Dagboek

We wilden vandaag met de trein naar Kutná Hora, maar ik kon het centraal station niet vinden! Ja, dat was knap stom van me, blijkbaar ben ik een reisleider van lik mijn vestje. We waren gewoon op de tram gestapt en ik dacht dat bijna elke tram wel naar het centraal station zou gaan, zoals we dat in Nederland gewend zijn. Maar zo is het niet! Onze tram reed, zo bleek later, met een grote boog om het station heen en zette ons af in een godverlaten buitenwijk.

Terug naar het hotel dus, waar ik als penitentie de kaarten moest bestuderen om uit te zoeken waar dat station nou precies was. Het was intussen te laat geworden om nog aan een grote treinreis te beginnen, dus moest ik een alternatief plan bedenken. Dan maar een dagje gotiek, renaissance, barok, jugendstil en art-nouveau in het centrum van Praag.

Dus we gingen op weg naar het beginpunt van de route. Niet met zo'n nare tram, maar gewoon fijn met de vertrouwde metro.
"We gaan van I.P. Pavlova via Muzeum en Hlavní Nádraží naar Florenc en daar stappen we over op lijn B voor het laatste stukje naar Náměstí Republiky", zei ik.
"Prima schat", zei Julia.
"Weet je trouwens wat Hlavní Nádraží betekent?"
"Nee?"
"Centraal station!"
PETS!
"Auw!"
Julia had me een flinke tik op mijn billen gegeven. Het is toch een schande! Heb ik daarvoor nou maanden Tsjechisch gestudeerd? Maar de Tsjechen hebben het ook niet echt gemakkelijk gemaakt om dat station te vinden. Op het overzichtskaartje in de metro staat het weggefrommeld tussen twee grote overstapstions alsof het een onbelangrijke halte is! Als je geen Tsjechisch kent, vind je het nooit. In elk geval zullen we morgen geen moeite hebben om het te vinden.

We begonnen bij Obecní Dům, het Gemeentehuis. Nadat Praag tegen het eind van de 19e eeuw de radicaalste moderniseringfasen uit zijn geschiedenis had doorstaan - waarin onder andere de stadsmuren waren gesloopt, de spoorlijnen naar Wenen en Berlijn waren aangelegd, prachtige stations waren gebouwd en de Moldau grotendeels was gereguleerd - besloot de gemeenteraad tot de bouw van dit 'representatieve gebouw van de hoofdstad'. Gisteren hadden we het al aan de buitenkant gezien, maar nu zijn we naar binnen gegaan. Sommige ruimtes in het gebouw kun je niet zomaar in. Om in de beroemde Smetana-zaal te komen, moet je een kaartje kopen voor een concert dat in die zaal gegeven wordt. Maar er zijn ook verschillende restaurants en een café in het gebouw waar je vrij naar binnen kunt lopen. In het café in the souterrain zagen we deze prachtige lamp hangen. Daarnaast zie je een stukje smeedwerk van de liftkoker.

We besloten om een hapje te eten in het restaurant op de begane grond. Een heel indrukwekkende ruimte. De bediening was er echter waardeloos. We moesten enorm lang wachten en de ober was erg onvriendelijk. Ik probeerde hem nog te ontdooien, door bij ons vertrek in het Tsjechisch om de rekening te vragen.
"Dvĕstĕdvacetšest", zei hij snel.
Ik bleef hem vriendelijk aankijken, terwijl ik in mijn hoofd probeerde deze klanken te decoderen, maar hij was me voor:
"Two hundred and twenty six."
OK, dat was mijn eigen schuld, als ik Tsjechisch spreek, moet ik er ook op voorbereid zijn om in het Tsjechisch antwoord te krijgen. Dat grapje mocht hij maken. Wat minder grappig was, was dat hij me vijftig kronen te weinig wisselgeld gaf. Ik had het pas in de gaten toen het al te laat was.

We gingen op pad en kwamen al snel bij een station. Niet het centraal station, maar Masarykovo Nádraží, het oudste station van Praag. Het werd geopend in 1845.

Ik ben dol op treinen en als ik op vakantie ben, wil ik ook altijd het station zien van de plaats die we bezoeken. Julia gaat dan maar even op een bankje zitten, terwijl ik van het ene perron naar het andere hol om allemaal foto's van de treinen te maken.

We gingen weer verder en bezochten ook nog het centraal station. [Op dit moment heb ik te weinig ruimte op Flickr om die foto's te laten zien; ik hoop ze later nog eens toe te voegen.]

Uiteindelijk kwamen we bij restaurant Příčný Řez, waar ik zo dom was om een groot glas witbier te bestellen. Het leek wel een aquarium! Grappig trouwens dat in Praag bij de beter gesorteerde bars en restaurants gewoon ons vertrouwde Hoegaarden Witbier verkrijgbaar is.
Příčný Řez is echt een hele leuke zaak met een fijne sfeer, vriendelijke bediening, een hele mooie aankleding en heerlijk eten. We bestelden een "Pepek" ("Popeye"), een gerecht dat bestond uit spinaziebladeren, blauwe kaas en zure room. Dat was echt smullen!


We waren alweer knap moe, maar we waren nu bijna weer bij de Moldau-oever en daar wilde ik graag naartoe, naar het Slovanský ostrov (Slavische eiland) om precies te zijn. Niet om galerie Mánes te bezichtigen, maar gewoon om langs de oever te flaneren en misschien zelfs wel een waterfiets te huren.


En dat deden we! Je kunt op de Moldau niet zo ver varen, omdat overal stuwen zijn om het waterpeil onder controle te houden, maar we konden wel helemaal om een ander eiland, Střelecký ostrov, heen varen. Vanaf het water hadden we weer een mooi zicht op de Karelsbrug en op de vele mooie gebouwen op de oevers.
Toch deden we iets fout. Deze twee meisjes hadden het veel slimmer aangepakt dan wij: Ze hadden een man meegebracht om voor ze te roeien.

Labels: treinen

<< Home