op het terrein hadden ze die uitstraling weten te behouden. De grote mensenmassa leek daar een beetje voor terug te schrikken en zodoende was er volop plaats. We namen plaats aan een keurig gedekte tafel en we waren best wel blij om even uit de drukte te zijn. Eerst nog maar iets drinken dan...
Intussen maakte ik me grote zorgen over onze voorraad Lempkes. We hadden nu al niet meer genoeg om in deze zaak nog iets te eten. Gelukkig verzekerde de ober ons dat we aan onze tafel Lempkes zouden kunnen bijkopen.
Dus bestelden we kwartel in rode portsaus met een quiche van paddestoelen. Het was een heel klein hapje, maar wel erg lekker!
We genoten van het eten, we genoten van nog een glaasje wijn er bij en we genoten van levende muziek: De pianist zat erg zijn best te doen om de chique sfeer van de Collse Hoeve ook hier tot zijn recht te laten komen. Men zegt wel eens dat muziek bij het eten een belediging is voor de kok zowel als de muzikant, maar daar ben ik het helemaal niet mee eens.
Opeens viel het Julia op dat ik tranen in mijn ogen had. "Scheelt er iets?" vroeg ze. Ach nee, dat niet. Maar de pianist speelde "My Favorite Things" uit "The Sound of Music" en daar wordt ik altijd een beetje ontroerd van...
Raindrops on roses and whiskers on kittens
Bright copper kettles and warm woolen mittens
Brown paper packages tied up with strings
These are a few of my favorite things
Cream colored ponies and crisp apple streudels
Doorbells and sleigh bells and schnitzel with noodles
Wild geese that fly with the moon on their wings
These are a few of my favorite things
Girls in white dresses with blue satin sashes
Snowflakes that stay on my nose and eyelashes
Silver white winters that melt into springs
These are a few of my favorite things
When the dog bites
When the bee stings
When I'm feeling sad
I simply remember my favorite things
And then I don't feel so bad
Nadat we Lempkes hadden bijgekocht en onze rekening betaald, hadden we er nog tien over en ik wist precies waar ik die aan wilde besteden: Bij Mey Wah hadden ze keuze uit twee soorten noedelsoep voor vijf Lempkes per kop. Daar had ik nou echt zin in en bovendien waren de Lempkes daarmee schoon op. We kozen voor noedelsoep met Pekingeend.
Ik heb in Japan de nodige ervaring opgedaan in het eten met stokjes, maar dit was toch de eerste keer dat ik soep met stokjes at. Natuurlijk kan dat niet: De bouillon moet je toch uit de kop drinken. Maar de stukken vlees en groente kun je heel goed met de stokjes uit de soepkom pakken en dat is dan ook de bedoeling. We kregen er trouwens ook een lepel bij, maar het is toch veel leuker om in stijl te eten?
En wij het terrein op... Het bleek dat allerlei restaurants zich hier presenteerden door in een tent of op een terras iets van hun verfijnde keuken te laten proeven. De prijzen waren wel hoger dan we dachten. Er was vrijwel niets dat je voor één Lempke kon kopen. Ja, één bitterbal, dat had gekund. Toen we een tijdje hadden rondgelopen streken we neer op twee van de schaarse vrije stoelen en we bestelden een glas rosé. Dat kostte al drie Lempkes per glas, dus we hadden er nog maar 16. Eigenlijk al te weinig om iets te eten met nog een drankje er bij. Maar voorlopig vermaakten we ons met mensen kijken.
Toch kun je niet zeggen dat je naar Eindhoven Culinair geweest bent als je er niks hebt gegeten. En met al die lekkere geuren en etende mensen om je heen, neemt de eetlust ook voortdurend toe. Maar er was ook bijna nergens plaats om aan te schuiven, overal zat het vol. Zo kwamen we bij de Collse Hoeve terecht. De Collse Hoeve is een erg chique restaurant en ook hier op het terrein hadden ze die uitstraling weten te behouden. De grote mensenmassa leek daar een beetje voor terug te schrikken en zodoende was er volop plaats. We namen plaats aan een keurig gedekte tafel en we waren best wel blij om even uit de drukte te zijn. Eerst nog maar iets drinken dan...
Intussen maakte ik me grote zorgen over onze voorraad Lempkes. We hadden nu al niet meer genoeg om in deze zaak nog iets te eten. Gelukkig verzekerde de ober ons dat we aan onze tafel Lempkes zouden kunnen bijkopen.
Dus bestelden we kwartel in rode portsaus met een quiche van paddestoelen. Het was een heel klein hapje, maar wel erg lekker!We genoten van het eten, we genoten van nog een glaasje wijn er bij en we genoten van levende muziek: De pianist zat erg zijn best te doen om de chique sfeer van de Collse Hoeve ook hier tot zijn recht te laten komen. Men zegt wel eens dat muziek bij het eten een belediging is voor de kok zowel als de muzikant, maar daar ben ik het helemaal niet mee eens.
Opeens viel het Julia op dat ik tranen in mijn ogen had. "Scheelt er iets?" vroeg ze. Ach nee, dat niet. Maar de pianist speelde "My Favorite Things" uit "The Sound of Music" en daar wordt ik altijd een beetje ontroerd van...
Raindrops on roses and whiskers on kittens
Bright copper kettles and warm woolen mittens
Brown paper packages tied up with strings
These are a few of my favorite things
Cream colored ponies and crisp apple streudels
Doorbells and sleigh bells and schnitzel with noodles
Wild geese that fly with the moon on their wings
These are a few of my favorite things
Girls in white dresses with blue satin sashes
Snowflakes that stay on my nose and eyelashes
Silver white winters that melt into springs
These are a few of my favorite things
When the dog bites
When the bee stings
When I'm feeling sad
I simply remember my favorite things
And then I don't feel so bad
Nadat we Lempkes hadden bijgekocht en onze rekening betaald, hadden we er nog tien over en ik wist precies waar ik die aan wilde besteden: Bij Mey Wah hadden ze keuze uit twee soorten noedelsoep voor vijf Lempkes per kop. Daar had ik nou echt zin in en bovendien waren de Lempkes daarmee schoon op. We kozen voor noedelsoep met Pekingeend.
Ik heb in Japan de nodige ervaring opgedaan in het eten met stokjes, maar dit was toch de eerste keer dat ik soep met stokjes at. Natuurlijk kan dat niet: De bouillon moet je toch uit de kop drinken. Maar de stukken vlees en groente kun je heel goed met de stokjes uit de soepkom pakken en dat is dan ook de bedoeling. We kregen er trouwens ook een lepel bij, maar het is toch veel leuker om in stijl te eten?2006-06-03
Real Life Test Afgerond
Vandaag was het precies 18 maanden geleden dat ik aan mijn Real Life Test ben begonnen. Dat betekent dat ik nu officiëel aan alle voorwaarden voldoe om de geslachtsveranderende operatie te ondergaan. Toen ik aan die "RLT" begon, dacht ik nog dat ik dan dus op 3 juni 2006 geopereerd zou kunnen worden, maar inmiddels weet ik wel beter! Ik kom nu op de wachtlijst. Of, nauwkeuriger gezegd, ik kom op de wachtlijst voor een gesprek met de chirurg en daarna kom ik op de wachtlijst voor de operatie.
Reden voor een feestje? Nee, niet echt. Het voelt niet alsof er veel veranderd is. Toch had ik gehoopt dat ik hier vanavond op de T&T-avond met wat mensen over zou kunnen praten. Maar er was helemaal geen tijd om te praten. Ik had weer bardienst en het was gewoon een avond van hard werken, die dit keer langer duurde dan ooit, omdat wij naast Yvon de laatste vrijwilligers waren die in het buurthuis aanwezig waren. Je kunt niet weghollen en Yvon alleen achterlaten, dus we zijn tot het bittere einde (tegen vier uur) gebleven.
Ik had het helemaal gehad. Toen ik thuiskwam riep ik: "Dit is dus de laatste keer geweest dat ik daar achter de bar sta!"
Ach, op het moment dat ik dit schrijf, is het alweer drie weken geleden en zijn de blaren op mijn voeten en op mijn ziel allang weer genezen. Ik ga nog wel een tijdje door met dit vrijwilligerswerk, het gaat tenslotte om de mensen die dit nodig hebben en/of gewoon een heel fijne avond hebben. Iemand moet het werk doen...
Eerdere T&T-avonden: mei, april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, juli, juni, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Reden voor een feestje? Nee, niet echt. Het voelt niet alsof er veel veranderd is. Toch had ik gehoopt dat ik hier vanavond op de T&T-avond met wat mensen over zou kunnen praten. Maar er was helemaal geen tijd om te praten. Ik had weer bardienst en het was gewoon een avond van hard werken, die dit keer langer duurde dan ooit, omdat wij naast Yvon de laatste vrijwilligers waren die in het buurthuis aanwezig waren. Je kunt niet weghollen en Yvon alleen achterlaten, dus we zijn tot het bittere einde (tegen vier uur) gebleven.
Ik had het helemaal gehad. Toen ik thuiskwam riep ik: "Dit is dus de laatste keer geweest dat ik daar achter de bar sta!"
Ach, op het moment dat ik dit schrijf, is het alweer drie weken geleden en zijn de blaren op mijn voeten en op mijn ziel allang weer genezen. Ik ga nog wel een tijdje door met dit vrijwilligerswerk, het gaat tenslotte om de mensen die dit nodig hebben en/of gewoon een heel fijne avond hebben. Iemand moet het werk doen...
Eerdere T&T-avonden: mei, april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, juli, juni, mei 2005, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Labels: TenT
© 1985-2006 E.G. Snel
