Dagboek

De route van vandaag heette "In het spoor van Mozart". Mozart is een paar keer in Praag geweest en daar hebben ze het nog steeds over. Je werd ook overal in de stad doodgegooid met reclameborden over de opvoeringen van "Don Giovanni".
Vandaag begon onze route bij het Standentheater (Stavovské divadlo) en nu werd ook duidelijk, waarom die voorstellingen hier plaatsvinden: Op 29 oktober 1787 vond in dit theater de première van Don Giovanni plaats. Het is dus wel een uitgelezen plaats om die opera te gaan zien.

Julia had de hele nacht slecht geslapen vanwege de enchilada's van gisteren, maar nu was ze weer helemaal fit. Toen ik even niet oplette, had ze een vriendje gevonden op een bankje bij Ovocný Trh, terwijl ik probeerde het theater te fotograferen. Maar eigenlijk vond ik dat theater een tamelijk saai gebouw. We waren langzamerhand een beetje verwend door al die mooie gebouwen, denk ik.
Wij zijn trouwens geen operaliefhebbers en ook Mozart kan ons niet zo boeien, dus wat deden we hier eigenlijk? Dan maar op pad om de route te volgen. Overal langs de route waren gebouwen waar Mozart een keertje gegeten had of een tijdje gelogeerd. Ze zijn daar enorm trots op en dat zie je aan de naam van sommige hotels en restaurants.
Julia had intussen alweer een tweede vriendje gevonden en deze hond reageerde een stuk ontvankelijker op haar strelingen dan dat Bronzen beeld van daarnet.

We waren onderweg naar de Karelsbrug (Karlův Most) die we vandaag eindelijk zouden oversteken, nadat we hem al zo vaak vanuit de verte gezien hadden. Het is zo'n typisch toeristisch punt waar je nou eenmaal geweest moet zijn als je Praag hebt bezocht. We waren vandaag duidelijk in een beetje een melige bui, klaar om grapjes te maken over alles wat we zagen. Maar die brug is erg mooi, dat staat vast. Aan beide einden van de brug ga je door een poort om erop of eraf te komen. Je mocht ook de toren beklimmen, maar daar hadden wij geen zin in, wij hadden al een toren beklommen

Op zo'n toeristische plaats loop je natuurlijk altijd temidden van grote groepen toeristen. Je kunt zien dat het groepen zijn, want ze hebben allemaal een gids bij zich. En je kunt zien wie de gids is, dat is degene met het rare parapluutje...



Natuurlijk kon je hier souvenirs kopen, je kon een portret of een caricatuur van jezelf laten tekenen en er waren vele straatmuzikanten.
Maar de lucht begon te betrekken en we vreesden dat er een flinke regenbui zou komen. Voordat we het eind van de brug bereikten, konden we afslaan naar het ostrov Kampa (Kampa-eiland) en daar hebben we snel een terrasje met parasols uitgezocht, zodat we droog zouden zitten als de bui losbarstte.
De restauranthouder was er zelf niet zo van overtuigd dat het droog zou blijven onder zijn parasols en hij begon alle kussens binnen te halen, omdat hij bang was dat ze nat zouden worden. Gelukkig mochten wij wel op een kussen blijven zitten.
De regenbui viel erg mee en we hadden ook een paraplu, dus na een half uurtje konden we weer terug naar de brug en verder naar de westelijke oever.

Oh, voor ik het vergeet: Kijk nog even naar een paar van de beelden op de brug, daar gaat het om. Maar de poort aan het andere eind van de brug kwam alweer in zicht.

Onder de poort door zagen we de eerste torentjes van de Malá Strana (Kleine Zijde). Deze wijk staat vol met paleizen, waarin tegenwoordig ambassades gehuisvest zijn. In de 18e eeuw was Mozart ook regelmatig hier te vinden als hij weer eens gefêteerd werd door de adelijke families die de paleizen in die tijd bewoonden.
De vorige keer waren we van de burcht afgedaald door de Malá Strana, maar dit keer klommen we juist: We waren op weg naar het klooster.

Het Starovklooster is het op één na oudste klooster in Praag. Het is gesticht in 1143. In de 17e en 18e eeuw is het verfraaid met barokke versieringen. De beroemdste bezienswaardigheden in het klooster zijn (links) de theologische en (rechts) de filosofische bibliotheek met hun prachtige plafondschilderingen.

Je mocht die ruimtes niet binnen, je mocht alleen vanuit de deuropening naar binnen kijken. Foto's maken mocht ook niet, tenzij je daarvoor een vergunning had gekocht bij de ingang. Dat hoorde ik pas toen ik boven was, dus ik moest weer terug naar de ingang om een vergunning te kopen.
Het gebruik van flitslicht was ten strengste verboden: Dat is slecht voor de boeken en voor de schilderingen. Toch was er een Aziatische man druk bezig om foto's te maken met flitslicht. Ik legde hem uit dat dat niet mocht, maar hij had een vergunning gekocht, dus hij mocht het wel, vond hij. In het donker kon hij toch anders geen foto's maken?
Ik legde hem uit dat hij een lange sluitertijd kon gebruiken in plaats van een flits, maar dat kon niet met zijn fototoestel zei hij.
Hij was niet voor rede vatbaar, dus ik heb hem niet meer uitgelegd dat een flitser helemaal niet helpt bij zo'n grote ruimte, omdat het licht niet ver genoeg reikt: Dat merkt hij wel als hij weer thuis is, in Japan.
Toen de rust was weergekeerd heb ik zelf mijn foto's gemaakt. Zonder flits maar met een vaste hand en een belichtingstijd van 1/2 seconde. Ik vind ze wel goed gelukt.

Voor de deur van het klooster was een halte van tramlijn 22, die ons weer keurig terug bij het hotel bracht.

Het was zaterdagavond en dus een mooi moment om uit te gaan. Er waren een paar homovriendelijke uitgaansgelegenheden die we wel eens wilden bezoeken en dat was eerder deze week niet zo'n succes, omdat ze te vroeg sloten of omdat er bijna geen bezoekers waren. Op zaterdag zou dat toch wel anders zijn?

Eerst gingen we naar Café-Café op Rytí­řská 10. Volgens onze reisgids zou het een homobar zijn, hoewel de meeste gasten hetero zijn. Het is een mooie zaak met grote ramen en veel spiegels.
Echt een plaats om mensen te kijken en om gezien te worden. Het is vlak bij Václavské Náměstí en er komen dan ook veel toeristen. Al het personeel spreekt wel een beetje Engels. We wilden een French Coffee, maar dat stond niet op het menu, dus ik heb ze uitgelegd hoe je die maakt. Ik ben benieuwd of dat volgend jaar wel op het menu staat. Ze sluiten om 11 uur 'savonds, zelfs in het weekend!

Dat was wel een beetje vroeg vonden we, dus we gingen verder naar Street-Café Maler op Blanická 28. Volgens de reisgids zou dat een lesbo-club zijn, maar mannen zijn er ook welkom. Er waren zelfs op deze zaterdagavond maar weinig gasten, maar de foto's op hun website tonen aan dat het niet altijd zo rustig is.
We vonden hier een hele fijne sfeer en hoewel het barpersoneel nauwelijks een woord Engels sprak, hadden we toch leuk contact met hen door gebarentaal en met hulp van aanwezige gasten die wel Engels spraken. De muziek is aangenaam modern.


<< Home