Dagboek

Voor vandaag stond een bezoek aan de joodse wijk op het programma.

Het is al meer dan duizend jaar geleden dat de eerste joden zich in de schaduw van de Praagse burcht vestigden. Josefov, de joodse nederzetting aan de noordwestelijke rand van de Oude Stad, werd rond 1150 gesticht.
Na de revolutie van 1848 verleende de keizer eindelijk het volledige burgerrecht aan de joden. Hierop vertrokken de welgestelde inwoners uit Josefov, dat vervolgens langzamerhand in een krottenwijk veranderde. Vlak voor 1900 werden de vervallen woningen gesloopt en vervangen door moderne gebouwen van een welhaast Parijse elegantie. Alleen het stadhuis, de oude begraafplaats en een klein aantal synagogen bleven bewaard...

Het beginpunt van deze route was het plein bij het Oude Stadhuis (Staroměstské Náměstí). Vooral de legendarische astronomische klok is een trekpleister voor toeristen. Eerlijk gezegd had ik al grote moeite om er op te zien hoe laat het was. En wat is er verder op te zien? De schijngestalte van de maan? Het teken van de dierenriem? Vast wel! Als iemand dan maar kon uitleggen hoe je dat moet aflezen...


We hadden gisteren al zoveel gelopen met de reisgids in de hand. dat we nu eigenlijk liever iets relaxters wilden doen. Een rondritje in een toeristisch "treintje" bijvoorbeeld? Nou, dat zat ons niet glad, want de "trein" had een lekke band!


Dan maar een ritje in een koets. In die witte! Zie je trouwens al die mooie gebouwen op de achtergrond? Praag staat helemaal vol met zulke gebouwen, je zou er wel duizenden foto's van kunnen maken!

We reden in de koets een paar blokjes om met uitzicht op de kont van de voerman en op de achterwerken van de beide paarden. Toen één van de paarden moest poepen, hield de voerman een zakje aan een lange steel onder zijn staart. Vandaar dat de straten niet vol paardenpoep liggen. Netjes!

Er was onderweg helemaal geen uitleg over wat er allemaal rondom ons te zien was. Dat was in dat treintje vast heel anders geweest. Maar we keken gewoon goed om ons heen. Elk gebouw in elke straat was het bekijken waard. Schilderingen, ornamenten en beelden alom. Fotograferen viel echter niet mee in zo'n koets die met IJzeren wielen over de kinderhoofdjes hobbelt.

Nadat we ons op deze walgelijke bourgois-manier hadden laten rondrijden, stonden we weer met beide benen op de grond. Niet iedereen kan zich zo'n ritje in een koets veroorloven. Deze meneer die op zijn knieën zat te bedelen om ook maar een klein beetje van al die rijkdom om hem heen, had onze kronen vast op een andere manier besteed.

Wij gingen op zoek naar het standbeeld van Franz Kafka. Volgens de reisgids hadden we daar in een paar honderd meter moeten zijn, maar we zagen hem niet, zelfs niet toen we helemaal doorgelopen waren tot aan de rivier. Wie we daar wel zagen was Antonín Dvořák. Wat een prachtige, indrukwekkende kop!

Vanaf dit punt hadden we een mooi uitzicht over de Moldau ("Vltava", zoals de Tsjechen zeggen) en we zagen vanuit de verte de Karelsbrug liggen. Maar daar waren we dit keer niet voor gekomen. Als we nog iets van de joodse wijk wilden zien, moesten we omkeren en terug gaan in Oostelijke richting.

Zo passerden we eerst de Pinkassynagoge. Dit bouwwerk uit 1535 dient als gedenkplaats voor de bijna 80.000 Tsjechische joden die ten prooi vielen aan de vernietigingswaanzin van de Duitse nationaal-socialisten. Op de binnenmuren staan de namen van de slachtoffers. We zijn er niet naar binnengegaan. We weten wel ongeveer welke gruweldaden er hebben plaatsgevonden in de Tweede Wereldoorlog, zoiets mag natuurlijk nooit meer gebeuren. Helaas gebeurt het echter keer op keer. Volkeren worden onderdrukt, mensen worden gemarteld, bevolkingsgroepen worden afgemaakt, het lijkt of mensen niets van de geschiedenis willen leren.

We waren toe aan de lunch en we kwamen toevallig terecht bij een Japans restaurant. We hadden geen van beiden ooit sushi gegeten en we besloten dat het er nu dan maar eens van moest komen. Wij Nederlanders horen toch niet bang te zijn van een beetje rauwe vis? De pret begon trouwens al bij de sake, de Japanse rijstwijn die de ober ons bij dit gerecht aanraadde. Zoals je wel ziet, genoot Julia er met volle teugen van.

Toen het eten gebracht werd, bleek dat we er als enige "bestek" eetstokjes bij kregen. Het werd dus een maaltijd in echte Japanse stijl. Gelukkig hoefden we nog niet op de grond geknield te zitten en ook de flessen mineraalwater waarmee we de sake wegspoelden vielen een beetje uit de toon natuurlijk.


Intussen zagen we aan de overkant van de straat groepen mensen met wel heel opmerkelijke hoofddeksels. Ongetwijfeld waren die bedoeld als een uiting van het joodse geloof, maar ik was wel verbaasd dat ze gedragen werden door vrouwen zowel als mannen. Alleen mannen dragen toch een keppeltje?
Dat werd weer eens bewezen toen we de Oude-Nieuwe Synagoge binnengingen. Bij de kassa lag een grote stapel keppeltjes klaar en geen man kwam naar binnen zonder dat hij zo'n ding op zijn hoofd zette. Over mij werd niet moeilijk gedaan, blijkbaar werd ik gewoon als vrouw geaccepteerd.
Onze reisgids vermeldde over dit gebouw: Dit tweeschepige bouwwerk met zijn hoge zadeldak stamt uit de 13e eeuw en is daarmee de oudst bewaard gebleven Europese synagoge. De steenhouwerswerken zijn van een grote artistieke waarde.
Nou, eerlijk gezegd vond ik het helemaal niet mooi. Ik dacht eerst dat ik de achterkant had gefotografeerd, maar de andere kant ziet er nog minder fraai uit. En ook binnen was maar weinig te beleven.

We gingen weer naar buiten en nu stuitten we alsnog op het standbeeld van Franz Kafka. Julia vereeuwigde me aan de voeten van deze onsterfelijke dichter, die wij misschien nog het beste kennen van de uitdrukking "een Kafkaanse ervaring".

Inmiddels hadden we voor vandaag wel weer genoeg gehad. We besloten de metro te nemen naar een andere wijk om daar wat te gaan eten. We gingen op goed geluk naar een metrostation aan de zuidkant van de stad, maar daar was helemaal niks te beleven, dus we pakten gauw weer een metro terug naar "ons" station, I.P. Pavlova, op ongeveer honderd meter van ons hotel.
Dat is in een wijk met veel eetgelegenheden, de Kentucky Fried Chicken zat op maar 20 meter van ons hotel, maar daar zijn we uiteraard nooit binnen gegaan. Wij houden meer van de typische restaurants waar de Tsjechen zelf ook eten. En zo vonden we een eenvoudig eetcafé op de hoek van Lublaňská, waar we ondermeer een heerlijke aardappelsoep kregen voorgezet.


<< Home