Dagboek

Vandaag begon de dag met het wekelijkse bezoek aan mijn huidtherapeute. Ze heeft me trouwens niet aangeraakt, de hele behandeling werd weer gedaan door haar stagiaire. Volgens mij krijgt die het werk al wat beter in de vingers, het was minder pijnlijk dan de vorige keer. Maar toch heb ik liever Eefje.

Toen ging ik langs bij Brigatti, mijn favoriete elektronicacomponentenwinkel, op zoek naar een PTC-Unit voor mijn TV. Nou, daar kan hij me wel aan helpen, maar die moet wel besteld worden. Kosten: 8 Euro. Tja, voor een werkende TV is dat niet duur natuurlijk.

Thuis zat Julia al op me te wachten met de koffie en dat was maar goed ook, want we hadden maar een half uur, voordat we naar Amsterdam moeten vertrekken voor mijn zoveelste bezoek aan de VU.

We hadden daar een heel vol programma deze keer, te beginnen met een bezoek aan de psycholoog. Nou, die konden we gerust stellen: Het gaat heel goed met ons. En ik kijk verlangend uit naar het moment dat mijn behandeling kan worden afgerond.

En dat moment komt nu snel dichterbij, want ik had vandaag voor het eerst een gesprek met de plastisch chirurg, dokter Bouwman. Die heeft nou eindelijk eens in detail uitgelegd hoe een vaginoplastie nu precies gedaan wordt en wat daarbij zoal mis kan gaan. Ik maakte me nogal zorgen over de operatie die ik twee jaar geleden heb ondergaan: Zou dat geen probleem vormen voor deze nieuwe operatie?
Nou, dat risico blijkt er wel in te zitten: Mogelijk zijn er bij die vorige operatie zwakke plekken ontstaan in mijn dikke darm en de vagina komt daar vlak langs te liggen. Maar het risico is nou ook weer niet zo groot dat je daarom niet geopereerd zou kunnen worden.

De dokter heeft ook eens gekeken naar het materiaal dat hij als uitgangspunt zal moeten gebruiken en dat zag er goed genoeg uit naar zijn idee: Er is voldoende materiaal om een diepe vagina mee te maken. Gelukkig maar: Stel je voor dat je al drie jaar bij de VU loopt en je krijgt dan te horen: "Sorry hoor, maar van dat schuimpje kan ik geen vagina maken."

Het is heel interessant om te horen hoe hij de clitoris maakt en het "hoedje" er overheen: Dat bestaat dus uit een stukje van de rand van de eikel en een stukje voorhuid dat daar nu al bij hoort. Ook kleine schaamlippen staan op het programma. Als het allemaal lukt wordt het heel mooi.

Over mooi gesproken: Ik kan er ook voor kiezen om deze operatie te laten combineren met een borstvergroting. Maar ik vraag me sterk af of ik die wel nodig heb: Ik ben al aardig tevreden met de borsten die ik nu heb en volgens mij zit er nog wel een beetje groei in. Aan zo'n slank lichaam als het mijne horen nou eenmaal geen cup-D-tieten, dat staat helemaal niet. En dan heb ik het nog niet eens over de risco's en de beperkte levensduur van borstproteses.
Met die levenduur blijk het trouwens wel mee te vallen tegenwoordig: Ouderwetse proteses bestonden echt uit een zakje met daarin een vloeibare gel, die kapot konden gaan, maar een moderne protese is gemaakt uit 1 stuk siliconen in de vorm van een soort pudding. Die kan dus niet lekraken, net zo min als een pudding kan leeglopen als je er in prikt.

En hoe lang gaat het nog duren voor ik aan de beurt ben? "Meestal duurt het na dit gesprek nog zes maanden voordat de operatie plaatsvindt."

Ook moest er natuurlijk weer bloed geprikt worden en ik moest langs bij de hormonendokter voor mijn vaste receptje: Calcium, vitamine D, Androcur en Estradiol.
De hormonendokter was wel heel teleurgesteld dat ik weer rookte. We hebben nu afgesproken dat ik het aantal sigaretten per dag tot 5 zal beperken. Dat is toch een hoop redelijker dan helemaal moeten stoppen!

Bij het verlaten van het ziekenhuis zag ik een bordje:

Wachttijd vanaf hier ongeveer zes maanden

En toen stonden we eindelijk weer buiten. Julia en ik zijn eerst gaan eten bij de vaste stek waar iedereen die bij de VU moet wezen terechtkomt: Het restaurantje voor de deur. Gewoon lekker eten voor een redelijke prijs.

Julia moest naar Rotterdam voor een toneelrepetitie en ik moest terug naar huis, dus ze bracht me even naar station WTC, waar ik dit keer zo slim was om te wachten op een rechtstreekse Intercity naar Eindhoven, hij stopte maar twee keer: In Utrecht en in Den Bosch. Heerlijk toch? Je hoeft niks te doen en je wordt keurig naar je bestemming gereden. Laptopje op schoot en meteen een verslagje van deze dag ingevoerd.

Als je dit stukje vergelijkt met dat van drie maanden geleden, valt je misschien iets op... Juist: Er zijn drie maanden verstreken en de operatiedatum is maar twee maanden dichterbij gekomen! Het verbaast me niet eens meer.

Labels: elektronica, medisch

<< Home