Dagboek

Julia en ik gaan tegenwoordig regelmatig een flinke wandeling maken. Dat schijnt gezond te zijn. Maar het is niet leuk om altijd maar hetzelfde rondje te moeten lopen, dus gisteren hebben we de "Natuurwijzer" van de Vereniging Natuurmonumenten erbij gepakt om een leuk wandelgebied uit te zoeken. Het dichtstbijzijnde was het Dommeldal.

De route begint bij de watermolen tegenover café/camping "De Volmolen". In de negentiende eeuw stonden er langs de rivier de Dommel maar liefst twintig watermolens. Volgens de geschriften zou op deze plaats al in 703 een watermolen hebben gestaan. Rond 1350 werd er een dubbele molen van gemaakt: Aan de Waalrese kant werd met behulp van waterkracht olie geslagen uit lijnzaad, terwijl in het gebouw aan de Riethovense zijde molenstenen waren geplaatst waarmee graan gemalen werd. Vanaf 1792 werd deze molen gebruikt als volmolen. Hier werd wollen stof verdicht tot vilt door het te wassen en er op te slaan. De molen is in 1992 herbouwd.

De route begint met bijna een kilometer rechtdoor lopen op het fietspad langs de provinciale weg. Niet helemaal de boswandeling waar we op gehoopt hadden, maar wel een mogelijkheid om stevig door te stappen, dus heel goed tegen de osteoperose. Het fietspad is pas opnieuw geasfalteerd en zo glad als een biljartlaken, een uitstekend loopvlak dus!

Dan gaat het rechtsaf een zandpad op en begint het op een boswandeling te lijken. Verschillende stukken van dit gebied zijn eigendom van Natuurmonumenten. Het is de bedoeling om hier de natuur te verrijken door het oude cultuurlandschap te herstellen. De Dommel en de Keersop, de beide rivieren die hier samenstromen zijn typische laaglandbeken die veel kronkelen en gemakkelijk overlopen. In het verleden zijn ze sterk gekanaliseerd en zelfs bedijkt, maar nu mogen ze weer gaan kronkelen. De graslanden in het dal krijgen hun oude functie terug om overtollig riverwater op te slaan in tijden van grote wateraanvoer. Om de natuur een handje te helpen zijn nu al een paar poelen aangelegd, zoals die in dit terrein vanzelf horen te ontstaan. Dat is het natuurlijke leefmilieu van de kikker en de salemander.

Pas op het verste punt van de route ontmoeten we de rivier de Dommel, juist op het punt waar die de enige kronkel maakt die nog van vroeger is overgebleven. Daarna loopt het pad terug langs de Dommel, stroomopwaarts in de richting van de watermolen. Op de plaatsen waar het pad langs de buitenkant van een bocht loopt, is duidelijk te zien dat er brokken van de oever afbreken en het pad steeds smaller wordt. Nu de Dommel de vrije loop krijgt, zal Natuurmonumenten dit pad elk jaar een stukje naar rechts moeten verleggen, anders verdwijnt het langzaam in de rivier!

Op de plaats waar het pad weer afbuigt van de rivier, loopt de route dwars door een houtwal. Hier was het voor het eerst dat we van een echte boswandeling konden spreken. In feite was er sprake van twee soorten bos, want het gedeelte dicht bij de rivier is erg vochtig en gaandeweg wordt de grond droger. Daardoor kunnen er in dit kleine stukje bos erg veel verschillende planten- en diersoorten leven.
Zo kwamen we weer terug bij de proviciale weg en we moesten weer een kilometer terug lopen naar het beginpunt, opnieuw een mooie gelegenheid om er stevig de pas in te zetten.

---

Vannacht is mijn veertigste column uitgezonden in Gendertalk #561.

Dit is trouwens een buitengewoon interessante aflevering van Gendertalk, want behalve mijn column kun je in dit programma ook een interview met Christine Jorgensen horen, opgenomen in 1957! Dat is echt historisch materiaal en het is geweldig om haar verhaal te horen. Veel mensen denken dat zij de eerste man-vrouw transseksueel is die ooit de geslachtsveranderende operatie heeft ondergaan. Dat is niet waar, maar zij heeft ontzettend veel gedaan voor de acceptatie van transseksuelen. En dat vijftig jaar geleden!

Alle programma's van Gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.

Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://www.eveliensnel.com/audio/FIRST01.mp3
De volledige tekst vind je hier.

---

Vorige maand had ik al aangekondigd dat ik over het Delfts eenakterfestival wilde schrijven en dat heb ik toen ook meteen gedaan: De bezoekers van het festival verwachten dat je zo snel mogelijk met een verslag komt, net zoals ik dat vroeger altijd deed, in een soort weblog avant-la-lettre.

Voor zover het over theater gaat, heb ik dus bijna alles al verteld, het is alleen leuk om nog even te vermelden dat de Delfste koeien uiteindelijk gewonnen zijn door de spelers van "Tocht", die voorstelling die ik die avond al meteen zo geweldig vond. Ook de publieksprijs is naar die voorstelling gegaan. De prijs voor de beste regie is gewonnen door de regisseur van de jeugdtheaterschool van het VAK.

Maar ik had ook beloofd om iets te vertellen dat met transseksualiteit te maken heeft. Twee dingen die die avond zijn gebeurd zijn in dat verband belangrijk om te vermelden.
Het eerste heb ik al verteld, omdat het ook met theater verband houdt: In de rij voor de kassa ontmoette ik Wilma Keizer. Ze vertelde me dat ze bezig was met jeugdtheater, ondermeer aan een voorstelling gebaseerd op "Majlent: jongen in meisjesdagen", een boek van Ted van Lieshout (Uitg. Van Goor, 1991 - ISBN 90.00.02807-8), dat gaat over een jongen die denkt dat hij van binnen een meisje is: Hij wil moeder worden!
"Joeri wil een wonder, hij denkt dat hij beter in de wereld zou passen als hij een meisje was. Hij noteert een aantal dagen uit zijn leven, waarin hij denkt dat het wonder zal gebeuren en hij eindelijk een meisje zal worden. Om zijn droom te verwezenlijken wil Joeri gerust een aantal dingen opofferen...
'Maljent' is geschreven vanuit het oogpunt van een twaalfjarige, die er alles voor over heeft om "zijn" wonder te doen geschieden, en kan misschien voor ouders van een kind met genderidentiteitsstoornissen een blik geven op de belevingswereld van hun kind. Ook erg geschikt voor kinderen en adolescenten"

De tweede belangrijke ontmoeting die ik die avond had was met Linda. Haar achternaam ben ik nooit te weten gekomen, maar zij heeft acht jaar geleden een heel belangrijke rol gespeeld in mijn "coming out". Ze had mijn vriend F uitgenodigd om naar een feestje met een heel speciale dresscode te komen: De mannen moesten daar gekleed als vrouw verschijnen! Ik was meteen geïntersesseerd, want het leek me geweldig om me eens in het openbaar als vrouw te mogen presenteren.
Ik mocht met F mee en een stel vrienden van ons gingen ook mee. Maar eerst gingen we langs bij mijn vriendin J. Samen met J ging ik naar de slaapkamer, waar we een keuze maakten uit haar garderobe. Toen ik na een half uur weer naar beneden kwam, voelde ik me een prachtig meisje! Natuurlijk zag ik er niet uit, niet naar de maatstaven die ik nu aanleg, maar dat was voor dit feestje ook helemaal niet nodig.

Op het feest viel ik helemaal niet uit de toon. Je zag daar alles door elkaar: Een paar echte travestieten, maar ook mannen die dit normaal nooit zouden doen, maar voor dit feestje echt hun best hadden gedaan om er vrouwelijk uit te zien. En er waren mannen die over hun shirt heen een BH hadden aangetrokken en die opgevuld met meloenen of sinasappels. Het kon daar allemaal en iedereen werd in zijn waarde gelaten, de meloen-gevulde schreeuwlelijken even goed als de verlegen beginnelingen zoals ik.
Ik had een geweldige avond, ik voelde me als een vis in het water. Ik heb die avond heerlijk gedanst, ook met Linda, en ik heb iets over mezelf geleerd: Het was niet alleen heel spannend om me als vrouw te kleden, het was op een bepaalde manier ook juist heel ontspannend, alsof het zo hoorde, alsof het bij me paste!
Het heeft nog jaren geduurd, voordat ik er echt uit was wat dit betekende en nog langer voordat ik de consequenties daarvan durfde te aanvaarden, maar als Linda ons niet had uitgenodigd, had het nog veel langer geduurd!

---

Op 22 maart heb ik kennis gemaakt met mijn nieuwe logodediste. Het gesprek was... Ja, typisch een kennismaking he. We hebben elkaar veel verteld over onszelf en over onze ervaringen met genderdysfonie. Ik ben niet de eerste transseksueel in haar praktijk, om precies te zijn: Ik ben de vierde.

Ze heeft dus vaker met dit bijltje gehakt en dat geeft in elk geval vertrouwen. Ze kwam ook heel sympatiek op me over. We hebben afgesproken dat we oefenmateriaal gaan verzamelen. Zij zou een "hutsekluts" van oefeningen voor me opzoeken en ik zou zoveel mogelijk van het oefenmateriaal meebrengen dat ik bij Pamela gebruikt heb. Toen ze die oefeningen zag, was ze wel verrast: Ze heeft zelf nog meegewerkt aan het samenstellen van oefenmateriaal voor de VU en nu herkende ze dingen terug waar ze zelf aan meegewerkt heeft!

Natuurlijk heb ik verteld op welke manieren ik mijn stem allemaal gebruik. Vooral mijn radio columns zijn dan natuurlijk interessant. Ze vroeg me of ik die 'even' op een CD'tje zou willen branden, zodat we kunnen luisteren naar mijn progressie in de afgelopen 18 maanden. Tja, ook zo'n lastige opgave. Het is ook niet voor niks dat mijn podcast zo slecht opschiet (die loopt bijna een jaar achter): Om dat te doen moet je een overzichtelijk lijstje in de juiste volgorde hebben van alles wat er op de CD moet komen. We zijn alweer maanden verder intussen en het lijstje is nog steeds niet af. Er komt ook elke twee weken weer een column bij natuurlijk, dus dat komt nooit af. Dus ik heb nog steeds geen CD gebrand...

Intussen ben ik al een keer of vier bij haar geweest. We werken vooral aan mijn ademhaling en aan de zinsmelodie. Ik ben ontzettend goed in oefeningen doen bij haar in de spreekkameer, maar nog steeds is de grote moeilijkheid het toepassen van wat ik geleerd heb in het dagelijks leven. Als ik met mijn hoofd bij mijn werk ben, dan denk ik alleen maar aan wat ik te zeggen heb en niet meer aan hoe ik het zeg, jammer genoeg.

Toch maak ik nog steeds vorderingen. Het gaat niet van de ene dag op de andere, maar dat kan nou eenmaal niet. Ik heb wel in mijn columns gemerkt dat mijn ademhalingstechniek verbeterd is: Je hoort me niet meer zo luid en storend inademen voor het begin van elke zin. Ik probeer nu meer met mijn buikademhaling te werken. Je werkt dan met kleine beetjes lucht per woord in plaats van met liters lucht om een hele zin achter elkaar uit te spreken. Dat begin ik al een beetje te leren...

---

Vannacht is mijn 39e column uitgezonden in Gendertalk #559.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/LIFE01.mp3
De volledige tekst staat hier.

---

"Met jou kun je echt lol hebben! Weet je wel zeker dat je een meisje bent?"

---

Laatst schreef ik nog over die geweldige voorstelling die ik beleefd heb.
Nu kunnen jullie dat ook meemaken!
Van 7...11 juni wordt "The Smile off your Face" opgevoerd in "Lijm en Cultuur" aan de Rotterdamseweg 270 in Delft vanaf 18:00 uur.
Klik hier voor meer details.
Dus voor ieder die wel wilde, maar niet durfde: De smoezen zijn op! Ga er heen en geniet!

---

Vanavond hadden we op de T&T-avond een hoop speciale gasten. En dat was niet zomaar. Vanavond werd namelijk de eerste roman van Loes Vlaming officieel gepresenteerd. Buiten de gewone bezoekers van de T&T-avond trok dat zeker 50 extra gasten en daar was goed op gerekend. Voor deze gelegenheid hadden we de zaal op de eerste verdieping, die normaal niet gebruikt wordt op de T&T-avonden, speciaal ingericht.
Ook de bar in deze zaal was geopend, dus er was me gevraagd om een extra bardienst te draaien. Ik was blij dat ik boven achter de bar stond en niet beneden, want nu kon ik het hele gebeuren goed volgen en ik kwam in contact met onze speciale gasten, zoals Loes Vlaming zelf en haar uitgever.

Omstreeks negen uur begon de officiele presentatie. Yvon introduceerde de sprekers en daarna kwamen Loes en haar uitgever aan het woord. Loes vertelde dat ze ervoor gekozen heeft om dit werk ("Leven Tussenin", Uitg. Filatop, 2006, ISBN 90-803027-7-5) onder haar eigen naam te publiceren. Geen pseudoniem dus. Waarom zou ze ook? Ze is trots op wie ze is en wat ze heeft bereikt.
Dit boek is eigenlijk een kort verhaal, dat is uitgegroeid tot een roman. Toch was er nog een hoop werk nodig om er echt een roman van te maken en Loes is schrijverscursussen gaan volgen om dat voor elkaar te krijgen. Er zit inmiddels al een tweede boek aan te komen ("Zo'n Lieve Jongen"), dat wordt waarschijnlijk dit najaar gepubliceerd.
Bij het schrijven van "Leven tussenin" heeft Loes bewust niet gekozen voor een autobiografie, die zijn er al zat. Door van het verhaal een roman te maken, zal de lezer dus wel altijd in het ongewisse blijven over wat echt gebeurd is en wat niet. In elk geval spelen de gebeurtenissen zich af aan het einde van haar "Real Life Test"-periode, dus ongeveer in de fase van de transformatie waar ik nu zelf ook in zit. Er wordt in het boek wel een heleboel basisinformatie aangereikt over transseksualiteit, maar dat is in deze vorm hopelijk beter verteerbaar voor het publiek. Op die manier kan het zorgen voor meer begrip voor transseksuelen.
Loes las een stuk uit het boek voor. Het ging over haar bezoek aan een gespreksgroep voor transseksuelen in Houston, Texas, maar vooral ook over haar herinneringen aan een bezoek dat ze een jaar eerder aan diezelfde groep had gebracht. Toen was ze nog veel minder "passable" en een stel politiemannen had haar tegengehouden en vervelende opmerkingen gemaakt. Ze spraken haar aan met "meneer" en dreigden dat ze wel eens wilden onderzoeken wat er ècht aan haar was en wat niet... Alleen haar Nederlandse paspoort kon destijds voorkomen dat de zaak echt uit de hand liep. Wat een verschil met de Nederlandse politie, die zich over het algemeen uiterst correct gedraagt tegenover transseksuelen!
Het officiële gedeelte werd afgesloten met het aanbieden van het eerste exemplaar van het boek aan Loes' grote vriendin Laura, die bij het tot stand komen van het boek een onschatbare hulp is geweest.
Natuurlijk was het boek ook te koop op deze avond. En veel mensen hebben daar gebruik van gemaakt. Ieder verkocht boek werd door Loes persoonlijk gesigneerd. Ik heb zelf twee exemplaren gekocht: Eén voor mezelf en één voor mijn ouders. Mijn ouders hebben mij volledig geaccepteerd, maar het is soms lastig om emotioneel gevoelige onderwerpen met hen te bespreken. Hopelijk kan dit boek hen helpen om iets meer van mij te begrijpen.

Op het moment dat ik dit schrijf heb ik het boek al gelezen. Het is een mooi verhaal over een liefde tussen twee transseksuelen. Zelf ken ik ook een transseksueel stel (beide MTF), dat al jaren heel gelukkig samenleeft. Eén van de twee is inmiddels geopereerd, de ander is dit jaar aan de beurt. Ze kunnen elkaar optimaal steunen bij hun transitie en ze kunnen elkaars gevoelens beter begrijpen dan wie ook.
Helaas gaat de relatie die in het boek beschreven wordt een hoop minder voorspoedig en heeft het verhaal wat dat betreft een open eind. De geslachtsveranderende operatie (in Thailand) wordt ook genoemd in het boek, maar daar wordt eigenlijk heel weinig aandacht aan besteed, alsof het maar een kleinigheid betreft.
Ik kwam in het boek heel veel herkenbare dingen tegen en ik vind het geschreven met een bewonderenswaardige openheid!

Gelukkig was DJ-Silvia weer voldoende hersteld om zoals gewoonlijk voor swingende muziek te zorgen. Niet iedereen is trouwens blij met die muziek en deze maand was er, doordat de bovenzaal open was ter ere van de boekpresentatie, meer gelegenheid om je aan Silvia's luidruchtige aanwezigheid te onttrekken en een rustig gesprek te voeren. Na afloop van de boekpresentatie had ik dan ook al snel een grote groep, vooral Belgische, gasten aan mijn bar zitten. Daarom moest ik mijn bar wat langer open houden dan gepland, maar ik vond dat helemaal niet erg: Dit is een heel gezellige groep en ik kon volop meedoen aan hun gesprek.

Toen de bovenzaal was opgeruimd en werd afgesloten, was er nog net een half uurtje over voordat het buurthuis ging sluiten, zodat ik nog uitgebreid kon swingen bij Silvia op de dansvloer.

Eerdere T&T-avonden: april, maart, februari, januari, december, november, oktober, september, juli, juni, mei, april 2005, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.

Labels: TenT

---