English
Nederlands
2006-04-30
Achtendertigste Column
Vannacht is mijn achtendertigste column uitgezonden in Gendertalk #557.
Alle programma's van Gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/SMOKE01.mp3
De volledige tekst vind je hier.
Alle programma's van Gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/SMOKE01.mp3
De volledige tekst vind je hier.
2006-04-27
Blik in de toekomst
Let maar even niet op de datum van dit stukje.
Mijn weblog loopt ongeveer een maand achter op de werkelijkheid en soms is dat een probleem. Daarom heb ik mijn belevenissen van 25 mei op het Delfts eenakterfestival 2006 voorlopig even gepubliceerd op http://www.eveliensnel.nl/toneel/1a2006/avond1.html.
Als de tijd rijp is, zal ik dit ook in de weblog publiceren en dan met nog wat extra details die alles met transseksualiteit te maken hebben. (Ja, nog meer dan het stuk nu al bevat!)
Mijn weblog loopt ongeveer een maand achter op de werkelijkheid en soms is dat een probleem. Daarom heb ik mijn belevenissen van 25 mei op het Delfts eenakterfestival 2006 voorlopig even gepubliceerd op http://www.eveliensnel.nl/toneel/1a2006/avond1.html.
Als de tijd rijp is, zal ik dit ook in de weblog publiceren en dan met nog wat extra details die alles met transseksualiteit te maken hebben. (Ja, nog meer dan het stuk nu al bevat!)
2006-04-25
Roken
Vandaag togen Julia en ik als vanouds samen naar de VU. De eerste afspraak stond om 10:30 met de endocrinoloog. Het werd wel erg spannend of we dat nog zouden halen, want natuurlijk stonden er weer files op de A2, vooral op het stuk van Utrecht naar Amsterdam.
Hollend arriveerden we, nauwelijks vijf minuten te laat en toen moesten we wachten; de dokter was er nog niet. Zou hij in dezelfde file gestaan hebben als wij? Nee, het bleek dat hij een lang telefoongesprek had gehad. Hij bekeek zorgvuldig de resultaten van mijn laatste bloedanalyse. Er was me naar aanleiding van dat onderzoek al calcium en vitamine D voorgeschreven, maar hij heeft de dosering nu verdubbeld.
"U hebt echt osteoperose. U moet veel beweging nemen. En... Rookt U?"
"Ja, nog steeds..."
"Tja, het is Uw eigen leven, U moet zelf weten wat U doet. Maar over tien jaar zult U de gevolgen merken. Roken is erg slecht bij botontkalking. En trouwens ook voor mensen die oestrogeen gebruiken."
De volgende stap was de psycholoog. Ze was na ons vorige gesprek natuurlijk erg verbaasd om Julia en mij weer samen voor haar tafeltje te vinden. Dus we hebben uitgebreid verteld hoe we terug bij elkaar gekomen zijn en hoe we ons leven nu anders willen gaan inrichten.
We hebben ook uitgebreid gesproken over de wachtlijst-problematiek: De cliënten van de VU weten gewoon niet waar ze aan toe zijn. We wachten maar en wachten maar en weten niet eens bij benadering wanneer we aan de beurt zullen zijn. Ik leef nu al bijna vier jaar volledig als vrouw, maar ik heb met allerlei beperkingen te maken. Ik kan moeilijk naar het zwembad met zo'n grote bobbel in mijn bikinislipje. Buitenlandse reizen zijn een probleem als er in je paspoort staat dat je een man bent, terwijl je er uit ziet als een vrouw. En intussen word ik links en rechts ingehaald door andere transseksuelen die zich laten opereren in Thailand, in België, in Duitsland, in Engeland en in de USA.
En hoe zit het met de planning rond mijn werk en rond onze toekomstige vakanties? Je moet ruim van te voren weten, wanneer je geopereerd wordt, zodat je daar je plannen op kunt aanpassen en je omgeving voorbereiden. Als psycholoog moet zij toch begrijpen wat het met mensen doet om ze over zoiets belangrijks zo lang in onzekerheid te laten?
Ja, dat begreep ze wel, maar... Er volgde een lange uitleg over de praktische problemen waar het genderteam op stuit. In het afgelopen jaar hebben ze bijvoorbeeld maar 25% van de capaciteit die hen was toegezegd van de plastische chigurgie ook werkelijk gekregen. Zo kon het gebeuren dat er toezeggingen gedaan werden, die dan weer niet waar gemaakt konden worden en daar werden transseksuelen dan weer (terecht) kwaad over. Het genderteam is zelf ook allerminst blij met de situatie zoals die is.
Binnenkort wordt er bij Humanitas in Amsterdam een bijeenkomst georganiseerd met een plastisch chirurg van de VU die toelichting gaat geven over de behandelwijze en ook vragen kan beantwoorden. Eigenlijk zou de VU zelf dat soort bijeenkomsten moeten organiseren en misschien gaat dat in de toekomst ook wel gebeuren.
Ik vertelde over een verslag van zo'n bijeenkomst dat ik laatst gehoord heb. Wat me daarin het meest getroffen heeft, is de manier waarop die chirurg over het roken sprak:
"We testen Uw bloed, om te zien of U gerookt heeft. Zo ja, dan gaat de operatie niet door."
"En hoe lang van te voren moet je dan stoppen?" vroeg één van de aanwezigen.
"Och, zo'n twintig jaar voor de operatie", antwoordde de arts laconiek...
Zo had ik het onderwerp zelf weer op roken gebracht. Bij de VU geldt als regel dat je zes weken voor de operatie gestopt moet zijn met roken. Ik heb dan ook een opdracht meegekregen van de psycholoog:
"Volgende keer ga je me vertellen, hoe je denkt te gaan stoppen met roken."
Daar ben ik mooi klaar mee
...
De nieuwe afspraken waren snel gemaakt, op 1 augustus moet ik weer verschijnen. Eigenlijk had ik nog opnieuw willen vragen maar de mogelijkheden voor een adamsappel-reductie, maar voor ik het wist, stond ik weer buiten. De beide secretaresses waren afwezig en de coördinator moest alles alleen doen. Hij holde van de ene telefoon naar de andere als een dansende derwish.
Ik had nog een derde afspraak vandaag, namelijk bij de afdeling logopedie. Omdat ik een nieuwe logopediste heb, had ik gevraagd om een nieuwe verwijzing, maar die wilde men niet afgeven, voordat ze me nog een keer gezien hadden. Ik vond het een beetje onzin, maar ja, de patiënt wikt, de dokter beschikt.
Het was al heel mooi dat ik deze afspraak had kunnen plannen op dezelfde dag als mijn andere afspraken, alleen was de afspraak pas 'smiddags, dus we hadden de nodige uurtjes stuk te slaan. Het was echt prachtig weer. Daarom zijn we gaan wandelen, in de richting van het Amsterdamse Bos.
Zo ver zijn we echter niet gekomen, want we vonden op onze weg het restaurant "De Veranda" en daar hebben we lekker geluncht. Julia had een gegratineerde geitenkaas met honingsaus en ik een "Verandaburger". Heerlijk!
Om 15:15 werd ik verwacht bij de logopedie. Na enig zoeken vonden we de juiste wachtkamer, herkenbaar aan die geinige giraf op de grond. De secretaresse kwam checken of wij een afpraak hadden, maar ze maakte niet echt de indruk dat we verwacht werden. En toen begon het wachten... en wachten... en wachten...
Ze zou ons toch niet vergeten zijn? Na ruim een half uur moest Julia wel terug naar de auto, want onze parkeermeter was bijna afgelopen, ze moest hem bijvullen.
En toen ging het opeens heel snel. Binnen tien minuten was er opnieuw een filmpje van mijn stembanden gemaakt en we hadden even bijgepraat.
Mijn stembanden zien er nog steeds erg gezond uit, alleen was mijn keel wat rood bij de uiteinden van de stembanden. "Dat kan door het roken komen", werd me gezegd. Dat was de derde keer vandaag dat het over roken ging!
In elk geval kreeg ik de toezegging dat de VU een verwijsbrief naar mijn nieuwe logopediste gaat sturen en daar ging het om.
Julia was nog niet terug, dus ik belde haar even met de mobiel, misschien was ze nog onderweg, misschien had ze zelfs nog geen geld in de parkeermeter gegooid. Maar nee! We liepen elkaar al bellend in de armen bij de ingang van het ziekenhuis. Het zat er weer op voor vandaag; nu gauw naar huis!
We hebben bijna drie uur gedaan over de thuisreis, bijna de hele weg stonden we in de file. Ik voelde me echt gesloopt toen ik thuiskwam. Julia had onderweg nog wat geslapen en dat was maar goed ook, want zij sprong meteen in de andere Twingo en vertrok naar Rotterdam voor een vergadering van de toneelvereniging.
Hollend arriveerden we, nauwelijks vijf minuten te laat en toen moesten we wachten; de dokter was er nog niet. Zou hij in dezelfde file gestaan hebben als wij? Nee, het bleek dat hij een lang telefoongesprek had gehad. Hij bekeek zorgvuldig de resultaten van mijn laatste bloedanalyse. Er was me naar aanleiding van dat onderzoek al calcium en vitamine D voorgeschreven, maar hij heeft de dosering nu verdubbeld.
"U hebt echt osteoperose. U moet veel beweging nemen. En... Rookt U?"
"Ja, nog steeds..."
"Tja, het is Uw eigen leven, U moet zelf weten wat U doet. Maar over tien jaar zult U de gevolgen merken. Roken is erg slecht bij botontkalking. En trouwens ook voor mensen die oestrogeen gebruiken."
De volgende stap was de psycholoog. Ze was na ons vorige gesprek natuurlijk erg verbaasd om Julia en mij weer samen voor haar tafeltje te vinden. Dus we hebben uitgebreid verteld hoe we terug bij elkaar gekomen zijn en hoe we ons leven nu anders willen gaan inrichten.
We hebben ook uitgebreid gesproken over de wachtlijst-problematiek: De cliënten van de VU weten gewoon niet waar ze aan toe zijn. We wachten maar en wachten maar en weten niet eens bij benadering wanneer we aan de beurt zullen zijn. Ik leef nu al bijna vier jaar volledig als vrouw, maar ik heb met allerlei beperkingen te maken. Ik kan moeilijk naar het zwembad met zo'n grote bobbel in mijn bikinislipje. Buitenlandse reizen zijn een probleem als er in je paspoort staat dat je een man bent, terwijl je er uit ziet als een vrouw. En intussen word ik links en rechts ingehaald door andere transseksuelen die zich laten opereren in Thailand, in België, in Duitsland, in Engeland en in de USA.
En hoe zit het met de planning rond mijn werk en rond onze toekomstige vakanties? Je moet ruim van te voren weten, wanneer je geopereerd wordt, zodat je daar je plannen op kunt aanpassen en je omgeving voorbereiden. Als psycholoog moet zij toch begrijpen wat het met mensen doet om ze over zoiets belangrijks zo lang in onzekerheid te laten?
Ja, dat begreep ze wel, maar... Er volgde een lange uitleg over de praktische problemen waar het genderteam op stuit. In het afgelopen jaar hebben ze bijvoorbeeld maar 25% van de capaciteit die hen was toegezegd van de plastische chigurgie ook werkelijk gekregen. Zo kon het gebeuren dat er toezeggingen gedaan werden, die dan weer niet waar gemaakt konden worden en daar werden transseksuelen dan weer (terecht) kwaad over. Het genderteam is zelf ook allerminst blij met de situatie zoals die is.
Binnenkort wordt er bij Humanitas in Amsterdam een bijeenkomst georganiseerd met een plastisch chirurg van de VU die toelichting gaat geven over de behandelwijze en ook vragen kan beantwoorden. Eigenlijk zou de VU zelf dat soort bijeenkomsten moeten organiseren en misschien gaat dat in de toekomst ook wel gebeuren.
Ik vertelde over een verslag van zo'n bijeenkomst dat ik laatst gehoord heb. Wat me daarin het meest getroffen heeft, is de manier waarop die chirurg over het roken sprak:
"We testen Uw bloed, om te zien of U gerookt heeft. Zo ja, dan gaat de operatie niet door."
"En hoe lang van te voren moet je dan stoppen?" vroeg één van de aanwezigen.
"Och, zo'n twintig jaar voor de operatie", antwoordde de arts laconiek...
Zo had ik het onderwerp zelf weer op roken gebracht. Bij de VU geldt als regel dat je zes weken voor de operatie gestopt moet zijn met roken. Ik heb dan ook een opdracht meegekregen van de psycholoog:
"Volgende keer ga je me vertellen, hoe je denkt te gaan stoppen met roken."
Daar ben ik mooi klaar mee
...De nieuwe afspraken waren snel gemaakt, op 1 augustus moet ik weer verschijnen. Eigenlijk had ik nog opnieuw willen vragen maar de mogelijkheden voor een adamsappel-reductie, maar voor ik het wist, stond ik weer buiten. De beide secretaresses waren afwezig en de coördinator moest alles alleen doen. Hij holde van de ene telefoon naar de andere als een dansende derwish.
Ik had nog een derde afspraak vandaag, namelijk bij de afdeling logopedie. Omdat ik een nieuwe logopediste heb, had ik gevraagd om een nieuwe verwijzing, maar die wilde men niet afgeven, voordat ze me nog een keer gezien hadden. Ik vond het een beetje onzin, maar ja, de patiënt wikt, de dokter beschikt.
Het was al heel mooi dat ik deze afspraak had kunnen plannen op dezelfde dag als mijn andere afspraken, alleen was de afspraak pas 'smiddags, dus we hadden de nodige uurtjes stuk te slaan. Het was echt prachtig weer. Daarom zijn we gaan wandelen, in de richting van het Amsterdamse Bos.
Zo ver zijn we echter niet gekomen, want we vonden op onze weg het restaurant "De Veranda" en daar hebben we lekker geluncht. Julia had een gegratineerde geitenkaas met honingsaus en ik een "Verandaburger". Heerlijk!
Om 15:15 werd ik verwacht bij de logopedie. Na enig zoeken vonden we de juiste wachtkamer, herkenbaar aan die geinige giraf op de grond. De secretaresse kwam checken of wij een afpraak hadden, maar ze maakte niet echt de indruk dat we verwacht werden. En toen begon het wachten... en wachten... en wachten...Ze zou ons toch niet vergeten zijn? Na ruim een half uur moest Julia wel terug naar de auto, want onze parkeermeter was bijna afgelopen, ze moest hem bijvullen.
En toen ging het opeens heel snel. Binnen tien minuten was er opnieuw een filmpje van mijn stembanden gemaakt en we hadden even bijgepraat.
Mijn stembanden zien er nog steeds erg gezond uit, alleen was mijn keel wat rood bij de uiteinden van de stembanden. "Dat kan door het roken komen", werd me gezegd. Dat was de derde keer vandaag dat het over roken ging!
In elk geval kreeg ik de toezegging dat de VU een verwijsbrief naar mijn nieuwe logopediste gaat sturen en daar ging het om.
Julia was nog niet terug, dus ik belde haar even met de mobiel, misschien was ze nog onderweg, misschien had ze zelfs nog geen geld in de parkeermeter gegooid. Maar nee! We liepen elkaar al bellend in de armen bij de ingang van het ziekenhuis. Het zat er weer op voor vandaag; nu gauw naar huis!
We hebben bijna drie uur gedaan over de thuisreis, bijna de hele weg stonden we in de file. Ik voelde me echt gesloopt toen ik thuiskwam. Julia had onderweg nog wat geslapen en dat was maar goed ook, want zij sprong meteen in de andere Twingo en vertrok naar Rotterdam voor een vergadering van de toneelvereniging.
2006-04-21
Eten
Vandaag was het feest: Julia en ik waren 18 jaar getrouwd. Ik had 's morgens vroeg stiekem een grote doos bonbons op haar bank in de woonkamer klaar gezet. Het is moeilijk om een leuk cadeautje voor Julia te verzinnen, maar met Leonidas-bonbons zit je altijd goed!
We zijn eerst lekker gaan ontbijten en daarna zijn we er op uit gegaan om een cadeautje voor mij te kopen... Bij de dierenwinkel! De mensen in de dierenwinkel hadden er echt plezier in: Ze verkopen wel vaker halsbanden voor mensen en ze waren heel behulpzaam met adviezen. Ik mocht de verschillende modellen ook gewoon passen in de winkel. Dus ik draag nu prachtige, zwartleren halshand met Julia's naam er op.
Je begrijpt dat zo'n halsband (wij noemen het een "collar") een symbolische betekenis heeft. Na achttien jaar huwelijk is hiermee opeens een nieuw element in onze relatie ingebracht. Hoe dat gaat uitpakken, moeten we voorlopig even afwachten.
Ik moest hem meteen de rest van de dag omhouden. Geeft niks: Ik ben er erg trots op en ik was ook wel benieuwd of het reacties zou uitlokken.
's Middags zijn we vertrokken naar Delft om eerst uit eten te gaan bij Café de V en daarna een toneelvoorstelling te bezoeken. Café de V was echter volgeboekt en zodoende kwamen we bij Café de Wijnhaven terecht (van dezelfde eigenaar). We waren een beetje te laat om nog uitgebreid te eten, voordat we naar de toneelvoorstelling zouden gaan, dus we hebben een simpele dagschotel genomen: Een halve kip met friet en salade. Dat smaakte trouwens heerlijk en het was ruim voldoende, een nagerecht hoefden we al niet meer, alleen nog een French koffie natuurlijk
...
Na het eten gingen we naar het parochiehuis in de Voorstraat, waar die avond twee voorstellingen te zien waren. Eerst het stuk "Eten", het eerste stuk dat is geregisserd door onze goede vriendin Erica Brand. Het werd gespeeld door het toneelgezelshap "Natte Sneeuw".
De zussen Anna en Beatrijs.
Behalve hun werkgever is er niemand die hen nodig heeft.
Hun leven bestaat uit werken en presteren,
daarna benevelen ze zich thuis met wijn.
Door te eten en dat weer uit te kotsen
of door te hongeren
doorbreken zij de sleur.
Omdat hun middelste zuster, Jo, wel geslaagd is in het leven
wordt duidelijk hoe uitzichtloos de situatie is van Anna en Be.
Zij vegen uit jaloezie de vloer aan met Jo,
terwijl ze praten over hun werk,
het ouder worden,
dik worden,
hun borsten, hun mannen, hun seksleven...
Het was een mooi stuk, waarin drie halfzussen intieme details over hun eetgewoonten en seksleven uitwisselden en het spel kwam erg geloofwaardig over. Een van de zussen leed aan bolimia, de ander aan anorexia en de derde had een normaal eetpatroon.
Dit stuk was eerder in Delft te zien op het Eenakterfestival 1997.
Destijds werd ik vooral getroffen door het prachtige toneelbeeld. Eerlijk gezegd kan ik me niet meer herinneren wat daar toen zo bijzonder aan was. Maar nu vond ik het stuk een beetje statisch: Het grootste deel van de tijd zaten de zusjes op hun stoel en ze praatten. Het zou leuk geweest zijn, om meer handelingen te zien.
Na de pauze kregen we echter meer dan genoeg handeling! Dit tweede stuk, "Caffee Romana", werd gespeeld door theatergezelschap "Gril" en geregisseerd door Leo Breedveld.
De Italiaanse obers Basso en Giovanni rennen rond. Druk met de tafels zijn ze heel snel, maar niet slim. Pas na een tijdje valt het Basso op dat er geen gasten zijn in CAFFEE ROMANA. Daarom wordt Giovanni buiten de deur gezet als menubord. Hij struikelt over de gerechten terwijl Basso zijn eigen glazen ingooit. Dat CAFFEE ROMANA nog loopt is eigenlijk een wonder...
Dit stuk bevatte wel gesproken woord, maar dat was onverstaanbaar, alles werd gesproken in een soort nep-Italiaans. Het ging dan ook niet om de tekst, het ging om de handelingen en die waren echt dolkomisch. Ook dit stuk had alles met eten te maken, het ging namelijk over een Italiaans restaurant. Klanten hadden de heren niet, maar ze verveelden zich allerminst. Ze liepen telkens rond met een dienblad achteloos en professioneel op één hand, daarbij geholpen door een verrassend origineel decorstuk, zodat ze al hun aandacht konden richten op het werpen van verleidelijke, Mediterraanse blikken op de dames in het publiek.
Na de voorstelling zijn we naar "De Klok", onze oude stamkroeg in Delft, gegaan. Het was wel vier jaar geleden dat ik daar voor het laatst geweest was. Er is daar toch wel veel veranderd in al die jaren, het was lang niet zo druk als ik van vroeger gewend was en er waren ook helemaal geen bekenden. Daar had ik ook wel op gerekend, ik was alleen maar meegegaan, omdat Julia er zo graag heen wilde. Er waren wel kennissen van haar aanwezig en ze leek zich uitstekend te vermaken met het gebruikelijke geleuter van halfdronken mensen dat je in een kroeg kunt verwachten.
Dat ging zo meer dan een uur door, totdat mijn oude vriend B. binnenkwam. Ook hem had ik in vier jaar niet gezien, terwijl we toch vele jaren lang een heel nauwe vriendschapsband hadden gehad. Een paar jaar lang vormden wij samen zelfs het dagelijks bestuur van de NVSH afdeling Delft. Na het bestuurs- en vrijwilligerswerk gingen we dan meestal samen naar "De Klok" om teveel te roken en teveel te drinken.
Hij had me nog nooit als vrouw gezien. Toen we elkaar voor het laatst ontmoetten, was ik een beginnend en onhandig travestiet die er gewoon niet uit zag, maar hij had mijn artikel in NRC Handelsblad gelezen, dus hij was wel op de hoogte dat de ontwikkelingen bij mij niet hebben stilgestaan. Natuurlijk had hij daar geen problemen mee, hij is altijd ruimdenkend geweest, alleen was het moeilijk voor hem om de naam "Evelien" te gebruiken, omdat hij dat niet gewend is. "Daarom zeg ik het vanavond maar extra vaak, Evelien, om er sneller aan te wennen", zei hij.
Het was zo vertrouwd, net of ik hem gisteren nog had gezien. Hij is inmiddels gepensioeneerd en kan nu eindelijk al zijn aandacht richten op de vele ideeën die in zijn hoofd opborrelen. Hij maakt zich daar wel zorgen over want: "Er komen meer ideeën bij me op, dan ik kan uitwerken." Tja, dat ken ik uiteraard, dat is bij mij ook zo, maar je zou denken dat iemand na zijn pensioen eindelijk voldoende tijd heeft om al zijn creativiteit uit te leven...
Samen kliederden we een stuk of tien bierviltjes vol met geometrische figuren en formules. Hij is met dat soort dingen bezig en bruist van de ideeën. Hij heeft bijvoorbeeld zelf een geometrische puzzel bedacht van 256 stukjes met verschillende gekleurde vlakjes, die op een bepaalde manier aan elkaar moeten passen. Hij heeft al die 256 stukjes ook zelf gemaakt van karton en alle 1024 gekleurde vlakjes zorgvuldig geverfd. Hij weet alleen niet of de puzzel wel oplosbaar is. Dat kon ik hem ook niet meteen vertellen, maar al gauw zat ik ook schetsjes te maken om in elk geval een begin van een oplossing te vinden.
We zijn eerst lekker gaan ontbijten en daarna zijn we er op uit gegaan om een cadeautje voor mij te kopen... Bij de dierenwinkel! De mensen in de dierenwinkel hadden er echt plezier in: Ze verkopen wel vaker halsbanden voor mensen en ze waren heel behulpzaam met adviezen. Ik mocht de verschillende modellen ook gewoon passen in de winkel. Dus ik draag nu prachtige, zwartleren halshand met Julia's naam er op.Je begrijpt dat zo'n halsband (wij noemen het een "collar") een symbolische betekenis heeft. Na achttien jaar huwelijk is hiermee opeens een nieuw element in onze relatie ingebracht. Hoe dat gaat uitpakken, moeten we voorlopig even afwachten.
Ik moest hem meteen de rest van de dag omhouden. Geeft niks: Ik ben er erg trots op en ik was ook wel benieuwd of het reacties zou uitlokken.
's Middags zijn we vertrokken naar Delft om eerst uit eten te gaan bij Café de V en daarna een toneelvoorstelling te bezoeken. Café de V was echter volgeboekt en zodoende kwamen we bij Café de Wijnhaven terecht (van dezelfde eigenaar). We waren een beetje te laat om nog uitgebreid te eten, voordat we naar de toneelvoorstelling zouden gaan, dus we hebben een simpele dagschotel genomen: Een halve kip met friet en salade. Dat smaakte trouwens heerlijk en het was ruim voldoende, een nagerecht hoefden we al niet meer, alleen nog een French koffie natuurlijk
...Na het eten gingen we naar het parochiehuis in de Voorstraat, waar die avond twee voorstellingen te zien waren. Eerst het stuk "Eten", het eerste stuk dat is geregisserd door onze goede vriendin Erica Brand. Het werd gespeeld door het toneelgezelshap "Natte Sneeuw".
De zussen Anna en Beatrijs.
Behalve hun werkgever is er niemand die hen nodig heeft.
Hun leven bestaat uit werken en presteren,
daarna benevelen ze zich thuis met wijn.
Door te eten en dat weer uit te kotsen
of door te hongeren
doorbreken zij de sleur.
Omdat hun middelste zuster, Jo, wel geslaagd is in het leven
wordt duidelijk hoe uitzichtloos de situatie is van Anna en Be.
Zij vegen uit jaloezie de vloer aan met Jo,
terwijl ze praten over hun werk,
het ouder worden,
dik worden,
hun borsten, hun mannen, hun seksleven...
Het was een mooi stuk, waarin drie halfzussen intieme details over hun eetgewoonten en seksleven uitwisselden en het spel kwam erg geloofwaardig over. Een van de zussen leed aan bolimia, de ander aan anorexia en de derde had een normaal eetpatroon.
Dit stuk was eerder in Delft te zien op het Eenakterfestival 1997.
Destijds werd ik vooral getroffen door het prachtige toneelbeeld. Eerlijk gezegd kan ik me niet meer herinneren wat daar toen zo bijzonder aan was. Maar nu vond ik het stuk een beetje statisch: Het grootste deel van de tijd zaten de zusjes op hun stoel en ze praatten. Het zou leuk geweest zijn, om meer handelingen te zien.
Na de pauze kregen we echter meer dan genoeg handeling! Dit tweede stuk, "Caffee Romana", werd gespeeld door theatergezelschap "Gril" en geregisseerd door Leo Breedveld.De Italiaanse obers Basso en Giovanni rennen rond. Druk met de tafels zijn ze heel snel, maar niet slim. Pas na een tijdje valt het Basso op dat er geen gasten zijn in CAFFEE ROMANA. Daarom wordt Giovanni buiten de deur gezet als menubord. Hij struikelt over de gerechten terwijl Basso zijn eigen glazen ingooit. Dat CAFFEE ROMANA nog loopt is eigenlijk een wonder...
Dit stuk bevatte wel gesproken woord, maar dat was onverstaanbaar, alles werd gesproken in een soort nep-Italiaans. Het ging dan ook niet om de tekst, het ging om de handelingen en die waren echt dolkomisch. Ook dit stuk had alles met eten te maken, het ging namelijk over een Italiaans restaurant. Klanten hadden de heren niet, maar ze verveelden zich allerminst. Ze liepen telkens rond met een dienblad achteloos en professioneel op één hand, daarbij geholpen door een verrassend origineel decorstuk, zodat ze al hun aandacht konden richten op het werpen van verleidelijke, Mediterraanse blikken op de dames in het publiek.
Na de voorstelling zijn we naar "De Klok", onze oude stamkroeg in Delft, gegaan. Het was wel vier jaar geleden dat ik daar voor het laatst geweest was. Er is daar toch wel veel veranderd in al die jaren, het was lang niet zo druk als ik van vroeger gewend was en er waren ook helemaal geen bekenden. Daar had ik ook wel op gerekend, ik was alleen maar meegegaan, omdat Julia er zo graag heen wilde. Er waren wel kennissen van haar aanwezig en ze leek zich uitstekend te vermaken met het gebruikelijke geleuter van halfdronken mensen dat je in een kroeg kunt verwachten.
Dat ging zo meer dan een uur door, totdat mijn oude vriend B. binnenkwam. Ook hem had ik in vier jaar niet gezien, terwijl we toch vele jaren lang een heel nauwe vriendschapsband hadden gehad. Een paar jaar lang vormden wij samen zelfs het dagelijks bestuur van de NVSH afdeling Delft. Na het bestuurs- en vrijwilligerswerk gingen we dan meestal samen naar "De Klok" om teveel te roken en teveel te drinken.
Hij had me nog nooit als vrouw gezien. Toen we elkaar voor het laatst ontmoetten, was ik een beginnend en onhandig travestiet die er gewoon niet uit zag, maar hij had mijn artikel in NRC Handelsblad gelezen, dus hij was wel op de hoogte dat de ontwikkelingen bij mij niet hebben stilgestaan. Natuurlijk had hij daar geen problemen mee, hij is altijd ruimdenkend geweest, alleen was het moeilijk voor hem om de naam "Evelien" te gebruiken, omdat hij dat niet gewend is. "Daarom zeg ik het vanavond maar extra vaak, Evelien, om er sneller aan te wennen", zei hij.
Het was zo vertrouwd, net of ik hem gisteren nog had gezien. Hij is inmiddels gepensioeneerd en kan nu eindelijk al zijn aandacht richten op de vele ideeën die in zijn hoofd opborrelen. Hij maakt zich daar wel zorgen over want: "Er komen meer ideeën bij me op, dan ik kan uitwerken." Tja, dat ken ik uiteraard, dat is bij mij ook zo, maar je zou denken dat iemand na zijn pensioen eindelijk voldoende tijd heeft om al zijn creativiteit uit te leven...
Samen kliederden we een stuk of tien bierviltjes vol met geometrische figuren en formules. Hij is met dat soort dingen bezig en bruist van de ideeën. Hij heeft bijvoorbeeld zelf een geometrische puzzel bedacht van 256 stukjes met verschillende gekleurde vlakjes, die op een bepaalde manier aan elkaar moeten passen. Hij heeft al die 256 stukjes ook zelf gemaakt van karton en alle 1024 gekleurde vlakjes zorgvuldig geverfd. Hij weet alleen niet of de puzzel wel oplosbaar is. Dat kon ik hem ook niet meteen vertellen, maar al gauw zat ik ook schetsjes te maken om in elk geval een begin van een oplossing te vinden.
2006-04-19
Treindienstleidster
Vandaag behandelden we storingen. Soms wordt een spoorsectie bezet gemeld door het systeem, terwijl er helemaal geen trein in staat. Er kan dan van alles aan de hand zijn: Een draadbreuk, een kortsluiting tussen de beide spoorstaven of relaiscontacten in de beveiliging die zijn blijven plakken.
De enige manier om er achter te komen wat er aan de hand is, is een deskundige er naartoe sturen om te kijken. Machinisten zijn deskundig in het beoordelen van de toestand van het spoor. Meestal zul je dus een machinist die daar toch toevallig voorbij moet vragen om het spoor te "schouwen".
Dat gaat echter niet vanzelf: Je kunt geen normale rijweg instellen over een bezette spoorsectie; dat zou niet veilig zijn! Toch is het mogelijk om een trein naar een bezet spoor te sturen. Dat gebeurt dagelijks, bijvoorbeeld als twee treinstellen aan elkaar gekoppeld moeten worden. Je kunt daarvoor een "ROZ"-rijweg instellen (ROZ="Rijden Op Zicht"). De machinist krijgt dan geen groen licht, maar een geel knipperlicht en dan weet hij dat hij langzaam moet rijden, zodat hij tijdig kan stoppen als er iets in de weg staat.
Ik zag vandaag plotseling dat de spoorsectie bij wissel 1201 bezet was geraakt, terwijl daar volgens mij geen trein hoorde te staan. Er stond ook al een trein te wachten voor sein 1206, die nu niet verder kon. Ik moest hem bellen om hem te vragen het spoor te schouwen. Maar kon ik ook een ROZ-rijweg voor hem instellen? Dat leek me in dit geval niet verstandig. Zolang de bezetting van de spoorsectie niet wordt opgeheven, blijft zo'n rijweg namelijk staan en dat zou betekenen dat er geen enkele trein meer over de wisselstraat zou kunnen. Ik had gisteren al gemerkt, hoe vervelend dat is...
Ik kon dus geen rijweg instellen. Maar als er geen rijweg beschikbaar is, blijft het sein op rood staan! De machinist wil dan, terecht, niet verder rijden. Ook voor deze situatie is een oplossing en dat is de STS-instructie (STS="Stop tonend Sein"). Het komt er op neer, dat je alle wissels in de goede stand legt en alle kruisende sporen blokkeert, zonder echt een rijweg in te stellen. Gelukkig helpt de software daar bij want het is heel gemakkelijk om één van die blokkeringen te vergeten en daarmee een ongeluk te veroorzaken.
Het plaatje is hier een beetje vereenvoudigd weergegeven: De witte lijntjes geven de blokkeringen aan, maar in werkelijkheid zijn er meer blokkeringen nodig dan hier zijn ingetekend.
Als alles correct is ingesteld moet er een rood formulier ingevuld worden en dat moet aan de machinist worden voorgelezen. En hij moet dan letterlijk herhalen wat je gezegd hebt. Daarna mag hij het rode sein voorbij rijden.
Tijd om de telefoon te pakken en de machinist te bellen:
"Meester, ik wil U vragen het spoor achter sein 1206 tot aan wissel 1199B voor mij te schouwen."
"Krijg ik dan groen licht? Ik mag nog niet verder!"
"Nee, U krijgt van mij een "Aanwijzing stoptonend sein":
"Veel succes, Meester!"
"Goed zo, Evelien", roept de instructeur.
Toch wringt er iets: Ben ik nou treindienstleider of treindienstleidster? Ik ben maar eens gaan zoeken op het Internet of het woord "treindienstleidster" eigenlijk wel bestaat. Ik kwam het drie keer tegen:
Nog een praktisch vraagje: Als ik een machinist met "Meester" moet aanspreken, is zijn vrouwelijke collega dan een "Meesteres"?
De enige manier om er achter te komen wat er aan de hand is, is een deskundige er naartoe sturen om te kijken. Machinisten zijn deskundig in het beoordelen van de toestand van het spoor. Meestal zul je dus een machinist die daar toch toevallig voorbij moet vragen om het spoor te "schouwen".
Dat gaat echter niet vanzelf: Je kunt geen normale rijweg instellen over een bezette spoorsectie; dat zou niet veilig zijn! Toch is het mogelijk om een trein naar een bezet spoor te sturen. Dat gebeurt dagelijks, bijvoorbeeld als twee treinstellen aan elkaar gekoppeld moeten worden. Je kunt daarvoor een "ROZ"-rijweg instellen (ROZ="Rijden Op Zicht"). De machinist krijgt dan geen groen licht, maar een geel knipperlicht en dan weet hij dat hij langzaam moet rijden, zodat hij tijdig kan stoppen als er iets in de weg staat.
Ik zag vandaag plotseling dat de spoorsectie bij wissel 1201 bezet was geraakt, terwijl daar volgens mij geen trein hoorde te staan. Er stond ook al een trein te wachten voor sein 1206, die nu niet verder kon. Ik moest hem bellen om hem te vragen het spoor te schouwen. Maar kon ik ook een ROZ-rijweg voor hem instellen? Dat leek me in dit geval niet verstandig. Zolang de bezetting van de spoorsectie niet wordt opgeheven, blijft zo'n rijweg namelijk staan en dat zou betekenen dat er geen enkele trein meer over de wisselstraat zou kunnen. Ik had gisteren al gemerkt, hoe vervelend dat is...Ik kon dus geen rijweg instellen. Maar als er geen rijweg beschikbaar is, blijft het sein op rood staan! De machinist wil dan, terecht, niet verder rijden. Ook voor deze situatie is een oplossing en dat is de STS-instructie (STS="Stop tonend Sein"). Het komt er op neer, dat je alle wissels in de goede stand legt en alle kruisende sporen blokkeert, zonder echt een rijweg in te stellen. Gelukkig helpt de software daar bij want het is heel gemakkelijk om één van die blokkeringen te vergeten en daarmee een ongeluk te veroorzaken.
Het plaatje is hier een beetje vereenvoudigd weergegeven: De witte lijntjes geven de blokkeringen aan, maar in werkelijkheid zijn er meer blokkeringen nodig dan hier zijn ingetekend.Als alles correct is ingesteld moet er een rood formulier ingevuld worden en dat moet aan de machinist worden voorgelezen. En hij moet dan letterlijk herhalen wat je gezegd hebt. Daarna mag hij het rode sein voorbij rijden.
Tijd om de telefoon te pakken en de machinist te bellen:
"Meester, ik wil U vragen het spoor achter sein 1206 tot aan wissel 1199B voor mij te schouwen."
"Krijg ik dan groen licht? Ik mag nog niet verder!"
"Nee, U krijgt van mij een "Aanwijzing stoptonend sein":
"De machinist van trein 5218 moet rijden voorbij stoptonend sein 1206 en achter dit sein:De machinist herhaalt woordelijk wat ik hem gezegd heb...
- Rijden op zicht;
- Wissels achter het sein voorzichtig berijden met een snelheid van max. 10 km/u;
- Rekening houden met het niet goed functioneren van AKI's, AHOB's en AOB's."
"Veel succes, Meester!"
"Goed zo, Evelien", roept de instructeur.
Toch wringt er iets: Ben ik nou treindienstleider of treindienstleidster? Ik ben maar eens gaan zoeken op het Internet of het woord "treindienstleidster" eigenlijk wel bestaat. Ik kwam het drie keer tegen:
- Een grappig voorval op station Hengelo werd veroorzaakt door een misverstand tussen de treindienstleidster en de machinist. Wel jammer dat er nou juist weer iets mis ging, toen er een vrouw aan de knoppen zat...
- Op een pagina over overwegen zien we een treindienstleidster aan het werk met een EBO ("Elektrisch Bediende Overweg "). Er schijnen in Nederland nog maar vier EBO's in gebruik te zijn. En ik vraag me af: Zijn er meer EBO's dan treindienstleidsters, of zijn er meer treindienstleidsters dan EBO's?
- Een Belgische site over emancipatie maakt melding van een artikel in de Margriet van 13 januari 1978. Het artikel zelf lijkt er niet bij te zijn, maar de ondertitel zegt al genoeg: "Mevrouw, wat wilt u worden? Kraandrijfster, bontwerkster, schoenherstelster, treindienstleidster of wijnkoopster." Eigenlijk vallen de functienamen die Margriet noemt nog mee. Wat te denken van "timmervrouw" of "melkboerin"? Blijkbaar kun je te ver gaan in je drang om alles te vervrouwelijken. Er was een periode waarin de vrouwenbeweging er naar streefde om dat soort woorden koste wat het kost ingevoerd te krijgen. En dat zal ongeveer samenvallen met de datum waarop dit artikel in de Margriet verscheen.
Nog een praktisch vraagje: Als ik een machinist met "Meester" moet aanspreken, is zijn vrouwelijke collega dan een "Meesteres"?
Labels: treinen
2006-04-18
Treindienstleider
Opeens gaat mijn telefoon. Ik neem hem op en doe mijn best om zo geroutineerd mogelijk te klinken: "Treindienstleider Boxtel...""Hallo, met de machinist van trein 5223 op spoor 504. Kan ik niet verder?"
"Nee, we zijn net een goederentrein op het zijspoor aan het zetten; die blokkeert de hele wisselstraat. Je kunt zo weer verder."
"OK, bedankt!"
Ja, ik was er al een beetje bang voor: Er lopen wel vier sporen naast elkaar tussen Boxtel en Best, maar die stomme goederentrein moet ze allemaal kruisen om op het zijspoor te komen. (De groene lijn in het plaatje geeft de gereserveerde rijweg van de goederentrein 57803 weer.) Deze treinbeweging zit de dienstregeling in de weg!
Als ik wat meer ervaring had gehad, had ik misschien een beter moment kunnen kiezen voor die beweging van de goederentrein. Maar ja, het is ook pas mijn eerste dag als treindienstleider.
En ik heb ook een fout gemaakt in dat gesprek met de machinist: Ik moet hem met Meester aanspreken! Of is dat niet meer de gewoonte bij de spoorwegen? Morgen toch eens vragen...
Ben ik weer eens aan het dromen geweest? Nee hoor, ik was klaarwakker! Heb ik een nieuwe baan dan? Nee hoor, ik volg deze week de verkorte cursus treindienstleider. De treindienstleiders zijn de gebruikers van de software die wij maken, daarom is het belangrijk dat wij weten hoe ze hun werk doen.
Het is erg leuk om met die treintjes te spelen en er is een groot voordeel: We spelen niet met echte treinen, maar we werken met een simulator. Er kan dus niks kapot gaan als we een fout maken.
Op de terugweg in de trein naar huis lette ik vandaag extra goed op bij Boxtel: Het is waar: Die wisselstraat is in het echt net zo als in de simulator en dat zijspoor waar de goederentrein naartoe moest bestaat ook echt. Er ligt even voorbij Boxtel wel een fly-over, zodat treinen elkaar zonder wachten kunnen kruisen, maar die ligt pas voorbij het zijspoor.
Labels: treinen
2006-04-16
Zevenendertigste Column
Vannacht is mijn 37e column uitgezonden in Gendertalk #555.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/MIRROR01.mp3
De volledige tekst staat hier.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/MIRROR01.mp3
De volledige tekst staat hier.
2006-04-09
Een persoonlijk geschenk
Deze week zat er bij de "esta" een persoonlijk geschenk voor mij! Een houder met zoetjes voor de koffie met mijn naam er op. Dat is nog eens aardig van ze.Of had het toch iets te maken met die TV-serie "evelien"?
Evelien, de vrouw die alles al heeft en zich stierlijk verveelt. Wat moet ze doen om de verveling te bestrijden? Een baan zoeken of een minnaar nemen?
Ik heb de serie nog nooit gezien, maar ik ben wel blij dat die er is. Het levert een hoop bezoekers aan mijn website op, die hopelijk iets leren over transseksuele vrouwen waar ze nooit uit zichzelf naar op zoek zouden gaan.
2006-04-06
Naar Nieuwegein
Vanmorgen moesten Julia en ik allebei naar Nieuwegein.
Gezellig in één auto dus?
Helaas, nee...
Julia moest een auto wegbrengen voor een leasemaatschappij, dat werk doet ze sinds een paar maanden. En ik moest gewoon met Kitty naar mijn werk.
Natuurlijk was de A2 weer één grote file. Rijkswaterstaat heeft het voor elkaar gekregen om er een extra file bij te creëren: Meteen na de Waalbrug bij Zaltbommel hebben ze "90" op de matrixborden gezet. En waarom???? Er is daar helemaal niets aan de hand!
Maar als de brave automobilisten dat zien, dan trappen ze schrikachtig op de rem: "Er zal wel een file zijn", denken ze dan. Nou, tot nu toe was die er niet, maar nu wel! We hebben nu een file van Hedel tot aan het verkeersplein Deil en daar sluit hij mooi aan op de file die daar elke morgen al stond.
Dank je wel, Rijkswaterstaat!
Ik had Julia naar het bedrijf gebracht waar ze de auto moest ophalen, maar daar is ze altijd wel een kwartiertje zoet met het invullen van formulieren. Bovendien dacht ik dat ik me op onnavolgbaar snelle wijze door de files had gewurmd, maar toen ik aankwam op het werk, belde ze me. Ze was inmiddels gevorderd tot de A27, vlak voor de afslag Houten. Ja, zo kom je er ook. Dan bij Houten de afslag nemen en onder de snelweg door en je zit zo in Nieuwegein-oost. Snel gedaan, Juultje!
Gezellig in één auto dus?
Helaas, nee...
Julia moest een auto wegbrengen voor een leasemaatschappij, dat werk doet ze sinds een paar maanden. En ik moest gewoon met Kitty naar mijn werk.
Natuurlijk was de A2 weer één grote file. Rijkswaterstaat heeft het voor elkaar gekregen om er een extra file bij te creëren: Meteen na de Waalbrug bij Zaltbommel hebben ze "90" op de matrixborden gezet. En waarom???? Er is daar helemaal niets aan de hand!
Maar als de brave automobilisten dat zien, dan trappen ze schrikachtig op de rem: "Er zal wel een file zijn", denken ze dan. Nou, tot nu toe was die er niet, maar nu wel! We hebben nu een file van Hedel tot aan het verkeersplein Deil en daar sluit hij mooi aan op de file die daar elke morgen al stond.
Dank je wel, Rijkswaterstaat!
Ik had Julia naar het bedrijf gebracht waar ze de auto moest ophalen, maar daar is ze altijd wel een kwartiertje zoet met het invullen van formulieren. Bovendien dacht ik dat ik me op onnavolgbaar snelle wijze door de files had gewurmd, maar toen ik aankwam op het werk, belde ze me. Ze was inmiddels gevorderd tot de A27, vlak voor de afslag Houten. Ja, zo kom je er ook. Dan bij Houten de afslag nemen en onder de snelweg door en je zit zo in Nieuwegein-oost. Snel gedaan, Juultje!
2006-04-02
Zesendertigste Column
Vannacht is mijn zesendertigste column uitgezonden in Gendertalk #554.
Alle programma's van Gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/TRUE01.mp3
De volledige tekst vind je hier.
Alle programma's van Gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/TRUE01.mp3
De volledige tekst vind je hier.
2006-04-01
Praatavond
We moesten het vanavond op de T&T-avond stellen zonder het vertrouwde geluid van DJ Silvia. Ze heeft ernstig last van haar benen en kon daardoor niet komen. Dat gaf de avond wel een heel ander karakter dan anders.
Ik miste de muziek. Er kon nu niet gedanst worden. En ik miste ook Silvia zelf. Ze kan soms een beetje te druk zijn naar mijn zin, maar het is toch altijd gezellig als ze er is.
Doordat er nu niet zulke harde muziek was, was het wel beter mogelijk om met de mensen te praten, niet alleen één-op-één, door in elkaars oor te schreeuwen, maar ook gewoon in groepen. En dat gebeurde dan ook veel.
Iedereen die hoorde dat Julia en ik weer samen verder gaan, was erg blij voor ons. Dit is eindelijk weer eens een positief geluid over de relatie van een T'tje, terwijl de meeste verhalen die je hoort gaan over scheidingen en over partners die het moeilijk hebben met de T-gevoelens van hun geliefde.
Yvon heeft me gevraagd om volgende maand een extra bardienst te draaien. Het zal dan erg druk zijn en we openen zowel beneden als boven de bar, omdat op die dag het eerste boek van Loes Vlaming gepresenteerd wordt. Op onze T&T-avond!
Eerdere T&T-avonden: maart, februari, januari, december, november, oktober, september, juli, juni, mei, april, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Ik miste de muziek. Er kon nu niet gedanst worden. En ik miste ook Silvia zelf. Ze kan soms een beetje te druk zijn naar mijn zin, maar het is toch altijd gezellig als ze er is.
Doordat er nu niet zulke harde muziek was, was het wel beter mogelijk om met de mensen te praten, niet alleen één-op-één, door in elkaars oor te schreeuwen, maar ook gewoon in groepen. En dat gebeurde dan ook veel.
Iedereen die hoorde dat Julia en ik weer samen verder gaan, was erg blij voor ons. Dit is eindelijk weer eens een positief geluid over de relatie van een T'tje, terwijl de meeste verhalen die je hoort gaan over scheidingen en over partners die het moeilijk hebben met de T-gevoelens van hun geliefde.
Yvon heeft me gevraagd om volgende maand een extra bardienst te draaien. Het zal dan erg druk zijn en we openen zowel beneden als boven de bar, omdat op die dag het eerste boek van Loes Vlaming gepresenteerd wordt. Op onze T&T-avond!
Eerdere T&T-avonden: maart, februari, januari, december, november, oktober, september, juli, juni, mei, april, maart 2005, februari 2005, januari 2005, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
Labels: TenT
© 1985-2006 E.G. Snel
