English
Nederlands
2006-01-29
Eenendertigste Column
Vannacht is mijn 31e column uitgezonden in Gendertalk #545.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/REACT01.mp3
De volledige tekst staat hier.
Het volledige programma is te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen mijn column wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/REACT01.mp3
De volledige tekst staat hier.
2006-01-24
Weer naar de VU
Het eerste wat ik bij de VU te horen kreeg waren complimenten over mijn interview in NRC.
Ik vertelde dat ik best veel reacties had gehad; positieve en negatieve. Dat laatste verbaasde de medewerkers van de VU wel. Mijn psychologe zei dat ze in het artikel niks negatiefs over transseksuelen in het algemeen had gelezen.
En de coördinator was met mij van mening dat mensen die al bepaalde vooroordelen hebben, zo'n artikel gaan lezen in de hoop (of met de vrees) die bevestigd te vinden.
Kortom: In hun ogen heb ik niets verkeerds gezegd.
Bij de psychologe kon ik vertellen over mijn vorderingen sinds ons vorige gesprek, op 10 oktober. Er is natuurlijk erg veel gebeurd in de tussentijd: Een nieuwe baan begonnen en mijn relatie op de klippen gelopen. Maar om een lang verhaal kort te maken: Het gaat best goed met me sinds die grote ommezwaai op 1 december.
Op het werk is duidelijk te merken dat de mensen een heel andere houding tegenover me hebben dan in mijn vorige werkkring: Ze hebben me nooit anders gekend dan als vrouw en dat maakt een enorm verschil. Ik word behandeld als elke andere vrouw.
De endocrinoloog had de uitslag van mijn laatste botscan. Er zit echt te weinig kalk in mijn botten, duidelijk minder dan bij mijn leeftijdgenoten. Dat ligt niet aan een gebrek aan geslachtshormonen: Uit de bloedproeven blijkt dat die op een keurig hoog niveau zitten.
Maar het kan zijn dat ik gewoon aanleg heb voor een laag kalkniveau: Ik ben erg slank en dan heb je van nature ook dunnere botten met minder kalk er in.
Voor de zekerheid wil hij mijn bloed op nog wat extra bestanddelen laten testen.
Ik verwachtte dus, dat er dit keer meer dan de gebruikelijke zeven buisjes bloed afgenomen zouden worden, maar dat viel mee: Ze hoefden er maar vijf!
Ik ga steeds meer wennen aan die bloedafname: Dit keer durfde ik voor het eerst toe te kijken hoe die naald in mijn arm verdween! Maar eng blijft het!
Na het onderzoek en het maken van afspraken voor de volgende keer, mocht ik weer naar huis.
Nou ja, naar huis... Mijn werk in Nieuwegein ligt gewoon in de route van de VU naar huis, dus ik had nog een mooi stuk van de dag over om te kunnen werken.
Ik vertelde dat ik best veel reacties had gehad; positieve en negatieve. Dat laatste verbaasde de medewerkers van de VU wel. Mijn psychologe zei dat ze in het artikel niks negatiefs over transseksuelen in het algemeen had gelezen.
En de coördinator was met mij van mening dat mensen die al bepaalde vooroordelen hebben, zo'n artikel gaan lezen in de hoop (of met de vrees) die bevestigd te vinden.
Kortom: In hun ogen heb ik niets verkeerds gezegd.
Bij de psychologe kon ik vertellen over mijn vorderingen sinds ons vorige gesprek, op 10 oktober. Er is natuurlijk erg veel gebeurd in de tussentijd: Een nieuwe baan begonnen en mijn relatie op de klippen gelopen. Maar om een lang verhaal kort te maken: Het gaat best goed met me sinds die grote ommezwaai op 1 december.
Op het werk is duidelijk te merken dat de mensen een heel andere houding tegenover me hebben dan in mijn vorige werkkring: Ze hebben me nooit anders gekend dan als vrouw en dat maakt een enorm verschil. Ik word behandeld als elke andere vrouw.
De endocrinoloog had de uitslag van mijn laatste botscan. Er zit echt te weinig kalk in mijn botten, duidelijk minder dan bij mijn leeftijdgenoten. Dat ligt niet aan een gebrek aan geslachtshormonen: Uit de bloedproeven blijkt dat die op een keurig hoog niveau zitten.
Maar het kan zijn dat ik gewoon aanleg heb voor een laag kalkniveau: Ik ben erg slank en dan heb je van nature ook dunnere botten met minder kalk er in.
Voor de zekerheid wil hij mijn bloed op nog wat extra bestanddelen laten testen.
Ik verwachtte dus, dat er dit keer meer dan de gebruikelijke zeven buisjes bloed afgenomen zouden worden, maar dat viel mee: Ze hoefden er maar vijf!
Ik ga steeds meer wennen aan die bloedafname: Dit keer durfde ik voor het eerst toe te kijken hoe die naald in mijn arm verdween! Maar eng blijft het!
Na het onderzoek en het maken van afspraken voor de volgende keer, mocht ik weer naar huis.
Nou ja, naar huis... Mijn werk in Nieuwegein ligt gewoon in de route van de VU naar huis, dus ik had nog een mooi stuk van de dag over om te kunnen werken.
2006-01-15
Better off alone
Soms hoeft een lied geen lange, ingewikkelde tekst te hebben om je aan het denken te zetten:
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Talk to me...Ohhh, talk to me
Talk to me...Ohhh, talk to me
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Talk to me...Ohhh, talk to me
Talk to me...Ohhh, talk to me
Talk to me
Alice Deejay
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Talk to me...Ohhh, talk to me
Talk to me...Ohhh, talk to me
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Do you think you're better off alone?
Talk to me...Ohhh, talk to me
Talk to me...Ohhh, talk to me
Talk to me
Alice Deejay
2006-01-09
κοκκινιστά με γίγαντες
Nee, het ligt niet aan uw toestel! Dat is Grieks en je spreekt het uit als "kokkiniesta mee giegandes".
"Kun je dat eten?"
Nou en of! Het is heerlijk gestoofd kalfsvlees met olifantsbonen in een pittige saus. Dat heb ik afgelopen vrijdag gegeten bij een Grieks restaurant in Amsterdam. Ik heb mezelf maar eens lekker verwend! Als nagerecht had ik een "φιλί τις φωτιά" (spreek uit "filie ties footia"). Dat stond niet in het Grieks, maar alleen in het Engels op de kaart, maar daar nam ik natuurlijk geen genoegen mee, dus ik heb gevraagd wat de Griekse vertaling was van "kiss of fire". Het is trouwens gewoon een koffie met Tia Maria, Cointrau en slagroom...
Het was allemaal een beetje teveel van het goede, dit weekend, maar soms komt alles tegelijk op je af. Vrijdag ben ik dus rechtstreeks uit het werk naar Amsterdam gereden om eerst te gaan eten en daarna een feest te bezoeken, waar veel mensen komen die ik meestal alleen spreek in de chatrooms. Altijd leuk om die mensen eens in het echt te ontmoeten.
Zaterdag ben ik verschillende keren naar de winkels geweest tot eindelijk het NRC Handelsblad bezorgd was. Maar ik moest die dag ook weer een column inzenden voor Gendertalk. En 's avonds was het natuurlijk weer T&T-avond. Ik had het artikel meegebracht en veel mensen hebben het met belangstelling gelezen. Ik kreeg er ook veel positieve reacties over. Maar ik was zelf eigenlijk te moe om van de avond te genieten. En een compleet verslag van de avond schrijven is er ook niet meer van gekomen.
Het ergste moest nog komen, want zondag ben ik tot elf uur bezig geweest met een stuk vertaalwerk voor Elektuur, dat op maandag af moest zijn! Het is leuk werk, dat vertalen, en we kunnen het geld, zeker nu, goed gebruiken. maar het komt niet altijd gelegen...
Eerdere T&T-avonden: december, november, oktober, september, juli, juni, mei, april, maart, februari, januari, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
"Kun je dat eten?"
Nou en of! Het is heerlijk gestoofd kalfsvlees met olifantsbonen in een pittige saus. Dat heb ik afgelopen vrijdag gegeten bij een Grieks restaurant in Amsterdam. Ik heb mezelf maar eens lekker verwend! Als nagerecht had ik een "φιλί τις φωτιά" (spreek uit "filie ties footia"). Dat stond niet in het Grieks, maar alleen in het Engels op de kaart, maar daar nam ik natuurlijk geen genoegen mee, dus ik heb gevraagd wat de Griekse vertaling was van "kiss of fire". Het is trouwens gewoon een koffie met Tia Maria, Cointrau en slagroom...
Het was allemaal een beetje teveel van het goede, dit weekend, maar soms komt alles tegelijk op je af. Vrijdag ben ik dus rechtstreeks uit het werk naar Amsterdam gereden om eerst te gaan eten en daarna een feest te bezoeken, waar veel mensen komen die ik meestal alleen spreek in de chatrooms. Altijd leuk om die mensen eens in het echt te ontmoeten.
Zaterdag ben ik verschillende keren naar de winkels geweest tot eindelijk het NRC Handelsblad bezorgd was. Maar ik moest die dag ook weer een column inzenden voor Gendertalk. En 's avonds was het natuurlijk weer T&T-avond. Ik had het artikel meegebracht en veel mensen hebben het met belangstelling gelezen. Ik kreeg er ook veel positieve reacties over. Maar ik was zelf eigenlijk te moe om van de avond te genieten. En een compleet verslag van de avond schrijven is er ook niet meer van gekomen.
Het ergste moest nog komen, want zondag ben ik tot elf uur bezig geweest met een stuk vertaalwerk voor Elektuur, dat op maandag af moest zijn! Het is leuk werk, dat vertalen, en we kunnen het geld, zeker nu, goed gebruiken. maar het komt niet altijd gelegen...
Eerdere T&T-avonden: december, november, oktober, september, juli, juni, mei, april, maart, februari, januari, december 2004, november 2004, oktober 2004, september 2004, augustus 2004, juli 2004, juni 2004, mei 2004 en april 2004.
2006-01-08
Dertigste column
Vannacht is mijn dertigste column uitgezonden in Gendertalk #543.
Alle programma's van Gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/PUBLIC01.mp3
De volledige tekst vind je hier.
Alle programma's van Gendertalk en al mijn columns zijn te vinden in het Gendertalk archief.
Als je alleen de column van deze week wilt beluisteren, kan dat hier:
http://eveliensnel.com/audio/PUBLIC01.mp3
De volledige tekst vind je hier.
2006-01-07
Artikel in NRC Handelsblad
NRC Handelsblad Zaterdag 7 januari 2006
Het verhaal van
Evelien Snel (45)
over
haar verandering van man in vrouw
‘Voor mijn werk bij Philips, waar ik software maakte, overnachtte ik doordeweeks vaak in een hotel. Overdag droeg ik een pak met stropdas en schoenen met veters. Een echte meneer. Het lukte in die tijd bijna. Maar zodra de hotelkamerdeur dicht was, begonnen de verkleedspelletjes. Dan paste ik de beha’s en jurkjes die ik had gekocht.
Weer thuis verstopte ik die dan ergens onderin een kast, maar dit ging een keer mis. Mijn vrouw Julia hielp me met de koffer uitpakken en ontdekte de vrouwenkleren. Ze dacht dat ik vreemd ging. Toen heb ik haar verteld van mijn regelmatige verkleedpartijen. Een enorme bevrijding, want stel je voor dat ik nog langer met dit geheim had moeten, rondlopen.
Inmiddels sta ik op de wachtlijst om aan mijn geslachtsdeel geopereerd te worden. Ik heb eerst een anti-mannelijke hormoonhandeling gehad, nu draag ik al een jaar pleisters met vrouwelijke hormonen. Deze moet ik voor de rest van mijn leven gebruiken. Mijn gezicht heeft rondere vormen gekregen en ik heb meer vet rond de heupen en de borsten. Daardoor kan ik nu steeds beter als vrouw functioneren, dat is een geweldig gevoel. Mijn naam laat ik pas in mijn paspoort veranderen als ik officieel vrouw ben geworden. Zodra ik aan mijn geslacht ben geopereerd, krijg ik die medische verklaring.
Nu al gebruik ik de naam Evelien. Ik was negen jaar toen ik die naam voor het eerst hoorde. We waren verhuisd van Rotterdam naar Alblasserdam en ik kwam in een nieuwe klas. De naam Evelien trof me. Zo zou ik geheten hebben als ik een meisje was geweest, dat wist ik zeker op dat moment. Een jaloers gevoel, elke keer weer als ik iemand ontmoette die Evelien heet.
Eigenlijk wilde ik toen al graag een meisje zijn, al kon ik die gevoelens niet goed verklaren. Ik heb ze heel lang onderdrukt. Ik was op de lagere school dan ook het pispaaltje van de klas, had aanpassingsmoeilijkheden. Op de middelbare school ging het pesten gewoon door. Toen ik in mijn pubertijd kwam, zat ik erg in de knoop met mijn gevoelens. Ik wilde naar een psycholoog, maar mijn ouders wilden hier niks van weten. Dat zou betekenen dat zij iets fout zouden hebben gedaan.
De verwachtingen van mij waren groot in de familie. Ik was de oudste van alle kinderen, had alleen een jonger zusje en wat jongere neefjes en nichtjes. Ik werd gezien als stamvader van de familie, dat merkte je alleen al aan de manier waarop ze het over ‘de oudste kleinzoon' hadden. Daar werd ik erg onzeker van. Sinds mijn vijftiende ben ik mijn heil in drugs gaan zoeken. Hasjiesj, paddo's, lsd. Die drugs waren een vluchtweg. Ik gebruikte dagelijks, en heb dit gedaan tot drie jaar geleden, tot ik met de medische behandeling om vrouw te worden begon. De kans is groot dat ik zonder die drugs een einde aan mijn leven had gemaakt.
De ommezwaai kwam toen ik met mijn vrouw en wat vrienden naar een feestje ging waar de mannen als vrouw verkleed moesten komen. Uit de garderobekast van een vriendin haalden we wat kleren die ik aantrok. Ik voelde me fantastisch. Wát een kick gaf dat Maar ik voelde ook iets anders, iets dat ik helemaal niet had verwacht. In die kleren kwam er een gevoel van rust over me, een gevoel van 'thuiskomen'. Julia had wel in de gaten dat ik een wereldavond had, maar niet dat dit zo diep van binnen zat.
Ik ben vaker stiekem vrouwenkleren gaan dragen. In het begin vond ik het vreemd van mezelf, schaamde me kapot. Maar de drang werd steeds groter. Dat kleine geheim groeide uit tot iets groots. Toen Julia de vrouwenkleren had ontdekt, verweet ze me dat ik dit verlangen nooit met haar besproken heb. Toch bleef onze relatie, ondanks een paar onderbrekingen, lang aan. Maar ik ben nooit echt verliefd op haar geweest. Ik ben niet in staat om die chemie, die er tussen mannen en vrouwen is, plaats te laten vinden. Er gaat van alles door me heen als ik een meisje zie, maar echt verliefd word ik niet. Ik denk niet dat ik dat gevoel ken. Ik wil zelf een vrouw zijn. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook lichamelijk. Lange tijd dacht ik dat ik mijn lichaam wel wilde laten zoals het was, maar dat bleek toch niet houdbaar. Het is dan net alsof het elke dag carnaval is. Ik ben nu ook wel een vreemde verschijning als ik in de spiegel kijk. Ik wil me straks volledig vrouw voelen, ook als ik op het naaktstrand lig.
Bij de operatie, waar ik nog ruim een jaar op moet wachten, worden de zaadballen en de zwellichamen verwijderd. De huid van het scrotum wordt hergebruikt voor het maken van de schaamlippen en de huid van de penis wordt binnenstebuiten gedraaid, zodat die de binnenwand van de vagina gaat vormen. Een gedeelte van de eikel wordt gebruikt om een clitoris van te maken. De urinebuis wordt geleid naar een plek dicht boven de vagina, waar die ook bij geboren vrouwen zit.
Na de operatie kan ik, als alle wonden eindelijk hersteld zijn, normaal geslachtsgemeenschap hebben en normaal plassen, zoals elke vrouw. Ook het krijgen van een orgasme door het stimuleren van de clitoris moet mogelijk zijn, maar dat lukt niet altijd.
Helemaal in het begin, toen ik me eindelijk in het openbaar durfde te verkleden, vond ik het lastig om er goed uit te zien. Zoiets moet je leren. Veel te sexy kleren en veel te veel make-up. Iemand kreeg bijna een ongeluk toen hij mij nastaarde op straat. Ook is het wel gebeurd dat iemand het raampje va zijn auto opendraait en me uitscheldt.
Tweeëneenhalf jaar geleden had ik een heel nare ervaring. Ik had besloten me mooi te maken en uit eten te gaan. Twee mannen en een vrouw zwaaiden en riepen vanaf een tafeltje verderop. Ik negeerde ze, maar toen ik aan de bar ging zitten, kwamen de mannen elk aan kant van me zitten. Die operatie zouden zij wel even doen, dreigden ze en begonnen aan mijn rokje te trekken. Ik mepte één in het gezicht en wilde opstaan om af te rekenen. Ik werd op de grond gesmeten, waarna de vrouw uit het gezelschap de heren terugriep. Ook ben ik een keer aangerand bij het tuinhekje, toen ik 's avonds na een stukje fietsen thuiskwam. Een man legde zijn ene hand op mij mond, de andere recht in mijn kruis. Ik heb hem in zijn hand gebeten, waarna hij wegrende. Mensen blijven geboeid door mijn lichaam.
Medisch gezien ben ik bijna toe aan de laatste stap, maar er is nog een lange weg te gaan om als vrouw mijn weg te vinden in de maatschappij. De relatie met Julia is voorbij. Op den duur zou ik graag spannende dingen willen doen met mannen, maar nu ben ik daar nog niet aan toe. Ik voel me net een meisje van veertien dat opnieuw in de puberteit komt.
Ook wil ik met vriendinnen lekker gaan winkelen en zo. De meeste vriendinnen die ik nu heb, ken ik via de T&T-avonden in Eindhoven. Deze avonden worden in een buurthuis gehouden en zijn speciaal voor travestieten en transseksuelen, zodat ze eens echt zichzelf kunnen zijn tijdens het uitgaan. Het is een warme club mensen maar toch slechts tijdelijk, want als ik straks als vrouw de wijde wereld intrek, vormt dit een blok aan mijn been. Ik wil als vrouw door het leven gaan, en niet als transseksueel Deze club blijft me daar dan aan herinneren.
Ik heb al wel als vrouw bij een bedrijf gesolliciteerd en ben aangenomen. Ik heb eerlijk verteld dat ik voorheen een man was en daar, reageerden ze goed op. Ik word geaccepteerd zoals ik ben. Door alles wat ik doorsta, heb ik ook wel een bepaalde waardering van mensen gekregen.'
Opgetekend door Anneke Polak
Het verhaal van
Evelien Snel (45)
over
haar verandering van man in vrouw
‘Voor mijn werk bij Philips, waar ik software maakte, overnachtte ik doordeweeks vaak in een hotel. Overdag droeg ik een pak met stropdas en schoenen met veters. Een echte meneer. Het lukte in die tijd bijna. Maar zodra de hotelkamerdeur dicht was, begonnen de verkleedspelletjes. Dan paste ik de beha’s en jurkjes die ik had gekocht.
Weer thuis verstopte ik die dan ergens onderin een kast, maar dit ging een keer mis. Mijn vrouw Julia hielp me met de koffer uitpakken en ontdekte de vrouwenkleren. Ze dacht dat ik vreemd ging. Toen heb ik haar verteld van mijn regelmatige verkleedpartijen. Een enorme bevrijding, want stel je voor dat ik nog langer met dit geheim had moeten, rondlopen.
Inmiddels sta ik op de wachtlijst om aan mijn geslachtsdeel geopereerd te worden. Ik heb eerst een anti-mannelijke hormoonhandeling gehad, nu draag ik al een jaar pleisters met vrouwelijke hormonen. Deze moet ik voor de rest van mijn leven gebruiken. Mijn gezicht heeft rondere vormen gekregen en ik heb meer vet rond de heupen en de borsten. Daardoor kan ik nu steeds beter als vrouw functioneren, dat is een geweldig gevoel. Mijn naam laat ik pas in mijn paspoort veranderen als ik officieel vrouw ben geworden. Zodra ik aan mijn geslacht ben geopereerd, krijg ik die medische verklaring.
Nu al gebruik ik de naam Evelien. Ik was negen jaar toen ik die naam voor het eerst hoorde. We waren verhuisd van Rotterdam naar Alblasserdam en ik kwam in een nieuwe klas. De naam Evelien trof me. Zo zou ik geheten hebben als ik een meisje was geweest, dat wist ik zeker op dat moment. Een jaloers gevoel, elke keer weer als ik iemand ontmoette die Evelien heet.Eigenlijk wilde ik toen al graag een meisje zijn, al kon ik die gevoelens niet goed verklaren. Ik heb ze heel lang onderdrukt. Ik was op de lagere school dan ook het pispaaltje van de klas, had aanpassingsmoeilijkheden. Op de middelbare school ging het pesten gewoon door. Toen ik in mijn pubertijd kwam, zat ik erg in de knoop met mijn gevoelens. Ik wilde naar een psycholoog, maar mijn ouders wilden hier niks van weten. Dat zou betekenen dat zij iets fout zouden hebben gedaan.
De verwachtingen van mij waren groot in de familie. Ik was de oudste van alle kinderen, had alleen een jonger zusje en wat jongere neefjes en nichtjes. Ik werd gezien als stamvader van de familie, dat merkte je alleen al aan de manier waarop ze het over ‘de oudste kleinzoon' hadden. Daar werd ik erg onzeker van. Sinds mijn vijftiende ben ik mijn heil in drugs gaan zoeken. Hasjiesj, paddo's, lsd. Die drugs waren een vluchtweg. Ik gebruikte dagelijks, en heb dit gedaan tot drie jaar geleden, tot ik met de medische behandeling om vrouw te worden begon. De kans is groot dat ik zonder die drugs een einde aan mijn leven had gemaakt.
De ommezwaai kwam toen ik met mijn vrouw en wat vrienden naar een feestje ging waar de mannen als vrouw verkleed moesten komen. Uit de garderobekast van een vriendin haalden we wat kleren die ik aantrok. Ik voelde me fantastisch. Wát een kick gaf dat Maar ik voelde ook iets anders, iets dat ik helemaal niet had verwacht. In die kleren kwam er een gevoel van rust over me, een gevoel van 'thuiskomen'. Julia had wel in de gaten dat ik een wereldavond had, maar niet dat dit zo diep van binnen zat.
Ik ben vaker stiekem vrouwenkleren gaan dragen. In het begin vond ik het vreemd van mezelf, schaamde me kapot. Maar de drang werd steeds groter. Dat kleine geheim groeide uit tot iets groots. Toen Julia de vrouwenkleren had ontdekt, verweet ze me dat ik dit verlangen nooit met haar besproken heb. Toch bleef onze relatie, ondanks een paar onderbrekingen, lang aan. Maar ik ben nooit echt verliefd op haar geweest. Ik ben niet in staat om die chemie, die er tussen mannen en vrouwen is, plaats te laten vinden. Er gaat van alles door me heen als ik een meisje zie, maar echt verliefd word ik niet. Ik denk niet dat ik dat gevoel ken. Ik wil zelf een vrouw zijn. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook lichamelijk. Lange tijd dacht ik dat ik mijn lichaam wel wilde laten zoals het was, maar dat bleek toch niet houdbaar. Het is dan net alsof het elke dag carnaval is. Ik ben nu ook wel een vreemde verschijning als ik in de spiegel kijk. Ik wil me straks volledig vrouw voelen, ook als ik op het naaktstrand lig.
Bij de operatie, waar ik nog ruim een jaar op moet wachten, worden de zaadballen en de zwellichamen verwijderd. De huid van het scrotum wordt hergebruikt voor het maken van de schaamlippen en de huid van de penis wordt binnenstebuiten gedraaid, zodat die de binnenwand van de vagina gaat vormen. Een gedeelte van de eikel wordt gebruikt om een clitoris van te maken. De urinebuis wordt geleid naar een plek dicht boven de vagina, waar die ook bij geboren vrouwen zit.
Na de operatie kan ik, als alle wonden eindelijk hersteld zijn, normaal geslachtsgemeenschap hebben en normaal plassen, zoals elke vrouw. Ook het krijgen van een orgasme door het stimuleren van de clitoris moet mogelijk zijn, maar dat lukt niet altijd.
Helemaal in het begin, toen ik me eindelijk in het openbaar durfde te verkleden, vond ik het lastig om er goed uit te zien. Zoiets moet je leren. Veel te sexy kleren en veel te veel make-up. Iemand kreeg bijna een ongeluk toen hij mij nastaarde op straat. Ook is het wel gebeurd dat iemand het raampje va zijn auto opendraait en me uitscheldt.
Tweeëneenhalf jaar geleden had ik een heel nare ervaring. Ik had besloten me mooi te maken en uit eten te gaan. Twee mannen en een vrouw zwaaiden en riepen vanaf een tafeltje verderop. Ik negeerde ze, maar toen ik aan de bar ging zitten, kwamen de mannen elk aan kant van me zitten. Die operatie zouden zij wel even doen, dreigden ze en begonnen aan mijn rokje te trekken. Ik mepte één in het gezicht en wilde opstaan om af te rekenen. Ik werd op de grond gesmeten, waarna de vrouw uit het gezelschap de heren terugriep. Ook ben ik een keer aangerand bij het tuinhekje, toen ik 's avonds na een stukje fietsen thuiskwam. Een man legde zijn ene hand op mij mond, de andere recht in mijn kruis. Ik heb hem in zijn hand gebeten, waarna hij wegrende. Mensen blijven geboeid door mijn lichaam.
Medisch gezien ben ik bijna toe aan de laatste stap, maar er is nog een lange weg te gaan om als vrouw mijn weg te vinden in de maatschappij. De relatie met Julia is voorbij. Op den duur zou ik graag spannende dingen willen doen met mannen, maar nu ben ik daar nog niet aan toe. Ik voel me net een meisje van veertien dat opnieuw in de puberteit komt.
Ook wil ik met vriendinnen lekker gaan winkelen en zo. De meeste vriendinnen die ik nu heb, ken ik via de T&T-avonden in Eindhoven. Deze avonden worden in een buurthuis gehouden en zijn speciaal voor travestieten en transseksuelen, zodat ze eens echt zichzelf kunnen zijn tijdens het uitgaan. Het is een warme club mensen maar toch slechts tijdelijk, want als ik straks als vrouw de wijde wereld intrek, vormt dit een blok aan mijn been. Ik wil als vrouw door het leven gaan, en niet als transseksueel Deze club blijft me daar dan aan herinneren.
Ik heb al wel als vrouw bij een bedrijf gesolliciteerd en ben aangenomen. Ik heb eerlijk verteld dat ik voorheen een man was en daar, reageerden ze goed op. Ik word geaccepteerd zoals ik ben. Door alles wat ik doorsta, heb ik ook wel een bepaalde waardering van mensen gekregen.'
Opgetekend door Anneke Polak
2006-01-05
Fotograaf
Vandaag kwam de fotograaf van NRC me bezoeken op het werk. Ik was toch wel behoorlijk zenuwachtig. Mijn verhaal vertellen is één ding, dat doe ik zo vaak en het staat ook allemaal al op Internet te lezen. Maar een foto is iets heel anders. Ik vind altijd dat ik er vreselijk op sta. En deze foto zal door honderduizenden mensen gezien worden! Ik had dus vandaag wel wat extra aandacht aan mijn make-up besteed en ik had mijn sollicitatie-outfit weer aangetrokken. Veel meer kan ik er niet aan doen, ik ben wie ik ben!
We besluiten dat het beter is om de foto buiten te maken, daar is het licht beter en daar kunnen we een mooiere achtergond kiezen dan binnen. Het is wel wat fris zo zonder jas, maar ach, een foto is zo gemaakt toch?
Niet dus! Hij heeft er minstens 100 gemaakt op verschillende plekken. Het leek hem leuk om me te fotograferen terwijl ik mijn lipstick aan het bijwerken was. Zelf vond ik dat eigenlijk een beetje te stereotiep, maar ik heb hem toch zijn zin gegeven. En toen wilde hij ook nog, dat ik er bij in de camera keek! Het ging meteen mis natuurlijk: Je gebruikt niet voor niks een spiegel als je je lippen stift! Ik zette gelijk een streep buiten mijn lippen. Gelukkig kon ik die gemakkelijk wegvegen.
Maar gelukkig heeft hij me ook in vele andere posities genomen
Ik ben benieuwd welke foto uiteindelijk in de krant gaat komen, maar er waren best leuke bij. En hij deed erg zijn best om me op m'n voordeligst in beeld te brengen. Afwachten... Aanstaande zaterdag in NRC Handelsblad in het Zaterdags Bijvoegsel op de linkerpagina...
Later vanmiddag vond ik een mailtje van de journaliste in mijn mailbox: De eindredactie is erg enthousiast en wilde graag een nog langer artikel! Dat komt maar zelden voor. Dus ik heb schriftelijk nog wat vragen beantwoord en dat gaat aan het artikel toegevoegd worden.
We besluiten dat het beter is om de foto buiten te maken, daar is het licht beter en daar kunnen we een mooiere achtergond kiezen dan binnen. Het is wel wat fris zo zonder jas, maar ach, een foto is zo gemaakt toch?
Niet dus! Hij heeft er minstens 100 gemaakt op verschillende plekken. Het leek hem leuk om me te fotograferen terwijl ik mijn lipstick aan het bijwerken was. Zelf vond ik dat eigenlijk een beetje te stereotiep, maar ik heb hem toch zijn zin gegeven. En toen wilde hij ook nog, dat ik er bij in de camera keek! Het ging meteen mis natuurlijk: Je gebruikt niet voor niks een spiegel als je je lippen stift! Ik zette gelijk een streep buiten mijn lippen. Gelukkig kon ik die gemakkelijk wegvegen.
Maar gelukkig heeft hij me ook in vele andere posities genomen
Ik ben benieuwd welke foto uiteindelijk in de krant gaat komen, maar er waren best leuke bij. En hij deed erg zijn best om me op m'n voordeligst in beeld te brengen. Afwachten... Aanstaande zaterdag in NRC Handelsblad in het Zaterdags Bijvoegsel op de linkerpagina...Later vanmiddag vond ik een mailtje van de journaliste in mijn mailbox: De eindredactie is erg enthousiast en wilde graag een nog langer artikel! Dat komt maar zelden voor. Dus ik heb schriftelijk nog wat vragen beantwoord en dat gaat aan het artikel toegevoegd worden.
2006-01-03
Interviews en interviews
Ik schreef het al eerder: Je wordt doodgegooid met interviews van transseksuelen. Ik was al eerder (op 6 december) benaderd voor een interview, door een journalist van "Nu de tijd van je leven", een uitgave van de ANWB. Ik had meteen de volgende dag teruggeschreven dat me dat wel leuk leek, maar dat ik wel een interview met voldoende diepgang wilde. Ik kreeg een ontvangstbevestiging en daarna bleef het een tijd lang stil, totdat ik gisteren het volgende berichtje ontving:
"Ik moet je helaas melden dat na lang heen-en-weer-gepraat de keuze om een transseksueel te interviewen helaas niet op jou is gevallen. Ik hoop dat de teleurstelling niet al te groot is voor je."
Blijkbaar hebben ze iemand gevonden die "interessanter" is. Nou, ze doen hun best maar! Dus ik heb als volgt geantwoord:
"Oh, ik wist niet dat er nog anderen 'in de race' waren. Dat had je niet verteld.
Maak je wat mij betreft geen zorgen, ik stond toch al wat sceptisch tegenover een interview met een blad dat ik niet ken van een organisatie die ik al jarenlang met wantrouwen bekijk vanwege haar arrogantie en monopolistische trekjes.
Binnenkort verschijnt van mij een interview in het NRC, een blad dat ik een stuk hoger aansla."
Ergens ben ik opgelucht...
"Ik moet je helaas melden dat na lang heen-en-weer-gepraat de keuze om een transseksueel te interviewen helaas niet op jou is gevallen. Ik hoop dat de teleurstelling niet al te groot is voor je."
Blijkbaar hebben ze iemand gevonden die "interessanter" is. Nou, ze doen hun best maar! Dus ik heb als volgt geantwoord:
"Oh, ik wist niet dat er nog anderen 'in de race' waren. Dat had je niet verteld.
Maak je wat mij betreft geen zorgen, ik stond toch al wat sceptisch tegenover een interview met een blad dat ik niet ken van een organisatie die ik al jarenlang met wantrouwen bekijk vanwege haar arrogantie en monopolistische trekjes.
Binnenkort verschijnt van mij een interview in het NRC, een blad dat ik een stuk hoger aansla."
Ergens ben ik opgelucht...
2006-01-01
Gelukkig Nieuwjaar
Nee, het zit er niet in. Ik ga dit jaar geen kaarten versturen.
Ik weet dat veel mensen die mij dierbaar zijn mijn weblog lezen, daarom zeg ik het maar hier:
Gelukkig nieuwjaar allemaal!!
Ik weet dat veel mensen die mij dierbaar zijn mijn weblog lezen, daarom zeg ik het maar hier:
Gelukkig nieuwjaar allemaal!!
© 1985-2006 E.G. Snel
