Dagboek

Nou, eindelijk was het zo ver: De eerste keer elektrisch epileren. Overal kun je lezen dat dat vreselijk pijn doet en hoewel ik weet dat ik wel een pijntje kan hebben had ik me weer knap zenuwachtig lopen maken.
De haartjes worden één voor één beetgepakt met een pincet en een beetje opzij getrokken. Dan gaat er een naaldje in het haarzakje en er wordt een stroom doorheen gejaagd om het haarzakje definitief buiten werking te stellen.

Gelukkig heb ik veel verrouwen in Eefje, mijn huidtherapeute, dus ik gaf me helemaal over aan haar behandeling. Ik kreeg een metalen staafje in mijn hand gedrukt. "Dat is om de stroom terug te leiden naar het apparaat", zei ze. Tja, als elektrotechnisch ingenieur weet ik heus wel dat je altijd een stroomkring moet hebben, anders gaat er geen stroom lopen, maar ik wist niet dat de stroom op die manier teruggevoerd werd. Ik dacht altijd dat die door het haartje terug liep naar de pincet. Niet dus.

Ik kan je verzekeren dat deze behandeling geen pretje is! Ook hierbij gebruik ik Emla-creme om de huid te verdoven, maar toch is het nog steeds net zo pijnlijk als de haartjes gewoon met een pincet uit je huid trekken. En de pijn houdt langer aan, want het duurt wel even voordat zo'n haartje loslaat. Vooral bij mij, want mijn haren zijn akelig stevig.

Voorlopig moet ik elke week terugkomen voor deze behandeling. Het kan zomaar een jaar of langer duren voordat je hele gezicht gedaan is. En wat ook zo vervelend is: Je mag je een paar dagen van te voren niet scheren, want de haartjes moeten lang genoeg zijn om vast te kunnen pakken. Als ik me een paar dagen niet geschoren heb, voel ik me net een stekelvarken! Gelukkig zijn het blonde haartjes die nauwelijks opvallen.


<< Home