Dagboek

De Pragers zijn gek op de trotse 318 m hoge Petřin, of ze nu in de zomermaanden de hitte of de niet zelden voorkomende smog in het stadscentrum willen ontvluchten en of ze nu naar herfstbladeren of maagdelijke sneeuw onder hun voeten verlangen of heel gewoon vanaf een koele hoogte in het unieke en charmante decolleté van hun stad - een potpourri van kerktorens, koepels en daken - willen kijken. Een wandeling over de tot op heden gelukkig nog onbebouwde heuvelrug is al voor ontelbare generaties een klassiek uitje voor de zondag. En ook voor toeristen biedt de heuvel een welkome afwisseling voor de intensieve architectonische en culturele genoegens. Temeer nog als ze daarvoor een speurtocht door een aantal groengebieden van de Malá Strana ondernemen.

Onze laatste dag in Praag was een zondag, dus een uitgelezen dag voor zo'n wandeling over de Petřin. We begonnen bij metrostation Malostranská en wandelden eerst naar het Kampa-eiland waar we de ochtendkoffie gebruikten op het plein voor het Kafka-muzeum. We werden daar getroffen door de aanblik van een vrij ongewoon standbeeld. De Belgen hebben Manneken Pis, maar hier in Praag hebben ze er zelfs twee. Het was grappig om naar de reacties van de mensen te kijken. Vele dames slaakten een verschrikt gilletje als ze zagen wat die standbeelden daar aan het doen waren.
De vorige keer dat we op het Kampa-eiland waren, hadden we al wat heel opmerkelijke foto's gezien die daar ten toon gesteld werden, maar er bleken er nog veel meer te zijn. Je raakte bijna niet uitgekeken. Natuurlijk vallen deze foto's onder autheursrecht, dus ik ga ze hier niet laten zien, kijk zelf maar op de site van Yann Arthus-Bertrand.
Er was ook een groepje straatmuzikanten aanwezig dat grappige, cabareteske liedjes ten gehore bracht, maar helaas konden we dat niet verstaan.
Toen kwamen we bij een grote wereldkaart waar je overheen mocht lopen (wel zonder schoenen). Ik dacht dat het een relief-kaart zou zijn, waarop je de bergen en dalen zou kunnen voelen, maar hij was helaas gewoon plat. Het bleek wel een leuke manier om in contact met mensen te komen. Ik begon met mijn tenen de verschillende plekken op de wereld aan te wijzen waar ik geweest ben en toen ik Nieuw-Zeeland aanwees zei iemand: "Ja, daar kom ik vandaan!" Hij bleek in Christchurch te wonen. Nou dat kennen Julia en ik wel, daar zijn we ook geweest, op zoek naar "Rutherford's Den", maar dat is een ander verhaal.

Op deze manier kwamen we natuurlijk helemaal niet toe aan de bezienswaardigheden die we volgens de reisgids moesten gaan zien, zoals de watermolen in de Čertovka (Duivelsbeek) en de "John Lennon muur" met hippie-graffiti [die herinnert] aan de strijd om de symbolen der vrijheid, die hier in de jaren tachtig van de vorige eeuw tussen de non-conformisten en de politie werd uitgevochten. We gingen er naar op zoek maar konden ze niet vinden, zodat we veel verder liepen dan nodig was. Toen we eindelijk het waterrad en de muur gevonden hadden, was het ook alweer hoog tijd voor de lunch. Gelukkig was er naast het waterrad een uitstekend Italiaans restaurant, waar we een heerlijke vismaaltijd genoten.





Het volgende programmapunt was de beroemde Lanová, de kabelbaan, [die ons] woesj [...] boven op de Petřin zou brengen. Nou, dat viel even tegen, want toen we hem gevonden hadden, bleek dat hij voor onderhoudswerkzaamheden gesloten was tot 1 september. We waren net een paar dagen te vroeg gekomen.

Moesten we dan te voet helemaal de heuvel op? Daar hadden we geen zin in en daar waren we te moe voor. Dus we keerden en beetje teleurgesteld terug naar het hotel. Moet dit dan het einde zijn van ons bezoek aan Praag? Maar we zijn nog lang niet klaar hier! We hebben nog niet eens een voorstelling bezocht! Er moest nog iets meer uit te slepen zijn, dus ik besloot dat we nog naar een "black theatre" zouden gaan en nog eens extra-lekker gaan eten in de stad. Het verhaal over het black theatre bewaar ik nog even, dat komt in een apart stukje.

Eten deden we bij JoeCafe een moderne, mondaine zaak dicht bij het Wenceslasplein. Waarom ook niet? We zijn toeristen, dan mogen we ons ook zo gedragen. En we hadden het er erg naar ons zin. Er werd heerlijke swingende muziek gedraaid en iedereen was vriendelijk en vrolijk. Eén van de serveersters viel me op, omdat ze gewoon de hele avond liep te swingen op de muziek. We aten een vegetarische sandwich en Julia dronk er onder meer een heerlijke fruit-milkshake bij. Ik hield het op Tsjeschisch bier: Krušovice. Het was een mooie afsluiting van onze vakantie!


<< Home